Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Και μια θετική παρενέργεια...


Και τώρα πολιτική Ευρώπη!

Πριν από την Ελλάδα χρεοκόπησε το θεσμικό οπλοστάσιο του ευρώ...

της Ελίζας Παπαδάκη*

Η δημοσιονομική κρίση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, καθώς απειλείται να μεταδοθεί στην Ισπανία και την Πορτογαλία και να μετατραπεί σε κρίση της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης στο σύνολό της, είχε μια θετική παρενέργεια:
αναβίωσε τη συζήτηση για την πολιτική ένωση της Ευρώπης.
Πρόκειται για συζήτηση που θα απαιτούσε μακρές διαδικασίες για να καταλήξει, και προφανώς δεν γίνεται να κλείσει σε ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κορυφής σαν το αυριανό των Βρυξελλών.
Έχει θέσει όμως σε αυτήν την αυριανή σύνοδο το φόντο για να κάνουν ίσως οι ηγέτες της Ένωσης ένα βήμα μπροστά, σε καλή κατεύθυνση.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, τότε που ετοιμαζόταν πυρετωδώς η εκκίνηση του ευρώ, είχε επισημανθεί το ιστορικά παράδοξο: στις χιλιετίες που οι ανθρώπινες κοινωνίες χρησιμοποιούν χρήμα στις συναλλαγές τους, κανένα νόμισμα δεν στάθηκε χωρίς να συνδέεται με μια πολιτική κυριαρχία και με ένα θησαυροφυλάκιο, αυτό που ονομάζουμε στην εποχή μας υπουργείο Οικονομικών και κρατικό προϋπολογισμό.
Ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαία κρατική εξουσία για πρώτη φορά επιχειρούσε να θεσπίσει η Συνθήκη του Μάαστριχτ.
Αλλά ήταν ένα τέχνασμα του εμπνευστή της Ζακ Ντελόρ: βλέποντας ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής τις εθνικές κυβερνήσεις απρόθυμες να προχωρήσουν στην πολιτική ένωση, την επεδίωξε από την παρακαμπτήριο της νομισματικής ένωσης.
Εξαρχής ωστόσο το εγχείρημα είχε αμφισβητηθεί. Όχι μόνον από υπερατλαντικούς αντιπάλους, αλλά και από θεμελιωτές που το υπηρέτησαν, όπως ο Ιταλός Τομάσο Πάντοα-Σκιόπα, μέλος του πρώτου προεδρείου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Μόνο προσωρινά μπορεί η Κεντρική Τράπεζα να διαμορφώνει τη νομισματική πολιτική για τη ζώνη του ευρώ, χωρίς να υφίσταται ενιαίος προϋπολογισμός και δημοσιονομική πολιτική, εξηγούσε.
Ένας βασικός λόγος ήταν ότι σε περίπτωση κρίσης, είτε περιορισμένης σε κάποια περιοχή, αυτό που είχε ονομαστεί «ασύμμετρο σοκ», είτε και πολύ ευρύτερης, σαν αυτή που αντιμετωπίζουμε σήμερα, το νομισματικό εργαλείο χωρίς το δημοσιονομικό δεν αποδίδει. Διότι, βέβαια, ο υπαρκτός κοινοτικός προϋπολογισμός, που μόλις ξεπερνά το 1% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ και ούτε φόρους επιβάλλει, ούτε δαπάνες αυξομειώνει, κανέναν τέτοιο ρόλο δεν μπορεί να επιτελέσει.

Με την «αναπηρία» αυτή πορεύτηκε η ευρωζώνη για μια δεκαετία σχεδόν, όσο κυριαρχούσαν οι αγορές, τα μεγάλα ιδιωτικά χρηματοοικονομικά συμφέροντα, ενώ ο ρόλος των κρατών και του δημόσιου τομέα ήταν σε υποχώρηση.
Η προώθηση της πολιτικής ένωσης με μια μορφή ομοσπονδίας ανεστάλη με το ναυάγιο του Ευρωσυντάγματος. Οπότε έμεινε μόνο το δεκανίκι, το Σύμφωνο Σταθερότητας. Επανειλημμένα, για να αιτιολογήσει την εμμονή του στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ΖανΚλοντ Τρισέ, έχει εξηγήσει ότι υποκαθιστά τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και τη δημοσιονομική πολιτική που δεν διαθέτει η ζώνη του ευρώ.
Μόνο που τώρα γίνεται πια κατανοητό ευρύτερα, πολύ πέρα από τους αριστερούς εξ αρχής πολεμίους του, ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν απαντά στις ανάγκες ισόρροπης λειτουργίας της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Όχι επειδή η Ελλάδα, μαύρο πρόβατο ή ασθενής κρίκος σήμερα, φέρεται να παραποίησε στατιστικά στοιχεία για τα δημόσια οικονομικά της.
Άλλωστε η Επιτροπή που τα παραλάμβανε πώς τα δεχόταν, όταν αρκετοί από εμάς εδώ βοούσαμε επί χρόνια ότι δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα;
Ως στρεβλό επικρίνεται πολύ πριν από την κρίση, και τώρα με μεγαλύτερη έμφαση, το Σύμφωνο επειδή ασχολείται αποκλειστικά με το τρέχον έλλειμμα, αφήνοντας κατά μέρος το χρέος που είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Για να μείνουμε στην Ελλάδα πάλι, αποδεικνύεται σοβαρό σφάλμα, εγχώριων πολιτικών δυνάμεων όσο και Ευρωπαίων εταίρων, η ανοχή απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές που τη δεκαετία της μεγέθυνσης με ρυθμούς 4% και πλέον δεν επιχείρησαν να μειώσουν το δημόσιο χρέος.
Διότι θα βαραίνει δυσβάσταχτα στις προσπάθειες να ξαναμπεί σε τροχιά ανάπτυξης η ελληνική οικονομία.

Αλλά πριν φτάσουμε ακόμα να αναλάβουμε τέτοιες προσπάθειες, η αναγκαστική έκθεση στις αγορές για την αναχρηματοδότηση του υπέρογκου ελληνικού δημόσιου χρέους, εφόσον άλλος τρόπος θεσμικά δεν προβλέπεται, αχρηστεύει το Σύμφωνο Σταθερότητας στην πράξη.
Ακόμα και αν εφαρμόζουμε κατά γράμμα όλες τις υποδείξεις της Επιτροπής «φρουρού του Συμφώνου», κινδυνεύουμε να μην αντεπεξέλθουμε στο τεράστιο κόστος δανεισμού που μας επιβάλλουν.
Ακόμα περισσότερο το αχρηστεύουν η Ιρλανδία, ή η Ισπανία, που μέχρι να ξεσπάσει η διεθνής κρίση το 2008 είχαν δημοσιονομικά πλεονάσματα και πολύ χαμηλό χρέος, απόλυτα ενάρετη συμπεριφορά δηλαδή με τους όρους του.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που συνέρχονται αύριο στις Βρυξέλλες το βλέπουν.
Γίνεται πολιτικά όταν πέρυσι διέσωζαν τις τράπεζες, τώρα να μην παρέχουν αλληλέγγυα στήριξη σε χώρες-μέλη; ρωτούσε η «Le Μonde».

*Τα Νέα, 10/02/2010

Δείτε σχετικά:


11 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι , βιάζεται η Ε.Π..
    Η πολιτική Ευρώπη, είναι μια υπόθεση που χάθηκε με το δημοψήφισμα για το ευρωσύνταγμα, που ο ΣΥΝ χαιρέτησε, ως γνωστόν ως μια αριστερή νίκη.

    Εγώ αντίθετα από την Ε.Π. νομίζω ότι σήμερα είδαμε και πολιτικά και ψυχολογικά μια ΕΕ υπό διάλυση, κάτω από τις πολιτικές προστατευτισμού και της Γαλλίας και της Γερμανίας.

    Το πιθανότερο είναι ότι οι δεσμεύσεις του ΠΣΑ , δεν μπορούν να οδηγήσουν μακρυά. Θα διαλυθεί μέσα στις συντεχνιακές ανοησίες και την απογοήτευση της αγοράς.

    Μάλλον μπαίνουμε σιγά-σιγά στον έλεγχο του ΔΝΤ και πιθανά στην σταδιακή έξοδο από το ευρώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εάν Κωστή ένα πανεργατικό, πανυπαλληλικό κίνημα αντί να ζητάει συντεχνιακές εξασφαλίσεις ζητάει φορολόγηση της εκκλησίας και ελαχιστοποίηση των αμυντικών δαπανών δεν αποκτά χαρακτηριστικά πραγματικού κινήματος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιώργο, δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά ο Νόμος του Μέρφυ είναι αμείλικτος.
    Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά, πόσο μάλλον άν κάτι είναι δύσκολο να πάει καλά.
    Μην κοροιδευόμαστε.
    Ούτε κίνημα πανεργατικό θα υπάρξει, ούτε πανυπαλληλικό, ούτε κανείς θα τα βάλει με την εκκλησία και το έθνος.
    Θα τα κουνάει η αριστερά εν ήδη απειλής, αλλά τα πράγματα θα πάνε ανάποδα.
    Κάθε συντεχνία θα κάνει την κερδοσκοπία της και όλες μαζί θα μας οδηξγήσουν εκεί που μας αξίζει, στον Βαλκανικό "μέσο όρο".

    Γιώργο, για να υπάρξει κίνημα, θα πρέπει να συγκροτηθεί άμεσα και αν θέλει ας συμμετάσχει και η ΑΠ , μια λογική αριστερά, που δεν θα έχει πρόβλημα να μιλήσει δυσάρεστα.

    Σήμερα, ο Παπανδρέου έχασε την συναίνεση του κουτοπόνηρου νεοέλληνα, που πιστεύει ότι τα πράγματα γίνονται με μαγκιές και πονηριές, του νεοέλληνα που πίστευε βαθιά μέσα του, ότι αυτός ο "ξένος" που είναι αφύσικα έντιμος και ευθύς, στο τέλος θα κατάφερνε με αυτό το προσωπείο να εξαπατήσει για άλλη μια φορά τους Ευρωπαίους και να εξασφαλίσει άλλη μια "μπάζα" ευρώπουλα.
    Δεν τα κατάφερε. Εχασε την ευκαιρία να είναι αρχηγός της "νεοελληνικής μαφίας".
    Γιώργο το χρέος δηλώνει ότι το κράτος χρεοκώπησε και οικονομικά, μετά την πανδηλούμενη εδώ και χρόνια, ηθική, πολιτική και ιδεολογική χρεοκωπία του. Μην ψάχνουμε λοιπόν λύσεις. Δεν έχουμε άλλα ασημικά να πουλήσουμε. Σε δύο τρείς μήνες θα έχουμε και επίσημη προσφυγή στο ΔΝΤ.

    Ας ετοιμαζόμαστε, διότι οι περισσότεροι χορεύουν στο κατάστρωμα του Τιτανικού αμέριμνοι, ανυποψίαστοι για ότι θα επακολουθήσει.

    Αν ανατραπεί ο Νόμος του Μέρφυ, εμένα να με .....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η πολιτική στήριξη που είδαμε στα δελτία είναι μπούρδα, δηλαδή; Οι κονομική στήριξη γιοκ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι να σου πώ;
    Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι απαισιόδοξος και να τα βλέπω μαύρα.
    Αλλά στ'αλήθεια αυτό περίμενες χτές;
    Πολιτική στήριξη;
    Υποτίθεται ότι αυτή είναι διαθέσιμη από κάθε μέλος του ΟΗΕ προς όλα τα άλλα κράτη μέλη.
    Από την ΕΕ, εγώ δεν περίμενα κάτι τέτοιο και μάλιστα συνοδευόμενο και από το θράσσος της επιτροπείας και της εφαρμογής του ΠΣΑ που αν δεν πιάσει επακριβώς τους στόχους θα συνοδευτεί και από άλλους σκληρότερους όρους.
    Και ο Ομπάμα μας έδοσε πολιτική στήριξη.
    Οχι, δεν θέλω να μηδενίσω τα πάντα. Δεν αρνιέμαι το δέλεαρ του ΕΣΠΑ και την χρησιμότητά του.
    Μόνο που από πακέτο σύγκλισης, έχει μετατραπεί σε πακέτο προσωρινής διάσωσης, ενώ θα περίμενε κανείς η ΕΕ να το δόσει ως συνυπεύθυνη που ακόμα δεν απορροφήθηκε.

    Εχει μετατραπεί σε εκβιασμό για να μην εγκαταλείψουμε την ΟΝΕ και το ευρώ.

    Οχι δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένος με την πολιτική στήριξη.
    Αυτήν δεν την χρειαζόμασταν. Αυτό μας έλλειπε να την ζητάμε κιόλλας, όταν το καλοκαίρι που μας πέρασε για παράδειγμα, για να ενισχύσουμε την γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία αφαιρέσαμε τα τέλη ταξινόμησης, που όπως φαίνεται το κάναμε σε βάρος μας.

    Οχι εγώ δεν είμαι ικανοποιημένος επειδή δεν μας είπαν ανοικτά και ξάστερα να πάμε να γ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν ξέρω τι θα κάνει η ΑΠ, αλλά η λογική αριστερά που με ενδιαφέρει, θα έβγαζε μια ανακοίνωση προς τα αριστερά, οικολογικά και σοσιαλιστικά ευρωπαικά κόμματα, όπου θα τα έριχνε ανοικτά και καθαρά.
    Ζήλεψα τον Κον Μπετίτ, που τους τα είπε ορθά-κοφτά.
    Αν δεν αμφισβητήσουμε τον εθνικό προστατευτισμό των μεγάλων της ΕΕ, δεν θ'αργήσει η ώρα που η ευρώπη θα ξαναγίνει αυτό που ήταν πάντα. Ενας χώρος συγκρούσεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κι εγώ τον ζήλεψα...
    Πόσο απλή είναι η αλήθεια και πόσο ανακουφιστικό είναι να την ακούς!

    Δεν χρειάζονται περίπλοκα σχήματα και μεγαλοστομίες για κατάργηση του συμφώνου - καταγγελία του γερμανικού προστατευτισμού χρειάζεται και σαφή άποψη για την πολιτική ευρωπαϊκή ενοποίηση.
    Καιρός δεν είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συγνώμη για την ένταση Γιώργο.
    Συμφωνώ μαζί σου, απολύτως στο διαταύτα.
    Δεν νομίζω ότι η Ευρώπη μπορεί να ανεχτεί μεγαλοιδεατισμούς και αλλαζονίες.
    Σε λίγο καιρό θα τραβήξουν και άλλες χώρες και ίσως και η Γερμανία, ότι τραβάμε εμείς.
    Πρέπει σε αντίθεση με την λαικίστικη εθνικιστική μικρόνοια της κοινής γνώμης της Γερμανίας, να αντιπαραθέσουμε , ένα μέτωπο κατανόησης των υπολοίπων ευρωπαίων.
    Μπορεί να μην έχουμε την οικονομική τους δύναμεη, αλλα΄σίγουρα μπορούμε να έχουμε πλεονάσματα συμπαράστασης και αλληλεγγύης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στο κάτω κάτω 6% έλλειμμα έχουν κι αυτοί...

    Όσο για την ένταση, οι μέρες που ζούμε είναι μέσα στην αγωνία για το αύριο και την συνεχή ματαίωση ...δύσκολο να διατηρείς την ηρεμία σου - προσωπικά ακόμη και τις ειδήσεις προτιμώ να τις διαβάζω παρά να τις ακούω γιατί με δηλητηριάζει το πεισιθανάτιο ύφος των κυνηγών της ακροαματικότητας - παίζουν με την ζωή μας τα καθίκια και το διασκεδάζουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γιώργο
    βρίσκω την άποψη Παπαδημούλη, όπως αναφέρεται και στον τίτλο του κειμένου του, εντελώς λανθασμένη και συμδικαλιστικά παραπλανητική.
    Μας λέει ό Παπαδημούλης ότι τα λέγαμε από το 2000, ότι δεν μπορεί να υπάρξει νομισματική ενοποίηση χωρίς να υπάρξει κοινωνή και πολιτική ενοποίηση.
    1. Δεν συμφωνώ με αυτή την άποψη. Η νομισματική ενοποίηση διανύει ήδη τα 10 χρόνια και δεν έχει διαπιστωθεί αδυναμία λειτουργίας της επειδή δεν έχει συνοδευτεί από κοινωνική και πολιτική ενοποίηση.
    2. Η άποψη αυτή μεταθέτει το πρόβλημα της χώρας στο ευρώ, προσχωρά στην λαικίστικη ρητορική ότι η χώρα πήγε κατά διαόλου από το ευρώ και μετά.
    3. Μια τέτοια άποψη, αρνείται να δεί την κρίση που περνάει η χώρα ως αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισής της τα τελευταία χρόνια.
    4. Η άποψη αυτή αρνείται να δεχτεί ότι το ευρώ στην παρούσα οικονομική κρίση λειτούργησε προστατευτικά για την οικονομία μας.

    Προφανώς αν η νομισματική ενοποίηση προσωρήσει και σε κοινωνική και πολιτική ενοποίηση, θα είναι καλύτερα, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς οι χώρες να κάνουν προσπάθειες για σύγκλιση.

    Προσωπικά θεωρώ ότι ο Παπαδημούλης δεν εκφράζει την ανανεωτική αριστερά, αντίθετα θολώνει την φυσιογνωμία της.

    Θα μου πείς προσωπικά γούστα. Ισως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU

Σχόλια

Όλες οι πρόσφατες δημοσιεύσεις στην αριστερή στρουθοκάμηλο - με προεπισκόπηση στο άγγιγμα

στην μικρή στρουθοκάμηλο

στο after fake

στο Οικολογικό blog