Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Τι μας μένει να κάνουμε;


[fresh-air.PNG]

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Παρακολουθώ καιρό τώρα, αμήχανος, ατέρμονες συζητήσεις γύρω από τη στρατηγική και την τακτική της σημερινής Αριστεράς.
Διαβάζω για ρήξεις κόντρα σε συναινέσεις, για αριστερισμούς και μεταρρυθμίσεις, για ουτοπίες και συγκεκριμένες προτάσεις.
Ταυτόχρονα, αντιλαμβάνομαι μηχανισμούς και αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις, ίντριγκες και στάσεις για την εξουδετέρωση «συντρόφων» που έχουν διαφορετική άποψη, νιώθω συχνά την απέχθεια των μεν προς τους δε.

Μαζί με μένα παρακολουθεί και ένα πλήθος αριστερών ανθρώπων έξω από κόμματα και οργανωμένη πολιτική δράση, μα με ενδιαφέρον για την τύχη της Αριστεράς και του τόπου.
Η πορεία των εγχειρημάτων δεν δικαιώνει κανένα. Αντίθετα η επανάληψη στερεοτύπων και συνθημάτων κουράζει, δεν έχει ενδιαφέρον. Ο κόσμος καταναλώνεται στις καθημερινές του ασχολίες, δεν χαλαλίζει τον ελεύθερο χρόνο του.

Μας μένει κάτι να κάνουμε;

Πέρασε ο καιρός που φωτισμένες ηγεσίες έδιναν την γραμμή. Οι βεβαιότητες για την ορθότητα της θεωρίας και την αποτελεσματικότητα της γραμμής αντικαταστάθηκαν από αμφιβολίες και μηδενισμούς. Το περιβάλλον, παγκόσμιο και ως εκ τούτου ασταθές. Οι εναλλακτικές λύσεις αποδυναμώνονται πριν καν εφαρμοστούν. Η προσωπική στάση των πρωταγωνιστών αναιρεί το αγαθό των προθέσεών τους. Τι μας μένει;

Ο Κώστας Αξελός δίνει μια απάντηση:

"Μια ζωντανή επαφή με τη φύση, η φιλικότητα που συμβαδίζει με μια μαχητικότητα, η προσπάθεια μιας ριζικής σκέψης που δεν κλείνεται μέσα στα όρια της, η ερωτική περιπλάνηση, το ξεγύμνωμα του πολιτικού θεάτρου που δεν είναι μόνο θέατρο.
Μας μένει η εναργής και κριτική πολιτική συμμετοχή και η ενεργητική ή παθητική πάλη, όπου και όποτε αυτή είναι δυνατή και εφόσον δεν ζητάει αυταπάτες, η αλλαγή επιπέδου από αυτό στο οποίο θέλουν να μας τοποθετήσουν, η άγρυπνη συμμετοχή μας σ’ ένα παιχνίδι που δεν κλείνει κάθε άνοιγμα.
Δεν θα έπρεπε να αποφεύγουμε να κάνουμε την εμπειρία αυτού που μας δίνεται και μεταμορφώνεται."

Ας την παρακολουθήσουμε:

Μπορεί η πολιτική συμμετοχή και η πάλη να είναι εκτός της οργανωμένης πολιτικής;
Δεν ξέρω αν μπορεί, βλέπω όμως ότι πρέπει. Γιατί πως αλλιώς θα ξεγυμνώσει και θα αποκαλύψει το πολιτικό θέατρο;

Η Αριστερά, ενταγμένη πλήρως μέσα στο θέατρο αυτό, σου ζητάει να μιλήσεις ξύλινα σαν το Τσίπρα, αποφθεγματικά σαν τον Αλαβάνο, ή σωτηριολογικά σαν την Αλέκα.
Πως μπορείς εσύ που βιώνεις και σκέφτεσαι, να υποταγείς σε τέτοιες νόρμες;
Αν η λογική σου βλέπει ότι υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορούν να αλλάξουν και ταυτόχρονα να σου βελτιώσουν τη ζωή, γιατί να μην τα παλέψεις;

Ποιος θα σου ορίσει το μέγεθος της αλλαγής και με ποιο κριτήριο;
Και ποιος σου λέει ότι η κάθε αλλαγή είναι κύκλωμα κλειστό, πως παγιώνεται αυθαίρετα, πως δεν θ’ ανοίξει πόρτες για άλλες κατευθύνσεις; Πως δεν μπορείς εσύ να διευρύνεις τα ρήγματα ενός συστήματος που και αυτό αλλάζει;

Και κυρίως, ποιος τολμά να σου ζητάει να ανατρέψεις τον καπιταλισμό για να γευτείς λίγη κοινωνική δικαιοσύνη, όταν ο χρόνος κυλά και ο θάνατος σε περιμένει; Αλλά ακόμα χειρότερα ποιος σου εξασφαλίζει ότι ένα άλλο σύστημα θα είναι περισσότερο δίκαιο, όταν αυτό δεν το’ χει φανταστεί κανένας ακόμα;

Η συμμετοχή στο παιχνίδι που δεν κλείνει κάθε άνοιγμα, λέει ο Αξελός.

Χρόνια τώρα η κλεισούρα των μανιφέστων της Αριστεράς κλείνει αυτό ακριβώς το άνοιγμα. Η κατηγορία και ο στιγματισμός του αναθεωρητισμού υπήρξε η πιο δεξιά αντίληψη που ακούστηκε στο αριστερό κίνημα. Ήθελε να κλείσει την πόρτα σε κάθε επανατοποθέτηση των αξιών και του τρόπου. Ήταν ενάντια σε κάθε λογική που θέλει τον άνθρωπο, συλλέκτη εμπειριών και μύστη νέων μυστηρίων. Ήταν ενάντια στον έρωτα που κάθε στιγμή ρωτά "ποια είναι η χαρά" και στη φύση που αλλάζει και χαίρεται.

Θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι όσοι τολμούμε να αναθεωρούμε. Να αναθεωρούμε στάσεις και απόψεις, να αλλάζουμε επίπεδο, να αρνούμαστε το επίπεδο που άλλοι διάλεξαν για μας.

Ας κάνουμε, λοιπόν, φύλλο και φτερό κάθε Κοράνι και ας στήσουμε από την αρχή ένα καινούργιο πανηγύρι.

Γιατί δεν μας αντιπαλεύει μόνο το κράτος, ο εργοδότης, το κεφάλαιο, η μαζική κουλτούρα. Μας αντιπαλεύουν και οι "φίλοι", αυτοί που μιλούν εξ’ ονόματος του λαού και τον θέλουν υποταγμένο στις δικές τους βεβαιότητες, άρα και στα δικά τους συμφέροντα.

Η αγωνία των ηγεσιών της αριστεράς ήταν πάντοτε να μην φύγει το παιχνίδι από τα χέρια τους.
Η περιχαράκωση, ο φόβος της ανάμειξης είναι αντιλήψεις ρατσιστικές.
Οι διασπάσεις και οι αποκλεισμοί είναι εκδηλώσεις ενός ιδιότυπου ρατσισμού που τις διακατέχει.
Γι’ αυτό και γελάω όταν ακούω αντιρατσιστικές κραυγές, από ανθρώπους και μηχανισμούς που δεν ανέχονται να συμπορευτούν ούτε σε μια πορεία με άλλους, λίγο διαφορετικούς συνοδοιπόρους.

Η Αριστερά μας δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, οι Αριστεροί θέλουν ν΄ αλλάξουν τα πάντα ακόμα και τους εαυτούς τους.
Γι’ αυτό θα παλεύουν ενεργητικά και παθητικά, με φιλικότητα, με πειθώ και δυναμισμό και κυρίως συνεχώς διερωτώμενοι.
Πάντοτε μαχητές στην ίδια τη ζωή τους, πάντοτε σε επαφή με τη φύση και τη χαρά.
Και θα αναθεωρούν.


75 σχόλια:

  1. Ενδιαφέρον το πώς ένα κείμενο που μιλάει για ενότητα και εναντίον των διασπάσεων αναδημοσιεύεται από ένα blog που βάλλει συχνά κατά των "αριστεριστών" του σύριζα (φαντάζομαι θεωρείτε τους εαυτούς σας τους πραγματικούς αριστερούς). Αστείο πράγμα το πώς ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει κάτι όπως τον βολεύει (όπως και με το ανέκδοτο του Ζιζεκ πριν λίγες μέρες). Για να μην παρεξηγούμαι, καταλαβαίνω ότι οι απόψεις σας πιθανώς συμπίπτουν με του συγγραφέα του κειμένου. Αυτό δε σημαίνει κάτι για το ίδιο το κείμενο, με το οποίο δε διαφωνώ.
    ΠΔ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ανάγνωση φίλε ΠΔ είναι υποκειμενική. Δεν είναι; Ποιός έχει το μέτρο της αντικειμενικότητας άλλωστε...
    Γι αυτό δεν είναι αστείο το πως ερμηνεύει ο καθένας κάτι - οι εμπειρίες του τον οδηγούν.

    Όσο για διασπάσεις, συμβαίνει μήπως και τίποτε άλλο στον σύριζα; Μέλος του ήμουν πολύ πριν αρχίσει η ιστορία της διολίσθησης. Και όταν υπήρχε κόσμος να μπει οι πόρτες ήταν κλειστές - τώρα είναι αργά για δάκρυα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ξέρω ποιος φταίει που τότε οι πόρτες ήταν κλειστές, σίγουρα έχουν ευθύνη όλοι αλλά δε θυμάμαι ούτε την ΑΠ να ζητά εγγραφή μελών τότε. Και τώρα που πάει να γίνει, έστω και καθυστερημένα, αντίθετοι είστε. Κατά τα άλλα δεν ξέρω πόσο υποκειμενικό είναι το να δει κανείς τη σύνδεση του "Οι διασπάσεις και οι αποκλεισμοί είναι εκδηλώσεις ενός ιδιότυπου ρατσισμού που τις διακατέχει" με τις κατηγορίες για σταλινισμό και αριστερισμό αδιακρίτως προς όποιον υπερασπίζεται έναν ενιαίο, δημοκρατικό σύριζα.
    πδ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. - Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι;

    Η τεχνική προχώρησε με γιγαντιαία βήματα.
    Ο άνθρωπος,όμως, αμφιβάλλω πολύ.

    - Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο;

    Ο αυριανός κόσμος,
    ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία.
    Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική; Δεν μπορώ να απαντήσω.[]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ΠΔ,
    Η γενίκευση φίλε μου είναι μητέρα πολλών κακών.
    "Εμείς" δεν είμαστε απολογητές της ΑΠ αλλά της ΑΑ. Είμαστε σε φόρουμ διαλόγου με την πτέρυγα...
    Ίσως δεν μπορείς να το καταλάβεις αυτό όπως και το ότι παλέψαμε για έναν συριζα δημοκρατικό και όχι ελέω θεού (και μηχανισμών).
    Οι μάχες δίνονται στην ώρα τους, τα συμπεράσματα βγαίνουν επίσης στην ώρα τους και η πορεία του καθενός έχει να κάνει με την συνείδησή του κι όχι με την ένταξη σε αυτό ή εκείνο το μαντρί...
    Ανήκουμε στον εαυτό μας. Είμαστε αριστεροί χωρίς αριστερά και ο συριζα είναι χώρος παρακμής και χωρίς αρχών μάχης των μηχανισμών.
    Η κριτική μας στον αριστερισμό προκύπτει από θέσεις και πράξεις των συνιστωσών και των ηγετών τους και όχι από εμμονές και προκαταλήψεις.
    Εδώ δεν μιλάμε ομαδικά αλλά ατομικά, το εσείς και το εμείς είναι απόδειξη παρακμής και χαρακωμάτων - δοκίμασε να μιλήσεις σαν Άτομο και θα δεις κάτι τελείως διαφορετικό να ξετυλίγεται...
    Προσπάθησε να μην εντάσεις ανθρώπους δεξιά και αριστερά με το έτσι θέλω - αυτό είναι τουλάχιστον οπαδισμός για να μην πω τίποτα χειρότερο...
    Σε κάθε περίπτωση προσβάλλει τους συνομιλητές σου γιατί τους αποδίδει θέσεις και απόψεις αυθαίρετα.
    Εάν έχεις απωθημένα με την ΑΠ ή και διάθεση να συνομιλήσεις με τους επίσημους εκπροσώπους της μπες στο site ananeotiki.gr και μην μας τσουβαλιάζεις όλους επειδή σε βολεύει.
    Συντροφικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σε βασικές γραμμές (και πέρα από ιδιαίτερες σκοπιμότητες που διαφαίνονται με τη χρήση ορισμένων λέξεων κι εννοιών), Γιώργο, συμφωνώ με το πνεύμα αυτής της έκκλησης. (Υποθέτω ότι είναι δική σου.) Άνετα θα τη συνυπέγραφα, αν χρειαζόταν, ακόμη κι όντας αντίθετος σε μερικές επιμέρους διατυπώσεις.

    Εκεί όμως που θέλω να σιγοντάρω είναι στο όνομα και την κληρονομιά του Κώστα Αξελού. Νομίζω, ο άνθρωπος κι η φιλοσοφία του αδικήθηκαν από τους πρόσφατους κάθε μορφής πανηγυρικούς, ακόμη κι από τις νεκρολογίες που έγιναν μ' αγαθές προθέσεις για να τον τιμήσουν. Βέβαια, ας θυμηθούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Κώστα Αξελού έχει μεταφραστεί στα ελληνικά - ως επί το πλείστον από το Βιβλιοπωλείο της Εστίας, αλλά κι από τη Νεφέλη, τον Εξάντα και τον Καστανιώτη. Μόνο που μέσα στο θέαμα των πανηγυρικών δεν μίλησαν αυτοί που έχουν μελετήσει με σοβαρότητα το έργο του Αξελού, αλλά πετάχθηκαν διάφοροι να πουν τις εξυπνάδες τους, να φανερώσουν την άγνοιά τους. Πετάχθηκαν αυτοί που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να υπερτονίσουν κάποιες πατριωτικές κορώνες, π.χ., ότι ο Αξελός ήταν Έλληνας στη Γαλλία, κυνηγημένος αριστερός στην Ελλάδα λόγω της στράτευσής του στους αγώνες της αντίστασης κατά τη διάρκεια της κατοχής, κι ο οποίος στη φιλοσοφία του ασχολιόταν με τον Ηράκλειτο και τους αρχαίους ημών προγόνους. Δυστυχώς, το
    πατριωτικό θέαμα δεν ενδιαφέρεται να γνωρίσει και να μιλήσει για απλά πράγματα από τη ζωή και το έργο του Αξελού, γιατί όσο και να εκθειάζει και να καπηλεύεται τον άνθρωπο, εχθρεύεται και περιφρονεί την καθολικότητα των ιδέων του, που υπερβαίνουν πατρίδες ή πολιτικές πεποιθήσεις.

    Έτσι, ας θυμηθούμε:

    Ότι σαν σπουδαστής ο Αξελός παρακολουθούσε μαθήματα του Χάϊντεγγερ και του Γιάσπερ. Ότι κράτησε τις επαφές του με τον Χάϊντεγγερ, αλλά και με τον Λακάν και με τον Πικάσο - μάλιστα, μετά το χωρισμό της με τον Πικάσο, η σύντροφός του, Φρανσουάζ Τζιλώ έζησε έναν ερωτικό δεσμό μαζί του.

    Ότι το διδακτορικό του Αξελού ήταν πάνω στη θεωρία της αλλοτροίωσης, της πράξης και της τεχνολογίας κι απετέλεσε μαζί με τη δουλειά του Μαρκούζε μια από τις σημαντικότερες Μαρξιστικές συνεισφορές στη δεκαετία του 1960.

    Ότι ο Αξελος ήταν διευθυντής εκδόσεων του οίκου Μινουί. Ότι επιμελήθηκε πολλών γαλλικών μεταφράσεων του Λούκατς, του Κόρς, του Αντόρνο, αλλά ακόμη και του Χάϊντεγγερ.

    Ότι, ενώ ήταν στα μαχαίρια με τους σιτσιουέϊσιονιστές, ο Αξελός διατηρούσε ένα γόνιμο διάλογο με την ομάδα του Σοσιαλίσμ ου Μπαρμπαρί.

    Ότι δίπλα στους Μαρξ, Χέγγελ, Νίτσε και Χάϊντεγγερ ο Αξελός έβαζε και τον Ηράκλειτο σαν τις κύριες πηγές των φιλοσοφικών του αναζητήσεων.

    Ότι, όντας πιστός και συνεπής με την κληρονομιά αυτών των φιλοσόφων, τα θέματα με τα οποία ο Αξελός υφαίνει το σύνολο του έργου του είναι οι τέσσερις έννοιες:

    ο κόσμος, το παιχνίδι, η πλανητικότητα κι η τεχνολογία.

    Ότι, για τον Αξελό, μέσα σε κάθε αλήθεια υπάρχει το στοιχείο της πλανητικής της φύσης, που σημαίνει ότι η αλήθεια είναι κάτι που δεν μπορεί να διαφωτίσει, γιατί άπαξ και συμβεί, μετά χάνεται και σβήνει.

    Να σας πω επίσης ότι όταν στις αρχές της
    δεκαετίες του 90 ήμουν στο Ερβάϊν, είχα την ευκαιρία να κάνω πολλές συζητήσεις με τον Μαρκ Πόστερ για τον Κώστα Αξελό. Ο Μαρκ τον γνώριζε προσωπικά και τού 'χε πάρει και κάποιες συνεντεύξεις παλιότερα (νομίζω στη δεκαετία του 1970 ή κι αρχές των 1980). Μού 'χε πει ο Μαρκ ότι το Μάη του 68, όταν μεσορανούσε η σύγκρουση του περιοδικού Arguments, ιδίως με τον Morin και τον Αξελό, οι σιτσιουεϊσιονιστές έκαναν διάφορες χυδαιότητες (όπως, π.χ., άφησαν μια σακούλα σκατά μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του Αξελού.. ενώ την έπεσαν κι έκραξαν άγρια του Edgar Morin και μάλιστα έφτασαν μέχρι του σημείου να απειλήσουν να βιαιοπραγήσουν σε βάρος του Henri Lefebvre). Ο Κώστας όμως όχι μόνο έμεινε παγερά αδιάφορος μπροστά σ' αυτές τις χυδαιότητες, αλλά επιπλέον είχε μόνο καλά λόγια να εκφράσει για τον Guy Debord και τον Raoul Vaneigem σε μια συνομιλία του στο Μαρκ (όπως ο τελευταίος μου είπε).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Aς προσθέσω κι' ένα μικρό απόσπασμα από το Le Jeu du monde του Κώστα Αξελού (το μετέφρασα από την αγγλική απόδοση του Μαρκ Πόστερ):

    "Τίποτε ποτέ δεν διευκρινίζεται πλήρως. Η αρχή, η συνέχιση κι ιδιαίτερα το τέλος παραμένουν όλα προβληματικά. Πάντοτε επιβιβαζόμαστε καθ' οδόν. Βρισκόμαστε ... μέσα στο διάλειμμα. Ό,τι είμαστε κι ό,τι δεν είμαστε είναι το διάλειμμα, όχι μόνο ανάμεσα σε δυο παιχνίδια, αλλά μέσα στο ίδιο το παιχνίδι. Ο άνθρωπος ανοίγεται μέσα στο παιχνίδι του κόσμου. Το απολαμβάνει σε πολλά επίπεδα. Απολαμβάνοντας και τον εαυτό του και το παιχνίδι."

    Επίσης, να σας πω ότι σ' ένα φάκελο στο mediafire έχω βάλει μια συλλογή κειμένων και συνεντεύξεων του Κώστα Αξελού στα Αγγλικά (μαζί μ' ολόκληρο το βιβλίο του Mark Paster, Existential Marxism in Postwar France):

    http://bit.ly/aARMxn

    Νά 'σαι καλά, Γιώργο, που θυμάσαι αυτόν τον μεγάλο άνθρωπο, τον μεγάλο φίλο κάθε καθολικής σκέψης και πράξης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Eυχαριστώ καταρχήν το φίλο μου Γιώργο για την αναδημοσίευση. Κατά δεύτερο περιμένω κιάλλες τέτοιες μικρές πληροφορίες σαν του Μωυσή για τον Αξελό, για να τις ανεβάσω σαν ένα "άλλο" βιογραφικό.
    κατά τρίτο, μπορούμε να συζητάμε με αφορμή το στοχαστή για το πρόβλημά μας, που είναι ο "αναθεωρητισμός σύγχρονη θεραπεία του αριστερισμού".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. [ ].. Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;

    Η έλλειψη του παιχνιδιού.

    - Το παιχνίδι…

    Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι.

    - Τι είναι ο χρόνος;

    Ενα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού, που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό.

    - Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε»…

    Ολοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Εχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας.

    - Η μη πραγματοποίησή τους…

    Ισως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης. Ισως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ» σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι.

    - Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος;

    Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του." [ ]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Λοιπόν?

    "Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Όπως κατάλαβες Μωϋσή η έκκληση είναι του φίλου μου του leo από το ιστολόγιό του "Μη μαδάς τη μαργαρίτα".
    Απλά την αναδημοσίευσα και εννοείται ότι την συνυπογράφω!

    Επίσης ΕΚΤΙΜΏ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΑ τον "θαυμάσιο άνθρωπο" Αξελό και περιμένω, ελλείψει χρόνου, από σένα και τον leo εκτενείς αναφορές στο έργο του.

    Δες το μπλογκ του leo, έχει συχνά αν και καινούργιο αναφορές στον Αξελό και σε αυτόν ανήκουν οι ευχές σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ".. Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;

    Η έλλειψη του παιχνιδιού."

    Σπίθα μου ο κόσμος ξετυλίγεται παίζοντας. Είναι ο αντενεργός μας εαυτός που κόβει το παιχνίδι εξ αιτίας της ανασφάλειας.
    Οι φοβικές συμπεριφορές στον χώρο των προοδευτικών ανθρώπων ξετυλίγονται με όλον τον συντηρητισμό που αναμένεις από το άλλο στρατόπεδο: έτσι είμαστε συντηρητικοί-προοδευτικοί.
    Τον έχουμε μέσα μας τον συντηρητισμό και την πρόσδεση στη σιγουριά.
    Φτιάχνουμε κουτιά, μπαίνουμε μέσα και κλειδωνόμαστε - έπειτα όταν έρχεται ο "αναθεωρητής" τον κυνηγάμε σαν κακιά μάγισσα...

    Πρέπει να γίνουμε "ατομιστές", να ακολουθήσουμε με παρρησία την συνείδησή μας, να αφήσουμε το cocooning στην ασφαλή φωλίτσα μας και τις βεβαιότητές μας, τον δογματισμό και το κυνήγι του διαφορετικού.
    Αλλιώς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Το συνέδριο είναι τόσο έκτακτο που ...αναβάλλεται για τον Ιούνιο!
    Είπαμε να αντέξουμε κάνα δυο μήνες αλλά τώρα γίνεται βασανιστήριο.

    Μέχρι τότε ο Αλαβάνος θα καλπάζει, η ΑΠ θα αργοπεθαίνει και ο Τσίπρας θα κάνει ανοησίες για να δείξει πόσο αριστερός (σε σχέση πάντα με τον Αλαβάνο) είναι.

    Παιχνίδια στην καμπούρα μας κι από πίσω το βαθύ ρεύμα...
    Σε ποιόν δεν φτάνει ο χρόνος; Τόσο δύσκολο είναι πια να στήσουν ένα συνέδριο ή έχουν γίνει τόσα κομμάτια που δεν ξέρουν ποιόν να πρωτοπιάσουν;
    Σαν να βόσκεις ένα κοπάδι γάτες που λέει κι ένας γνωστός μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Γιώργο, πρώτον λες ότι δεν είστε απολογητές της ΑΠ - μόνος σου όμως στο τελευταίο σου σχόλιο δείχνεις την πικρία σου που "ο Αλαβάνος καλπάζει και η ΑΠ αργοπεθαίνει". Δεύτερον στο πρώτο μου σχόλιο ανέφερα ότι διασπαστικές θέσεις (πέρι αριστεριστών κλπ) έχουν διατυπωθεί από το blog σας, δε μίλησα αποκλειστικά για την ΑΠ. Να, και τώρα το κάνεις. Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί λες ότι "ο συριζα είναι χώρος παρακμής και χωρίς αρχών μάχης των μηχανισμών" και δε λες το ίδιο και για το Συνασπισμό; Επίσης το παραπάνω ακυρώνει την εισαγωγή του σχολίου σου, όπου λες ότι "η γενίκευση είναι μητέρα πολλών κακών". Γιατί τι άλλο παρά γενίκευση είναι το να απορρίπτεις έτσι απλά όλο τον σύριζα; Και όχι, ο σύριζα δεν είναι μόνο η γραμματεία του. Υπάρχουν και οι ανένταχτοι, την ύπαρξη των οποίων κι εσύ παραδέχεσαι ("όταν υπήρχε κόσμος να μπει οι πόρτες ήταν κλειστές"). Ο κόσμος αυτός προφανώς ήθελε να μπει στον σύριζα, καθώς στο συνασπισμό οι πόρτες πάντα ανοιχτές ήταν. Εμένα με ενδιαφέρει να συμπορευτώ με όποιον μπορεί να με αντιμετωπίσει ως ίσο. Γι'αυτό και είναι λογικό να επιλέγω το σύνολο του σύριζα και όχι το μέρος του, το συνασπισμό. Το "εσείς του σύριζα είστε αριστεριστές, να φύγετε, να πάτε αλλού" είναι ακριβώς η ρατσιστική και διασπαστική λογική που περιγράφεται στο αρχικό κείμενο. Και η ΑΠ από αυτές τις λογικές "αργοπεθαίνει", από τις τρικλοποδιές που βάζει σε ένα εγχείρημα που στο κάτω κάτω είναι επιλογή της πλειοψηφίας και του συνασπισμού αλλά και, γιατί όχι, ανάγκη της αριστεράς σήμερα. Με άλλους όρους, σίγουρα, αλλά το να επιδιώκεις έναν διαφορετικό και δημοκρατικό σύριζα απέχει πολύ από το να επιδιώκεις τη διάλυσή του.
    πδ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @πδ,
    άλλα λέω, άλλα καταλαβαίνεις.
    Δικαίωμά σου!

    1. Η ΑΠ αργοπεθαίνει γιατί δεν έχει τα πολιτικά κότσια να αντιπαρατεθεί αποφασιστικά στην πορεία παρακμής (και) του Συνασπισμού.

    2. Για το Συριζα δικαίωμά σου να βλέπεις ακόμα δημοκρατικές διαδικασίες εκεί - εγώ δεν τις βλέπω: βλέπω μόνο τρεις ομάδες (Αλαβάνου, Τσίπρα και ΑΝΑΣΑ) και κανέναν ανένταχτο!

    3. Για το Συνασπισμό βλέπω ελάχιστες πιθανότητες ανάκαμψης - κι αυτός πια είναι στο "όλοι εναντίον όλων" και δεν νομίζω να βγει ακόμα και με το έκτακτο από αυτό το χάλι. Κι εδώ τα μέλη είναι ανύπαρκτα, χωρίς φωνή - όλα κινούνται από τους μηχανισμούς.

    Τώρα αν εσύ θες αυτά όλα ετεροχρονισμένα να τα χρεώσεις επιλεκτικά στην ΑΠ που φαίνεται είναι το πάθος σου, δικαίωμά σου.

    Όταν όμως μαζεύαμε υπογραφές για έκτακτο πέρυσι τον Ιούλιο (τότε είχε νόημα) ανανεωτικοί υπέγραφαν και ανανεωτικοί το είχαν ξεκινήσει. Άλλο ότι η πτέρυγα επίσημα δεν το στήριζε.
    Τώρα έρχονται οι μηχανισμοί που τσακώνονται για την κρατική επιχορήγηση να κάνουν παιχνίδι ερήμην των μελών - όπως έγινε στην πανελλαδική του Συριζα (απαύγασμα δημοκρατίας...).

    Για το καλό μας...
    Έ δεν θα πάρουμε! Πειράζει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πικρία έχω όχι γιατί καλπάζει ..ο Αλαβ(γ)άνος αλλά γιατί δεν υπάρχει πια αριστερά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Γιωργο και άλλοι)

    Αφού δε συμφωνείτε ούτε με το πως πάμε στο συνέδριο,ούτε με το ΣΥΡΙΖΑ,τι παιδεύεστε; Δεν παραιτείστε από μέλη του ΣΥΝ μπας και ησυχάσουμε;

    Κώστας Παπαδόπουλος
    εκπαιδευτικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Κώστα Παππαδόπουλε, αυτό δεν πρέπει να κάνουμε, να ησυχάσουμε. Είναι το μόνο που απαγορεύεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Γιώργο, καταλαβαίνω μια χαρά τι λες και δε διαφωνώ στα περισσότερα σημεία με το (προ)τελευταίο σου σχόλιο. Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί ο αγώνας για δημοκρατία και λόγο στα μέλη δίνεται στο συνασπισμό και όχι στο (υπερσύνολο) σύριζα. Αφού άλλωστε συμφωνούμε ότι και στους δύο υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας. Τι λες λοιπόν σε όσους αισθάνονται μέλη ή φίλοι του σύριζα (στις τελευταίες εκλογές άλλωστε ο σύριζα κατεβαίνει, όχι ο συνασπισμός μόνος του, οπότε έχει δημιουργηθεί μια τέτοια ομάδα ανθρώπων - μεταξύ των κι εγώ); Να έρθουν στο συνασπισμό ή να γυρίσουν σπίτια τους;
    Επίσης δεν είχα καταλάβει ότι ανανεωτικοί μάζευαν υπογραφές για να γίνει συνέδριο με σκοπό την εγγραφή μελών του σύριζα, ενδιαφέρον.
    πδ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. πδ
    Να σου απαντήσω εγώ αν μου επιτρέπεις:
    keep walking.
    Μα όπως όλοι εξάλλου πρέπει νάχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Να αφήνουμε τη πόρτα ανοιχτή και απότι είδα συμφωνείς.
    Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις είναι αλήθεια. Μπορούμε να είμαστε σε παράλληλους δρόμους, μπορούμε να συμμαχούμε, αλλά μπορούμε και να μην είμαστε στο ίδιο κόμμα ή και σε κανένα κόμμα όπως εγώ. Το άρθρο μου το δογματισμό θέλει να χτυπήσει τίποτα άλλο. Οποιος δεν είναι και δεν νιώθει δογματικός είναι μαζί μας. Χαλαρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. ωραία! Αφού δε θέλετε να ησυχάστε τι μιζεριάσεστε μετα; Μου φταίει το ένα που φταίει το άλλο...
    Αυτό είναι παραγωγική πολιτική η προγραμματική;

    Κωστας παπαδ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Συνέλευση 800 και πλέον ελληνικών, κυπριακών blogs, ειδησεογραφικά portals και μμεξαπάτησης ελληνικά, κυπριακά και ξένα
    http://synelefsi.blogspot.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. O ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είναι κόμμα. Έτος ιδρύσεως 1992.
    Έχει καταστατικό, Κ.Π.Ε., Π.Γ.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ να αχολείται με τα δικά του και όχι με τα του οίκου του ΣΥΝ.

    Το τι θα κάνει η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ, αφορά τα μέλη της και τους φίλους.
    Τις θέσεις της τις δημοσιοποιεί και τις καταθέτει στα κομματικά όργανα.

    Ποιός μιλάει εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και ποιά συνιστώσα εκπροσωπεί;

    Η επιστολή των "23",εκφράζει τον ΣΥΡΙΖΑ;

    Ή ο καθένας βαράει το βιολί του και σχολιάζουμε, έτσι.. "αέρα - πατέρα" ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Μάγκες το συνέδριο πάει ένα μήνα πίσω και... βλέπουμε. Δυστυχώς ο ΣΥΝ έχει τελειώσει και δεν το πήρατε (πήραμε) χαμπάρι. Το αποφάσισε σήμερα η Π.Γ., αλλά ντρέπονται να το ανακοινώσουν γιατί μπορεί να πάει και παραπέρα και θα έρθει ο απόλυτος εξευτελισμός. Έως τότε η επιτροπεία της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ θα είναι εδώ και θα επιβάλλει μέτρα. Και η Αριστερά θα... χτενίζεται και θα αφήνει το τρίο ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. και ΛΑΟΣ να κάνει κουμάντο. Εγώ προσωπικά λέω απλά... έλεος!!!

    Και να θυμηθούμε και κάτι:
    Τον χειμώνα του 1898, με κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη, οι Μεγάλες Δυνάμεις επιβάλλουν στην ελληνική Βουλή την ψήφιση νόμου για Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο.

    Τον χειμώνα του 1951, με κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Peurifoy ανακοινώνει την εισοδηματική και αγροτική πολιτική και τη ματαίωση κάθε επένδυσης σε υδροηλεκτρικά έργα και λιπάσματα.

    Τον χειμώνα του 2010, με κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, Επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στελέχη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, κοινοτικοί υπαλληλίσκοι που καθοδηγούν έλληνες υπουργούς, κοράκια από ομίλους διεθνών πειρατικών κεφαλαίων αποφασίζουν για τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τον ελληνικό προϋπολογισμό, Νομοσχέδια, όπως για τις οφειλές των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, γελοιοποιώντας την Ελληνική Βουλή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. @ΠΔ,
    "Τι λες λοιπόν σε όσους αισθάνονται μέλη ή φίλοι του σύριζα;"
    Λέω να γραφτούν στον Συριζα, να ανακοινώσουν τον αριθμό μελών και μετά θα καταλάβεις γιατί η μάχη της δημοκρατίας δίνεται ακόμα στον ΣΥΝ.
    Ο σημερινός Συριζα δεν είναι ούτε μαζικός ούτε αντιπροσωπευτικός της αριστεράς - game over!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Και η συνδιάσκεψη της Α.Αττικής πήγε ένα μήνα πίσω ...και βλέπουμε.
    Και με τι τρόπο!
    Κάποιοι έπαιρναν τηλέφωνο μέλη άλλων πκ και τους έλεγαν ότι αναβλήθηκε για να ξεκανονίσουν... έπειτα αναβλήθηκε (ως τετελεσμένο...) και επίσημα σήμερα Σάββατο ενώ θα γινόταν αύριο Κυριακή!
    Κοίτα τι μπορεί να συμβεί όταν δεν βγαίνουν τα κουκιά - αηδία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. @redteam
    Φίλε όλα αυτά όπως τα γράφεις είναι. Για αυτό πρέπει να συμπορευόμαστε αν πραγματικά νοιαζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο με έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Το πεδίο των κοινωνικών αγώνων μπορεί να είναι ένα καμήνι ενότητας. Ας αφήσουμε στην άκρη τις βεβαιότητες και τις ιδεοληψίες και τον δογματισμό. Ας αφήσουμε να μιλήσει η ίδια η ζωή και εμείς ας είμαστε πρόθυμοι να βλέπουμε να ακούμε και να διδασκόμαστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Ζούμε την απόλυτη γελιοποίηση των διαδικασιών την ανεπάρκια μιας παρέας που καθημερινά ευτελίζει κάθε αξία και όραμα. Το μόνο που μπορεί να σώσει τον Τσίπρα είναι η παραίτηση του αν έχει επίγνωση της κατάστασης. Από το να γελιοποιείς και να ευτελίζεις έναν χώρο είναι απόλυτα έντιμο να παραδεχτείς πως δεν είσαι σε θέση να διαχειριστείς την κρίση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Γιώργο, και ο σημερινός Συνασπισμός "δεν είναι ούτε μαζικός ούτε αντιπροσωπευτικός της αριστεράς". Όσο για το πόσοι θα γράφονταν σήμερα μέλη του σύριζα, χαίρω πολύ, εννοείται ότι είναι πολύ λίγοι. Γιατί όμως; Με ποιους όρους γράφεται κάποιος μέλος σήμερα; Τι δικαιώματα έχει; Αυτοί που λες ότι ήθελαν να μπουν πριν από 1-2 χρόνια υπάρχουν ακόμη, δεν εξαϋλώθηκαν. Και για κάποιο λόγο ήθελαν να μπουν στον σύριζα, όχι στο συνασπισμό (που μπορούσαν να το κάνουν). Απλώς παρακολουθούν από απόσταση. Στο χέρι μας είναι να ανοίξουμε την πόρτα σε ένα δημοκρατικό σύριζα σε όλους τους αριστερούς που προφανώς δεν καλύπτονται από το συνασπισμό, όχι τόσο για πολιτικούς λόγους αλλά επειδή δε βρίσκουν τον εαυτό τους σε κανένα σημερινό κόμμα της αριστεράς που λέει "αυτός είναι ο δρόμος". Γι'αυτό και έχει (ή είχε) απήχηση ο σύριζα, επειδή τα κόμματα (θεωρητικά) κάνουν σε ένα βαθμό στην άκρη τις προσωπικές τους απόλυτες αλήθειες και βρίσκουν τα κοινά τους στοιχεία και στόχους. Ε, καταλαβαίνετε τι ευθύνη έχετε που βάζετε τρικλοποδιές στο σύριζα και ζητάτε τη διάλυση/διάσπασή του; Συνειδητοποιείς ότι όλος αυτός ο κόσμος θα πάει μάλλον σπίτι του, αν δεν έχει πάει ήδη; Νομίζεις ότι θα τρέξουν να γραφτούν στο συνασπισμό, όσοι δεν το έκαναν 20 χρόνια τώρα; Ε, κάποιους λόγους θα έχουν! Αλλά εντάξει, αν είναι να απαλλαγείτε από τους "αριστεριστές" και τον Αλαβάνο δεν πειράζει...
    Leo μαζί σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. @Π.Δ.: Έτσι όπως λες είναι, ο κόσμος ήθελε να μπει στο ΣΥΡΙΖΑ διότι δεν υπήρχε ακόμα κάποια συνισταμένη, κάποιο «αυτός είναι ο δρόμος», το εγχείρημα φαινόταν ανοιχτό στις αγωνίες και τους προβληματισμούς του πολύ κόσμου. Με τις γελοιότητες που μεσολάβησαν, από τις αμετροέπειες του Δεκέμβρη και τη διαμόρφωση λίστας για τις ευρωεκλογές μέχρι το τσίρκο του καλοκαιριού και τις προεκλογικές αστειότητες με τους 11 αρχηγούς, ο κόσμος κατάλαβε περί τίνος πρόκειται, και δεν πρόκειται να ξανακοιτάξει προς τα εκεί. Τώρα αυτός ο κόσμος (που λες ότι δεν μπορεί να χάθηκε) στηρίζει Γιωργάκη και αισθάνεται τυχερός που τον έχει πρωθυπουργό, γιατί ακούει Λαφαζάνη και Τσίπρα να ζητάνε λεφτά για τους αγρότες και πρόωρες για τους λιμενεργάτες και του σηκώνεται η τρίχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. @ Πάνο Δαμέλο,
    Φοβάμαι ότι έχεις χάσει επεισόδια...

    Είναι δυνατόν να συγκρίνεις περσινά ξινά σταφύλια με πραγματικότητες που τρέχουν;

    Έχεις ρωτήσει τους ψηφοφόρους του Οκτώβρη τι ψήφισαν - Συνασπισμό ή Συριζα;

    Έχεις συνειδητοποιήσει πόσοι είναι σήμερα οι "ανένταχτοι" για τους οποίους γίνεται τόση φασαρία; Καμιά εκατονπενηνταριά άτομα...

    Πόσοι γράφτηκαν στον "Συριζα των μελών"; ; Άντε 500 άτομα με τις συνιστώσες μέσα.

    Ξέρεις πόσα μέλη έχει ο Συνασπισμός παρά τις αποχωρήσεις; Καμιά δεκαπενταριά χιλιάδες.

    Τι συζητάμε λοιπόν; Να σώσουμε τουλάχιστον τον Συνασπισμό ή τουλάχιστον την Ανανεωτική Αριστερά.
    Τα υπόλοιπα έχουν παρέλθει...

    Συγχρονίσου λοιπόν με την πραγματικότητα.
    Κάτι που ίσχυε πέρυσι δεν ισχύει και φέτος και για όλα αυτά φταίει αυτός ο μοιραίος άνθρωπος ο Αλαβάνος που επειδή τσακώθηκε με τον ανώριμο Τσίπρα-υιό του προτίμησε να διαλύσει την αριστερά παρά να το παλέψει στην συλλογικότητά του.
    Όσοι σήμερα τον ακολουθούν την ίδια τύχη θάχουν. Κι ο Συνασπισμός είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να συνέλθει μετά την Αλαβανική περίοδο...

    Υπάρχει ψυχική απόσταση πια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Πολυβώτη, αν κατάφερε τόσο εύκολα να τους κερδίσει ο Γιωργάκης, τότε στο χέρι μας είναι (ειδικά με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του) να τους ξανακερδίσουμε. Αυτό, καλώς ή κακώς δε θα γίνει με λογικές τύπου "πρώτα το κόμμα μου, μετά η ενότητα της αριστεράς".
    Γιώργο, ο συνασπισμός προ σύριζα ήταν ένα κόμμα που έμπαινε-δεν έμπαινε στη βουλή. Προφανώς λοιπόν υπάρχει κόσμος που βλέπει κάτι στον σύριζα (και όχι στο συνασπισμό) που εσύ δεν το βλέπεις. Όσο για τα μέλη, πρώτον αμφιβάλλω αν τα 15.000 μέλη του συνασπισμού είναι ενεργά, δεύτερον, αν είναι τόσα πολλά και τα "μέλη σύριζα" είναι 500, τι φοβάστε από ένα δημοκρατικό σύριζα; Αφού... μας "έχετε" κατά κράτος. Συν ότι είναι λυπηρό να μετριέται η αξία των ανθρώπων ποσοτικά. Το "συν ή σύριζα" που επαναλαμβάνεις ουσιαστικά (αν θα σώσουμε τους 500 ή τους 15000) δεν το έχω καταλάβει ακριβώς. Καταρχάς η πλειοψηφία του συνασπισμού είναι υπέρ του σύριζα (αλλιώς δε θα υπήρχε ο τελευταίος). Κατά δεύτερον, στην τελευταία πανελλαδική σύσκεψη της ΑΠ (που είναι η μόνη που έχει θέσει ως "κόκκινη γραμμή" τη μετατροπή του σύριζα σε κόμμα) πόσοι ήταν, 400; Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι 800 μέλη (μαζί με όσους δεν μπόρεσαν να πάνε λόγω απόστασης) πρόσκεινται στην ΑΠ; Γιατί τότε συγνώμη αλλά το 500 (δική σου εκτίμηση παρεμπιπτόντως) με το 800 είναι άμεσα συγκρίσιμα μεγέθη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Τέλος ο "μοιραίος" Αλαβάνος, με όλα τα λάθη του, ας μην ξεχνάμε και ότι ήταν αυτός που, σε μεγάλο βαθμό, ευθυνόταν για τη δυναμική του σύριζα το 2007 - δυναμική που δεν είχε ποτέ ο συνασπισμός ούτε της Δαμανάκη ούτε του Κωνσταντόπουλου. Ας μην ψάχνουμε αποδιοπομπαίους τράγους λοιπόν, όσο υπηρετείται το "fair play" δε νομίζω ότι στην αριστερά περισσεύει κανείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. @ΠΔ, ας μην επαναλαμβανόμαστε...

    Στον Συνασπισμό δεν υπάρχει πια σχεδόν κανείς που να είναι με αυτόν τον Συριζα - θα το δεις στο συνέδριο.
    Με έναν άλλο Συριζα συμμαχία ίσως.

    Κι αυτό δεν το ισχυρίζομαι - το ζω. Η μεγάλη πλειοψηφία των μελών του ΣΥΝ εξ αρχής τον Συριζα τον έβλεπαν σαν μετωπική τους οργάνωση - και δεν καταλάβαιναν γιατί πρέπει να αποκτήσουν διπλή ένταξη. Τώρα να δεις... Γιατί νομίζεις ότι κανείς δεν παίρνει κάρτα;

    Όσο για τον Αλαβάνο, τον στήριξα όσο δεν έπαιρνε...διάβασε κάνα παλιό ποστ.
    Αλλά θα ήμουν τυφλός να μην βλέπω ότι τελικά υπήρξε εμπνευσμένος αλλά ανεύθυνος και τυχοδιώκτης - κι όπως όλοι οι τζογαδόροι μπορεί προσωρινά να κερδίσουν κάτι αλλά μετά η καταστροφή είναι ολοκληρωτική.
    Δες που καταντήσαμε, πόσα κομμάτια γίναμε και πόσο μίσος προέκυψε μεταξύ μας - και γιατί;

    Παλιότερα ο ΣΥΝ είχε μια ηθική και μια συνεννόηση - μετά Αλαβάνο δεν του έμειναν και πολλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Όσο για την συνδιάσκεψη της πτέρυγας έχε υπόψη σου ότι λίγοι είναι πια οι ανανεωτικοί που έχουν μείνει στον Συνασπισμό - είναι ας πούμε η οπισθοφυλακή, οι άλλοι έχουν αποχωρήσει ειδικά μετά την συριζική ανταρσύα και την μη αντίδραση της πτέρυγας.
    Αν θες μέτρο επιρροής δες τους σταυρούς στις πρόσφατες εκλογές - η μισή κοινοβουλευτική ομάδα είναι ανανεωτικοί ενώ στο κόμμα δεν είναι ούτε 20%. Πως το εξηγείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Είναι γνωστή η δυσανάλογη προβολή ανανεωτικών από τα ΜΜΕ σε σχέση με την εσωκομματική τους αναλογία, αλλά θα μπούμε σε συζήτηση τύπου "η κότα έκανε το αυγό" και δεν έχει νόημα. Όσο για το ότι "κανείς δεν παίρνει κάρτα", δεν ξέρω πού το είδες. Στον σύριζα Κορινθίας όπου ανήκω τα περισσότερα μέλη που έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής είναι μέλη του συνασπισμού. Αριστεροί άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, αλλά και η εποχή δεν το επιτρέπει, από τους ανένταχτους ή τα μέλη άλλων συνιστωσών. Αλλού είναι ο εχθρός, όχι στον Αλαβάνο και τους αριστεριστές... μην το κάνετε σαν το ΚΚΕ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. Είναι φανερό ότι η μεταπολίτευση τελείωσε.
    Η Αριστερά των αμφιθεάτρων και του ακτιβισμού, τελειώνει.
    Η κρίση έχει απαιτήσεις, για μια αριστερά της πολιτικής σκέψης, της κοινωνικής ευθύνης, που θα συναισθάνεται το πρόβλημα που περνάει η χώρα και με σοβαρότητα και αγωνία προτείνει διέξοδο.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ μυρίζει τσαμπουκαλεμένο μάγκα που τους λέει ότι θα καθαρίσει για πάρτι τους. Ε αυτά δεν περνάνε πλέον.
    Περνούσαν πέρσυ και πρόπερσυ που το θέμα ήταν η ανηθικότητα των σκανδάλων και ο κόσμος ήθελε κάποιον στον ρόλο του εισαγγελέα. Τώρα θέλει διακυβέρνηση. Δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ για τους δικούς του λόγους να το βάλει στο κεφάλι του; Ε δεν έχει και ο κόαμος την όρεξή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Παρακακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον την ανταλλαγή εδώ μεταξύ Γιώργου, Δαμέλου, Πολυβιώτη, Leo κ.ά. Βέβαια οφείλω να πω ότι δεν ξέρω πόσο εποικοδομητική μπορεί να γίνει μια συζήτηση, όταν δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη κοινή εστίαση κι ούτε καμιά αισθητή διάθεση να θέλουν οι συνομιλούντες να ξεπεράσουν τα όρια του δικού τους τρόπου σκέψης και κατανόησης των πραγμάτων και να πλησιάσουν τους αντίστοιχους τρόπους των άλλων.

    Από την άλλη όμως μεριά, μπορεί μια τόσο τέλεια (πλαστική) αλληλεπίδραση να μην είναι καθόλου πραγματιστικά εφικτή. Παρόλα αυτά, όλοι, ο καθένας κι κάθε μια, θα μπορούσαν να σκεφθούν ενα πλαίσιο, πάνω στο οποίο μια πολιτική συζήτηση σαν την προκείμενη ενδεχομένως θα μπορούσε να καταγράψει πιο ξεκάθαρα τις διαφορές ή τις ταυτίσεις, τις συγκλίσεις ή τις αποκλίσεις. Για μένα, ένα τέτοιο πλαίσιο οφείλει να αναπτύσσεται πάνω σε τρεις άξονες.

    Ο πρώτος είναι ο άξονας της ουσίας της αντιφατικότητας του πραγματικού στον κόσμο μας. Πού εντοπίζουμε αυτήν την αντιφατικότητα; Θεωρούμε πως η κυρίαρχη αντίθεση στον κόσμο είναι η αντίθεση μεταξύ εργασίας και κεφάλαιου; Ή ποια άλλη αντίθεση; Ή μήπως δεν βλέπουμε καμιά αντίφαση στο θεμελιώδες οντολογικό επίπεδο; Και τότε πώς διακρίνουμε, πως προσλαμβάνουμε, την πολυπλοκότητα και την άπειρη πολλαπλότητα του κόσμου τουλάχιστον από την πλευρά του πολιτικού;

    Αλλά ο δεύτερος άξονας είναι ακριβώς η ιδιαίτερη συνειδητότητα του πολιτικού στοιχείου που έχουμε ή που τείνουμε να διαμορφώνουμε μέσα στον κόσμο που ζούμε. Είμαστε καθ' όλα άνετοι κι ήρεμοι μέσα σ' έναν πολιτικό εγκλεισμό ή νοιώθουμε να απωθούμασθε, να ερχόμαστε σε μια όλο και μεγαλύτερη απόσταση από την πολιτική; Ή άραγε πρόκειται για μια έλξη ή για μια απόσταση από κάποιους συγκεκριμένους τρόπους της πολιτικής; Ή, αν βρισκόμαστε μέσα στην επικράτεια μιας ιδιαίτερης πολιτικής αντίληψης, πώς αντιμετωπίζουμε εκείνους που τυχαίνει να είναι έξω απ' αυτήν; Ή μήπως θεωρούμε ότι όλοι, έτσι ή αλλιώς, βρίσκονται οπωσδήποτε μέσα - κανένας δεν μπορεί να βγει έξω από την πολιτική υπερβατικότητα - οπότε θεωρούμε όσους προτιμούν ν' αποτραβιούνται έξω από την πολιτική ότι απλώς πλανώνται και με την πολιτική παθητικότητά τους νομιμοποιούν μια συγκεκριμένη μορφή πολιτικής επικυριαρχίας;

    Τέλος, ο τρότος άξονας είναι η διάσταση της βεβαιότητας ή της αμφιβολίας για τις σχηματοποιήσεις των δυο προηγούμενων αξόνων. Πόσο σίγουροι είμαστε για την ουσία του γίγνεσθαι του κόσμου και για το πώς κινείται το πολιτικό μέσα-έξω; Η σιγουριά μας έχει να κάνει με την αμφισβήτηση της σιγουριάς των άλλων; Ή η αρνητικότητά μας απέναντι σε κάτι που θέλουμε να το απορρίψουμε και να το αλλάξουμε συνδέεται, πατάει στο έδαφος κάποιας αδιαπραγμάτευτης πεποίθησης για μια σταθερή κι αιώνια ιδέα; Σε τελευταία ανάλυση, είμαστε διατεθειμένοι και κάτω από ποιες συνθήκες να μείνουμε πιστοί σε κάτι που μπορεί ν' αλλάξει τον κόσμο ή μήπως προτιμούμε ν' αλλάζουμε τους εαυτούς μας για να γίνουμε ακόμη περισσότερο πιο πιστοί στην απόλυτη καθολικότητα του κόσμου;

    Λυπάμαι αν σας απογοήτευσα, αλλά μόνο μ' ερωτήματα μπορώ να παρεμβληθώ ανάμεσα στους μονόλογους αυτού του παράξενου διάλογού σας. Ίσως κάποιο ερώτημα, όχι απαραίτητα, ένα από τα προηγούμενα δικά μου, να μπορεί να αποτελέσει το μάθημά μας. Αν φυσικά τό 'χουμε ανάγκη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. @πδ
    Απλά για την ακρίβεια το υψηλότερο ποσοστό του συν ήταν το 1996 5.31 επί Κωνσταντόπουλου. Για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. Μωυσή,
    Χρειάζονται κοινοί στόχοι, κοινές δράσεις, ανιδιοτέλια, σεβασμός στην διαφορετική άποψη, αποχωρισμός δογματισμών και βεβαιοτήτων. Πως λοιπόν αν δεν συντρέχει μία απο όλες τις προϋποθέσεις να οικοδομηθούν συμμαχίες, συσπειρώσεις, μέτωπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. Πάνο, το «αριστεροί άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, αλλά και η εποχή δεν το επιτρέπει, από τους ανένταχτους ή τα μέλη άλλων συνιστωσών» μου έφερε έναν γλυκό αέρα από την εποχή που πίστευα ότι θα βγει κάτι από το ΣΥΡΙΖΑ. Όντως, αν δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε τότε δεν έχουμε λόγο να τσακωνόμαστε. Αλλά η εποχή (κάθε εποχή, αλλά ειδικά τώρα με την κρίση) έχει απαιτήσεις και η ιστορία θα ζητήσει ευθύνες. Στην Αριστερά δεν υπάρχει κουλτούρα δημοκρατίας, υπάρχει ο «αυτόματος πιλότος» και αυτοί που τον αμφισβητούν. Ο «αυτόματος πιλότος» λέει ότι στέκεσαι στο πλευρό κάθε ενός που διαμαρτύρεται και μόνο απαιτείς από την κυβέρνηση και το κράτος. Αυτοί που τον αμφισβητούν λένε ότι πρέπει να αρθείς πάνω από την εκάστοτε περίσταση και να έχεις μία συνολική πρόταση, γιατί αλλιώς μπορεί να βοηθάς στη συντήρηση του συστήματος. Οι τελευταίοι συνήθως λοιδωρούνται, ότι θέλουν υπουργιλίκια, ότι θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ κλπ. Ο κόσμος όμως τους ακούει με μεγαλύτερη προσοχή, και τα περί «προβολής από τα ΜΜΕ» κλπ είναι τρίχες - ακόμα και αν ισχύουν δεν εξηγούν τη δημοτικότητά τους, και εξάλλου πάει και αντίστροφα, τους καλούν επειδή αυτά που λένε έχουν απήχηση στον κόσμο. Αυτό που γράφεις «αν κατάφερε τόσο εύκολα να τους κερδίσει ο Γιωργάκης, τότε στο χέρι μας είναι (ειδικά με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του) να τους ξανακερδίσουμε» δε μου φαίνεται τόσο αυτονόητο. Ο κόσμος πίστεψε μια φορά στη ρητορική του Αλαβάνου και μετά έτριβε τα μάτια του, γιατί να νομίζουμε (ή να επιθυμούμε) ότι αυτή η αβάσιμη, δήθεν ανατρεπτική ρητορεία θα ξαναπιάσει τόπο;

    Δυστυχώς, λίγα μας χωρίζουν από τον κόσμο αλλά αυτά τα λίγα δεν τα έχουμε. Αν η τωρινή ηγεσία του ΣΥΝ δεν είχε βάλει τον αυτόματο πιλότο και έδειχνε ότι έχει μια επαφή με τη δραματική πραγματικότητα της χώρας, έναν σεβασμό στους δημοκρατικούς θεσμούς (όχι αυτές οι γελοιότητες που έγιναν με τον Πρόεδρο) και μία διάθεση να βάλει στο τραπέζι ορισμένα ζητήματα αντί να παρακολουθεί μηχανικά τις εξελίξεις με βάση το νόμο δράση-αντίδραση, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Βέβαια, το να σταματήσουμε να τρέχουμε πίσω από το κάθε, δίκαιο ή άδικο, κίνημα θα έφερνε σε σύγκρουση τον ΣΥΝ με ορισμένες συνιστώσες, but who cares?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  42. Καλημέρα Πολυδώτη
    Και επιπλέον ο αυτόματος πηλότος έχει προγραμματιστεί απο την κατασκευή του να αναζητά εσωτερικούς εχθρούς. Ουσιαστικά η «αριστερή» στροφή θεωρούσε εξ αρχής της ιδέες της ΑΑ ως ένα ξένο σώμα στην αριστερά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  43. Μωϋσή, επιγραμματικά πάνω στους τρεις άξονές σου: Στον πρώτο, προσωπικά εντοπίζω το θεμελιώδες πρόβλημα και αδικία του καπιταλισμού στη μισθωτή εργασία. Στο δεύτερο άξονα, η πολιτική σήμερα με απωθεί, γι'αυτό και αισθάνομαι περισσότερο κοντά στους "απ'έξω" - αλλά επειδή συμφωνώ και με το τελευταίο που λες, ότι όλοι είμαστε "μέσα", θέλουμε - δε θέλουμε, προσπαθώ για μια άλλη πολιτική (ας μη μου ζητηθεί εδώ να την ορίσω, είναι και πολλά και αρκετά εμφανή τα απωθητικά στοιχεία της πολιτικής σήμερα). Κάπως έτσι πιστεύω ότι βλέπει τα πράγματα το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικοποιημένης νεολαίας: ο αντιεξουσιαστικός χώρος είναι ουσιαστικά αυτό το πράγμα, η αγωνία μιας ολόκληρης γενιάς να ζήσει και να αγωνιστεί όσο γίνεται έξω από ένα σάπιο σύστημα. Στον τρίτο άξονα, είμαι έτοιμος να κάνω ένα βήμα πίσω από τις "βεβαιότητές" μου. Από εκεί και πέρα είναι θέμα στόχων. Έχουμε στόχο ένα καλύτερο πασόκ ή κάτι ουσιαστικά διαφορετικό; Ήταν όντως, μετά τις 1000 προληπτικές συλλήψεις του Δεκέμβρη και την επίθεση στην Αγγελική Κουτσουμπού "πολύ νωρίς ακόμα για να κρίνουμε την κυβέρνηση", όπως είχε πει ο Φ. Κουβέλης;
    radical, το γνωρίζω, αλλά μιλάς για 14 χρόνια πριν τώρα, επίσης μίλησα για δυναμική, δημοσκοπικά δε νομίζω ότι είχε ξεπεράσει ποτέ το 10% ο συνασπισμός.
    Πολυβώτη, το ζήτημα είναι αν μπορεί ο κόσμος να εμπνευστεί και να ξεβολευτεί από το πασόκ του με μία συνεναιτική στάση με προτάσεις διορθώσεων προς την κυβέρνηση. Αυτό που περιγράφεις έχει δοκιμαστεί επί χρόνια κι έχει αποτύχει. Ο συνασπισμός μια ζωή ήταν το συμπαθητικό κόμμα με τον καλύτερο λόγο, που κανείς δεν ήθελε όμως να ψηφίσει. Στο ερώτημα αν θα ψηφίσει κάποιος ένα εν δυνάμει καλό πασόκ, που ΑΝ του δοθεί η ευκαιρία μπορεί και να κάνει όντως όσα θα έπρεπε και λέει ότι θα κάνει το πασόκ (και περισσότερα, δε διαφωνώ, όμως στην ίδια γενική κατεύθυνση) ή αν θα ψηφίσει το κανονικό πασόκ, με τα ωραία λόγια που θα έχει όντως τη δυνατότητα να κάνει πραγματικότητα και θα κάνει έστω ένα 10%, έχει αποδειχτεί ότι, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, η απάντηση του κόσμου είναι το δεύτερο. Και προσωπικά δε βλέπω ουσιαστικές ενδείξεις ότι ο κόσμος του πασόκ είναι έτοιμος να πέσει, σαν ώριμο φρούτο, στις αγκάλες μιας "λογικής" αριστεράς. Εδώ δεν έγινε επί εποχής Σημίτη, όπου έκανε την πιο θεαματική δεξιά στροφή του, τώρα θα το κάνει; Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, δε λέω, και το σέβομαι, απλά διαφωνώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  44. Πάνο, θα σου πω πώς βλέπω τις απόψεις που εκφράζεις, με όλο το σεβασμό, κανείς μας δεν κατέχει την αλήθεια, αλλά επίτρεψέ μου να σου πω τι σκέφτομαι ευθέως:

    Πρώτον, αυτά που λες δεν έχουν κανένα περιεχόμενο, γιατί κινούνται στον άξονα «λίγο Πασόκ ή πολύ Πασόκ, όχι Πασόκ αλλά κάτι διαφορετικό» κλπ, που είναι απλοί γεωγραφικοί προσδιορισμοί. Όλοι ανά περιστάσεις μπορεί να συμπέσουμε μεταξύ μας, με τον Α ή με τον Β ή με τον Π(ασόκ), αλλά όλοι ζητάμε «κάτι άλλο», τι είναι όμως αυτό; Εγώ έχω καταλήξει ότι η πολιτική της αλήθειας είναι η καλύτερη πολιτική, και ότι αυτός που τζάμπα και βερεσέ σηκώνει την κόκκινη σημαία και δηλώνει επαναστάτης δεν αξίζει το σεβασμό μου περισσότερο από τον τίμιο δεξιό που θέλει να βλέπει την πραγματικότητα κατάματα και απλώς έχει πειστεί ότι «δε γίνεται αλλιώς».

    Δεύτερον, και ελπίζω αυτό να το έχουν υπόψη τους οι φίλοι που επιχειρούν την ανασύσταση της Ανανεωτικής Αριστεράς: τα λόγια σου απηχούν τις βαθιές πληγές και την κακή πίστη που άφησαν χρόνια αμφισημίας, παραγοντισμών, ελιτισμού και προσωπικών στρατηγικών όταν η Ανανεωτική Πτέρυγα είχε το πάνω χέρι στο Συνασπισμό. Για να πούμε την αλήθεια, η ΑΠ δεν είχε ποτέ το πάνω χέρι από μόνη της, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Συμφωνώ και επαυξάνω, δε θέλω να στηρίξω τις προσωπικές στρατηγικές κανενός, ούτε έναν πολιτικό λόγο που δεν έχει αιχμές και απλώς λέει τα ίδια με το ΠΑΣΟΚ αλλά λίγο καλύτερα. Αλλά η ΑΑ έρχεται από μακριά και πάει πολύ μακριά, υπερβαίνει τις προεδρικές φιλοδοξίες του Κωνσταντόπουλου ή τις βουλευτικές φιλοδοξίες του Α και του Β (να μην πούμε ονόματα). Είναι η πιο συνεπής και φιλόδοξη αριστερά διότι δεν πιστεύει ότι για να είναι κανείς αριστερός πρέπει να βλέπει μόνο την μισή πραγματικότητα, αλλά είναι έτοιμη να παίξει στο γήπεδο του αντιπάλου και να βάλει γκολ. Και γι' αυτό δεν έχει ανάγκη από κανένα πιστοποιητικό αριστεροφροσύνης.

    Αυτή είναι η αριστερά που πιστεύω και ελπίζω ότι μπορεί να προκύψει από αυτές τις διαδικασίες, ίδωμεν. Αλλά να μην ξεχνούν οι σύντροφοι της ΑΑ τα σφάλματα του παρελθόντος, και ότι και αυτοί απέτυχαν όπως αποτυγχάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  45. Πάνο, ευχαριστώ για την απάντησή σου. Ίσως να μη φάνηκε καλά, αλλά με τον τρίτο άξονα ήθελα να περιγράψω την ανάγκη του συλλογικού παιχνιδιού. Δηλαδή, αν θέλουμε να μην αναπαραγάγουμε το μοντέλο του μίζερου ατομιστικού σολιψισμού, πάνω στο οποίο η προσκόλληση στο πείσμα της δογματικής βεβαιότητας αναπτύσσεται, ο άλλος δρόμος είναι να δοκιμάσουμε να μαθαίνουμε συλλογικά, ο ένας με κι από τον άλλο, μέσα από τις κοινές εμπειρίες και τις συναισθηματικές διαδράσεις μας, που βιώνουμε παίζοντας ανέμελα (κι όχι συμμετέχοντας κάτω από τον βραχνά μιας μελαγχολικής κι εκδικητικής λογικής) το παιχνίδι των ενδεχομενικών γυρισμάτων που έχει η ζωή. Γιατί το παιχνίδι της ίδιας της εμμενούς (κι όχι υπερβατικής) ροής του κόσμου είναι πάντα το μη αποσκοπούμενο, μη προσχεδιασμένο, προϊόν μιας συλλογικής απάντησης, μιας χειρονομίας αυθορμητισμού, ενός χαμόγελου αισιοδοξίας, που βγαίνει από τον αυθορμητισμό και την αμεσότητα της ζωής. Μαθαίνουμε κάνοντας, όχι με τον πεισματικό φανατισμό της εγωιστικής υπεροψίας της οποιασδήποτε νεκρο-λογικής ή της οποιασδήποτε εξουσιαστικής βεβαιότητας, αλλά μαθαίνουμε παίζοντας ξένοιαστα, ελεύθερα κι ανεπιτήδευτα.

    Από την άλλη μεριά, πολλά είναι τα παραδείγματα στο σημερινό Συνασπισμό των πολιτικών πρακτικών μιας επιβαλλόμενης μελαγχολικής και μηδενιστικής αρνητικότητας. Βεβαιότητες, σκοπιμότητες, αλαζονίες, εξευτυλισμοί του ο,τιδήποτε δεν τους συμφέρει. Πάρτε για παράδειγμα την καραμέλα του αριστερισμού, που αν είναι να μεταφρασθεί σε νέες στρατολογήσεις στις τάξεις της νεολαίας ή στα επίδικα των νέων παζαριών κι οπορτουνιστικών συμβιβασμών με τους δογματικούς μηχανισμούς, τότε καταπίνεται μ' ευχαρίστηση. Αλλιώς γίνεται μια απωθητική ταμπέλα για οποιοδήποτε αυθορμητισμό οι ανεξέλεκτες δυνάμεις της νεολαίας μπορούν να εκφράσουν, για ο,τιδήποτε δημιουργικό, μέσα στην εκρηκτικότητα της αμεσότητας, μπορεί να εκκολαφτεί από τις ζωντανές δυνάμεις της ίδιας της ζωής, που δεν κουμαντάρονται με το τράβηγμα του μανικιού, που δεν είναι κλεισμένες κι υποταγμένες μέσα στο μαντρί της κομματικής μελαγχολίας. Ένα άλλο παράδειγμα, η υπόθεση Παλαιστίδη κι οι ισορροπιστικοί χειρισμοί της Αυγής. Το ζήτημα είναι απλό. Δεν μπορείς να παίζεις αυθόρμητα και συλλογικά μαζί με άλλους, που είναι διαφορετικοί από σένανε, όταν θεωρείς τον εαυτό σου τον εντεταλμένο (από ποιος ξέρει ποια Θεοδικία) και τον πεφωτσμένο (κάτω από τις δογματικές βεβαιότητες μιας εγωιστικής Λογικής της Προόδου) διαιτητή του παιχνιδιού της ζωής. Έτσι, απλώς απωθείς τους άλλους και γελοιοποιείς τον εαυτό σου με την έπαρση της σιγουριάς σου. Όσο και να προσπαθεί να ωραιοποιήσει τα αίσχη του το καθεστώς των μηχανισμικών εξουσιαστικών διαπλοκών του Συνασπισμού, τα μαύρα μεσάνυχτα της ναρκισσιστικής και της σεχταριστικής άγνοιάς του δεν μπορούν να καθοδηγήσουν τη μοίρα του λαού μέσα σ' επίπλαστες διαφωτιστικές ηγεμονίες. Ας το πάρουν επιτέλους χαμπάρι, ο πολύς ο κόσμος δεν παίζει πια μαζί τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  46. Έτσι ακριβώς είναι Πολυβώτη.
    Αυτά που λες είναι προαπαιτούμενα για μια νέα πορεία.
    Αλίμονο αν η ΑΑ έπεφτε στην παγίδα να ζητά εκ των υστέρων δικαίωση για τα δικά της λάθη.
    Ήδη έχουμε έναν διάλογο κουφών στην αριστερά και κάτι τέτοιο θα πρόσθετε απλά κι άλλους (κουφούς)
    Τουλάχιστον στο φόρουμ διαλόγου που έχει ξεκινήσει αυτό το γεγονός είναι κοινά αποδεκτό - τώρα αν κάποιοι θέλουν να βαυκαλίζονται με τα λάθη του άλλου στο παρελθόν αντί να κοιτούν το σήμερα και τα προβλήματα που θέτει, τι να πω;

    Οι μονόλογοι που λέει ο Μωϋσής, είναι χαρακτηριστικοί μιας αριστεράς που αξιολογεί σαν σημαντικότερο να εξουδετερωθεί ο εσωτερικός εχθρός παρά ο εξωτερικός - είναι το γάλα της μάνας μας, δηλαδή της σταλινικής περιόδου που έβλεπε στην πειθαρχία την ανώτερη αξία (έτσι λειτουργεί ακόμα το ΚΚΕ ΚΑΙ κάποιοι που θέλουν να ελέγξουν την ελευθερία της γνώμης στον Συνασπισμό ή να διαγράψουν τον Κουβέλη στον Συριζα).

    Πως με τέτοιες νοοτροπίες να ανοίξεις πραγματικό διάλογο;

    Στα πολύ σοβαρά ερωτήματα του Μωϋσή δεν μπορώ να απαντήσω με την ευκολία του φίλου Πάνου. Δεν είμαι καν πεισμένος ότι η πραγματικότητα που ζούμε είναι "η πραγματικότητα" και όχι μια παροδική συσσώρευση εντυπώσεων για την οποία όμως έχουμε πειστεί στην πλειοψηφία μας. Και έτσι μόνοι μας την συντηρούμε με την αμορφωσιά μας, την έλλειψη κουλτούρας διαλόγου, την αδυναμία μας να σκεφτούμε κάτι σωστά και να το πάμε λίγο παρακάτω...

    Όσο είμαστε "κύμβαλα αλαλάζοντα" οι διάλογοί μας είναι κατά προσωπική μας πεποίθηση διάλογοι - κάποιος άλλος που μας παρατηρεί από απόσταση μπορεί να μην βλέπει το ίδιο...
    Ίσως αυτό θέλει να πει και ο Μωϋσής. Αλλά και γω θέλω να του πω ότι ίσως δεν γίνεται αλλιώς.
    Γι αυτό συχνά λέω σε κάποιους που έρχονται σε αυτόν τον διάλογο "να αντιπαρατεθούν" λες και βρίσκονται σε φοιτητικά αμφιθέατρα πρωτοετών, ότι απαιτείται ένα ελάχιστο κοινό έδαφος για να γίνει κουβέντα και πάνω από όλα καλή διάθεση - δηλαδή να βλέπεις τον άλλο σαν σύντροφό σου κι όχι σαν κάποιον οππορτουνιστή, υπηρέτη του δικομματισμού, ευνοούμενο των ΜΜΕ, έτοιμο να πουληθεί στο ΠΑΣΟΚ κλπ κλπ. Δεν γίνεται έτσι τίποτα!
    Κι αυτό το κλίμα το έφερε ξανά στην αριστερά η "αριστερή στροφή" στον Συνασπισσμό, δηλαδή η άρνηση του συμβολαίου συνύπαρξης διαφορετικών αντιλήψεων και η έναρξη της τελικής μάχης επικράτησης των μηχανισμών. Και τώρα ξαναγυρίσαμε στους φανατισμούς της μεταπολίτευσης...

    Από τότε έχω να δω τόσο δογματισμό, τόσον καθεστωτισμό και τόσην έλλειψη παιδείας και κακοπιστία στις εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην αριστερά. Κάποιοι πραγματικά ήρθαν από το παρελθόν και μας γύρισαν εκεί επειδή η αριστερά δεν μπόρεσε να αποβάλλει το "μαρξιστικό λενινιστικό μικρόβιο" που έλεγε και ο Λεωνίδας Χρηστάκης.

    Γι αυτό τώρα οι αντιεξουσιαστές μόνοι εκφράζουν - όπως την εκφράζουν - την απελπισία της νέας γενιάς και την ανικανότητά της ταυτόχρονα να δει τα πράγματα υπερπροσωπικά, σαν σύνολο, σαν ενότητα και να συλλάβει ένα σχέδιο και μια προοπτική.

    Και πως να το κάνει όταν βλέπει αυτούς που την ενέπνεαν πρόπερσι με την παραίτηση Αλαβάνου και την "πολιτισμένη παράδοση της εξουσίας στην νέα γενιά" στην αριστερά , σήμερα να μην μιλιούνται καν και να σκάβει ο ένας το έδαφος πάνω στο οποίο πατάει ο άλλος;

    Δεν είναι αριστερά αυτή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  47. Εγώ αντίθετα με την απαισιοδοξία που διακρίνει τις τοποθετήσεις αρκετών φίλων, είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της αριστεράς.

    Την κατάλληλη στιγμή ήρθε η ανάδειξη και η απόρριψη της χρόνιας παθογένειας της αριστεράς που δεν ήταν άλλη από το δίπολο "ταύτιση με την γραμμή και εξόντωση της διαφωνίας".

    Για πρώτη φορά από την ΑΠ δόθηκε η μάχη της αμφισβήτησής της ως αριστεράς και κατά την γνώμη μου κερδήθηκε.

    Ποτέ άλλοτε απ'ότι γνωρίζω, η πεισματική άρνηση μιας μικρής μειοψηφίας, δεν κατάφερε να αντισταθεί σε τόσο εχθρικό έδαφος και να κερδίσει με μόνο όπλο την αξιοπρέπειά της. Ποτέ.

    Αυτό δίνει νέο νόημα στις εξελίξεις στην αριστερά.

    Διαμορφώθηκε ήδη ένας χώρος διαλόγου, που αρχίζει και κερδίζει την εκτίμηση του κόσμου της Αριστεράς, που αποκαλύπτει την απάτη των νεομακαρθικών της ηγεσίας, που αποδομεί τα στερεότυπα του, για την ποιότητα της Ανανεωτικής Αριστεράς, τόσο σαν συλλογικότητες, όσο και σαν μεμονωμένα πρόσωπα.

    Μετά την διάχυτη βεβαιότητα, στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, ότι το θέμα είναι να διωχθεί η Ανανεωτική Αριστερά, αρχίζουν να γίνονται δειλά βήματα προσπάθειας κατανόησης της διαφορετικότητάς της.

    Συχνά πυκνά , στην αρχή με δασκαλίστικο ύφος αλλά στην συνέχεια με αμηχανία και τέλος σεβασμό, ένας κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ εμπλέκεται σε διαλόγους λιγώτερο αφοριστικούς.

    Στην ίδια την πλευρά των διωκτών της Ανανεωτικής Αριστεράς , ανοίγουν ρήγματα που μεταφέρουν το πρόβλημα στο εσωτερικό τους.

    Αυτή η δυναμική είναι φανερό ότι οδηγεί αργά αλλά σταθερά στην οικοδόμηση μιας νεας ηγεμονίας στην Αριστερά.

    Η δύναμη φεύγει από τους αριθμούς, από τον οργανωτικό έλεγχο και περνάει στην άρθρωση πολιτικού λόγου για την συγκυρία και το μέλλον.

    Η ΑΑ ξεπέρασε την άμυνα -που δεν επέτρεπε να διατυπωθούν οι εσωτερικές διαφορές-χωρίς απώλειες ουσιαστικά και πλέον πρέπει να προχωρήσει στην άρθρωση πολιτικού λόγου, που θα βοηθήσει γενικώτερα την αριστερά, να σταθεί απέναντι στα ερωτήματα της οικονομικής κρίσης, αντικαθιστώντας την πολιτική του αυτόματου πιλότου της γενικής άρνησης, με την οποία κινούταν τα τελευταία χρόνια.

    Η Ανανεωτική Αριστερά μπορεί πλέον να μετατρέψει την αριστερά σε μια λογική δύναμη αλληλεγγύης που θα συμβουλεύσει την κοινωνία να ξεπεράσει την κρίση είτε με την αντίθεση και την αντίστασή της είτε με την αποδοχή των συνεπειών με έμφαση στα ζητήματα δικαιοσύνης για το μοίρασμα των επιπτώσεών της.

    Σε ένα μόνο μέτωπο η αριστερά πρέπει να είναι ανυποχώρητη. Στο μέτωπο της ανεργίας, της φτώχιας και της ανέχειας.

    Για να είναι πειστική όμως πρέπει να συζητήσει όλα τα άλλα ζητήματα, με καθαρό ενδιαφέρον για την πάταξη των "προνοπμίων", της διαφθοράς, της διαπλοκής και επιτέλους και για την ανάπτυξη, στο βαθμό που δεν έχει κάποια άλλη πρόταση για το πως θα ζήσει η χώρα.

    Η αδυναμία της να κατανοεί την συνθετότητα των προβλημάτων δεν δικαιολογούν το τσουβάλιασμά τους στην έκφραση τους με μια γενική αντίθεση και άρνηση.

    Αυτό και πρέπει να το καταλάβει και να το αναγνωρίσει στο κοινωνικό διάλογο.

    Δεν μπορεί να το κάνει- με τον πιό επιφανειακό μεν αλλά το κάνει- ο Καρατζαφέρης και να μην το ψάχνει η Αριστερά, γιατί δεν έχει ξεκαθαρίσει αν αυτό είναι ορθόδοξη ή ρεφορμιστική πολιτική.

    Η Αριστερά πρέπει να καταλάβει ότι πρίν από το καθήκον της για απελευθέρωση της κοινωνίας, υπάρχει το καθήκον για επιβίωση της κοινωνίας και τώρα συζητάμε για το δεύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  48. Μωυσή, κι εγώ στον τρίτο άξονα για το συλλογικό παιχνίδι μίλησα. Είμαι εμφανώς υπέρ, αλλά από ένα σημείο κι έπειτα, αν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά απόψεων και στόχων, ίσως να είναι ουτοπία το συλλογικό παιχνίδι με όλους. Σίγουρα η μέχρι τώρα κατάσταση και διγλωσσία δε συμφέρει κανέναν πάντως.
    Συμφωνούμε και για τους μηχανισμούς στο συνασπισμό. Γι'αυτό έχω κάποιες ελπίδες για τον σύριζα, ο οποίος τώρα σχηματίζει ουσιαστικά το σώμα των μελών του και τον τρόπο της μελλοντικής λειτουργίας του. Πιθανότατα αρνητικό και εκεί το αποτέλεσμα, αλλά ο αγώνας πρέπει να δοθεί.
    Γιώργο, απορώ με το ότι δεν καταλαβαίνεις τις αντιφάσεις στα λεγόμενά σου. Καταδικάζεις την αριστερά "που αξιολογεί σαν σημαντικότερο να εξουδετερωθεί ο εσωτερικός εχθρός παρά ο εξωτερικός" αλλά από τα γραπτά σου φαίνεται η αγωνία να απομονωθούν "οι αριστεριστές και ο Αλαβάνος". Μιλάς για σταλινικούς που "θέλουν να διαγράψουν τον Κουβέλη", παραποιώντας την πραγματικότητα: Καταρχάς κανείς δε ζήτησε να διαγραφεί από κάπου, να παραιτηθεί από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του σύριζα ζητήθηκε. Να υπενθυμίσω ότι ο σύριζα, όσο τραγελαφικό κι αν ακούγεται ή και είναι, κατέβηκε στις εκλογές με 11 αρχηγούς. Υπό αυτό το σχηματισμό εξελέγη βουλευτής ο Κουβέλης. Αν δεν έχουν οι περισσότεροι από τους 11 "αρχηγούς" λόγο για το αν εκπροσωπεί τον σύριζα κάποιος, ποιος έχει; Ή θεωρείτε ότι ο Κουβέλης εκφράζει την πλειοψηφία του συνασπισμού και του σύριζα και μόνο οι 23 διαφωνούσαν; Πήγατε σε καμία από τις περιφερειακές συσκέψεις του συνασπισμού για να δείτε την οργή της βάσης για τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο που εκπροσωπεί την τάση του και τον εαυτό του και όχι τον σύριζα; Όσο για το ότι σας αντιμετωπίζω ως "οπορτουνιστές και έτοιμους να πουληθείτε στο πασόκ", μη μου βάζεις λόγια στο στόμα. Εδώ κάνω ένα διάλογο με καλή διάθεση και με εμπιστοσύνη στις καλές προθέσεις των, περισσότερων έστω, συνομιλητών μου. Αλλιώς δεν θα είχε κάποιο νόημα. Στην τελική, το να πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να επηρεάσει το πασόκ και να το κάνει πιο αριστερό δεν είναι αμαρτία - παράλογο ίσως, αλλά κι αυτό υποκειμενικό είναι. Άλλωστε η Δαμανάκη είναι που βρίσκεται στο πασόκ σήμερα και ο Κωνσταντόπουλος είναι αυτός που έτρεχε σε εκδηλώσεις της ΟΝΝΕΔ όταν έλεγαν όλοι ότι ο Καραμανλής θα τον προτείνει για πρόεδρο της δημοκρατίας. Ο Κύρκος είναι αυτός που, δυο μέρες πριν τις εκλογές, έλεγε ότι οι συνθήκες για συνεργασία με το πασόκ είναι ωριμότερες από ποτέ. Προφανώς δε σημαίνει αυτό κάτι για τον χ αριστερό που θεωρεί τον εαυτό του φίλο της ανανεωτικής πτέρυγας, αλλά δείχνει ίσως ότι τα ιδεολογικά όρια ανάμεσα στους δύο χώρους δεν είναι και τόσο ανυπέρβλητα.
    Κωστή, για μένα η ΑΠ έχασε την αξιοπρέπειά της όταν αποφάσισε, ένα μήνα πριν τις εκλογές, να κατέβει με ένα σχήμα που δεν την εκφράζει επειδή "δεν υπήρχε χρόνος". Η συνέχεια είναι γνωστή, ο Φ. Κουβέλης είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ενός χώρου με τον οποίο δε συμφωνεί, ο σύριζα αντέδρασε σε αυτόν τον παραλογισμό κλπ. Πόσο πιο απλά, αξιοπρεπή και ξεκάθαρα θα ήταν τα πράγματα αν είχε γίνει ένα συνέδριο πριν τις εκλογές όπου θα έλεγε η ΑΠ ότι δεν πάει άλλο με τον σύριζα και ότι αν αποφασίσει ο συν να συνεχίσει με τον σύριζα οι ίδιοι αποχωρούν; Αλλά η ΑΠ ήταν ανάμεσα σε αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για να ΜΗ γίνει το συνέδριο τότε. Ακόμα και τώρα αντίθετη με το συνέδριο ήταν, προτιμώντας τον πόλεμο χαρακωμάτων και το κρυφτούλι από τα ΜΜΕ από την ευθεία αντιπαράθεση και συζήτηση των διαφωνιών και προβλημάτων. Ποια αξιοπρέπεια λοιπόν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  49. Την αξιοπρέπεια αυτού που δεν τιμωρεί , αλλά προτιμάει να τιμωρηθεί, όταν κάποιες αλήθειες δεν έχουν γίνει γνωστές στους αριστερούς.
    Η ΑΠ κέρδισε απ'αυτή την στάση της περισσότερη λοιδωρία. Θα μπορούσε να είχε συμβάλει να μην βγεί κανείς στην βουλή, κατά τα πρότυπα άλλωστε των "γυναικών για την ευρώπη" αν θυμάσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  50. Πάνο μου τα ίδια λέμε. Δεν είναι κακό που διαφωνούμε, κακό είναι να επαναλαμβανόμαστε. Εγώ δεν έχω να σου πω κάτι άλλο. Εάν θες κάτι συγκεκριμένο να σου απαντήσω - κατά τα άλλα εύχομαι στους συριζαίους καλή συνέχεια. Απλά είμαστε διαφορετικοί.
    Ίσως η αριστερά μπορέσει να βρει τρόπους να συνυπάρξει εκεί που μπορεί, χωρίς να τρώμε τα σωθικά μας. Άλλωστε στις εκλογές ο κόσμος επιβεβαιώνει κάποιους και ακυρώνει άλλους. Μέχρι τότε προτιμώ κάθε είδους διαζύγια παρά την φθοροποιό "συνύπαρξη" στην οποία λόγω των μηχανισμών έχουμε υποχρεωθεί...
    Φιλικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  51. Γιώργο ναι, τα ίδια λέμε. Η πρακτικές της ΑΠ με ενοχλούν (όχι ότι άλλοι, πχ από το ΑΡ δεν κάνουν αντίστοιχα, αλλά αυτή τη στιγμή μιλάω με ανθρώπους που πρόσκεινται στην ΑΠ). Δεν είναι σαφής παραβίαση του καταστατικού το ότι ο Φ. Κουβέλης είναι συνεχώς βουλευτής από το... 1996; Αντιγράφω από το καταστατικό: "Οι Βουλευτές και οι Ευρωβουλευτές μετά από 2 θητείες (ελάχιστος χρόνος παραμονής 6 χρόνια) δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι. Μετά τη διακοπή μπορούν να είναι για άλλες 2 θητείες.". Επίσης όταν ο Χατζησωκράτης έλεγε στην πανελλαδική σύσκεψη της ΑΠ πριν μια βδομάδα για το θέμα της συμμετοχής στο συνέδριο ότι "Το μείζον, το κορυφαίο όμως θέμα είναι ότι και αν αποφασίσουμε θα συνομολογήσουμε ότι θα πάμε και θα το κάνουμε όλοι και όλες μαζί" δεν ερχόταν σε ευθεία αντιπαράθεση με το καταστατικό του συνασπισμού, το οποίο λέει ότι "Οι τάσεις δεν είναι κατ ́ανάγκην μόνιμο σχήμα, δεν νοούνται ως μικρογραφία
    κόμματος με κάθετη οργανωτική δομή και διοικητικά όργανα και πολύ περισσότερο
    με δική τους πειθαρχία"; Η ΑΠ λοιπόν έχει το θάρρος να επικαλείται τον "κομματικό πατριωτισμό" των μελών του συνασπισμού; Μη γελιέστε, για την κατάντια του συνασπισμού έχει ευθύνη και η ΑΠ, όπως και ο Αλαβάνος και ο Τσίπρας (πιθανώς λιγότερη από όλους). Εγώ δε βλέπω αξιοπρέπεια σε αυτή τη στάση. Η μόνη αξιοπρεπής στάση είναι να ζητήσεις συνέδριο με όσο περισσότερους συνέδρους γίνεται και να αποφασίσουν τα μέλη αν προτιμούν το συνασπισμό όπως τον οραματίζεται η ΑΠ ή το συνασπισμό του σύριζα. Μετά, αν δε σε εκφράζει το αποτέλεσμα, αποχωρείς. Ακόμα κι αν "δεν υπάρχει χρόνος" για να κατέβεις μόνος σου στις εκλογές, ακόμα κι αν βρεθείς εκτός βουλής. Ή σέβεσαι την πλειοψηφία και μένεις ως μειοψηφία που προσπαθεί να αλλάξει τις πολιτικές και τους συσχετισμούς από μέσα, όχι μέσα από τα κανάλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  52. ΟΚ, αν αλλάζουμε αυτά που γράφει ο άλλος δεν έχει έννοια η συζήτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  53. Κωστή, αν όντως άλλαξα κάτι δεν έγινε σκοπίμως. Οφείλεις όμως να μου το υποδείξεις κι όχι απλώς να με κατηγορείς. Δεν είναι πχ αλήθεια ότι, πριν διαμαρτυρηθεί ο Γιώργος για τη "σταλινική" απαίτηση να παραιτηθεί ο Κουβέλης από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι δεν θα έπρεπε εξαρχής, σύμφωνα με το καταστατικό του συν, να είναι βουλευτής; Και ότι, υπό αυτό το πρίσμα, θα είχε δίκιο ο οποιοσδήποτε να ζητά την παραίτησή του από το αξίωμα του βουλευτή και όχι απλώς του βουλ. εκπροσώπου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  54. Ξαναδιάβασε το σχόλιο. Είναι και μικρό και απλό και θα το διαπιστώσεις μόνος σου.

    Τώρα για τα υπόλοιπα που γράφεις, μπορεί και να με έβρισκαν σύμφωνο, αν συμμεριζόμουν την λογική τους όταν θεσπιζόταν και μαζί μ'αυτά είχαν τηρηθεί και όλες οι άλλες παράμετροι που διαμόρφωναν το πλαίσιό τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  55. Α, έχεις ένα δίκιο γιατί, αν και αναφέρθηκα στο ζήτημα της αξιοπρεπούς στάσης, δεν απαντούσα σε εκείνο το σημείο απευθείας στο σχόλιό σου. Πάνω σε αυτό, εντάξει, μπορεί η κοινή κάθοδος της ΑΠ στις εκλογές (με τον "ξεχωριστό της λόγο" στη συνέχεια, που δε λογοδοτεί στον σύριζα) να είναι και αυτοθυσία. Εξαρτάται από την οπτική του καθενός και από το πόσο καλοπροαίρετα (ή αφελώς) βλέπει τα πράγματα. Όσο για τις "αλήθειες που δεν έχουν γίνει γνωστές στους αριστερούς", πρώτον φυσικά και δεν μπορούν να μου αλλάξουν τη γνώμη εφόσον παραμένουν... άγνωστες σε μένα, δεύτερον θα ήθελα να τις μάθω. Η διαφάνεια και οι ανοιχτές διαδικασίες που θα έπρεπε να επιδιώκουμε επιβάλλουν να μην κρατά κανείς αλήθειες που αφορούν όλο το χώρο κρυφές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  56. Δεν εννοώ κάτι που το ξέρω εγώ και το αγνοείς εσύ.
    Εννοώ, μια ολόκληρη εκστρατεία δυσφήμισής της που από κοινού οργάνωσαν Τσίπρας και Αλαβάνος και οι συνιστώσες ΚΟΕ, ΚΕΔΑ κλπ.
    Τώρα που βγαίνου τα μαζαίρια, επειδή η ΑΠ είναι η μόνη σταθερά, κάποιοι θα συστρατευθούν στο τέλος μ'αυτήν. Δεν μπορεί να τρελάθηκαν όλοι. Τότε θα μάθουμε και θα εκτιμήσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  57. ΚΑλησπέρα.
    Ωραία συζήτηση κάτω από μια ανάρτηση που με δυο λόγια λέει"κρατήστε την πόρτα της αναζήτησης ανοικτή - φτιάξτε νέες θεωρίες- βρείτε άλλους τρόπους, το παλιό πέθανε".
    Δυστυχώς με κάποιους πρέπει να πας και κάποιους ν'αφήσεις.
    Αυτό που εκφράζουν οι 11 αρχηγοί πχ. του Σύριζα δεν με ενδιαφέρει, το ξέρω από το 73, το θεωρώ αποτυχημένο, δεν μας πήγε παρακάτω.
    Στο χώρο της ΑΠ (και όχι κατανάγκη στους πολιτικούς της εκφραστές) βλέπω ότι υπάρχει έδαφος για να αναζητηθεί το καινούργιο, παρόλες τις δυσκολίες που βάζει η ίδια η ζωή και η συγκυρία. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος. Προς το παρόν μένω στις προσωπικές πρωτοβουλίες, στις μικρές συλλογικότητες, στην καθημερινή πάλη, στην ανταλλαγή. Αν αυτό απλώσει στο χώρο των αριστερών, ίσως κάτι να ξημερώσει.
    Τώρα συνέδρια, μηχανισμοί, τάσεις , κάρτες και ομαδώσεις τι να μας πουν ρε σύντροφοι. Νεκρά σχήματα, έχουν τελειώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  58. Και κάτι ακόμα.
    Tα παιδιά μας θέλω να ζήσουν σε μια άλλη Ελλάδα. Αν είναι μετά από 20 χρόνια οι γιοί μου που τώρα είναι 6 και 12 να διαδηλώνουν με το ίδιο μαράζι κάτω από την ίδια κόκκινη σημαία, αναμασώντας τη δική μου πλήξη δεν θάχω πετύχει τίποτα. Αλλά αυτό είναι που θέλει η Αριστερά; Να προσκυνάμε τις γραφές και τους ήρωες και να πέφτουμε και μεις σαν ήρωες, ηττημένοι;
    Έρχεται άνοιξη μάγκες και έχω κέφι για δουλειά. Γιώργο, Κοstiς, Πολυβώτη, Μωυσή, Radical και όσοι άλλοι, γράψτε και μιλήστε, keep walikng.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  59. Leo, καλά τα λες και με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο. Δες όμως, μια που ανέφερες κάτι σχετικό, τη γύμνια όλης της Ελληνικής αριστεράς σε σχέση με την θεωρία και την φιλοσοφία - άσε που και στην Ευρώπη το διαζύγιο είχε βγει μετά το Μάη μέσα στη δεκαετία του 1980. Κανένας πλέον αριστερός φιλόσοφος στην Ελλάδα - μήπως άραγε αυτό το πλέον είναι περιττό, αν αναλογισθούμε ότι ο Αξελός, ο Καστοριάδης κι ο Πουλαντζάς ζούσαν και δρούσαν στη Γαλλία; Κανένας τωρινός Έλληνας φιλόσοφος, που να συλλογιέται το καινούργιο, τη συλλογικότητα, τη δράση, την πολιτική ενότητα. Ξύλινη η γλώσσα των αρχηγών, των στελεχών, των δημοσιογράφων της αριστεράς. Καμιά αναφορά σε φιλοσοφικές ιδέες, πέρα από κάποιες σποραδικές υπενθυμίσεις ορισμένων χιλιοειπωμένων τσιτάτων της Μαρξιστικής παράδοσης. Και κάποιες έννοιες, που δεν θάφτηκαν στη λήθη του παρελθόντος, διαστρεβλώθηκαν πλήρως - όπως η Γκραμσιανή ηγεμονία που κατήντησε να γίνει η καραμέλα του κομματικού καπελώματος της κοινωνίας (ή καλύτερα το ευχολόγιο των χειραγωγικών προθέσεων του αριστερού τυχοδιωκτισμού). Κάποιοι λίγοι διανοούμενοι ακόμη κολλημένοι στον Αλτουσέρ. Τίποτε πιο πέρα. Εχθρότητα της θεωρίας από τους περισσότερους κομματικούς οπαδούς, όπως εκφράσθηκαν σ' αυτήν εδώ την ανταλλαγή ή κάποιοι γράφουν στα μπλογκ τους. Κάποιοι λίγοι πάλι έχουν ακουστά τον Μπαντιού ή τον Ζίζεκ, ενώ κάποιοι έκαναν διδακτορικά στον Σπινόζα ή τον Φουκώ. Μέχρι εκεί. Αλλά καμιά, στην κυριολεξία καμιά, φιλοσοφική σκέψη και συνεισφορά, που νά 'ναι αυτόνομα ριζωμένη μέσα στην Ελληνική κοινωνία, σύμφυτα μαζί με τις αντίστοιχες μορφές της πολιτικής δράσης κι ευρηματικότητας. Εκχυδαϊσμός της φιλοσοφίας σ' επίπεδο συζητήσεων καφενείου - λες κι οι φιλοσοφικές ιδέες μπορούν να ξεφτυλιστούν σαν τα απλοϊκά επιχειρήματα που θα σώσουν τον εγωισμό της κομματικής σοφίας, που θα επιβεβαιώσουν την δογματική παντογνωσία των επίδοξων διαφωτιστών του λαού. Ρητορίες, λόγια παχειά, για την ανανέωση, τα κοινωνικά κινήματα, τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά χωρίς καμιά ντόπια σοβαρή έμπρακτη εμπλοκή με τις θεωρητικές και φιλοσοφικές έννοιες, χωρίς καμιά παραγωγή και συνεισφορά στις αντίστοιχες ιδέες, χωρίς κανένα τεκμηριωμένο θεωρητικό ή φιλοσοφικό προβληματισμό για το νέο, τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς, την κοινωνική δράση, τη ψυχολογία της συμπεριφοράς μέσα στις αντιθέσεις του κόσμου. Παρόν ανερμάτιστο, μέλλον χωρίς κανένα προσανατολισμό. Αυτή είναι η ναρκισσιστική αισιοδοξία της Ελληνικής μελαγχολικής αριστεράς, που χαριεντίζεται στην απόλαυση, το ζουισάνς, του φετιχισμό-της της μάγκικης και λαϊκίστικης εξυπνιάς μόνο και μόνο για την αποκλειστική αποστόμωση των αντίπαλών της, γιατί είναι άδεια από ρηξικέλευθες ιδέες και μεστά νοήματα. Κρίμα, γιατί ζούμε στον τόπο που κάποτε πρωτοκαλλιεργήθηκε η φιλοσοφία κι η δημοκρατία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  60. Mωυσή αυτό είναι το πρόβλημα, όπως το βάζεις, ακριβώς.Τσιτάτα, στείρος οικονομισμός, και καμιά θεωρητική μελέτη κυρίως στην ψυχολογία συμπεριφοράς των μαζών, πολύ σημαντικό και καλά έκανες και μας το θύμησες. Χωρίς θεωρητικά όπλα δεν πας πουθενά.
    Η αριστερά μοιάζει σαν να δουλεύει μόνο για τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, για την ατάκα, για την κόντρα. Εμείς δεν έχουμε παρά να επιμένουμε, εξάλλου, αξία έχει ο δρόμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  61. Mωυσή αυτό είναι το πρόβλημα, όπως το βάζεις, ακριβώς.Τσιτάτα, στείρος οικονομισμός, και καμιά θεωρητική μελέτη κυρίως στην ψυχολογία συμπεριφοράς των μαζών, πολύ σημαντικό και καλά έκανες και μας το θύμησες. Χωρίς θεωρητικά όπλα δεν πας πουθενά.
    Η αριστερά μοιάζει σαν να δουλεύει μόνο για τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, για την ατάκα, για την κόντρα. Εμείς δεν έχουμε παρά να επιμένουμε, εξάλλου, αξία έχει ο δρόμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  62. Γιώργο καλημέρα, βλέπω η συζήτηση καλά κρατεί, πάντα τέτοια,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  63. Αντισυστημικοι επικαλουνται πραγματικες συστημικες δημοσκοπησεις που ελεγαν συνηδειτα ψεμματα! Να σας τσεκαρουν ηθελαν βρε,και να δουν τον μεγαλο τυχωδιωκτη με ποιο τροπο θα κατεδαφισει το κτιριο. Υ.Γ.Καποτε ενας ιδιοκτητης τραπεζας[!]με ρωτησε τι ειναι''πρεσσαδορος'' κ.Μπουντουριδη,αν με εννοεις 'η ''κανεις στιχος δεν μπορει να κινητοποιησει σημερα τις μαζες''Μ.Αναγνωστακης,για να το πω κι'απ'την αναποδη.mike

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  64. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  65. Μωυσή
    έχω κουραστεί, να περιμένω από την βαθυστόχαστη αριστερή σκέψη, να ανακαλύψη αυτά που μου τα λέει η απλή λογική.
    Συγνώμη που σε προσγειώνω τόσο απότομα, αλλά επειδή είμαι 53 χρονών, έχω διαβάσει , περισσότερο απ'όσο μπορεί να έχει διαβάσει ένας αριστερός που δεν είναι επάγγελμά του η αριστερή σκέψη, αλλά στο τέλος και κατ'επανάληψη κατάλαβα ότι η απλή λογική -ίσως να την νοιώθω εγώ έτσι πιά- μου λέει πολύ περισσότερα πράγματα, απ'όσα μου υπόσχονται.

    Πάρτε ένα δείγμα απλής λογικής.
    Είναι το έρθρο του Σημίτη πρίν ένα χρόνο στην Ημερησία.

    Νομίζω ότι θα πάθετε πλάκα.
    Ο άνθρωπος περιγράφει ακριβώς αυτό που ζούμε.

    Ούτε ντεζαβού να είχα πάθει.

    http://www.typos.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=8051

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  66. Κωστή, σου ανταποδίδω μ' ένα δείγμα από την ήρεμη γραφή ενός μεγάλου ανθρώπου του Αμερικανού Henry David Thoreau (1817 - 1862): "Προχώρα μ' αυτοπεποίθεση στην κατεύθυνση των ονείρων σου! Ζήσε τη ζωή που φανταζόσουν. Καθώς απλοποιείς τη ζωή σου, οι νόμοι του σύμπαντος θα γίνουν απλούστεροι." (Από το Walden, 1854.) Κι αν θες να μάθεις κάτι περισσότερο γι' αυτόν τον άνθρωπο που είπε ετούτα τα απλά λόγια, ο Θορώ ήταν φιλόσοφος, συγγραφέας, ποιητής, φυσιοκράτης, ενάντιος στη δουλεία, αλλά κι ατομιστής αναρχικός, που κήρυσσε τη δημόσια ανυπακοή και την άρνηση πληρωμής των φόρων στην κυβέρνηση. Τέτοιοι άνθρωποι μας λείπουν σήμερα, την εποχή της κρίσης και των χρεών. Απ' τους άλλους που αναφέρεις έχουμε πολλούς. 'Ολ' η Ευρώπη είναι γεμάτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  67. Μωυσή, κατ'αρχάς ξεκαθαρίζω ότι είμαι σχεδόν 30 και σίγουρα δεν έχω ούτε τα βιώματα ούτε το θεωρητικό υπόβαθρο των περισσοτέρων στη συζήτηση. Ωστόσο, εν ολίγοις είμαι της άποψης ότι έχουν επιβεβαιωθεί οι φόβοι του Μπακούνιν για το μαρξισμό και ότι πρέπει να εξετάσουμε και αυτόν τον δρόμο. Συμφωνώ αρκετά με τον σύγχρονο αναρχισμό, όπως τον βλέπει ο Τσόμσκι πχ. Η άλλη άποψη, του "σοσιαλισμού με δημοκρατία", της σοσιαλδημοκρατίας δηλαδή, πιστεύει στη βελτίωση και μεταρρύθμιση του σημερινού συστήματος προς αριστερά - ουσιαστικά, στο τέλος της ιστορίας. Προφανώς βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά και δεν έχει νόημα η περαιτέρω συζήτηση επ'αυτού. Ο (αγαπημένος μου) Θορώ πάντως ήταν κατ'εξοχήν "αντισυστημικός"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  68. Πάνο, γιατί λες ότι "βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά και δεν έχει νόημα η περαιτέρω συζήτηση"; Δεν ισχύει ότι μια συζήτηση αρχίζει όταν "βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά," ενώ όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο "δεν έχει νόημα η περαιτέρω συζήτηση";

    Προφανώς, το ερώτημά μου, Πάνο, είναι ρητορικό - νομίζω καταλαβαινόμαστε επ' αυτού - αλλά γιατί και ποιος φοβάται την ανοιχτή συζήτηση; Ποιος φοβάται την πλαστικότητα της ζωής και του κόσμου, όπου όλα κάποια στιγμή μπορούν να αλλάζουν ή για κάποιο διάστημα να μένουν τα ίδια, αλλά ποτέ δεν συμβαίνει να αλλάζουν μόνο για να αλλάζουν ασταμάτητα ή να μένουν τα ίδια μόνο για να μένουν τα ίδια αιώνια;

    Συμφωνώ, σε γενικές γραμμές, ότι αυτή την περίοδο έχουμε τις δυο απόψεις που αναφέρεις. Αλλά κάθε πόλωση, κάθε αντίθεση, δεν είναι μόνη της μεσ' τον κόσμο. Η ζωή πάντα τραβά το δρόμο της, ενώ οι επί μέρους αντιφάσεις μπορούν να συνεχίζουν τον χαβά τους. Για τον απλό λόγο ότι η ζωή (ή η φύση, όπως πίστευε ο Θορώ) δεν είναι μόνο η πολύπλοκη σύνθεση όλων των αντιφάσεων (κι όχι η αντίδραση μόνο σε μια), αλλά είναι κι ο ίδιος ο δρόμος του ξεπεράσματος, της υπέρβασης, του πηδήματος από αντίφαση σ' αντίφαση, που αφήνει πάντα κάτι πίσω, είτε σαν μια μετέωρη βεβαιότητα της λογικής ή σαν μια ανεπιβεβαίωτη μεταστροφή της τύχης. Μ' αυτή την έννοια, η διαφορά συστημικών-αντισυστημικών είναι πολύ μικρότερη από την άβυσο που οι ίδιοι φαντάζονται να τους χωρίζει - μόνο και μόνο για να μπορούν να ορίζουν τους εαυτούς τους στη βάση του εγωισμού της α-φύσικης ανωτερότητας τους - αλλά αυτοί δεν πρόκειται ποτέ να το καταλάβουν. Αυτό είναι το μάθημα του πραγματικού μαθήματος (ή καλύτερα του μαθήματος του πραγματικού), όπως το είχε κάποτε διατυπώσει ο Χέγγελ.

    Πάντως, μια που μας αρέσει από κοινού ο Θορώ και σε πείσμα των πολιτικών φωστήρων-διαφωτιστών-παντογνωστών και των υπάκουων οπαδών τους, που επιμένουν με γινάτι να ορίζουν με το δικό τους σεχταριστικό-ή-οπορτουνιστικό-ή-ρεβιζιονιστικό τρόπο το "κατά παραγγελία" συλλογικό και την κάθε στιγμή της αυθόρμητης πράξης ή της διαπροσωπικής σκέψης (ανάλογα με τι τους συμφέρει, τι μπορεί να στηρίξει τις ματαιόπονες εξουσιαστικές πολιτικές τους και με πλήρη περιφρόνηση προς κάθε φιλοσοφικό στοχασμό ή κάθε θεωρητική επεξεργασία, είτε εμπειρική ή ιδεοκρατική) - ναι, αναφέρομαι, εν προκειμένω, στη συνέντευξη του Σπύρου Λυκούδη στην Εποχή της περασμένης Κυριακής - γιατί δεν πιάνουμε να συζητήσουμε το θέμα της "συστημικότητας-αντισυστημικότητας" κάτω από το πρίσμα της απελευθερωτικής φυσιοκρατικής ματιάς του Χένρυ Ντέϊβιντ Θορώ; Δηλαδή, γιατί δεν συζητάμε, γιατί δεν ξεσηκώνουμε τα πάθη μας και τη σκέψη μας πάνω από μια τέτοια αγεφείρωτη αντίφαση; Μήπως, επειδή η ζωή κυλά χωρίς-ή-πέρα-ή-αδιάφορα με μας και τις έλλογες συζητήσεις μας ή τις σκόπιμες παρεμβάσεις μας, όπως έλεγε μια παλιά ταινία, καθώς η επανάσταση αρχίζει χωρίς-ή-πέρα-ή-αδιάφορα με μας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  69. Ω, δε διαφωνώ καθόλου, απλά η πραγματικότητα λέει άλλα. Οι εκκλήσεις τύπου "why can't we all just get along?" έχουν και το όριό τους. Μακάρι να μπορούσαμε να συμπορευτούμε (ή να θέλαμε, γιατί ότι μπορούμε μπορούμε). Εφόσον βλέπουν κάποιοι τόσο ανυπέρβλητες τις διαφορές (κι αυτό σεβαστό είναι), εφόσον βλέπουν την κατάσταση στον σύριζα ως "πόλεμο" (και από τη μία και από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια), ίσως τελικά είναι καλύτερα να διασπαστούμε και να βρεθούμε σε κοινούς αγώνες παρά να συνεχίσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Απλά, μακάρι κι αυτό να γινόταν σε πιο πολιτισμένες συνθήκες (από αυτή την άποψη σέβομαι τη στάση του Παπαδημούλη στο συγκεκριμένο θέμα). Ένα διαζύγιο ίσως να είναι και κάτι θετικό, αν αυτό μας κάνει να επικεντρωθούμε στα ουσιαστικά και όχι στη φαγωμάρα, καθώς και στο να προσεγγίσουμε ο καθένας το κοινό του (γιατί προφανώς για τους ανανεωτικούς ο σύριζα διώχνει τον κόσμο του πασόκ, ενώ για τον υπόλοιπο σύριζα οι ανανεωτικοί διώχνουν λοιπές ριζοσπαστικές δυνάμεις όπως η ανταρσύα ή οι αντιεξουσιαστές). Για μένα το θέμα συστημικότητας - αντισυστημικότητας έχει να κάνει με το πού βάζεις το όριο με το σημερινό "σύστημα" ώστε να είσαι μέρος του προβλήματος ή μέρος της λύσης. Γιατί για μένα πχ, όπως ανέφερα και παραπάνω, η δήλωση του Κουβέλη το Δεκέμβρη, μετά τις 1000 προληπτικές συλλήψεις και την ατιμώρητη επίθεση κατά της Κουτσουμπού, ότι "είναι νωρίς για να κρίνουμε την κυβέρνηση", δηλαδή το ενδεχόμενο να είναι, παρ'όλα αυτά, μία "καλή" κυβέρνηση, είναι απαράδεκτη. Οι καιροί είναι ακραίοι και η συναίνεση είναι συνενοχή. Εδώ κολλάει το ότι δεν έχει νόημα να συζητήσουμε παρακάτω, γιατί φαντάζομαι ότι, επειδή ξέρω ότι είμαι σε ένα blog κοντινό στις απόψεις της ΑΠ, θα φτάσουμε να πούμε "διαφωνώ" και το επόμενο θα είναι "οκ, ο καθένας με την άποψή του". Δεν είναι απαραίτητο ούτε και το ζητούμενο να πείσουμε ο ένας τον άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  70. Ότι διαζύγιο και να προκύψει σήμερα, αύριο θα βρεθεί ένας λόγος για μια νέα διάσπαση. Η δίψα του αλάθητου και τηε ηγεμονίας του τίποτα. Άνθρωπι ευτελείς με ευτελείς στόχους αναπαάγουν ευτέλεια. Το τμήμα της Αριστεράς που και καλά είναι αντισυστημικό έχει την ατυχία να κηδεμονεύεται από τύπους που εμείς οι παλιοί τους ξέρουμε καλά. Τύπους στην ουσία αντιδραστικούς στην καθημερινότητά τους απόντες από κάθε εργασία και ουσιαστική δραστηριότητα, που κρύβουν τη βαθειά κοινωνική τους συντηρητικότητα πίσω από λεκτικούς βερμπαλισμούς. Αν είσαι φίλε Πάνο 30 χρονών, ψάξε και μάθε αλλά μην αφήσεις τους δεινόσαυρους να σε ποδηγετήσουν. Ποτέ τους δεν έκαναν τίποτα, ούτε είπαν κάτι διαφορετικό. Αυτή είναι και η διαφορά μας.
    Μην πιστεύεις καμιά ηγεσία, να βλέπεις την ηγεσία μέσα στη ζωή και να την κρίνεις.
    Η αντισυστημικότητα είναι καταρχή μια στάση ζωής. Ο παρασιτισμός δεν εμπίπτει μέσα στις προδιαγραφές της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  71. Leo, είναι κακές οι γενικεύσεις. Το να τσουβαλιάζεις έτσι όσους είναι "και καλά αντισυστημικοί" είναι σα να λέει κάποιος ότι οι και καλά ανανεωτικοί είναι δεξιοί που σφάζονται για μια θέση στο πασόκ. Όπως και να έχει, δε σκοπεύω να ορκιστώ πίστη σε κανέναν ηγέτη, ο στόχος μου είναι ένας αμεσοδημοκρατικός σύριζα με συντονιστικά και όχι αποφασιστικά όργανα και αν δε γίνουν σχετικά σύντομα γενναία βήματα προς αυτή την κατεύθυνση δε με βλέπω να παραμένω στο χώρο κομματικά. Ωστόσο πρόσεξε ότι, ενώ μιλάς κατά των διασπάσεων, μιλάς επίσης για ανθρώπους ευτελείς που "τους ξέρουμε καλά" κλπ. Ενότητα με όσους επιθυμούμε και εγκρίνουμε είναι στην ουσία διάσπαση. Γι'αυτό λέω κι εγώ ότι, αφού δεν υπάρχει ούτε η αλληλοεκτίμηση ούτε η θέληση, ενότητα για την ενότητα δυστυχώς δε γίνεται και οδηγεί στη σημερινή προβληματική κατάσταση. Μακάρι να υπήρχε ουσιαστική ενότητα ή μακάρι να υπάρξει στο μέλλον. Ίσως, από την άλλη, να είναι όντως τόσο διαφορετικοί οι στόχοι και οι ιδέες που να μην έχει νόημα μια τέτοια ενότητα. Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να είναι απόλυτος πάνω σε αυτό το θέμα.
    Πάντως μια αμεσοδημοκρατική συγκρότηση αφαιρεί εν πολλοίς το πάνω χέρι από κάθε λογής "ευτελείς τύπους" (που παντού και πάντα θα υπάρχουν), γι'αυτό και τη βρίσκω σημαντική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  72. Πάνο. Να προσέχεις τι γράφω.
    'Εγραψα για τους ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ και όχι για τη βάση. Με ενοχλούν ιδιαίτερα γιατί ευαγγελίζονται επανάσταση ενώ είναι δεξιοί του κερατά. Οι άλλοι όταν θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ , θα τους βρω και θα τους φτύσω, εννοείται. Να πάνε όμως πρώτα. Δεν με ενδιαφέρει η ενότητα γενικά αν αυτό κατάλαβες, κακώς. Με ενδιαφέρει η ενότητα και η διάσπαση, αλλά πάνω στη βάση αρχών και τεκμηριωμένων απόψεων και όχι προσωπικών φιλοδοξιών και ηγεμονισμών του τίποτα.
    Μακάρι η αμεσοδημοκρατία να λειτουργήσει, τότε θάρθω και γω. Από εραστές όμως των Ασιατικών δεσποτιών δεν νομίζω ότι μπορείς να περιμένεις και πολλά δημοκρατικά. Εκτός και αν νέα παιδιά σαν εσένα ανοίξουν μαζικά τις πόρτες και τις διαδικασίες και σκορπίσουν το παλιό και το αραχνιασμένο. Και να σου και κάτι, χοντρό.
    Τη φωτογραφία με όλες εκείνες τις κοιλιές τις απλωμένες και τα γλαρά βλέμματα όταν συνεδριάζει η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ τη βλέπεις ε. Κάπως μια αναγούλα αντισυστημική δεν σούρχεται εκείνη τη στιγμή;
    Να το ψάχνεις, καλά κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  73. Χαίρομαι, Leo, που αναφέρεις μια ακόμη λέξη κλειδί, τον "παρασιτισμό." Τον τελευταίο καιρό, όλο σκέφτομαι κι όλο το αναβάλω να γράψω κάτι για την Ελληνική παρασιτική αριστερά - σ' αντιδιαστολή και σύγκριση με την πελατιακή σοσιαλδημοκρατία ή αντιδραστική κεντροδεξιά και τη σκοτεινή προστατευτικίστικη ακροδεξιά. Όπως, π.χ., για τον παρασιτισμό των αριστερών μεταρρυθμιστών πάνω στην καταφατική α-πρόσωπη πολιτική που παράγει τη συλλογική δημιουργία και την κοινωνική αλληλεγγύη. Ή για τον παρασιτισμό των αντισυστημικών αριστερών πάνω στην αρνητικότητα του πολιτικού (δηλαδή, το θανατο-πολιτικό στοιχείο της βιοπολιτικής) που εκφράζεται με την α-πρόσωπη αμεσότητα των συλλογικών ρήξεων και των κοινωνικών ανατροπών.

    Πάνο, ξέχασα να σου το γράψω νωρίτερα. Κανείς δεν μιλά να πορευτούν όλοι μ' όλους (και καλά κάνει), όπως κανείς δεν αντιλαμβάνεται τις πραγματικές συνέπειες της διάγνωσής-του ότι όλοι είναι εχθροί μ' όλους (και τίποτε άλλο δεν μπορεί να κάνει). Αυτή η συμπληρωματικότητα είναι χαρακτηριστική του παρασιτικού α-πολιτικού ψαρέματος στα νερά του α-πρόσωπου.

    Κι όπως γράφει ο Ρομπέρο Εσποζίτο, η παρασιτικότητα του συστημικού α-πολιτικού χτυπιέται μόνο με την βιοπολιτική καταταφατικότητα της ανοσίας της σχεσιακής ζωής μέσα στις κοινότητες των ανθρώπων, ενώ η σχεσιακότητα του αντισυστημικού α-πρόσωπου χτίζεται μόνο με την βιοπολιτική αρνητικότητα απέναντι στον αυτο-ανοσιοποιητικό παρασιτισμό που διαβρώνει τις κοινότητές μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  74. Μωυσή να γράψεις, εγώ τουλάχιστον το περιμένω. Μεγάλο θέμα, ετοιμάζω και γω κάτι, θάναι χρήσιμο να "συγκρουστούν" απόψεις πάνω στο θέμα.
    Χαίρομαι που το ιστολόγιο του Γιώργου
    μας έδωσε την ευκαιρία να γνωριστούμε.
    Ο νέος ατομισμός θα οδηγήσει σε νέες βιοπολιτικές συλλογικότητες. Θα το προλάβουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  75. Leo όλοι οι "κηδεμόνες" πάνω-κάτω είναι εξίσου παρασιτικοί εξ ορισμού. Και στην ΑΠ, που έχουν δημιουργήσει ένα κόμμα μέσα στο κόμμα, με κομματική πειθαρχία και συλλογικές αποφάσεις, έχουν κι αυτοί μεγάλη ευθύνη για την πιθανή επικείμενη διάσπαση. Όσο είναι ο σύριζα "εναντίον του συν" άλλο τόσο είναι και η ΑΠ εναντίον του συν, εφόσον λειτουργεί αντίθετα με το καταστατικό. Ζητούμενο για την αριστερά είναι να πάρει τα μαθήματα του αντιεξουσιαστικού χώρου, να καταλάβει ότι η νεολαία τη φτύνει γιατί έχει βαρεθεί τους παρασιτικούς ηγέτες. Μακάρι να το καταφέρουν και η "ανανεωτική" και η "αντισυστημική" αριστερά. Ίσως τότε και μια προσέγγιση ή συμπόρευση να είναι πιο εύκολη και πιο ειλικρινής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU

Όλες οι πρόσφατες δημοσιεύσεις στην αριστερή στρουθοκάμηλο - με προεπισκόπηση στο άγγιγμα

Σχόλια

Τι δημοσιεύτηκε τελευταία στο οικολογικό blog

στην μικρή στρουθοκάμηλο

στο after fake