Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ... ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ

  του Γιώργου Μπιλλίνη*

Η "στάση πληρωμών" που έχει κηρύξει το δημόσιο προς τους πάσης φύσεως πιστωτές του δεν έχει αφήσει ανέγγιχτο κανένα επιχειρηματικό κλάδο. Το γεγονός δεν αποτελεί, όπως νομίζουν μερικοί, αποτέλεσμα της οικονομικής δυσπραγίας της τελευταίας διετίας. Είναι ένα φαινόμενο που υφίσταται και ολοένα μεγεθύνεται από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας. Απλώς το τελευταίο χρόνο έχει λάβει διαστάσεις καθολικότητας.
     Με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους το σύνολο των οφειλών του δημοσίου προς ιδιώτες πιστωτές στο τέλος του εξαμήνου ανερχόταν σε 11,2 δίς, εκ των οποίων τα 6,8 ληξιπρόθεσμες. 
    Στις επιχειρήσεις που έχουν λαμβάνειν συγκαταλέγονται κατασκευαστικές, φαρμακευτικές, υγειονομικού υλικού, μέχρι συνοικιακές μικροεπιχειρήσεις που προμηθεύουν τα καθημερινά αναλώσιμα δήμων η σχολείων. Σύμφωνα με υπολογισμούς επιμελητηρίων, από τις 780.000 επιχειρήσεις της χώρας, οι 200.000 έχουν κάποιου είδους αξίωση από το κράτος, που μπορεί να αφορά οφειλή για εκτελεσμένο έργο μέχρι για γάζες και σύριγγες και από προμήθεια πετρελαίου για θέρμανση σχολείων ή κίνηση απορριμματοφόρων ενός δήμου μέχρι την επιστροφή ΦΠΑ σε εξαγωγικές επιχειρήσεις. Υπολογίζεται ότι η κατανομή των οφειλών επιμερίζεται σε 6 δίς για τους προμηθευτές των νοσοκομείων, 2,5 δίς για τις κατασκευαστικές εταιρείες και περί τα 2,5 δίς σε υποχρέωση επιστροφής ΦΠΑ προς εξαγωγείς.

Με το άρθρο 27 του Ν. 3867/10 πολλοί πιστωτές του δημοσίου υποχρεώθηκαν να λάβουν για εξόφληση τους ομόλογα μηδενικού επιτοκίου και χωρίς τόκους υπερημερίας για όλα τα τιμολόγια της περιόδου 2007-9. Την εποχή που δόθηκαν τα ομόλογα, η αγορά τα αποτιμούσε στο 65% περίπου της ονομαστικής τους αξίας. Αρκετές επιχειρήσεις, κυρίως ξένες και από το χώρο του φαρμάκου, τα ρευστοποίησαν άμεσα, παίρνοντας τη ζημιά τους. 
Η πλειονότητα των ελληνικών και κυρίως οι εργοληπτικές, που δουλεύουν με πολύ μικρά ποσοστά κέρδους, τα χρησιμοποίησε ως colateral για τραπεζική δανειοδότηση. Αντιλαμβάνεστε τη θέση στην οποία έχουν περιέλθει σήμερα.

Παραθέτω στο σημείο αυτό μια επώδυνη προσωπική μαρτυρία:
     Λίγο μετά το Πάσχα συνομίλησα με φίλο εργολήπτη από τη Θεσσαλονίκη. Βρισκόταν σε άθλια κατάσταση, πρίν μερικές ημέρες είχε αυτοκτονήσει ο αδελφός και συνεταίρος του. Συνιδιοκτήτες και εργαζόμενοι οι δυό τους μιας μικρομεσαίας τεχνικής εταιρείας, που δραστηριοποιούνταν σε όλη τη βόρεια Ελλάδα. Από το 2004 και εντεύθεν τα περισσότερα έργα που παρέδιδαν στον εργοδότη τους-διαφόρους φορείς του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα-παρέμεναν ανεξόφλητα. Λίγο πρίν το τέλος της θητείας Αλογοσκούφη στο ΥΠΟΙΚ αξιώθηκαν κι εκείνοι ...
να εξοφληθούν, μαζί με πολλούς άλλους προμηθευτές και εργολήπτες, με αντάλλαγμα όμως όχι μετρητά, αλλά ομόλογα ελληνικού δημοσίου. Τα δικά τους ήσαν πενταετούς διάρκειας, έληγαν στις αρχές του 2014. Οι επιχειρηματίες έβαλαν ενέχυρο στις τράπεζες τα ομόλογα και έλαβαν δάνεια με τα οποία χρηματοδοτούσαν τις τρέχουσες εργολαβίες τους. Αμέσως μετά το "σωτήριο" PSI (το οποίο διάφοροι εγχώριοι ανεπάγγελτοι φωστήρες οικονομικοί αναλυτές πρότειναν μετ' επιτάσεως ως μοναδική "διέξοδο στα αδιέξοδα" βιωσιμότητας του χρέους και μετά την υλοποίηση του πανηγυρίζουν και προτείνουν την επέκταση του), οι τράπεζες επικοινώνησαν μαζί τους και τους είπαν ορθά κοφτά ότι η αξία των 6.200.000 ευρώ των τίτλων τους είχε απομειωθεί στα 2.880.000. Το χειρότερο ήταν, τους ενημέρωσαν, ότι η αξία αυτή ίσχυε μόνο για εξόφληση στη λήξη. Μέχρι τότε για τις τράπεζες σημασία έχει η αξία που προσδίδει η αγορά στους τίτλους, πόσο δηλαδή διαπραγματεύονται καθημερινά στη δευτερογενή αγορά. Κι εκεί η αξία τους ήταν μόλις 450.000 ευρώ. 
Όι άνθρωποι συγκλονίστηκαν. Έχασαν το κόσμο κάτω από τα πόδια τους. Μετά από 30 χρόνια σκληρής κοπιαστικής εργασίας και καθημερινής ανασφάλειας από τους κινδύνους του επαγγέλματος, καλούνταν να συνειδητοποιήσουν την οικονομική τους καταστροφή. Ο κόπος τους είχε γίνει σκόνη. Η επιχείρηση τους μόλις είχε απωλέσει το 92,5% των κεφαλαίων της. Το χειρότερο όμως ήταν ότι, ενώ τα ενέχυρα εξαϋλώθηκαν, η οφειλή προς τις τράπεζες παρέμενε. Έπρεπε να ανταποκριθούν άμεσα στο πιεστικό αίτημα των τραπεζών, να "συμπληρώσουν" τη διαφορά μεταξύ της θεωρητικής και της πραγματικής αξίας των τίτλων, για να συνεχιστεί απρόσκοπτα η δανειοδότηση της επιχείρησης,  ή να αποπληρώσουν άμεσα τις δανειακές τους υποχρεώσεις. Το δίλημμα δεν επιδεχόταν απάντηση, χρήματα άλλα δεν υπήρχαν. Τα δικά τους τα καταβρόχθισε το κράτος και οι επιλογές του. Ο απόλυτος εγκλωβισμός. Τη Μεγάλη Τρίτη το πρωί ο αδελφός του φίλου μου βρέθηκε από τη σύζυγο του απαγχονισμένος στο μπάνιο του σπιτιού του. Η αδυναμία ανταπόκρισης στα δεδομένα της συγκυρίας τον "τρέλανε". Η οικονομική καταστροφή έδινε πια τη θέση της σε τραγωδία με θύματα ζωές απεγνωσμένων ανθρώπων. 
Ανθρώπων που δεν είχαν τη παραμικρή ευθύνη για ό,τι συνέβη. Ήσαν συνετοί επιχειρηματίες, έκαναν προσεκτικά βήματα, μετρούσαν κάθε τους κίνηση, ήθελαν να είναι έντιμοι και συνεπείς στις δραστηριότητες και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην αγορά. Κι αυτό πλέον δεν έμοιαζε εφικτό. 
Αλλά...λογάριασαν χωρίς το παράγοντα "ελληνικό κράτος".
Ένα κράτος που εχθρεύεται την επιχειρηματικότητα, όπως και η πλειονότητα των πολιτών του. Ένα κράτος που επικαλείται τη δυσμενή οικονομική συγκυρία και προχωρεί σε "στάση πληρωμών". 
Αλλά προσοχή. 
Όχι απέναντι σε όλους τους υπηκόους του. Αποκλειστικά απέναντι στις ιδιωτικές επιχειρήσεις

Για κάποιους άλλους διαθέτει χρήματα. Και μάλιστα πολλά. 
Δεν αισθάνεται πχ την ανάγκη να κλείσει καμία ζημιογόνο ή άνευ αντκειμένου δική του επιχείρηση. 
Ο ΟΣΕ μπορεί να έχει φορτώσει στη χώρα χρέος 10 δίς και να συνεχίζει να το κάνει με τα διάδοχα θυγατρικά του σχήματα, αλλά εκεί πάντα εξευρίσκονται χρήματα για τη κάλυψη των ετήσιων ελλειμμάτων. 
Για εκείνα τα περιβόητα ΕΑΣ (Εθνικά Αμυντικά Συστήματα) έχετε ακούσε τίποτε; Πρόκειται για το μόρφωμα που προέκυψε από τη συγχώνευση της ΕΒΟ και της ΠΥΡΚΑΛ. Με εργοστάσια στον Υμηττό, στο Λαύριο, στην Ελευσίνα, στον Ασπρόπυργο, στο Αίγιο και αλλού. Με 4500 "εργαζόμενους" που ασχολούνται με τη κατασκευή εξοπλιστικού υλικού. Μόνη παραφωνία ότι δεν έχουν αντικείμενο. Έτσι δεν έχουν κατασκευάσει ούτε μία σφαίρα εδώ και 20 χρόνια. 
Από την εποχή του αλήστου μνήμης αντιαεροπορικού "Άρτεμις", που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, η εταιρεία ουσιαστικά αργεί. Το μισό δίς όμως που στοιχίζει η ύπαρξη της ετησίως ασφαλώς και είναι διαθέσιμο. 
Ξένοι σοβαροί επενδυτές από χώρες υψηλής οπλικής τεχνολογίας έχουν ζητήσει να την εξαγοράσουν (Ισραηλινοί, Αμερικανοί). Αλλά οι Έλληνες δεν είμαστε χαζοί να απεμπολήσουμε ως χώρα την "εθνική μας ανεξαρτησία". Θα ταΐζουμε τα ΕΑΣ, έστω με μόνο αντάλλαγμα την ικανοποίηση ότι διαθέτουμε αμυντική βιομηχανία. Ατέλειωτος δυστυχώς ο κατάλογος. 
Πάνω από 20.000 φορείς έχει το δημόσιο (Γ.Γ., ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, Α.Ε. ΔΕΚΟ, ΟΚΩ). Και του χρειάζονται όλοι. 
Κάθε κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της δημιουργεί όσους περισσότερους νέους φορείς μπορεί. Λεφτά υπάρχουν για να τους σιτίζει. Όπως και για τη συντήρηση της κεντρικής γραφειοκρατίας, που το σύνολο του πολιτικού συστήματος μανιασμένα αγωνίζεται να κρατήσει ανέγγιχτη από τις κακές διαθέσεις της τρόϊκας, που επιμένει για τη ελάφρυνση της.

      Ας μην ξενίζει λοιπόν η στάση του κράτους. Η καταστροφή του συνόλου των ιδιωτικών επιχειρήσεων της χώρας και ιδιαίτερα εκείνων που συναλλάσσονται με το δημόσιο ( το οποίο για μερικές κατηγορίες δραστηριότητας - εργολήπτες δημοσίων έργων και προμηθευτές υγειονομικού-φαρμακευτικού υλικού αποτελεί μονοψώνιο) δεν είναι παράπλευρη απώλεια της κρίσης. Ούτε συμβαίνει εξ αιτίας της αδυναμίας να εξευρεθούν διαθέσιμα κονδύλια για την αποπληρωμή τους. 
Είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ του πολιτικού μας συστήματος. Ενός συστήματος που είναι διατεθειμένο να αμείβει αφ' όρου ζωής όσους κάποτε κάποιος εκπρόσωπος του συστήματος "τακτοποίησε" πελατειακά τοποθετώντας τους στην αγκαλιά του στενού ή ευρύτερου δημοσίου. 
Για αυτούς δίνεται η μάχη της σωτηρίας. Για τη διατήρηση του άεργου στρατού κατοχής των αχαμνοξυστών
  • Για αυτούς πάντοτε θα υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια, έστω και περιορισμένα. 
  • Για εκείνους που παράγουν, για εκείνους που εισφέρουν δημιουργικά, για το υγιές τμήμα της οικονομίας, δυστυχώς οι πόροι δεν επαρκούν. Εκεί το κράτος κάνει στάση πληρωμών. 

Δεν έχει τουλάχιστον την εντιμότητα να μην αποζητεί τις υπηρεσίες ή τα προϊόντα τους, όταν δεν σκοπεύει να διαθέσει πόρους για την αποπληρωμή τους. Αντιθέτως τα/τις χρησιμοποιεί και εκ των υστέρων απλώς αρνείται να υλοποιήσει τις δικές του υποχρεώσεις. Χαρακτηρίστε μόνοι σας τη στάση αυτή και αναρωτηθείτε εάν είναι συμβατή με κράτος μέλος της ΕΕ και της ευρωζώνης.

     Ας επισημανθεί τέλος και μια λεπτομέρεια ιδιαίτερα ενδεικτική της βλάβης που προκαλεί η στάση άρνησης πληρωμών του κράτους. 
Είναι γνωστό πως μια επιχείρηση, για να παραδώσει στο δημόσιο ένα έργο ή ένα προϊόν, έχει επωμιστεί το σύνολο του κόστους αυτού (δαπάνες για προμήθεια υλικών, αμοιβή εργασίας, ασφαλιστικές εισφορές, κόστος εγγυήσεων και γραφειοκρατίας, λειτουργικά έξοδα, χρηματοοικονομικό κόστος κλπ). 
Το κέρδος, το οποίο προσδοκά να αποκομίσει είναι ένα ποσοστό, για άλλους μικρότερο (εργολαβίες), για άλλους μεγαλύτερο (προμήθειες), επί του κόστους. 
Όταν το δημόσιο αρνείται την αντιπαροχή της παροχής που λαμβάνει, δεν αποστερεί από την παρέχουσα επιχείρηση μόνο το κέρδος, αλλά το σύνολο της δαπάνης που εκείνη κατέβαλε ως κόστος υλοποίησης της παραγγελίας. 
Η κατάσταση εκφεύγει απολύτως της λογικής στις περιπτώσεις εκείνες που έχει προχωρήσει και η τιμολόγηση της συναλλαγής
Στη περίπτωση αυτή η επιχείρηση υποχρεούται στη καταβολή ΦΠΑ (που δεν έχει εισπράξει), στη καταβολή φόρου εισοδήματος εντός της χρήσης (για έσοδα που δεν έχει εισπράξει), καθώς και στη καταβολή και όλων των πρόσθετων επιβαρύνσεων που απορρέουν από τις φορολογικές της υποχρεώσεις (έκτακτες εισφορές, προκαταβολή φόρου επομένου έτους κλπ - από έσοδα που επίσης δεν έχει εισπράξει). 
Παρατηρείται δηλαδή το εξοργιστικό φαινόμενο, εκτός από το ανείσπρακτο κόστος, η επιχείρηση να επιβαρύνεται και με επί πλέον δαπάνη, που μπορεί να ανέλθει στο ύψος του 70% της τιμολογημένης απαίτησης (23% ΦΠΑ, 20%+25% φόρος, πλέον προκαταβολή και έκτακτη εισφορά) και την οποία αποδίδει στο κράτος, χωρίς να διατηρεί το δικαίωμα εξαίρεσης της, αφού ποτέ δεν εισέπραξε την αντιπαροχή, που "γεννά" τις φορολογικές υποχρεώσεις.



9 σχόλια:

  1. Συγκλονιστικό το άρθρο σας! Τελικά σ'αυτή τη χώρα βλέπει-ακούει κανείς? Η μεσαία τάξη που προσφέρει και σε εμάς του ιδ.τομέα εργασία κατακρεουργείται. Ολες οι αυτοκτονίες απο την αρχή της κρίσης προέρχονται απο τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες .Νομίζω οτι όπως υπάρχει το κόμμα της "εργατικής" τάξης πρέπει άμεσα να συγκροτηθεί και το κόμμα χωρίς εισαγωγικά και της μικρομεσαίας τάξης που θα υπερασπίζεται τα συμφέροντά της. Νατάσα (ιδ.υπάλληλος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ραχοκοκκαλιά της οικονομίας, το 95% της ελληνικής επιχειρηματικότητας δεν έχει πολιτική έκφραση. Όλοι ομνύουν στους μικρομεσαίους αλλά υπηρετούν τους πελάτες τους κρατικοδίαιτους ΔΥ και "επιχειρηματίες". Πελατειακό το κράτος πελατειακοί πολιτικοί - κανείς δεν σέβεται εκείνους που δημιουργούν θέσεις εργασίας και φορολογητέα "ύλη" με τον ιδρώτα και το αίμα τους. Καιρός ήταν να σπάσει η σιωπή. Όλα γίνονται για να προστατευτούν όσοι εργάζονται ή "εργάζονται" στο δημόσιο - οι άλλοι δεν απασχολούν κανέναν - ούτε την Αριστερά ούτε την Δεξιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε νομίζω Γιώργο πως υπάρχει περίπτωση να αποκτήσουμε σύντομα πολιτική έκφραση. Ο αριθμός των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι τόσο μεγάλος, και μάλιστα με σημαντικό πλεονέκτημα σε διαθέσιμο ελεύθερο χρόνο, ώστε αποτελούν τη ντε φάκτο πλειοψηφία σε όλα τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου.

      Κατά την αποψή μου, δεν τίθεται τόσο ζήτημα κομματικής πελατείας όσο αδυναμίας του πολιτικού μας συστήματος για αυτοδιόρθωση. Οδηγούμαστε με σταθερό βηματισμό προς την καταστροφή επειδή δεν υπάρχει η κρίσιμη εκείνη μάζα που θα ανακόψει αυτήν την πορεία.

      Διαγραφή
  3. Γιωργο συγχαρητηρια!
    Δεν εχω να προσθεσω πολλα. Αυτη ειναι η ζωη μας, η ζωη πολλων μηχανικων εργοληπτων και μελετητων δημοσιων εργων και οχι μονον..

    Να προσθεσω μονον οτι αυτο συνεβαινε ηδη απ το 1988,αλλα τοτε οι εργοληπτες και μελετητες φροντιζαν να μην εξαρτωνται αποκλειστικα απο το δημοσιο, εκτελωντας ιδιωτικα εργα και συντασσοντας τις ατιστοιχες μελετες στον ιδιωτικο τομεα.
    Βεβαια εχεις ξεχασει την διαφθορα στον τομεα αυτοαπο τον επιβελεποντα μελετης η εργου εως την επιτροπη διαγωνισμου, αξιολογησης,παραλαβης,...., δηλ. αυτοι που χρηματιζαν μεσω κομματικων η συνδικαλιστικων επαφων, αλλα και αυτονομα: με ενα καλο αυτοκινητο μπορουσες να διασχισεις την χωρα και να υποσχεθεις μεγαλυτερο ποσοστο(17.5 εως 25% καμμια φορα και 30% σε μελετες εργων υποδομης) ¨απο τους ανταγωνισες σου (10 εως 15% )σε τοπικα κεντρα εξουσιας(δημαρχους, προισταμενους τεχνικων υπηρεσιων, νομαρχες,..).Αν καποιος δει την μεση καμπυλη αναπτυξης του κλαδου εργων η μελτων και τις αντιστοιχες καμπυλες για τους "εκλεκτους" του συστηματος, θα εκπλαγει. Γνωστη Εργοληπτικη Εταιρεια με τζιρο 1δις δρχ,. το 1989 ειχε 14 δις δρχ. το 1996!!!! Αυτη πολυκηθηκε σε εθνικο εργοληπτη προμηθευτη τηνε ποχη των συγχωνευσεων.

    Για μας τους μικρους εκεινη την εποχη, ηταν κωμικοτραγικο να διπλασιαζεις τον μικρο τζιρο σου σε 3 ετη και -ταυτοχρονα- να εχεις τρομακτικο προβλημα ρευστοτητας,επειδη το δημοσιο η οι δημοι πληρωναν μετα 2ή 3 ετη και να δανειζεσαι απο φιλους, συγγενεις η τραπεζες, βρισκομενος στα προθυρα της χρεωκοπιας.

    Καποτε ζητησαμε απο μια υπηρεσια να μας επιστρεψει τις Αποδειξεις Παροχης Υπηρεσιων σχετικα υψηλου ποσου, για να μην πληρωσουμε τον ΦΠΑ, ο οποιος ηταν πολυ χαμηλος και να εκδοσουμε νεες αποδειξεις οταν θα πληρωνομασταν..

    Το δε τραγικο ηταν οταν μεσα σε ολα αυτα, οι ΔΥ σου ζητουσαν και.... χρηματα που δεν ειχες, γιατι ηταν χριστουγεννα η πασχα!!!

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγκλονιστικό άρθρο για όποιον ζεί έξω απο τον γυάλινο πύργο του δημοσίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγχαρητήρια Γιώργο, απολαυστικός όπως πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φυγάδευαν μετανάστες με το υπηρεσιακό όχημα!
    Η έκθεση για τη διαφθορά στο Δημόσιο περιέχει 1.403 υποθέσεις
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 01 Αυγούστου 2012

    Η ατιμωρησία ζει και βασιλεύει στο Δημόσιο, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή για το 2011. Παρ' ότι η κρίση περιόρισε το φακελάκι, τα φαινόμενα διαφθοράς δημοσίων υπαλλήλων στους οποίους δεν επιβάλλονται ουσιαστικές ποινές παραμένουν, κυρίως σε οικονομικές υπηρεσίες, στους τομείς υγείας και πολεοδομιών καθώς και στα ασφαλιστικά ταμεία.
    Υπάλληλος περνούσε, για παράδειγμα, με το υπηρεσιακό του αυτοκίνητο λαθρομετανάστες από τα σύνορα, προϊσταμένη ΔΟΥ εξέδιδε φορολογική ενημερότητα στον αρραβωνιαστικό και τον αδελφό της αν και είχαν ληξιπρόθεσμα χρέη στο Δημόσιο και ο ένας δεν είχε υποβάλει ποτέ φορολογική δήλωση, ενώ εργαζόμενη στον ΟΑΕΔ χορηγούσε παρανόμως επίδομα ανεργίας και οικογενειακό στην αδελφή της και στον σύζυγο αυτής.
    Οι ποινές που επέβαλαν τα πειθαρχικά συμβούλια κυμάνθηκαν από πρόστιμο ίσο με αποδοχές 3 μηνών έως προσωρινή παύση 4 μηνών με στέρηση αποδοχών με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο κ. Ρακιντζής να ασκήσει ένσταση κατά των αποφάσεων.
    Σε άλλη περίπτωση, εφοριακός εξέδωσε χρηματικά εντάλματα πληρωμής σε δήμους ύψους 175.000 ευρώ και τα έβαλε στην τσέπη του, αλλά το πειθαρχικό συμβούλιο της υπηρεσίας του έκρινε πως έπρεπε να τιμωρηθεί μόνον με προσωρινή παύση 6 μηνών και στέρηση αποδοχών. Αλλος εργαζόμενος σε κέντρο περίθαλψης έδειρε συνάδελφό του με αποτέλεσμα να τον στείλει στο νοσοκομείο, αλλά εκείνος πήγε σπίτι του μόνον για 5 μήνες, ενώ σε εκπαιδευτικό ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 7 μηνών για κλοπές και πλαστογραφίες τού στέρησαν μόνον το δικαίωμα προαγωγής για 2 χρόνια.
    Τα περιστατικά αυτά οδήγησαν τον κ. Ρακιντζή να ασκήσει ένσταση στο 9,8% από τις 1.900 πειθαρχικές αποφάσεις που έφτασαν στα γραφεία του ενώ άφησε αιχμές για το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο βάσει του οποίου αφαιρέθηκε η αρμοδιότητα που είχε να ασκεί ενστάσεις κατά πειθαρχικών αποφάσεων για επίορκους δημοσίους υπαλλήλους.
    Ηδη, όπως ανέφερε, έχει καταγραφεί σημαντική καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των πειθαρχικών διαδικασιών, ενώ υποστήριξε πως χωρίς τον έλεγχο που υπήρχε εντείνεται ο κίνδυνος επέκτασης του φαινομένου ατιμωρησίας.
    Κατά το 2011 από τον γενικό επιθεωρητή εξετάστηκαν συνολικά 1.403 υποθέσεις κακοδιοίκησης και διαφθοράς, από τις οποίες η συντριπτική πλειονότητα (608) αφορούσε σε εφορίες και άλλες οικονομικές υπηρεσίες, 162 εντοπίστηκαν στον τομέα της υγείας, 122 στις πολεοδομίες και 83 σε ασφαλιστικά ταμεία. Ειδική αναφορά έκανε ο κ. Ρακιντζής στην περίπτωση στελεχών του υπουργείου Ανάπτυξης που έδιναν παράνομα επιχορηγήσεις σε επιχειρηματίες, επισημαίνοντας πως ο έλεγχος συνεχίζεται τόσο πειθαρχικά όσο και με εξέταση του πόθεν έσχες ακόμη και συνταξιούχων υπαλλήλων.

    http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4742281

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Φανταστειτε οτι αυτες οι υποθεσεις αφορουν μολις το 2 % των πραγματικων περιστατικων διαφθορας, γιατι σχεδο κανεις δεν τις καταγγελει .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Παρόλο που συμφωνώ απολύτως ότι όσα περιγράφετε είναι καταστροφικά και βεβαίως δεν αφορούν μονο την τελευυταία τριετία, θεωρώ απολύτως εσφαλμένη και εντελώς καταστροφική επίσης την ερμηνεία σας που αποδίδει το όλο 'κακό' στον Δημόσιο Τομέα, ορίζοντας ως μεγάλο καλό και απόλυτο θύμα τον ιδιωτικό τομέα. Το ότι στην Ελλάδα υπάρχει τρομακτική διαφθορά και ανομία και ότι αυτό συνδέεται με ένα διεφθαρμένο σύστημα πελατειακών σχέσεων είναι απολύτως αληθές. Αλλά δεν συνεπάγετια από αυτό ότι ο δημόσιος τομέας πρέπει να εξαφανιστεί για να δουλέψει καλά ο ιδιωτικός.

    Η πολιτική κακοδιαχείριση καιανομία, καθώς και η εξαφάνιση των αθώων και έντιμων υπέρ των λαμόγιων, αφορά εξ ίσου τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Στην εξαφανιζόμενη μικροαστική τάξη ανήκουν εξίσου οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και ιδιοκτήτες, όπως και οι περισσότεροι από τους Δημοσίους Υπαλλήλους. Στα λαμόγια επίσης ανήκουν και μεγαλουπάλληλοι (συνήθως) του Δημοσίου, αλλά και πάρα πολλοί από τον ιδιωτικό τομέα. Καταδικάζοντας τον δημόσιο τομέα έτσι όπως κάνετε, ξεχνάτε ότι έτσι καταδικάζετε την δωρεάν Υγεία και παιδεία, το κοινωνικό κράτος και πολλά άλλα.

    Ζητήστε εξυγείανση της πολιτικής ζωής και χρηστή διαχείριση, για να μπορέσετε πράγματι να ακοκτήσετε πολιτική εκπροσώπηση, μαζί με όλους όσους είναι επί δεκαετίες θύματα αυτής της κατάστσης, στους οποίους είναι αοόλύτως εσφαλμένο να θεωρείτε ότι ανήκουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Εκτός αν πραγματικά πιστέυετε ότι οι ευνοημένοι του συστήματος είναι οι εκπαιδευτικοί και οι γιατροί των 600 ευρώ,( που πριν την κρίση έπαιρναν το αμύθητο ποσό των 900 ευρώ ) και από τους οποίους ανέκαθεν καλυπτόταν περίπου το 40% των φολρολογικών εσόδων του κράτους. Είναι θλιβερό να διαιωνίζετε αυτήν την άρρωστη και παλιά αντιπαλότητα μεταξύ των υποτιθέμενα ''βολεμένων'' του δημοσίου και '' έντιμων αγωνιστών' του ιδιωτικού τομέα. Το δημόσιο πρέπει να εξυγειανθεί επιγόντως όπως και η οικονομία γενικότερα. Αυτό δεν σημαίνει κατάργηση του Δημοσίου, όπως δεν σημαίνει ΄κατάργηση΄της οικονομίας. Για την κακή κατάσταση του δημοσίου δεν ευθύνεται κάθε υπάλληλος (και ούτε όλοι μπήκαν με ρουσφέτια όπως φαντάζεστε και γράφετε - οι εκπαιδευτικοί π.χ. που είναι γύρω στις 150.000, όπως και οι γιατροί διορίζονταν με επετηρίδα παλαιότερα και μετά με τον ΑΣΕΠ αυτό σημαίνει ότι πολλές χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων δεν έχει καμμιά σχέση με τα ρουσφέτια), όπως για την τραγική παραοικονομία και φοροδιαφυγή δεν ευθύνεται ο κάθε μεμονωμένος επαγγελματίας ή μικροιδιοκτήτης.

    Μακάρι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες να αποκτήσουν πολιτική εκπροσώπηση. Αλλά αυτό σημαίνει να ασχοληθουν με την πολιτική άνθρωποι που πάντα την περιφρονούσαν, και την θυμήθηκαν τώρα ξαφνικά που τους έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι, αφού επι δεκαετίες την έίχαν εγκαταλείψει στα χέρια του κάθε ανεγκέφαλου και ιδιοτελή ανόητου. Κα, αν θέλετε πραγματική και σοβαρή πολιτική εκπροσώπηση των αιτημάτων σας, θα πρέπει να μπορέσετε πρώτα να κάνετε βασικές διακρίσεις εννοιών και να ανακαλύψετε ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός. Όχι να φαντάζεστε ως ανιπάλους σας άλλα θύματα του ίδιου εχθρού.
    Ο 'άεργος στρατός των αχαμνοξυστών' δεν συμπίπτει με την έννοια του δημόσιου τομέα, ούτε βεβαίως με το σύνομο ή εστω την πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων. Και, προσωπικά γνωρίζω πολλούς 'αχαμνοξύστες' που δεν έχουν καμμιά σχέση με το δημόσιο, αλλά παριστάνουν τους 'μεγάλους επιχειρηματίες' στην βάση των όσων κληρονόμησαν ή έκλεψαν με πάσης φύσης τρόπους. Αλλά δεν τους ταυτίζω με το σύνολο της ελληνικής επιχειρηματικότητας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σιγουρα τ μεγαλυτερο ποσοστο τν ελληνων δν γνωριζουν ολα αυτα που αναφερθηκαν και οσο θα συνεχισει να μην τα γνωριζουν τοτε η καταστροφικη πολιτικη θα συνεχισει εχοντας ως γνομονα τν δικη μας ανωριμη επιλογη.αυτο πρεπει συνιδιτα ν αλλαξει απο ολους τους ελληνες και ιδιαιτερα απο εμας τους νεους.δν ακουγονται φωνες που πρεπει ν ακουστουν..........δυστηχως...διστυχως φριαχτηκε ενα απαισιο πολιτικο συστημα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU

Όλες οι πρόσφατες δημοσιεύσεις στην αριστερή στρουθοκάμηλο - με προεπισκόπηση στο άγγιγμα

στην μικρή στρουθοκάμηλο

στο after fake

Σχόλια