Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Άννα Διαμαντοπούλου: Στη χώρα συντελείται ένα παραγωγικό "έγκλημα"

της Άννας Διαμαντοπούλου 
(συνέντευξη στη real.gr και τον Βασίλη Σκουρή)

Κατά τη γνώμη σας βγαίνει το Πρόγραμμα;  

Όχι δεν βγαίνει. Η Ελλάδα μπήκε πρώτη στο Πρόγραμμα και είναι η μόνη που δεν δίνει σαφείς ενδείξεις εξόδου. Η εφαρμογή του Μνημονίου γίνεται με βάση αριθμητικούς στόχους και χωρίς την  προτεραιότητα  υποστήριξης  της  πραγματικής οικονομίας  και  των  πηγών  δημιουργίας  της απασχόλησης  που  είναι  οι  μικρές  και μεγάλες  επιχειρήσεις.  Στη  χώρα  συντελείται  ένα παραγωγικό  «έγκλημα». Απουσιάζουν  οι  ουσιαστικές  μεταρρυθμίσεις  και  οι  διαρθρωτικές αλλαγές  οι οποίες  σε  συνδυασμό  με πολιτικές  υποστήριξης  των φτωχών και  των αδύναμων θα μπορούσαν να αλλάξουν εκ βάθρων τη χώρα. 
Μετά  από  δεκαετίες  συλλογικής  πολιτικής  ραστώνης  και  πελατειακών  πολιτικών διανομής χρημάτων  και  προνομίων  η  κρίση  θα  έπρεπε  να  λειτουργήσει  ως  ηλεκτροσόκ  στο  πολιτικό σύστημα ώστε να κατανοηθούν οι παθογένειες, να αναγνωρίσουμε όλοι και ο καθένας χωριστά τις  ευθύνες  μας  και  να  συμβάλλουμε  στη  ριζική  αλλαγή  σε  όλα  τα  επίπεδα  λειτουργίας  της χώρας. 
Όμως αυτό δεν συμβαίνει.  
Η  κυριαρχία  του  κομματισμού,  η  μετάθεση  των  δύσκολων  αποφάσεων  για αργότερα,  η αναξιοκρατία στις επιλογές που αφορούν στη στελέχωση του κράτους, η πολιτική πόλωση για το θεαθήναι και οι κατά συρροή ψεύτικες υποσχέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης , οδηγούν στην πλήρη απαξίωση του πολιτικού κόσμου και κατ΄ επέκταση στην αδυναμία του να δώσει μία αίσθηση εθνικής αυτοπεποίθησης και ελπίδας.  

Τι πρέπει να γίνει; 

Μία ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να κινηθεί σε δύο επίπεδα: το πρώτο να ορίσει τους τομείς προτεραιότητας για το αναπτυξιακό μοντέλο και να τους υποστηρίξει με διαδικασίες νομοθεσία και επιμόρφωση, και το δεύτερο να επιδιώξει απευθείας χρηματοδότηση των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται  σ΄αυτούς  τους  τομείς από  την  Ευρωπαϊκή  Τράπεζα  Επενδύσεων  με  τους όρους,  που  γίνεται  και  σε άλλες  περιοχές  και  μάλιστα  εκτός  ΕΕ.  
Τα  παραπάνω  βέβαια προϋποθέτουν    μία κυβέρνηση  με  αξιοπιστία  στην εφαρμογή των  πολιτικών  που  αφορούν  την ανταγωνιστικότητα,  και  κυρίως  την  κοινωνική συνοχή  που  είναι  ο  κεντρικός πυλώνας  για  την παραγωγή σε  μία  χώρα.  Μέχρι σήμερα  τουλάχιστον  αυτή  η αξιοπιστία  δεν  υπάρχει  και  κάθε φορά που πάει να χτιστεί γκρεμίζεται με μεγαλύτερο κρότο όπως συμβαίνει τώρα.  

Τη λειτουργία και την απόδοση της κυβέρνησης πώς την κρίνετε; 

Ο  κυβερνητικός  Συνασπισμός  έγινε  αλά  ελληνικά.  Δεν  υπήρξαν  συλλογικές επεξεργασίες, χρονοδιαγράμματα και πολιτικοί στόχοι που να αποτυπώνουν τις προτεραιότητες των κομμάτων με  βάση  τις  ανάγκες  της  πτωχευμένης  χώρας  μας. Όλα  επιχειρείται  ν'  αντιμετωπιστούν  σε επίπεδο  αρχηγών,  με  το  υπουργικό συμβούλιο  και  τις  κοινοβουλευτικές  ομάδες  σε  ρόλο κομπάρσων  που  απλώς επικυρώνουν  Πράξεις  Νομοθετικού  Περιεχομένου  ή  την  δήθεν προγραμματική συμφωνία  διακυβέρνησης  της  χώρας.  Όλα  μοιάζουν  να  έχουν  ως  στόχο  τη 
διάσωση των κομμάτων και όχι της χώρας. 
Αναγνωρίζω  τις  δυσκολίες  ενός  συνασπισμού  σε  περίοδο  απόλυτης  κρίσης,  αλλά όλοι  πια καταλαβαίνουμε ότι η επικοινωνιακή διαχείριση της δήθεν επιτυχίας , του δήθεν τσαμπουκά και της δήθεν μεταρρύθμισης έχει φτάσει στο τέλος της. Η χώρα χρειάζεται αλήθεια , αυτογνωσία και αυτοθυσία των κυβερνώντων. Και κυρίως χρειάζεται εθνικό σχέδιο για την Ελλάδα που παράγει που όλες οι πολιτικές δυνάμεις αρνούνται πεισματικά να παρουσιάσουν και να ...
αντιπαρατεθούν δημιουργικά πάνω σ' αυτό. 

Με την τρόικα τι πρέπει να γίνει; Μπορεί να διαπραγματεύεται μαζί της ο πρωθυπουργός ή να αποτελεί όργανο της ΕΕ, μαζί με το ΔΝΤ; 

Σε μια χώρα που δεν έχει παραιτηθεί των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και στην οποία υπάρχει δημοκρατία,  ο Πρωθυπουργός διαπραγματεύεται με  τους  ομολόγους  του,  η Βουλή συζητά και εγκρίνει  τις  συμφωνίες,  οι  Υπουργοί  εφαρμόζουν   την κυβερνητική  πολιτική  σεβόμενοι  τις συμφωνίες.  Οι  κοινοβουλευτικές    επιτροπές   ασκούν  τον  αναγκαίο  έλεγχο  και  η  Τρόικα πιστοποιεί με υπηρεσιακούς παράγοντες το βαθμό εφαρμογής των συμφωνιών. 
Αυτά όλα έχουν ανατραπεί. Υπάρχει καταπάτηση των δημοκρατικών κανόνων,  που υπονομεύει το πολίτευμα,  το κοινοβούλιο και την ευρωπαϊκή ιδέα.   Ο Πρωθυπουργός διαπραγματεύεται  με την Τρόικα , η Τρόικα ελέγχει τους Υπουργούς , και τελικά αυτή αποφασίζει για τις λεπτομέρειες κάθε μέτρου, και  οι  Βουλευτές  απλά παίρνουν  το βάρος  της  ψήφου  τους.  
Ως  Ελληνίδα,    με  γνώση  της λειτουργίας άλλων χωρών και Κυβερνήσεων αλλά και των ευρωπαϊκών θεσμών,  το αισθάνομαι ως εθνική προσβολή.    

Πέρα από την αναγκαία δική μας αυτογνωσία είναι βεβαίως αναγκαία η γνώση για το τι θέλουμε και οι πολιτικές συμμαχίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. 
Η ΕΕ πρέπει να αλλάξει για να αντιμετωπιστεί η κρίση που φτάνει πια μέχρι τη Γαλλία και χτυπά την  πόρτα  των  3Α  χωρών.  Ένας  ουσιαστικός  ρόλος  για  την Ευρωπαϊκή  Τράπεζα,  μια  νέα λειτουργία  για  το  τραπεζικό  σύστημα  και  πολιτικές υποστήριξης  της  ανάπτυξης  στην  Ευρώπη είναι  μια ατζέντα που αφορά νέου τύπου συμμαχίες  μεταξύ κομμάτων, κοινωνίας  των πολιτών και κρατών. Η μονόπλευρη γερμανική αντίληψη της δημοσιονομικής σταθερότητας , στην οποία δυστυχώς υπέκυψαν αρκετά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα χωρίς όρους, οδηγεί σε αδιέξοδα και 
εντάσεις  τα  οποία  όπως  φαίνεται  θα  φανούν  στις  Ευρωεκλογές  που  θα  είναι ένας κρίσιμος πολιτικός σταθμός όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. 

Νέο Μνημόνιο μπορεί να υπάρξει; 

Μετά  από  4  χρόνια  αιματηρών  θυσιών  δεν  πρέπει  να  υπάρξει.  Για  να  είμαι σαφής  εάν χρειαστούμε  πάλι  δανεικά  θα  πρέπει  να  υπάρξει  μιας  μορφής συμφωνία.  
Όμως  θα  ήθελα επιτέλους  να  υπάρξει  η  δική  μας  εθνική  συμφωνία  ώστε  αυτή να αποτελεί  τη  βάση διαπραγμάτευσης  με  εταίρους  και  δανειστές.  Να αναλάβουμε εμείς  το  βάρος  της ανασυγκρότησης  του  κράτους,  της  δημόσιας  διοίκησης,  της δικαιοσύνης.  Να  φτιάξουμε επιτέλους  ένα  σύγχρονο  και  δίκαιο  φορολογικό σύστημα.  Να  οργανώσουμε  τη  διαφάνεια  στο πολιτικό σύστημα με τη ριζική ανατροπή των κανόνων που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Και με αυτά τα δεδομένα να ζητήσουμε τη χρηματοδότηση για το αναπτυξιακό σχέδιο της Ελλάδας που θα παράγει. 
Μόνο  εμείς  μπορούμε  να  έχουμε  την «ιδιοκτησία»  του  σχεδίου  για  την  έξοδο  της χώρας  από μνημόνια και σκληρές συμφωνίες. 

Η  «Κίνηση  των  58»  πού  οδηγεί  αντικειμενικά;  Έχει  προοπτικές  να  ενώσει  το χώρο  της λεγόμενης κεντροαριστεράς; 

Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που αισθάνονται πολιτικά άστεγοι και δεν τους εκφράζει κανένα κόμμα. 
Οι  πολίτες  αυτοί  που  στην  πλειοψηφία  τους  προσδιορίζονται  πολιτικά  στο  χώρο της Κεντροαριστεράς,  αλλά  όχι  μόνο,  ανήκουν  σε  διαφορετικές  γενιές,  με διαφορετικά  βιώματα. Όμως κοινός τους τόπος είναι η αγωνία για την επιβίωση και την προοπτική της πατρίδας.   
Ζητούν  ήθος, αξίες ,αρχές, καθαρή πρόταση και στόχους, ζητούν ανάκτηση της προσωπικής και εθνικής αυτοπεποίθησης , ζητούν έναν νέο φορέα που θα μιλήσει καθαρά για το πρόβλημα της χώρα και θα παρουσιάσει μια αξιόπιστη πρόταση για την ανόρθωσή της. Η ανάγκη αυτή οδηγεί σε πρωτοβουλίες και κινήσεις που επιζητούν την ανασυγκρότηση του χώρου.  

Η  κίνηση  των  58  είναι  μία  πρωτοβουλία  ανθρώπων  που  στην  πλειοψηφία  τους έχουν  ένα σημαντικό κοινωνικό βάρος και προσφορά στους χώρους όπου εργάστηκαν και δημιούργησαν. 
Το  εγχείρημα  τους  έχει  προς  το  παρόν,  κατά  την  άποψη  μου,  δύο  σημαντικά πολιτικά προβλήματα: Το  πρώτο  είναι  ότι  προσκρούει  στην  ουσιαστική  άρνηση  των  ηγεσιών  και  των κομματικών μηχανισμών  που  έχει  προσκαλέσει  και  οι  οποίοι  θέλουν  να κρατήσουν  με  κάθε  τρόπο  τα υπάρχοντα σχήματα και το δεύτερο ότι βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με την κοινωνία που θέλει το καινούριο. 
Και  όπως  είναι  γνωστό,  το  νέο  δεν  μπορεί  να  προκύψει  σε  καμία  περίπτωση  από τα  απλό άθροισμα των παλιών και φθαρμένων δομών. 
Θεωρώ  λοιπόν  ότι  το  εγχείρημα  παίρνοντας  υπόψη  την  πραγματική  «ανάγκη» των πολιτών, πρέπει  να  μετεξελιχτεί  θέτοντας  με  καθαρό  τρόπο  το  διακύβευμα  του νέου  κόμματος  προς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και επ΄ αυτού να κληθούν να τοποθετηθούν όλοι, και κυρίως βεβαίως οι δύο αρχηγοί. 

Τι πρέπει κατά τη γνώμη σας να γίνει ώστε να ανασυσταθεί ο χώρος μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ;  

Ο νέος πόλος που θα δημιουργηθεί πρέπει από την αρχή να έχει χαρακτηριστικά αυτονομίας και να μην θεωρηθεί κυβερνητικό συμπλήρωμα είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά. Αντίθετα πρέπει να δημιουργηθεί για να πρωταγωνιστήσει. 
Σε  καμία  περίπτωση  δεν  πρέπει  να  αποτελέσει  ευκαιριοθηρικό  μόρφωμα  μιας εκλογικής αναμέτρησης. 
Να μη γίνει μια πολύχρωμη πλαστική, αλλά τρύπια ομπρέλα, για να στεγάσει πολιτικά αδιέξοδα και προσωπικές φιλοδοξίες. 
Να  υπάρξει  ώστε  να  δημιουργήσει  το  νέο  υπόδειγμα  που  έχει  ανάγκη  η  χώρα μας.  Να λειτουργήσει ως καταλύτης για την εκ βάθρων ανανέωση του πολιτικού συστήματος. 
Το νέο που όλοι περιμένουμε δεν είναι το "ξύπνημα του μαρμαρωμένου βασιλιά", ούτε η έλευση του μεσσία. Είναι η συλλογική κατανόηση και απόφαση για δράση εκείνων των ανθρώπων που  έμαθαν από τα λάθη τους και που πάνω απ΄ όλα έκριναν αυστηρά τον εαυτό τους. Κυρίως των νέων ανθρώπων που είναι αποφασισμένοι να ανοίξουν νέους δρόμους. 

Ένας νέος πολιτικός σχηματισμός θα έχει ελπίδα επιτυχίας, μόνο αν παρουσιάσει σαφές σχέδιο για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, με έντιμο λόγο και κοινή λογική. Σχέδιο που θα αφορά την έξοδο  από  την  κρίση  και  θα  απαντά  στο  πού  θέλουμε  και μπορούμε να  είμαστε  οι  Έλληνες  το 2020.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU