Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Το Ποτάμι: οι πρώτες χειροπιαστές εντυπώσεις (#wolves change rivers - rivers change wolves?)

 How wolves change rivers
Το καταπληκτικό βίντεο How wolves change rivers (ελληνική απόδοση Οι λύκοι μεταμορφώνουν το περιβάλλον -  πηγή) μας εισάγει στην οικολογική οπτική της αλληλεπίδρασης ή αλλιώς, του τρόπου που λειτουργεί η φύση. Αν οι λύκοι αλλάζουν τα ποτάμια, σύμφωνα με την πραγματικότητα της αλληλεπίδρασης, θα μπορούσαν και τα ποτάμια να αλλάξουν τους λύκους; 
Στο παράδειγμα του βίντεο, οι λύκοι εισήχθησαν σε μια περιοχή που δεν υπήρχαν για δεκαετίες και αποδείχθηκε πόσο αναγκαίοι ήσαν. Στο δικό μας ξερό, γεμάτο λύκους (πολιτικό) τοπίο, η ανάγκη είναι -ποιητική αδεία- μάλλον να εισάγουμε ποτάμια (ανανέωσης) και να επιτρέψουμε έτσι στο αφυδατωμένο σκηνικό να ξεδιψάσει και στην κοινωνική οικολογία να κάνει την δουλειά της (απαλλάσσοντάς μας ταυτόχρονα και από την συσσωρευμένη κόπρο του πολιτικού συστήματος).

Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη εμφανίστηκε υποτίθεται για να αλλάξει τα δεδομένα στην πολιτική - χορεύοντας με τους λύκους... (το Ποτάμι δεν θα αλλάξει την χώρα είπε ο ΣΘ, και σωστά: - θα συνεργαστεί με τους άλλους γι αυτό)

Η πρώτη όμως ανοιχτή παρουσίαση και συζήτηση με τους δημοσιογράφους έδειξε κάτι άλλο. Το ποτάμι αυτό είναι πολύ προσωπικό - ορίζεται ήδη από τους περιορισμούς του εμπνευστή του. Κανείς δεν περίμενε μια στιβαρή πολιτική διακήρυξη από τον καλό δημοσιογράφο - σίγουρα δεν είναι εύκολο για έναν άνθρωπο που έχει μάθει κυρίως να ρωτάει, ξαφνικά να έχει απαντήσεις - ούτε καν να μοντάρει όλα όσα έχει ακούσει από αξιοσημείωτους συνανθρώπους μας σε ένα συνεκτικό πλαίσιο. Αυτό που περίμενε κανείς ήταν ένα δείγμα γραφής: ένας τρόπος, η προσωπική πρωτοβουλία να γίνει συλλογική, όσοι δεν έχουν φωνή να δουν μια πρόταση του πως να την αποκτήσουν, πως τα ρυάκια να γίνουν ποτάμι και να αλλάξουν τους λύκους της πολιτικής. Κι όταν λες "εμείς", να το εννοείς - όχι να εννοείς "εγώ"...

Το Ποτάμι κινδυνεύει ήδη να γίνει λιμνούλα με στάσιμα νερά. Όχι επειδή οι βενιζελικοί είδαν σε αυτό μια ανταγωνιστική σημιτική παρέμβαση μετά την αποτυχία συνύπαρξης στους 58. Όχι επειδή κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ ανησύχησαν μήπως κόψει κάτι ο ΣΘ από τα ποσοστά τους. Όχι επειδή οι απογοητευμένοι/ες από την συντριβή των κινήσεων της κεντροαριστεράς παραμονεύουν ήδη το εγχείρημα ως εισοδιστές και χειραγωγοί. Όχι...

Κινδυνεύει γιατί μυρίζει ήδη πασοκίλα... "αναγνωρισιμότητα"... αβραμοπουλισμό...
Αοριστίες, "θα δούμε", "γίνε εθελοντής" και άλλα που έχουμε συνηθίσει από τον συνήθη πολιτικό λόγο και τα καταστατικά των ΜΚΟ, ακούστηκαν στην πρώτη επίσημη επικοινωνία με το κοινό. Είπαμε να μην βιαστούμε να κρίνουμε - να είμαστε καλόπιστοι. Κάναμε like στην σελίδα, γίναμε είκοσι χιλιάδες και πάμε για τριάντα. Αλλά, τι ήταν αυτό που είδαμε και κυρίως (επειδή το τρακ και τα όποια επικοινωνιακά λάθη συγχωρούνται) τι ήταν αυτό που ακούσαμε; Ένα καλοτυλιγμένο τίποτα.
Ούτε καν τα ονόματα από το ψηφοδέλτιο που θα ανακοινώνονταν. 

Στην χώρα μας οι ιδεολογίες είναι εισαγόμενες - όπως τα καταναλωτικά προϊόντα. Την χώρα αυτή την έφτιαξαν -όπως την έφτιαξαν- έμποροι και τσιφλικάδες. Και μοιραία την οδήγησαν στην εξάρτηση και την χρεοκοπία. Είπαμε τώρα να κάνουμε παραγωγική ανασυγκρότηση - και σε επίπεδο ιδεών. Να αλλάξουμε μυαλά - να αλλάξουμε μεθόδους και νοοτροπίες. Όχι να εισάγουμε ακόμη και ...πέπε γκρίλλο. Καλύτερα να ενωνόμαστε γύρω από συγκεκριμένες θέσεις, αυτές να γίνονται ρυάκια και μαζί να δυναμώνουν το ποτάμι της μεταρρύθμισης  -αν ενωνόμαστε γύρω από διαθέσεις και πρόσωπα θα φτιάχνουμε αενάως εικόνες και ομοιώσεις του εαυτού μας - του κακού εαυτού μας: αυτού που πρέπει να αλλάξουμε.

Όχι άλλα "εγώ" λοιπόν. Γκώσαμε...
Όχι, τα ποτάμια δεν γίνονται από μια σταγόνα που θρέφει το εγώ της - γίνονται από πολλές σταγόνες μαζί. 
Ακούς Σταύρο και κυρ Σταύρο;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU