Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Έχουν πληθύνει όσοι έχουν πλέον λίγα να χάσουν και -ως εκ τούτου- δεν είναι ευάλωτοι στον φόβο

του Πέτρου Ζερβού
Η κυβερνητική πολιτική δεν πλήττει επιμέρους κοινωνικές ομάδες. Πλήττει τη συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών.
Η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και ένα καθόλου απίθανο σενάριο

του Σταύρου Λυγερού*

Παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ τον εμποδίζουν να δημιουργήσει διευρυνόμενο πλειοψηφικό εκλογικό ρεύμα, όλες οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι τουλάχιστον έχει καταφέρει να παγιώσει το εκλογικό προβάδισμά του εν όψει της μάχης για την εξουσία. Οι ευρωεκλογές το κατέδειξαν, αλλά ταυτοχρόνως κατέδειξαν ότι η διαφορά δεν είναι τόσο μεγάλη, ώστε να αποκλείει ανατροπή.

Οι εξελίξεις, βεβαίως, δεν πρόκειται να αλλάξουν τη γνώμη των ψηφοφόρων για την κυβέρνηση Σαμαρά και για τα συγκυβερνώντα κόμματα. Δεν αποκλείεται, όμως, το ευρωιερατείο και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ να καταφύγουν σε ακραία αθέμιτα μέσα, προκειμένου να αποτρέψουν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ας σημειωθεί ότι έχουν ήδη διολισθήσει σε αντιδημοκρατικές πρακτικές και σε εκβιαστική χρήση ελεγκτικών κρατικών μηχανισμών για να διατηρηθεί η εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Στο επίπεδο του εκλογικού σώματος είναι δεδομένο ότι με την προκήρυξη των εθνικών εκλογών θα ενταθεί η συστηματική καλλιέργεια του φόβου με το ξανασερβίρισμα σεναρίων χάους και καταστροφής. Αυτή τη φορά, όμως, η παράταξη του Μνημονίου ίσως να μην περιορισθεί μόνο στην κινδυνολογική προπαγάνδα. Δεν μπορεί κανείς να το πει με βεβαιότητα, αλλά ούτε και να αποκλείσει τη σκόπιμη δημιουργία κλίματος οικονομικού πανικού. Δεν είναι, άλλωστε, και πολύ δύσκολο. Αρκεί να εκμεταλλευθεί τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις ακόμα και κεντροαριστερών ψηφοφόρων για την ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ αφενός να οδηγήσει με ασφάλεια και ομαλότητα την Ελλάδα εκτός Μνημονίου, αφετέρου να στήσει την οικονομία στα πόδια της.

Η καλλιέργεια κλίματος επικείμενης ρήξης με την Ευρωζώνη ενδεχομένως να προκαλέσει τάση για μαζική ανάληψη καταθέσεων. Δεν μιλάμε για τις μεγάλες καταθέσεις που κατά κανόνα έχουν ήδη διοχετευθεί στο εξωτερικό. Μιλάμε για τις οικονομίες των μικρομεσαίων νοικοκυριών. Πώς θα αντιδράσει σε μία τέτοια περίπτωση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Θα στείλει ρευστό, όπως έχει ήδη πράξει δύο φορές τα τελευταία χρόνια, ή αντιθέτως θα αφήσει εκτεθειμένες τις ελληνικές τράπεζες, με σκοπό να τρομοκρατηθούν οι ψηφοφόροι;

Είναι προφανές ότι εάν επιβληθεί καθημερινό όριο αναλήψεων και απαγόρευση εμβασμάτων στο εξωτερικό, η κινδυνολογική προπαγάνδα θα προσλάβει πρακτική υπόσταση με βαρυσήμαντες επιπτώσεις στην εκλογική συμπεριφορά ειδικά των πολιτών που ακόμα διαθέτουν οικονομίες. Και βεβαίως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το κατεστημένο μιντιακό σύστημα θα σπεύσουν να αποδώσουν αυτές τις δραματικές εξελίξεις στην αβεβαιότητα που προκαλεί η επικείμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Εάν οι εξελίξεις πάρουν αυτή την τροπή, τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί. 
Ενδεχομένως μεσοστρώματα που ακόμα δεν απειλούνται με καταστροφή, αλλά έχουν αντιμνημονιακή εκλογική κατεύθυνση, να υπαναχωρήσουν από φόβο. Ή να προσανατολισθούν προς τα συγκυβερνώντα κόμματα ή να προτιμήσουν πιο ανώδυνες λύσεις, όπως είναι το Ποτάμι.  
Δεν αποκλείεται, ωστόσο, όλο αυτό το κλίμα να μετατραπεί σε μπούμεραγκ. Αντιδρώντας στον εξόφθαλμο εκβιασμό, μικρομεσαία στρώματα, που έχουν ήδη πέσει ή κινδυνεύουν άμεσα να πέσουν στον γκρεμό, να στραφούν μαζικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αντισταθμίζοντας τις απώλειες. Έχουν πληθύνει, άλλωστε, όσοι πλέον έχουν λίγα να χάσουν και ως εκ τούτου ...δεν είναι ευάλωτοι στον φόβο και στις φρούδες ελπίδες που καλλιεργεί η μνημονιακή προπαγάνδα. Η κυβερνητική πολιτική δεν πλήττει επιμέρους κοινωνικές ομάδες. Πλήττει τη συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών.
Ο λόγος που η ΝΔ ακόμα κάπως αντέχει εκλογικά είναι ότι συσπειρώνονται πίσω της τα προνομιούχα δεξιά αλλά και κεντροαριστερά στρώματα. Και συσπειρώνονται όχι τόσο επειδή συμφωνούν με την ασκούμενη πολιτική όσο επειδή θεωρούν ότι εάν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ η χώρα θα οδηγηθεί σε έξοδο από την Ευρωζώνη και σε χάος. Ο φόβος μπορεί να εξασφαλίζει μία κάποια ανοχή προς την κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά δεν της εξασφαλίζει τα αναγκαία πολιτικά καύσιμα για να μακροημερεύσει. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ χρησιμοποιούνται όλα τα θεμιτά και πολλά αθέμιτα μέσα είναι πολύ αμφίβολο εάν θα εξασφαλισθούν οι αναγκαίες 180 βουλευτικές ψήφοι για να παρακαμφθεί ο σκόπελος της εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση Σαμαρά έχει αρχίσει να συμπεριφέρεται ως κυβέρνηση υπό προθεσμία. Αλάνθαστο σημάδι είναι ότι το τελευταίο διάστημα φροντίζει να κλείνει διάφορες εκκρεμότητες με έντονη οσμή διαπλοκής. Πτυχή του αντιδημοκρατικού κατήφορου είναι και το γεγονός ότι έχει μετατρέψει σε σχεδόν κανόνα να περνάει τις πιο διαφορετικές διατάξεις με τη μορφή ενός άρθρου, ακυρώνοντας τον ρόλο του βουλευτή. Η Βουλή είχε προ πολλού πάψει να είναι αυτόνομη νομοθετική εξουσία, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε μηχανισμό νομιμοποίησης των εκάστοτε απαιτήσεων της Τρόικας. Οι κυβερνώντες δεν έχουν αναστολές, αλλά τα περιθώριά τους έχουν στενέψει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που τους στηρίζει έχει καταστεί εύθραυστη.


*πηγή περιοδικό Επίκαιρα τεύχος 17/7/14

1 σχόλιο:

  1. "Ο λόγος που η ΝΔ ακόμα κάπως αντέχει εκλογικά είναι ότι συσπειρώνονται πίσω της τα προνομιούχα δεξιά αλλά και κεντροαριστερά στρώματα. "

    Άρα και ο Λυγερός ΝΔ ψηφίζει. Οπότε λογικά και η κορούλα του, την οποία φρόντισε να βολέψει στο Κ και όχι μόνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU