Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

New Yorker: Oι αδιαμφισβήτητες αλήθειες Βαρουφάκη για το χρέος

"What is needed, most objective analysts agree, is a big write-down in Greece’s debts and a new policy regime that restores economic growth: that’s how almost all sovereign-debt crises get resolved." 
μτφ/παρουσίαση από το tvxs:

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο "αιχμηρός θιασώτης της Θεωρίας των Παιγνίων", τέθηκε στο περιθώριο των διαπραγματεύσεων, το... παίγνιο της κρίσης όμως δεν τέλειωσε. Διότι το παιχνίδι "είναι πολιτικό και «όχι οικονομικό» και διότι οι αλήθειες που λέει ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών είναι «αδιαμφισβήτητες".

Μ' αυτό το συμπέρασμα το New Yorker κάνει μια διαφορετική προσέγγιση της υπόθεσης Βαρουφάκη και της ευρωπαϊκής διαπραγμάτευσης και ο γνωστός αναλυτής του αμερικανικού περιοδικού Τζον Κάσιντι προειδοποιεί ότι εάν δεν αντιμετωπιστεί το θέμα του ελληνικού χρέους δεν θα υπάρξει και λύση του δράματος.
Ο Τζον Κάσιντι, αφού παραθέτει το χρονικό του «ψαλιδίσματος» Βαρουφάκη, επισημαίνει ότι η κίνηση αυτή μπορεί βραχυπρόθεσμα να βοηθήσει και να κάνει σχετικά πιο εύκολο τον συμβιβασμό και για τις δύο πλευρές.

«Στη βάση», σημειώνει, «πως καμία πλευρά δεν θέλει να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη, υποστηρίζω σταθερά πως θα υπάρξει μιας μορφής συμφωνία την ενδεκάτη ώρα. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει νομοθεσία μέσα από την οποία θα εφαρμόσει κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις που ζητά η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως οι αλλαγές στον ΦΠΑ και οι ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών και αεροδρομίων. Σε αντάλλαγμα, η Ευρώπη μπορεί να αφήσει στην άκρη, επί του παρόντος, ορισμένες απαιτήσεις όπως οι αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα και στα εργασιακά.

Αυτά τα ζητήματα, όμως, δεν πρόκειται να φύγουν, όπως δεν θα φύγει και η ελληνική χρηματοοικονομική κρίση. Σ' αυτή τη φάση, στην πραγματικότητα, η παρατεταμένη κόντρα για τα 7,2 δισ. δολάρια αρχίζει να μοιάζει με λεπτομέρεια. Μόλις έρθει ο Ιούνιος, οι δύο πλευρές θα πρέπει να καταλήξουν σε μια άλλη συμφωνία για την αναδιάρθρωση, ή την αναχρηματοδότηση του χρέους της Ελλάδας που συνολικά φθάνει στο 175% του ΑΕΠ της χώρας. Με βάση τα όσα είδαμε τους τελευταίους μήνες, οι πιθανότητες αυτές οι διαβουλεύσεις να καταλήξουν σε συμφωνία είναι ελάχιστες.

Εκείνο που χρειάζεται, όπως συμφωνούν οι περισσότεροι αντικειμενικοί αναλυτές, είναι μια μεγάλη διαγραφή χρεών κι ένα νέο πολιτικό μοντέλο που θα αποκαθιστά την οικονομική ανάπτυξη: Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλύονται σχεδόν όλες οι κρίσεις κρατικού χρέους. Σ' αυτή την περίπτωση όμως, η διάσωση του 2010, η οποία αναθεωρήθηκε το 2012, δεν επέβαλε κούρεμα στους πιστωτές της Ελλάδα, οι οποίοι ήταν κυρίως μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί. Σχεδιασμένη από την τρόικα - την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ - η διάσωση είχε στόχο «να προστατεύσει τις γερμανικές, και κυρίως τις γαλλικές, τράπεζες από μια διαγραφή δανείων». (Αυτό δεν το λέει ο Βαρουφάκης, το λέει ο Καρλ Οττο Πελ, πρώην πρόεδρος της γερμανικής κεντρικής τράπεζας).

Επιπροσθέτως, πέραν του ότι επιβάρυνε την Ελλάδα με ένα ασήκωτο φορτίο χρέους, η τρόικα ανάγκασε την κυβέρνηση της Αθήνας να περικόψει τις δαπάνες και να μειώσει θεαματικά το διογκούμενο δημοσιονομικό της έλλειμμα. Τους στόχους αυτούς τους πέτυχε, αλλά με τεράστιο κόστος για την υπόλοιπη ελληνική οικονομία. Ανάμεσα στο 2010 και το 2014, το ΑΕΠ μειώθηκε περίπου κατά 25% και η ανεργία ανέβηκε πάνω από το 25%. Η δάσωση έφερε την μεγάλη ύφεση στην Ελλάδα.

Για όσους παρακολουθούν την ελληνική υπόθεση, αυτή η ιστορία είναι γνωστή αλλά μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Από τότε που ανέλαβε υπουργός Οικονομικών, Βαρουφάκης έδειξε να υποκύπτει σε ευσεβείς πόθους, στην κωλυσιεργία και στην αυτο-δραματοποίηση. Όμως τα επιχειρήματα που προέβαλε ο Βαρουφάκης για το ελληνικό δράμα και για τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που συνόδευσαν τα πακέτα διάσωσης του 2010 και του 2012 είναι αδιαμφισβήτητα.

Δυστυχώς, ούτε τώρα υπάρχουν ενδείξεις πως οι ηγέτες της ΕΕ είναι πρόθυμοι να αναγνωρίσουν αυτές τις αλήθειες, ένα πρόβλημα που τόνισε πολύ ξεκάθαρα πρόσφατα και ο οικονομολόγος του Μ.Ι.Τ. και πρώην διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Κύπρου Αθανάσιος Ορφανίδης. Γιατί οι Ευρωπαίοι δείχνουν τόσο πείσμα; Δεν είναι ζήτημα μόνον λανθασμένης οικονομικής ανάλυσης, παρ' ότι υπάρχει και μια τέτοια πλευρά. Το βασικό πρόβλημα είναι πολιτικό. Έχοντας εξαναγκάσει τα υπόλοιπα κράτη-μέλη που πήραν πακέτα διάσωσης - Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος - να πιουν το φάρμακο της λιτότητας, οι θεσμοί της ΕΕ (και πολλές από τις κυβερνήσεις της) είναι πρόθυμες να κάνουν ο,τιδήποτε που θα φαινόταν ότι δίνει στην Ελλάδα, και ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ, μια ανάσα.

Ένας τρόπος για να υπερκεραστεί αυτό το πρόβλημα θα ήταν να υιοθετηθεί πλέον μια νέα πανευρωπαϊκή πολιτική που θα είχε ως στόχο τη μείωση της υπερχρέωσης, όπως είναι οι προτάσεις για επαναγορές χρέους που παρουσίασε πρόσφατα το Center for Economic Progress του Λονδίνου. Αντί να κινηθούν όμως προς αυτήν την κατεύθυνση, οι πολιτικές ηγεσίες των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης επιμένουν να υποκρίνονται πως η Ελλάδα θα καταφέρει στο τέλος να αποπληρώσει όλα τα χρέη της.

Εάν αυτή η αντιπαράθεση συνεχιστεί, ανεξαρτήτως με το τί θα συμβεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες, είναι πιθανότατα απλά θέμα χρόνο το πότε η Ελλάδα θα αθετήσει κάποιες από τις υποχρεώσεις πληρωμών που έχει. Σ' αυτή την περίπτωση, οι επιλογές θα είναι είτε να κηρύξει χρεοκοπία και να πάει σε νέο νόμισμα ή να προσπαθήσει να χρεοκοπήσει χωρίς να εγκαταλείψει το ευρώ. Η πρώτη επιλογή θα περιλάμβανε μια ισχυρή δόση επώδυνων συνεπειών βραχυπρόθεσμα - περιορισμούς στις αναλήψεις από τις τράπεζες, ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων και, πιθανώς, εκτίναξη του πληθωρισμού.

Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, θα έδινε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την υποτίμηση ως δρόμο διαφυγής από την ύφεση και απόδρασης από τον κλοιό του χρέους. Η δεύτερη επιλογή θα ήταν περίπλοκη. Ένας από τους κορυφαίους ευρωπαίους οικονομολόγους, ο Charles Wyplosz του Centre for Economic Policy τονίζει ότι πολλά θα εξαρτηθούν τότε από το τι θα κάνει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εάν δεν δεσμευτεί, πριν κηρυχθεί χρεοκοπία, ότι θα συνεχίσει να λειτουργεί ως πιστωτής έσχατης καταφυγής, τότε στην Ελλάδα θα υπάρξει bank run και, πιθανώς, πλήρης χρηματοοικονομική κατάρρευση.

Εάν αυτό ακούγεται πολύ σκληρό, είναι επειδή όντως είναι σκληρό. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια απαίσια κατάσταση. Και το γεγονός ότι παρακάμφθηκε ένας ενοχλητικός, αδέξιος πελάτης δεν το αλλάζει αυτό.



Σύνδεσμος: http://www.newyorker.com/news/john-cassidy/sidelining-varoufakis-wont-solve-greeces-real-problem


APRIL 28, 2015

Sidelining Varoufakis Won’t Solve Greece’s Real Problem

BY JOHN CASSIDY


The news that Greece’s controversial finance minister, Yanis Varoufakis, has been shuffled out of negotiations with the country’s creditors, in favor of a team led by the deputy foreign minister Euclid Tsakalotos, evidently pleased the European financial markets: on Monday and Tuesday, stocks moved higher and yields on Greek bonds fell sharply. With the outspoken game theorist no longer participating in the talks, investors are betting that it will be easier for the two sides to reach a compromise that will prevent the government in Athens from going bust and crashing out of the euro zone.


In the short term, the move may well help. The Greek government is virtually out of cash, and relations between Varoufakis and his European counterparts had deteriorated to such an extent that his continued presence was a barrier to a deal to release the $7.2 billion in new loans pledged by the European Union back in February, contingent on an agreement for a Greek reform program. Kicking Varoufakis upstairs—he is staying on as finance minister, and will continue to oversee the negotiations—may well make it easier for both sides to make compromises.

In a lengthy television interview on Tuesday night, Prime Minister Alexis Tsipras expressed confidence that a deal could be reached by May 9th, which is a few days before Greece is due to make a big payment to the International Monetary Fund. “Despite the difficulties, the possibilities to win in the negotiations are large,” he said. “We should not give in to panic moves.” Tsipras also ruled out calling a snap election, an option that has been mooted recently. But he did raise the possibility of holding a referendum if Greece was forced to accept terms that went outside Syriza’s anti-austerity mandate.

On the basis that neither side wants Greece to leave the euro zone, I’ve argued all along that some sort of deal would probably be reached at the eleventh hour. Reports from Athens suggest that it will consist of the Syriza government submitting legislation to enact some of the reforms that the European Union wants, such as the introduction of a uniform value-added tax and the privatization of state-owned assets like ports and airports. In return, the E.U. may let slip, for now, some of the other things it has been demanding, including changes to Greece’s pension system and labor laws.

But these issues won’t go away, and neither will Greece’s financial crisis. At this stage, indeed, the extended dispute over the $7.2 billion is starting to look like a sideshow. Come June, the two sides will have to reach a separate agreement on restructuring, or refinancing, the Greek government’s overall debts, which total about a hundred and seventy-five per cent of the country’s gross domestic product. Based on what we’ve seen during the past few months, the chances of those talks reaching a successful resolution are slight.

What is needed, most objective analysts agree, is a big write-down in Greece’s debts and a new policy regime that restores economic growth: that’s how almost all sovereign-debt crises get resolved. In this case, though, the 2010 bailout, which was revised in 2012, didn’t impose any write-down on Greece’s lenders, which were, primarily, large financial institutions. Designed by the troika—the E.U., the I.M.F., and the European Central Bank—the bailout “was about protecting German banks, but especially the French banks, from debt write-offs.” (That wasn’t Varoufakis speaking: it was Karl Otto Pöhl, a former president of the German central bank.) In addition to saddling Greece with an unsustainable debt burden, the troika obliged the government in Athens to slash spending and greatly reduce its ballooning budget deficit. It succeeded in those aims, but at great cost to the rest of the Greek economy. Between 2010 and 2014, the G.D.P. fell by about a fifth, and the unemployment rate rose to more than twenty-five per cent. The bailout caused a depression inside Greece.

To people who follow Greece closely, this story is familiar, but it bears repeating. Since taking over as finance minister, Varoufakis has at times engaged in wishful thinking, stonewalling, and self-dramatization. (On Sunday, he tweeted a quote from a 1936 speech by Franklin Delano Roosevelt, describing his political enemies as “unanimous in their hate for me; and I welcome their hatred.” Varoufakis added: “A quotation close to my heart (& reality) these days.”) But the arguments that Varoufakis has been making about Greece’s plight, and about the damaging impact of the austerity policies that accompanied the 2010 and 2012 bailouts, are incontrovertible.

Sadly, there is still no sign that the leaders of the E.U. are willing to acknowledge these truths, a problem that Athanasios Orphanides, an economist at M.I.T. who formerly served as the governor of the Central Bank of Cyprus, laid out very clearly earlier this year. Why are the Europeans being so stubborn? It’s not simply a matter of faulty economic analysis, although there’s some of that. The main problem is a political one. Having forced the other member countries that have received bailouts—Ireland, Portugal, and Cyprus—to swallow the austerity medicine, the E.U.’s establishment (and many of its member governments) is loath to do anything that seems to give Greece, and particularly Syriza, a break. One way to avoid this difficulty might be to adopt an E.U.-wide policy designed to reduce indebtedness, such as the debt-buyback proposals contained in a new report from the London-based Center for Economic Progress. Bur rather than moving in this direction, policymakers in Brussels and Frankfurt are sticking to the pretense that Greece will eventually be able to repay all of its loans.

If this standoff continues, then, regardless of what happens over the next couple of weeks, it is probably only a matter of time before Greece defaults on some of its obligations. In that case, the choice would come down to defaulting and creating a new currency, or trying to default without leaving the euro zone. The first option would involve a good deal of short-term pain—limits on bank withdrawals, capital-exchange controls, and, possibly, a spike in inflation. In the long run, however, it could enable Greece to devalue its way out of recession and escape its debt trap. The second option would be complicated. In a new post at the Centre for Economic Policy Research’s policy portal, Charles Wyplosz, one of Europe’s leading economists, points out that much would depend on what the European Central Bank did. If it didn’t agree, in advance of the default, to continue to act as the lender of last resort, there would be a bank run in Greece, and, quite probably, a wholesale financial collapse.

If that sounds pretty dire, that’s because it is. Greece is in a horrid situation. And sidelining one awkward customer hasn’t changed that.






John Cassidy has been a staff writer at The New Yorker since 1995. He also writes a column about politics, economics, and more, for newyorker.com.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU

Join the club...

...και στο facebook

Επισκέψεις αυτόν τον μήνα:

grupo de afinidad