Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Το "στήσιμο" των γαλλικών εκλογών και η ανατροπή Μελανσόν



του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Είναι πλέον φανερό ότι οι κατεστημένοι πολιτικοί οργανισμοί και οι παγιωμένοι ιεραρχικοί μηχανισμοί που εκφράζουν "εργολαβικά" τα κοινωνικά κινήματα, έχουν χάσει την επαφή τους με την κοινωνία. 
Γι αυτό και οι δημοσκοπήσεις πέφτουν έξω, γι αυτό και χρειάζεται δόλια ανάσχεση προοδευτικών υποψηφίων (συχνά από το ίδιο τους το κόμμα όπως στην περίπτωση Σάντερς), η βία και η νοθεία για την επιβολή των ανθρώπων του συστήματος ( σαν τον Ερντογάν) και η υστερική επίκληση του κινδύνου για την Ευρώπη από την άνοδο της ακροδεξιάς -που η νεοφιλελεύθερη πολιτική προκαλεί - για την σταθεροποίηση νεοφιλελεύθερων επιλογών (τώρα στην Γαλλία, πριν στην Ολλανδία). 

Η εκλογή Τραμπ αλλά και το Brexit είναι σαφώς αποτελέσματα αυτής της δόλιας πολιτικής που προτιμά να υπονομεύσει την προοδευτική εκτίναξη των δυτικών κοινωνιών (Σάντερς, Κόρμπιν, Ινγκλέσιας) ή να στραγγαλίσει ήδη εκλεγμένους προοδευτικούς (Τσίπρας) από την όποια πιθανότητα λειτουργικής αμφισβήτησης του χρεοκοπημένου νεοφιλελευθερισμού. Ήδη στην Γερμανία, ο Σουλτς προτιμά να χάσει τις εκλογές παρά να δεσμευτεί στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και την αντιμετώπιση του ευρωπαϊκού χρέους που του έδιναν ακόμη και την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις...

Οι γαλλικές εκλογές

Μπροστά μας είναι τώρα οι γαλλικές εκλογές. Τα ΜΜΕ προεξοφλώντας θηριώδη ποσοστά της Λε Πεν από τον πρώτο γύρο, επέλεξαν τον ανεξάρτητο υποψήφιο Μακρόν (κεντρώο νεοφιλελεύθερο) ως αντίπαλό της. "Καθάρισαν" τον δεξιό κομματικό υποψήφιο Φιγιόν με τα σκάνδαλα κατάχρησης δημοσίου χρήματος επειδή ως κατεστημένος θα προκαλούσε απροσδιόριστες αντιδράσεις του εκλογικού σώματος. Καθάρισαν την εκλογή-έκπληξη του αριστερού "αουτσάϊντερ" Αμόν ως υποψηφίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος νωρίς - για να μην έχουν επιπλοκές τύπου ...Κόρμπιν στην γαλλική σοσιαλδημοκρατία - με μαζική αποστασία στελεχών που προσχωρούν ή υποστηρίζουν Μακρόν με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για να συμμετέχουν ξανά στην νέα κυβέρνηση. Θεώρησαν ιδανική την ανικανότητα της κομματικής αριστεράς να βρει έναν εναλλακτικό υποψήφιο. 
Όλα ήταν εντάξει και σε τάξη. Με το φόβητρο της Λε Πεν, "βγαίνει" ο Μακρόν και η σοσιαλδημοκρατία παγιώνει και αποτυπώνει την νεοφιλελεύθερη επιλογή της στο νέο κυβερνητικό σχήμα υπό τον κεντρώο Μακρόν.

Τι δεν πήγε καλά;

Στην πορεία όλα αυτά ανατρέπονται από την παρουσία του "νεοκομμουνιστή" ανεξάρτητου υποψήφιου Μελανσόν τον οποίο η αριστερά υποστηρίζει σοφά ως της μόνης δυνατής έστω και μη "επίσημης" υποψηφιότητας και παρά τις ενστάσεις και τις διαφορές του γαλλικού ΚΚ μαζί του. 
Ο αριστερός υποψήφιος σύντομα εκτοξεύεται δημοσκοπικά. Η αντίδραση του γαλλικού λαού στους σχεδιασμούς της ελίτ βρίσκει αριστερό δρόμο έκφρασης και απομακρύνεται από την αποχή ή τον ακροδεξιό λαϊκισμό της περήφανης Γαλλίας απέναντι στους Γερμανούς (Λε Πεν). Εστιάζει στον πραγματικό εχθρό που είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η παράδοση έως προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας σε αυτόν.
Στην νεολαία μέχρι 24 χρονών ο Μελανσόν ανεβαίνει δημοσκοπικά σε λίγες εβδομάδες από το 12% στο 44%!  Στις ηλικίες μεταξύ 25 και 34, φτάνει στο 27%... (πηγή) 
Τι σημαίνει αυτό; 
Ότι οι νέοι και οι νέες θα πάνε να ψηφίσουν και θα ψηφίσουν αριστερά - και μάλιστα μια αριστερά που στοχεύει απευθείας το χρήμα και τον νεοφιλελευθερισμό...

Όλα αυτά συνιστούν ευθεία αμφισβήτηση του στησίματος των γαλλικών εκλογών. Το "πείραμα Κόρμπιν" εμποδίστηκε νωρίς στο γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα - είτε γιατί οι γάλλοι σοσιαλιστές είναι πλέον πολύ βαθιά ταυτισμένοι με τον νεοφιλελευθερισμό και την εξουσία είτε γιατί δεν είχαν καμιά διάθεση να στραφούν αριστερά στην πραγματικότητα και η επιλογή Αμον απλά διατηρούσε στην αναμονή ένα πιο "αριστερό" σοσιαλιστικό κόμμα μήπως κάτι πάει στραβά, ως εναλλακτική. Κι αυτό οι γάλλοι το κατανοούν καλύτερα από κάθε ξένο παρατηρητή.

Θα κάνει την έκπληξη ο Μελανσόν; Θα παραιτηθεί ο Αμόν υπέρ Μελανσόν για να αποτυπωθεί μια συμμαχία κυβερνώσας αριστεράς; Θα βοηθούσε κάτι τέτοιο για να βγει σίγουρα ο Μελανσόν ή θα έφερνε το αντίθετο αποτέλεσμα λόγω της κακής φήμης των σοσιαλιστών; 
Κανείς δεν ξέρει...
Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος ψάχνει προοδευτική έξοδο από την κρίση και βλέπει με υποψία τους κατεστημένους κομματικούς υποψήφιους ακόμη και της αριστεράς (ένας υποψήφιος του ΚΚ δεν θα είχε καμία τύχη) - και διδάσκεται από την ιστορία υπονόμευσης του Σάντερς με αποτέλεσμα την εκλογή Τραμπ αλλά και του Κόρμπιν με αποτέλεσμα το Brexit. Αλλά και από την χρήση των ακροδεξιών σειρήνων για επαναφορά του αποσταθεροποιημένου συστήματος του νεοφιλελευθερισμού και της απορρύθμισης όλων των κοινωνικών και περιβαλλοντικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων.

Η είδηση των ημερών

Η ενίσχυση της ανεξάρτητης προοδευτικής εναλλακτικής πρότασης και η έκφραση της κοινωνικής αριστεράς είναι δυνατές και βρίσκονται στις επιλογές του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος - προσωρινά θαμμένες κάτω από τόνους καθημερινής παραπληροφόρησης και της βιομηχανίας των fake news και του εκβιασμού της ακροδεξιάς ανόδου. 
Αλλά είναι εκεί. 
Αυτή είναι η είδηση των ημερών. 

Και μαζί σαν υποσημείωση, το ότι η αριστερά πνίγεται στην κατεστημένη ορθότητά της και απέχει πολύ από το να είναι αρκούντως τολμηρή και ανοιχτή στην εποχή της, λόγω του κατεστημένου πολιτικού της μηχανισμού που συγχέει τις ανάγκες αυτοαναπαραγωγής του με τις ανάγκες της πολιτικής ανατροπής εκεί έξω...



πηγή tvxs

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Στην Γαλλία έχουν εκλογές την άλλη Κυριακή: Μια γεύση από την ...ολογραφική Αριστερά


Δείτε μετά το 19:30 λεπτό πως ο Ζαν Λυκ Μελανσόν (ο προεδρικός υποψήφιος της Αριστεράς) ενώ μιλά σε "κανονική" συγκέντρωση στην Λυόν εμφανίζεται ταυτόχρονα μέσω του ολογράμματός του σε ταυτόχρονη συγκέντρωση στο Παρίσι...

Και φυσικά δείτε ολόκληρη την ομιλία Μελανσόν στην ...διπλή συγκέντρωση με γαλλικούς και αγγλικούς υπότιτλους:




Δείτε και την τελευταία δημοσκόπηση για την Monde που πιστοποιεί το ρεύμα ανόδου της Αριστεράς: "Η Μαρίν Λε Πεν συγκεντρώνει το 22% των προτιμήσεων ψήφου για τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, με τον Εμμανουέλ Μακρόν, επίσης να έχει 22%, ενώ ακολουθεί ο Ζαν-Λικ Μελανσόν με 20% κι ο Φρανσουά Φιγιόν με 19%, σύμφωνα με τα αποτελέσματα δημοσκόπησης (Le Monde / Ipsos)."  πηγή



Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Documenta 14: Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας;


Της Βασιλίκας Σαριλάκη  / TVXS,  art noise

Σε μια δύσκολη για την Ελλάδα συγκυρία, χωρίς φως στο τούνελ του χρέους και ανάμεσα στις συμπληγάδες Schäuble/ ΔΝΤ, οι φιλότεχνοι, το ΕΜΣΤ και 40 χώροι της Αθήνας υποδέχτηκαν την Γερμανική Documenta 14 του Kassel, μια από τις σημαντικότερες διοργανώσεις σύγχρονης τέχνης. Τίτλος: «Μαθαίνοντας από την Αθήνα». 160 καλλιτέχνες, εκ των οποίων 15 Έλληνες, πολλές performances και δρώμενα, μια νέα κατοχή τέχνης στην πόλη που θα κρατήσει μήνες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για μια μεγάλη ευκαιρία να δει κανείς ενδιαφέροντα έργα τέχνης. 
Στην συνάντηση του με τον Αλέξη Τσίπρα ο Γερμανός πρόεδρος Frank-Walter Steinmeier δήλωσε: «Η παρουσία μου εδώ είναι ένα μήνυμα ότι οι ελληνογερμανικές σχέσεις είναι ευρύτερες απ' ό,τι συζητείται δημοσίως. Η έκθεση Documenta 14 θα μας δώσει την ευκαιρία να δούμε τα πράγματα από μια άλλη γωνία, μια φρέσκια και διαφορετική οπτική». Άλλοι όμως δεν βλέπουν τόσο καλοπροαίρετα την χειρονομία φιλίας των Γερμανών και απαντούν :”Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας”. Μιλάνε για πολιτισμική αποικιοκρατία, για προτεκτοράτο, για προσπάθεια διασκέδασης των εντυπώσεων από την οικονομική ασφυξία στην οποία μας οδήγησε η Γερμανία ενώ οι πολιτιστικοί συσχετισμοί στην Αθήνα αλλάζουν άρδην καθώς η Documenta των 70 εκατ. € ήρθε εδώ για να μείνει σύμφωνα με δηλώσεις της.. Ακόμα και το ίδιο το Spiegel παραδέχεται ότι “η φετινή διοργάνωση εξακολουθεί να πατάει πάνω σ ένα κλισέ, από το οποίο στην πραγματικότητα θέλει να επωφεληθεί η Γερμανική Documenta και όχι μόνο σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Το κλισέ αυτό δεν είναι άλλο από την στερεοτυπική προβολή της ρημαγμένης Ελλάδας της κρίσης.”[1]
Για να δούμε λοιπόν: Τι μηνύματα δίνει η Documenta; Με τι κυρίως ασχολείται; Με ποια διαδικασία επέλεξε την συμμετοχή Ελλήνων καλλιτεχνών; Έχει πολιτικές άποψεις και ποιές; Ποιές δηλώσεις της προκάλεσαν σάλο; Τι απάντησε; Θέλει όντως να μάθει από την Αθήνα; Και τι θα ήθελε η Αθήνα να της πει αλλά δεν τολμά; Ποιες οι αντιδράσεις αλλά και ποια τα πιθανά οφέλη; Τι στίγμα έχει δώσει ως σήμερα η πεντάμηνη παρουσίαση events, performances κλπ; Πώς αντιδρούν το κοινό, οι καλλιτέχνες, οι γκαλερί, οι curators, οι νέοι; 
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Αθήνα είδε αρχικά πολύ θετικά το γεγονός ότι μια μεγάλη διοργάνωση, καθοριστική για τις τάσεις αλλά και την διεθνή πρωτοπορία της τέχνης διάλεξε εμάς ως τόπο συμπαρουσίασης. Θα αποτελούσε αν μη τι άλλο μια προσοδοφόρα καλοκαιρινή τουριστική ατραξιόν αλλά και θα μας έβαζε στον περιβόητο πολιτισμικό “χαρτη της Ευρώπης”.. Ο Πολωνός καλλιτεχνικός διευθυντής της Adam Szymczyk θεώρησε σκόπιμο να στρέψει την καλλιτεχνική προσοχή του κόσμου στην Αθήνα, την πρωτεύουσα μιας χώρας που κινδύνευε τότε με Grexit και ολική καταστροφή. Το θέμα “Αθήνα υπό κατάρρευση” ήταν το πιο πετυχημένο θέμα έκθεσης. Άλλωστε την θεματική παρουσίαση πρωτοξεκίνησε ο Harald Szeemann στην Documenta 5 του 1972 που αναφερόταν στην “έρευνα της πραγματικότητας”.. Αντί να δείξει τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εποχής του διάλεξε να εξυπηρετήσει το θέμα που επέλεξε.. Τώρα έχει σειρά η κατάσταση της Αθήνας που απέκτησε τον “εξωτισμό της κρίσης” σύμφωνα με τα λεγόμενα του Βαρουφάκη.... Άραγε τι ακριβώς προσπάθησε να κάνει ο Szymczyk; Να κάνει μια αντίστοιχη “έρευνα της πραγματικότητας” μιμούμενος την Documenta του Szeemann; Κάπως έτσι..Ενσωμάτωσε πολλές performances, και διαλέξεις επαναλαμβάνοντας το παλιό κοινωνιολογικό πείραμα των seventies..Ωστόσο μπορεί άραγε σήμερα η διάλεξη π.χ ενός Negri να συγκριθεί με μια του Beuys το ’72; Όχι.

Τα “ατοπήματα” του Preciado 

Ο Szymczyk διηύθυνε την Berlin Biennale το 2008 και είναι ο επιμελητής της Kunsthalle Basel. Μέχρι τώρα «έκανε καλές αλλά συμβατικές εκθέσεις» όπως λέει η Γερμανίδα καθηγήτρια πάνω σε θέματα Documenta, ιστορικός τέχνης Dorothea von Hantelmann που τον προέτρεψε να πειραματιστεί. [2]. Κι αυτός φαίνεται πως την άκουσε. Τις εκδηλώσεις του πρώτου πεντάμηνου ανέθεσε σε έναν θεωρητικό του queer κινήματος τον Paul B. Preciado, -συγκεκριμένα την Beatriz Preciado που μετέτρεψε σταδιακά τον εαυτό της σε άντρα, τον Paul B. Preciado - που ανέλαβε το δημόσιο πρόγραμμα των εκδηλώσεων.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 ο Preciado ανακοινώνει πως ο κύριος όγκος των εκδηλώσεων θα γίνει στον εκθεσιακό χώρο του ΕΑΤ-ΕΣΑ στο Πάρκο Ελευθερίας, και θα αποτελέσει την επονομαζόμενη «Βουλή των Σωμάτων» που θα περιλαμβάνει «34 ασκήσεις Ελευθερίας». Ταυτοχρόνως στα δελτία Τύπου που διανέμονται αναφέρεται πως οι «queer και οι εργάτες της πορνό βιομηχανίας αποτελούν το νέο προλεταριάτο». Γίνεται επίσης αναφορά σε θεωρίες κατάργησης του νεοφιλελευθερισμού, αυτενέργειας πολιτών, κατάργησης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας , επιστροφή στον Foucault, θεωρίες αποδόμησης του΄80 κλπ». Ακολουθούν δράσεις λογοτεχνικές και κοινωνικές καθώς και συνεργασίες με διαφόρους καλλιτέχνες. 
O δήμαρχος Αθηναίων Καμίνης, ο Preciado κι ο Szymczyk

Το “μυημένο κοινό¨ παρακολουθεί συζητήσεις επι παντός στο ΕΑΤ- ΕΣΑ (που θεωρείται απο τον Preciado trendy καθώς φιλοξένησε βασανισμούς επι χούντας ) αλλά κάποιοι συγγενείς των βασανισμένων αρχίζουν να φτάνουν στα όριά τους όταν γίνεται εκεί performance με διάσημες λεσβίες τέως πορνοσταρ (Beth Stephens 
& Annie Sprinkle) που προτείνουν το ecosexualism κι ερωτοτροπούν με φυτά σε γλάστρες. Το ίδιο ζεύγος θα ξανακάνει performance στο ΕΜΣΤ. Ο τίτλος είναι : Cuddling Athens. Εδώ απεικονίζονται σ έναν από τους πολλούς γάμους που έκαναν στο παρελθόν. Στο μέσον είναι η Beatriz Preciado η οποία άλλαξε κι έγινε Paul Preciado. 
Τι απάντησε η Documenta για τις προκλητικές δηλώσεις επιμελητών της κατά της Ελλάδας; 

Ο Preciado αρχίζει να προκαλεί. Κάνει δηλώσεις στην δημοσιογράφο Luna Svarrer κατηγορώντας την Ελλάδα ότι της λείπει Δημοκρατία (!) ενοχλημένος από κάποιες Ελληνικές εφημερίδες που κριτίκαραν την Documenta: “They moved us directly to the political pages or even to the frontpage, in order to criticise us, because we were speaking about dictatorship or criticising democracy. I mean, hello, we are in Greece, democracy is not exactly blooming” [3].

Παράλληλα, στο διαδικτυακό περιοδικό Sleek η υπεύθυνη του γραφείου της Documenta 14, Αθήνας, Μαρίνα Φωκίδη απαξιώνει ευθέως την ελληνική κυβερνητική πολιτική για απουσία υποστήριξης στην σύγχρονη τέχνη..« In the absence of State support and strategy for the contemporary culture, and in the absence of a strong public institution for contemporary art, like a museum, Greek artists were struggling to communicate their ideas. Greek artists have been somewhat unknown in the international scene, but not rightly so” [4].
Ρωτήσαμε τον Adam Szymczyk στην συνέντευξη Τύπου αν συμμερίζεται τις παραπάνω απόψεις και πως στοιχειοθετεί την “έλλειψη δημοκρατίας στην Ελλάδα”. Προσπάθησε να επανορθώσει, απολογούμενος ουσιαστικά στην Λυδία Κονιόρδου που ήταν παρούσα και στην διευθύντρια του ΕΜΣΤ. .Απάντησε ότι δεν θέλουν να προσβάλλουν την ελληνική κυβέρνηση που προσπαθεί παρά τα λίγα οικονομικά μέσα να βοηθήσει κι ότι την έλλειψη δημοκρατίας δεν την εννοούν κυριολεκτικά αλλά ως ώθηση συμμετοχικότητας του πολίτη. Έτερος απαντώντας στο ερώτημά μου διευκρίνισε οτι η Documenta δεν έχει ενιαία άποψη δίνοντας την εντύπωση ότι ο Szymczyk δεν ελέγχει την ομάδα του.
Κάτι που επαληθεύεται δυστυχώς στο περιοδικό South -που δημιούργησε η Φωκίδη και χρησιμοποιεί η Documenta- όπου προπαγανδίζονται απόψεις κατά των εκλογών και καταγγέλεται η “μιζέρια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας” χωρίς να προτείνεται εναλλακτική. 
Ευτυχώς υπήρξαν κάποιες συνεργασίες με περισσότερο ή λιγότερο αξιόλογους Έλληνες καλλιτέχνες, με καλούς curators του ΕΜΣΤ αλλά το ατόπημα είχε γίνει ήδη. 
Οι θεωρητικές αναφορές της Documenta στον Νότο, σε “αυτόχθονες” καλλιτέχνες, το γενικότερο κλίμα καλλιτεχνών που έρχονται και τραβάνε φωτογραφίες με τους πρόσφυγες στα νησιά για να μοστράρουν στο εξωτερικό, η αδυναμία της Documenta να καταλάβει και να σεβαστεί την ευάλωτη ελληνική κατάσταση και η πολιτική της τοποθέτηση έκαναν τους Έλληνες ακόμη πιο καχύποπτους. 
Οι επιλογές του Preciado τους έκανε να αισθάνονται ότι η Documenta έρχεται να τους διδάξει για την χούντα, δλδ την Ιστορία τους, την οποία ασφαλώς γνωρίζουν πολύ καλύτερα οι ίδιοι. Πολλοί είχαν συγγενείς που μαρτύρησαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Επίσης δεν καταλαβαίνουν γιατί το 1967 ενδιαφέρει τόσο την Documenta αλλά δεν πάει 20 χρόνια πιο πίσω όταν οι Γερμανοί ναζί κατάσφαξαν χιλιάδες άμαχους Έλληνες που αντιστάθηκαν ηρωικά. Κι ενώ για παράδειγμα στην συνέντευξη τύπου τίμησαν μια επαίτειο δολοφονιών από νεοναζί στην Ευρώπη δεν γνώριζαν ότι την ιδια μερα ήταν επαιτειος από την εισβολή των ναζί στην Ελλάδα το 1941 κάτι που υπενθύμισα πριν ρωτήσω για τις δηλώσεις των επιμελητών.. 

Αντιδράσεις για την Documenta 

Αυτά τα περίεργα κενά πολύ σωστά εντόπισε ο Κώστας Βαρώτσος σε συνεντευξή του: “Μιλούν για την δικτατορία! Λες και είναι δικό τους θέμα! Θα φέρουν εδώ όλα τα Τζομπι (προσοχή, όχι Ζόμπι) του παρελθόντος! Δεν αναφέρουν όμως τον Gunar Hiring, τον γερμανό καθηγητή πανεπιστημίου, που την εποχή της δικτατορίας έκανε απεργία πείνας για να στραφεί η γερμανική κυβέρνηση εναντίον της δικτατορίας. Μάλλον τον ξέχασαν!” [5] 
Και φυσικά οι Έλληνες καταλαβαίνουν πολύ καλά γιατί ενώ η Documenta καταδικάζει τον νεοφιλελευθερισμό δεν λέει λέξη για την σημερινή νεοφιλελεύθερη ασφυκτική πίεση της Γερμανίας στην Ελλάδα που απειλήθηκε ανοιχτά από τον Schäuble με Grexit ούτε αναφέρονται στον οικονομικό πόλεμο που ζει η Ελλάδα, στο ξεπούλημα των αεροδρομίων μας σε γερμανικές εταιρίες ή την υπόθεση Siemens.. 

Ο Γιάννης Βαρουφάκης δηλώνει ευθαρσώς πως πρόκειται για έναν «τουρισμό σε χώρες με κρίση που θυμίζει την εποχή που διάφοροι Αμερικανοί πλούσιοι πήγαιναν στις Αφρικανικές χώρες για σαφάρι αλλά και για να επιδείξουν τις ανθρωπιστικές τους τάσεις..» [6]. 
Οι νεότεροι καλλιτέχνες αρχίζουν να μιλάνε για πολιτισμικό καπιταλισμό και πολιτισμική αποικιοκρατία, ο Κωστής Σταφυλάκης της Biennale Αθήνας μιλάει ξεκάθαρα για σωβινισμό και άλλοι για διάθεση να εξωτικοποιηθεί η Ελληνική εικαστική σκηνή. Εμφανίζεται ένα γκράφιτι που λέει: Αρνούμαι να εξωτικοποιηθω για να αυξήσω το πολιτισμικό σας κεφάλαιο». 
 
Η φιλοξενία των γραφείων της Documenta στην ΑΣΚΤ σχολιάζεται κι αυτή από φοιτητές. Παράλληλα η έμφαση στην θολή διανόηση των απέραντων συζητήσεων που διοργανώνει η Documenta αφενός δίνει την αίσθηση ότι αποκλείει ένα ευρύ κοινό, δλδ αναφέρεται σε μια ελίτ κι όχι σε όλους αφετέρου αναδίδει έναν διδακτισμό που δεν δηλώνει πάντως πως ήρθε για να μάθει…

Νομίζω πως ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η τοποθέτηση του Γιώργου Τζιρτζιλάκη ο οποίος λέει πως “Η documenta έχει πολύ ενδιαφέρον ως προς τα θέματα που θέτει, αλλά θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι αυτά θα μπορούσαν να γίνουν σε ένα Ελεύθερο Πανεπιστήμιο, έχουν, δηλαδή, παιδαγωγικό, και -θα τόνιζα τη λέξη-, διδακτικό χαρακτήρα..η Documenta ξεκίνησε με μια σύγχυση και δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω αν αυτό είναι καλό για τη σχέση της κοινωνίας μαζί της. Όλοι μπερδέψαν το λόγο των επιμελητών της με το λόγο της Αριστεράς στην Ελλάδα κι αυτό αμέσως φούντωσε ανεξήγητα πολύ έντονες αντιπαραθέσεις, που πολλές φορές έφτασαν στο όριο του μεσαιωνικού σχολαστικισμού, στο αν, δηλαδή, η λέξη Δικτατορία και Δημοκρατία χρησιμοποιείται σωστά ή όχι…τελικά για μένα προκύπτει ένα ερώτημα: μέχρι ποιο σημείο η πολιτική θεωρία ταυτίζεται και πώς συνδέεται με την τέχνη;” [7]

Φυσικά οι απόψεις των διοργανωτών και συνεργατών είναι άλλες. Η Deutsche Welle κάνει ένα ντοκιμαντέρ όπου ο Αντρέας Αγγελιδάκης, σημαντικός καλλιτέχνης και βασικός συνεργάτης της Documenta 14 δηλώνει πως είναι πολύ θετική αυτή η προσοχή για την Ελλάδα αλλά την ίδια στιγμή η Νάντια Αργυροπούλου, έμπειρη curator του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ που όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην διαμόρφωση της εικαστικής σκηνής στην Ελλάδα, δηλώνει στο ίδιο ρεπορτάζ πως ανησυχεί ότι η Documenta θα αποτύχει…Κακός χρησμός..

Οι “κακουχίες” της Ακρόπολης 
Λίγο αργότερα η Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία αναφέρει πως δεν ενέκρινε αίτημα της Documenta να κάνουν ως event τον γύρο της Ακρόπολης με νάνους άλογα πόνυ με στόχο να αναπαραστήσουν τις καβαλαρίες που αναπαριστά η Ζωφόρος του Παρθενώνα! Τους το επιτρέπει με κανονικά άλογα διότι οι διαστάσεις των αλόγων της Ζωφόρου δεν ήταν πoνυ όπως ισχυρίζεται η Documenta! Επίσης δεν ήταν καβαλαρίες αλλά...
η συνέχεια εδώ: theartnoise.blogspot.gr/2017/04/documenta-14.html

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

"Ωχ όχι, Wolfy, έχουμε εκλογές!"


Ορθώς η κυβέρνηση έπαιξε σκληρή άμυνα - οι γερμανοί έχουν εκλογές και ο χρόνος των εκβιασμών τους (για να κερδίσουν ότι μπορούσαν με την προσποίηση ότι θα το πάνε μέχρι τέλος) εξαντλήθηκε... 

Η κυβέρνηση το ήξερε και γι αυτό θάταν μεγάλη ανοησία να υποχωρήσει πρώτη. Έτσι απλά. 

Η παρέμβαση Μέρκελ ήταν απλά για να θυμίσει στον ...παρορμητικό Σόιμπλε ότι δεν προλαβαίνουν τώρα, έχουν άλλες δουλειές - να ξαναβγουν. Και δεν θα ξαναβγουν αν επιβαρύνουν κι άλλο το κλίμα στην Ευρώπη με ένα ελληνικό αδιέξοδο. 

Μια καλή παρτίδα από Τσακαλώτο-Αχτσιόγλου-Χουλιαράκη με συντονιστή βεβαίως Τσίπρα...


πηγή εικόνας tvxs

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου

"Έμαθα καταρχήν πως δεν βιάστηκα..."
Μεσαιωνικό σκοτάδι καλύπτει την ελληνική κοινωνία. Ο ιατροδικαστής διαπιστώνει σεξουαλική επαφή αλλά όχι βιασμό. Σε μια μεθυσμένη κοπέλλα... Τι είναι δλδ ο βιασμός; Δεν είναι σεξουαλική επαφή χωρίς συναίνεση; Τι περίμενε να βρει ο ιατροδικαστής; ("Έμαθα πως έπρεπε να αντισταθώ, να γεμίσω εκδορές και να τραυματιστούν τα γεννητικά μου όργανα για να αποδείξω το βιασμό μου")
Αθώος λοιπόν ο άνδρας ο καθημερινός που βιάζει χωρίς ιατροδικαστικά ίχνη... Και το μήνυμα σαφές: αν καταγγείλεις τον βιασμό σου σε περιμένει εξευτελισμός και διαπόμπευση...
Για τον μεσαίωνα, από που;
 
εισαγωγικό σχόλιο: "η αριστερή στρουθοκάμηλος"


της Ιωάννας Εξάρχου από το fylosykis

*Το πρόσωπο που μιλάει μπορεί να είναι πραγματικό ή φανταστικό

Σήμερα που εξετάστηκε η δίκη του βιασμού μου έμαθα πολλά που δεν ήξερα.
Έμαθα πολλά που ούτε καν μου είχαν περάσει από το μυαλό.
Δεν τα είχα ζήσει ούτε στους πιο τρομακτικούς μου εφιάλτες.

Έμαθα καταρχήν πως δεν βιάστηκα.

Έμαθα πως όλα όσα συνέβησαν ήταν με τη συναίνεσή μου.

Έμαθα πως δεν έπρεπε να είχα βγει εκείνο το βράδυ, αλλά έπρεπε να είχα καθίσει σπίτι να διαβάσω, όπως κάνουν οι άλλες συμφοιτήτριές μου.

Έμαθα πως το να λέω σέναν άντρα "θα τα πούμε αργότερα" σημαίνει πως θέλω να κάνω σεξ μαζί του.

Έμαθα πως τα κορίτσια δεν πρέπει να πίνουν αλκοόλ μαζί με άντρες γιατί έτσι τους δίνουν δικαιώματα.

Έμαθα πως έπρεπε να φοράω πιο σεμνά ρούχα για να μην προκαλέσω τους βιαστές μου.

Έμαθα πως έπρεπε να φροντίσω να πηδήξω από το αμάξι του βιαστή μου, να ανοίξω την πόρτα ακόμα και όταν αυτό ήταν εν κινήσει και να το σκάσω από το παράθυρο για να γλιτώσω το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου για να δικαιολογήσω στο αγόρι μου το κλειστό κινητό μου.

Έμαθα πως ο ομαδικός βιασμός μου δεν ήταν ομαδικός, γιατί δεν διείσδυσαν και οι δυο μέσα μου ταυτόχρονα, αλλά με βίαζαν εναλλάξ.

Έμαθα πως έπρεπε να αντισταθώ, να γεμίσω εκδορές και να τραυματιστούν τα γεννητικά μου όργανα για να αποδείξω το βιασμό μου.

Έμαθα πως οι σφαλιάρες στο πρόσωπο και το τράβηγμα των μαλλιών μου χωρίς τη θέλησή μου δεν αποτελούν χρήση βίας εναντίον μου γιατί δεν μου είχαν αφήσει σημάδια.

Έμαθα πως δεν είχα πιει αρκετά ώστε να μπορούν να με βιάσουν.

Έμαθα πως σαν αθλήτρια που ήμουν θα έπρεπε να μπορώ να παλέψω μαζί τους.

Έμαθα πως δεν με πλένανε για να εξαφανίσουν τα ίχνη του βιασμού μου, αλλά για να με καθαρίσουν.

Έμαθα πως έπρεπε να καταγγείλω το βιασμό μου απευθείας μόλις έφυγα από το σπίτι των βιαστών μου και όχι λίγες ώρες μετά αφού προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη τα κομμάτια μου.

Έμαθα πως μπήκα σε μια δικαστική διαμάχη βιασμού για να φύγω από μια πόλη που δεν μου άρεσε έτσι κι αλλιώς.

Έμαθα πως είπα ψέματα στους γονείς μου και στις κολλητές μου για το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί μου αρέσει να εκδικούμαι τους πρώην μου.

Έμαθα πως οι επισκέψεις μου στην ψυχολόγο, οι αϋπνίες μου, οι εφιάλτες μου, το ότι δεν μιλάω δεν ήταν μετατραυματικό σοκ βιασμού.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί είχα βαρεθεί να είμαι πρώτη σε όλα, πρώτη μαθήτρια, πρώτη φοιτήτρια, πρώτη αθλήτρια και έκανα μια επανάσταση ενάντια στην πρωτιά μου για την οποία μετάνιωσα.

Έμαθα πως «το θέλω» μου που ήταν να πάω με δυο άντρες αναιρέθηκε από το «πρέπει» με το οποίο είχα μεγαλώσει και για αυτό μετάνιωσα και κατήγγειλα το βιασμό μου.

Έμαθα πως είμαι υπαίτια για το βιασμό μου, πως ευθύνομαι που μπήκα σε ένα αμάξι με έναν άντρα, πως ευθύνομαι που δεν πάλεψα να σωθώ, πως ευθύνομαι που ήπια, πως ευθύνομαι για αυτά που φορούσα.

Έμαθα πως βιαστές είναι μόνο οι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου άνθρωποι.

Έμαθα πως οι βιαστές μου είναι καλά παιδιά.

Εκτός όμως από αυτά που έμαθα για εμένα υπήρχαν και κάποια που ΓΝΩΡΙΖΑ

Γνωρίζω πως βιάστηκα.

Γνωρίζω πως για να καταγγείλω το βιασμό μου έπρεπε να έχω πολύ γερό στομάχι, να αντέξω τη διαδικασία, να τους ξαναδώ μπροστά μου, να ακούσω όλα τα παραπάνω.

Γνωρίζω πως είμαι γενναία και περήφανη που μπόρεσα να καταγγείλω το βιασμό μου.

Γνωρίζω πως αποτελώ παράδειγμα και για άλλες γυναίκες που θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

Γνωρίζω πως καταγγέλλοντας το βιασμό μου προστατεύω και άλλες γυναίκες από τους βιαστές.

Γνωρίζω πως τα δικαστήρια αναπαράγουν την κουλτούρα του βιασμού και με ξαναβιάσαν μπροστά σε κοινό και στην οικογένειά μου.

Γνωρίζω πως το ότι έφτασα ως εδώ είναι ήδη μια νίκη.

Έμαθα πολλά δεν μπορώ να πω, και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας.


* Όλα τα "Έμαθα" αποτελούν τη σεξιστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορούμενων για βιασμό στη δίκη που διεξήχθη στις 5/4/2017 στην Καβάλα και είναι συνήθως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις δίκες βιασμών. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν «ομόφωνα αθώοι».
Αφιερωμένο στην Δ. και σε όλες τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Είμαστε δίπλα σας.



Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Στουρνάρας - Σημίτης - Μητσοτάκης: "πτώση της κυβέρνησης έως το καλοκαίρι ή θάνατος"


Η τελική αναμέτρηση με την "συμμαχία των προθύμων"

Από την προανακριτική για τα εξοπλιστικά Παπαντωνίου και την εξεταστική για την Υγεία στη Βουλή έως τα, δημόσια πια, σφοδρά πυρά κατά Στουρνάρα, όλα δείχνουν προς την τελική αντεπίθεση και αναμέτρηση: 
Είναι η τελική αναμέτρηση με την "συμμαχία των προθύμων", που το Μαξίμου θεωρεί ότι πλέον ξεδιπλώνει πλήρως το σχέδιό της για πτώση της κυβέρνησης Τσίπρα και αποκατάστασης του παλαιού, και διαπλεκόμενου, πολιτικού συστήματος.

Σχέδιο πτώσης της κυβέρνησης έως το καλοκαίρι

Στο κυβερνητικό επιτελείο υπάρχει η καθαρή πεποίθηση ότι το εν λόγω σχέδιο στοχεύει στην πρόκληση εκλογών και την πτώση της κυβέρνησης το αργότερο έως το καλοκαίρι. Ο συγκεκριμένος χρόνος, όπως επισημαίνουν κυβερνητικές πηγές στο Tvxs.gr, δεν είναι καθόλου τυχαίος, καθώς «οι πρόθυμοι βλέπουν μπροστά την τελευταία τους ευκαιρία»: 
Θέλουν να προλάβουν πιθανές εξελίξεις ανατροπής και αλλαγής συσχετισμών στην Ευρώπη που έχουν ως ορόσημο τις εκλογές του Σεπτέμβρη στη Γερμανία, επιδιώκουν να ανακόψουν τη νέα οικονομική και πολιτική δυναμική που θα φέρει το κλείσιμο της αξιολόγησης, και να στερήσουν από την κυβέρνηση Τσίπρα έναν καθαρό πολιτικό ορίζοντα διετίας που δεν θα περιλαμβάνει νέα μέτρα, ούτε νέες παγίδες από τους δανειστές.

Η "τρόικα" Στουρνάρα - Σημίτη - Μητσοτάκη

Οι ίδιες πηγές βλέπουν σε αυτό το σχέδιο ευθεία σύνδεση των τελευταίων, και κλιμακούμενων παρεμβάσεων του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα, της επανεμφάνισης του Κώστα Σημίτη, και της παράλληλης προσπάθειας του αρχηγού της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη για τη συγκρότηση κοινού μετώπου με τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης.

Η πρωτοβουλία, δε, Μητσοτάκη για συναντήσεις με τους αρχηγούς των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης, η άμεση ανταπόκριση των τελευταίων, αλλά και το - αιφνιδιαστικό ακόμη και για στελέχη του ΠΑΣΟΚ - κοινό αίτημα του με την Φώφη Γεννηματά για απομάκρυνση της κυβέρνησης οδήγησε ορισμένους σε Μαξίμου και Κουμουνδούρου να ανακαλέσουν ακόμη και πολιτικές μνήμες "βρώμικου ‘89".
Στο συνολικό κάδρο, ωστόσο, εκείνο που δεσπόζει κατά την ανάλυση του κυβερνητικού επιτελείου είναι η ταύτιση - και ενίοτε και η προφανής σύνδεση - της ιδεολογικής και πολιτικής ατζέντας του ΔΝΤ με εκείνη του εγχώριου, παλαιού συστήματος. 
Κι εδώ, αρκετοί κυβερνητικοί παράγοντες σημειώνουν ότι, πέραν των διαπραγματευτικών τακτικισμών, είναι πλέον εμφανής η ιδεολογική εμμονή και εμπάθεια Τόμσεν απέναντι στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.


Μήνυμα αντεπίθεσης από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

Ενώπιον αυτών των διαπιστώσεων, ενδεικτικό για την επικέιμενη κυβερνητική αντεπίθεση είναι το χθεσινό μήνυμα της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ: 
"Η απέλπιδα προσπάθεια», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας, "της εγχώριας «συμμαχίας των προθύμων", που τις τελευταίες μέρες ανασύρει μέχρι και τα φαντάσματα του παλαιού πολιτικού συστήματος, όσους έχουν εδώ και χρόνια καταδικαστεί στη συνείδηση των πολιτών, με φανερό και μοναδικό στόχο το μέτωπο στον ΣΥΡΙΖΑ, την πτώση της κυβέρνησης και την, με κάθε τρόπο, παλινόρθωση του πελατειακού κράτους των σκανδάλων και της διαφθοράς, αλλά κυρίως την επιστροφή του πιο σκληρού αντικοινωνικού νεοφιλελευθερισμού, θα πέσει στο κενό".

"Είναι ανεξάρτητος, αλλά όχι ανεξέλεγκτος"

Σ’ αυτή την αντεπίθεση τα βασικά όπλα που επιστρατεύει το κυβερνητικό στρατόπεδο θα είναι δύο: Η «στοχοποίηση» και αποκάλυψη των πρωτεργατών αυτής της «συμμαχίας των προθύμων» και η πλήρης ανάδειξη - μέσα από τις δικαστικές και κοινοβουλευτικές έρευνες - των ευθυνών τους για τη χρεοκοπία της χώρας και τη δημιουργία του κράτους της διαφθοράς.

Τα καταιγιστικά πυρά του τελευταίου διημέρου κατά Στουρνάρα και Σημίτη, άλλωστε, είναι αποκαλυπτικά των προθέσεων. 
Ο Γιάννης Δραγασάκης διαμήνυσε ότι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είναι "ανεξάρτητος αλλά όχι ανεξέλεγκτος", ο Νίκος Παππάς του καταλόγισε πολιτικές φιλοδοξίες "συμβατές μόνον με την πορεία προς τον τοίχο", η Ολγα Γεροβασίλη χαρακτήρισε τον Γιάννη Στουρνάρα "εργολάβο καταστροφολογίας", ενώ ο Πάνος Καμμένος στη σημερινή συνέντευξή του στη RealNews δηλώνει ότι "το ότι ο Σημίτης κυκλοφορεί ελεύθερος είναι ευθύνη όλων μας".

Οι έρευνες για τα εξοπλιστικά και το χρηματιστήριο

Η τελευταία αυτή αιχμή του υπουργού Αμυνας ενδέχεται να μην είναι άσχετη με τις πληροφορίες που φέρουν τις έρευνες για τις "γκρίζες περιόδους" Παπαντωνίου και διακυβέρνησης Σημίτη - εξοπλιστικά και υπόθεση Χρηματιστηρίου - να επεκτείνονται και σε πεδία που μπορεί να αφορούν ευθέως και τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό.

Οι ίδιες πληροφορίες κάνουν λόγο για "ηχηρές αποκαλύψεις" κατά τις εργασίες της προανακριτικής στη Βουλή, η παράλληλη δικαστική έρευνα αγγίζει κινήσεις λογαριασμών στην Ελβετία, και το εαρινό πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει ήδη κατακίρυφα…



πηγή tvxs
εικόνα ΑΣ

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Η αξιολόγηση εξελίσσεται σε καθαρά εχθρική ενέργεια απέναντι στη χώρα...


του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*
Οι υποκριτικές διαβεβαιώσεις Μέρκελ τον Ιανουάριο περί αισιοδοξίας για σύντομη ολοκλήρωση και οι σύμμαχοι σοσιαλιστές δημιούργησαν μια ψεύτικη εικόνα. Ακόμη και το γεγονός ότι ο Σόιμπλε δεν τολμούσε λόγω εκλογών, να πει φανερά ότι δεν θα επιτρέψει να ανακάμψει η χώρα υπό αριστερή διακυβέρνηση (γιατί πέραν των άλλων και περί αυτού πρόκειται), επίσης δημιούργησαν φρούδες ελπίδες.
Δυστυχώς το θέμα είναι ότι μπορούν ΔΝΤ και Σόιμπλε να καταστρέφουν τις θετικές δυνατότητες για ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας που είχαν δημιουργηθεί με την επίτευξη των αιματηρών στόχων του μνημονίου, επειδή έτσι θέλουν.
Μπροστά στα μάτια όλης της Ευρώπης, κυνικά οι Γερμανοί παίζουν το παιχνίδι του καλού και κακού μπάτσου και μας κρατούν με το ζόρι βαθιά στην τρύπα της εξάρτησης.
Έχουμε περισσότερους αλλά αδύναμους φίλους στο εξωτερικό απ΄ότι στην ίδια μας την χώρα
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι κοτζαμπάσηδες του Μητσοτακέικου και οι δορυφόροι τους σε ποτάμια και πράσινα λιβάδια της διαπλοκής, την ώρα αυτή, μόνο υπονόμευση προσφέρουν. Για ιδιοτελή συμφέροντα όπως και στην ελληνική επανάσταση.
Αντί να συμπύξουν αρραγές εθνικό μέτωπο και να βοηθήσουν να βγει η χώρα από το τεχνητό αδιέξοδο που θα μας καταστρέφει την οικονομία κάθε μέρα πλέον, επιχαίρουν χυδαία για τα εμπόδια που βρίσκει μπροστά της η εκλεγμένη κυβέρνηση. Ακόμη και οι έλληνες σοσιαλιστές όταν ο Συριζα συμμετέχει σχεδόν σε όλες τις συνεδριάσεις του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος...
Αλλά ποιο εθνικό μέτωπο;
Η δεξιά εξωτερικού ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για την χώρα. Μόνο μεταπρατικό ήταν και είναι το κεφάλαιό τους, μόνο αντιπρόσωποι υπήρξαν ξένων επιχειρήσεων και συμφερόντων, ποτέ παραγωγοί για την χώρα τους και εξαγωγείς - μόνο "εισαγωγαί" και αντιπροσωπίες.
Στο εσωτερικό ο καπιταλισμός τους υπήρξε πάντα κρατικοδίαιτος και τριτοκοσμικός. Οι ίδιοι δεν έχουν παράξει ούτε ευρώ ελληνικής προστιθέμενης αξίας αντίθετα παρασιτούν με όλα τα μέσα το Δημόσιο - διακηρύσοντας βέβαια σε όλους τους τόνους ότι εκπροσωπούν την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία - τόσο θράσος από την επανειλημμένη άσκηση της εξουσίας και την ισχυρότατα οργανωμένη διαπλοκή τους στους μηχανισμούς του κράτους.
Υπάρχει και μια ισχνή δεξιά εσωτερικού ευτυχώς, που μέσω των Ανελ στηρίζει σταθερά την κυβέρνηση. Ισχνή όπως ήταν πάντα η εθνική αστική τάξη σε αυτήν την χώρα.
Τα διλήμματα στην κυβέρνηση είναι τεράστια. Τι να κάνει;
Η διακήρυξη της Ρώμης όπως και οι επισκέψεις και η συμπαράσταση από τους υπόλοιπους ευρωπαίους δίνουν μόνο λόγια παρηγοριάς και αόριστες υποσχέσεις ευρωπαϊκών αρχών, δεν δείχνουν να είναι ικανές να ανατρέψουν την καταδίκη σε θάνατο από ΔΝΤ Σόιμπλε.
Οι επόμενες μέρες ειδικά μετά την σύνοδο του ΔΝΤ, θα δείξουν τα όρια της πραγματικότητας για την χώρα μας. Και τότε, όσοι θέλουν να μείνουν σε αυτόν τον τόπο παράγoντας, δημιουργώντας και προστατεύοντας τον πλούτο του, θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους. Έστω και μόνοι/ες όπως έχει συμβεί ξανά και ξανά στην ιστορία αυτού του τόπου.
*πηγή tvxs

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Τα βίντεο της εκδήλωσης του ΙΝΕΠΑ για την ελληνική βιομηχανία "Μέρος 1ον: Από την γέννηση ως την ακμή"

Το ΙΝ.Ε.Π.Α. με οικονομικό-κοινωνικό πρότυπο την ενδογενή ανάπτυξη, επιθυμεί να συμβάλει 
στην δημιουργία ενός Εθνικού Στρατηγικού Παραγωγικού Οράματος. Στα πλαίσια 
της δραστηριότητας του το ΙΝΕΠΑ διοργάνωσε εκδήλωση στις 8 Μαρτίου 2017 στο αμφθέατρο 
του ΤΕΕ, για την Ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας με την ιστορικό Χριστίνα Αγριαντώνη 
και τον οικονομολόγο Κώστα Μελά. Παρακολουθείστε την εκδήλωση.

Ελληνική Βιομηχανία  

Μέρος 1ον: Από τη γέννηση ως την ακμή


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
00:00 ΕΙΣΑΓΩΓΗ : Βαγγέλης Πισσίας - Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων
09:31 Χριστίνα Αγριαντώνη, Ιστορικός, Ομότιμη καθ. Παν/μιο Θεσσαλίας
48:47 Βαγγέλης Πισσίας



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
00:00 Κώστας Μελάς - Οικονομολόγος
27:46 Βαγγέλης Πισσίας - Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
00:00 Στρατής Ζαφείρης, Γενικός Γραμματέας Βιομηχανίας
30:48 Ανδριανός Μιχάλαρος, Πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Πειραιά
42:00 Λάζαρος Δραγογιάννης, Πρόεδρος Πανελληνίου Συνδέσμου Βιοτεχνιών 
και Βιομηχανιών Πλεκτού Ενδύματος



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
00:05 Αλέξανδρος Οικονομίδης - Μαθηματικός, μηχανουργός
06:47 Γεράσιμος Ποταμιάνος -Οικονομολόγος
11:08 Γιώργος Χατζηαναγνώστου - Ελεύθερος Επαγγελματίας
12:58 Φωτεινέλης Χριστόφας - Μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος
18:18 Βασιλίκα Σαριλάκη - Δημοσιογράφος 1
9:51 Μάκης Ζαχαράτος, Οικονομολόγος

- Δευτερολογίες:
21:52 Χριστίνα Αγριαντώνη, Ιστορικός, Ομότιμη καθ. Παν/μιο Θεσσαλίας
28:22 Στρατής Ζαφείρης, Γενικός Γραμματέας Βιομηχανίας

πηγή ΙΝΕΠΑ

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Απορρύθμιση - νεοφιλελευθεροποίηση εργασιακών σχέσεων: αριστερή ιδεοληψία ή νεοφιλελεύθερη σκοπιμότητα;




από την Μυρτώ Τουρτούρη*

Η νεοφιλελευθεροποίηση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί μέρος της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τα συμβόλαια μηδενικών ωρών στην Ολλανδία, mini-jobs στη Γερμανία, ο υποκατώτατος μισθός για τους νέους σε διάφορες χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα αποτελούν κομμάτι των ευρωπαϊκών βέλτιστων πρακτικών.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι παράλογες απαιτήσεις τους ευθύνονται για την κρίση και ως εκ τούτου αυτοί οφείλουν να την πληρώσουν! Λογικό συνεπακόλουθο της ρητορικής που ακούμε έντονα τα τελευταία επτά χρόνια, πως ένα από τα αίτια της κρίσης είναι οι υπερβολικές στρεβλώσεις στην αγορά εργασίας που δεν αφήνουν τον ανταγωνισμό να λειτουργήσει και την ανεργία να πέσει στα κανονικά της ποσοστά. Σε αυτό το πλαίσιο, οι υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς θεωρούν ιδεοληψίες και αναχρονισμούς τα περί προστασίας της εργασίας που δεν συμβαδίζουν με τη λειτουργία του σύγχρονου καπιταλισμού. Θεωρούνται, λοιπόν, ιδεοληψία το δικαίωμα σε πλήρη και σταθερή απασχόληση που να εξασφαλίζει μισθό αξιοπρεπούς διαβίωσης, αναχρονισμός οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και αντιμετώπιση της ανεργίας το άνοιγμα στις ομαδικές απολύσεις.

Χρειάζεται, συνεπώς, πλήρης αναπροσαρμογή της εργατικής νομοθεσίας σε κατεύθυνση που να προστατεύονται τα συμφέροντα του εργοδότη. Η ανάπτυξη και εφαρμογή άλλωστε της εργατικής νομοθεσίας είναι αυτή που ανέτρεψε το καθεστώς υποτέλειας που κυριαρχούσε στην εργασία, εξέλιξη που ενίσχυσε τη σχετική θέση του πιο αδύναμου μέρους, δηλαδή του εργαζόμενου και επέφερε ισορροπία στις εργασιακές σχέσεις. Όμως, σταδιακά η αλλαγή στη φύση της εργασίας μέσω της αυτοματοποίησης στην παραγωγή, της παγκοσμιοποίησης του εμπορίου και της εντατικότερης χρηματιστικοποίησης άσκησε πιέσεις για την άρση του προστατευτισμού. Όχημα στη διαδικασία απορρύθμισης της εργασίας στον ευρωπαϊκό χώρο αποτέλεσε η εφαρμογή της συνθήκης για τη δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού χώρου για την αγορά εργασίας.

Συνεπώς, η νεοφιλελευθεροποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν είναι κάτι καινούργιο που ανέκυψε ως πολιτική αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης στις χώρες του Νότου και κυρίαρχα στην Ελλάδα, αλλά αποτελεί κομμάτι της ίδιας της διαδικασίας της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τα συμβόλαια μηδενικών ωρών στην Ολλανδία, οι mini-jobs στη Γερμανία, ο υποκατώτατος μισθός για τους νέους σε διάφορες χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα αποτελούν κομμάτι των ευρωπαϊκών βέλτιστων πρακτικών. Όμως, οι μεταρρυθμίσεις στην ελληνική αγορά εργασίας πήγαν πέραν αυτών, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη παραδοχή του Ζ.Κ. Γιούνκερ πως σε χώρες με Μνημόνιο η ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν είναι απαράβατη.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι το γεγονός ότι τα εργασιακά ήταν ο μόνος τομέας που οι μνημονιακοί στόχοι επιτεύχθηκαν χωρίς αποκλίσεις ή αναθεωρήσεις, όπως έγινε με άλλες μνημονιακές απαιτήσεις (έλλειμμα, φορολογικά έσοδα κ.τ.λ.). Είναι πέρα από προφανές πως επιδείχθηκε τρομερός ζήλος στην κατεύθυνση υλοποίησης του σχεδίου απορρύθμισης της εργασίας, που ξεκίνησε από το 2011, με τον μεγαλύτερο όγκο των αλλαγών να έχουν εφαρμοστεί έως το 2013. Συνεπώς, μιλάμε για ένα σκηνικό βίαιης απελευθέρωσης των εργασιακών σχέσεων στην Ελλάδα, που αποτελεί παράδειγμα ενός νέου τρόπου ανάπτυξης του ευρωπαϊκού χώρου για την αγορά εργασίας.

Παρά, όμως, την καθολική συμμόρφωση με τις μνημονιακές υποχρεώσεις στα εργασιακά, η ανεργία δεν υποχώρησε ως αναμενόταν, ούτε υπήρξε έκρηξη επενδύσεων λόγω της απελευθέρωσης της αγοράς. Μάλιστα, το εύρημα αυτό επιβεβαιώνεται και από μεγάλο μέρος της επιστημονικής βιβλιογραφίας, που μέσα από εμπειρικές αναλύσεις δεν βρίσκει καμία συσχέτιση του μεγέθους της ανεργίας με την ύπαρξη προστατευτισμού στην αγορά εργασίας. Ακόμα και ο ΟΟΣΑ, γνωστός για τη νεοφιλελεύθερη προσέγγισή του, αναθεώρησε την παλιότερη θέση του περί σύνδεσης της εργατικής νομοθεσίας με τα επίπεδα της ανεργίας, βλέποντας πως η θεωρία αυτή δεν τεκμηριώνεται εμπειρικά, και υιοθέτησε την πιο μετριοπαθή τοποθέτηση πως αυτό που επηρεάζει η εργατική νομοθεσία τελικά είναι οι ροές και η διάρκεια της ανεργίας (βλ. OECD, 2012). Συνεπώς, τα επιχειρήματα περί σύνδεσης του προστατευτισμού στην εργασία με το ύψος της ανεργίας αποδεικνύονται έωλα και παράγωγα μιας εμμονικής αντίληψης περί εφαρμογής τέλειου ανταγωνισμού.

Πέραν τούτου, όπου έχει απελευθερωθεί η αγορά εργασίας μέσω προώθησης ευέλικτων μορφών απασχόλησης, εγκλωβίζει τους εργαζόμενους σε έναν φαύλο κύκλο υποαπασχόλησης, με μειωμένες προοπτικές για καλυτέρευση των εργασιακών συνθηκών (βλ. Παυλόπουλος, 2015). Επιπλέον, η εφαρμογή πολιτικών απορρύθμισης της εργασίας οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες και τροφοδοτεί τη φτώχεια και άλλες μορφές κοινωνικού αποκλεισμού. Σε πρόσφατη μελέτη ερευνητών του ΔΝΤ υπογραμμίζεται πως η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας ευθύνεται για την όξυνση της εισοδηματικής ανισότητας μέσα από την ανάλυση χρονολογικών σειρών σε βάθος 30 ετών σε 20 χώρες του ΟΟΣΑ (βλ. Jaumotte & Buitron, 2015).

Είναι, λοιπόν, φανερό ότι από μεριάς των δανειστών υπάρχει πλήρης αναγνώριση των επιπτώσεων που έχουν οι επιβαλλόμενες πολιτικές και αυτή είναι μια επιλογή με ξεκάθαρα ταξικό πρόσημο, η οποία αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το κεφάλαιο να αναδιατάξει τον παραγόμενο πλούτο προς όφελός του. Η απορρύθμιση της εργασίας είναι βασικό εργαλείο σ’ αυτή την κατεύθυνση. Γίνεται, έτσι, κατανοητό πως η κρίση δεν είναι ουδέτερη, αλλά αποτελεί μια διαδικασία που έχει κερδισμένους και χαμένους. Και μπορεί να νομίζουμε πως ο Ντάνιελ Μπλέικ (ο κεντρικός ήρωας στην τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς) ταιριάζει απειλητικά στις νέες εργασιακές συνθήκες που διαμορφώνονται, όμως η σφοδρότητα των αλλαγών στον χώρο της εργασίας δείχνει πως στόχος είναι η επαναφορά του Μπατίστι, του φτωχού κολίγου από την ταινία του Όλμι «Το δέντρο με τα τσόκαρα», ο οποίος, απροστάτευτος απέναντι στο αφεντικό του, πουλούσε όσο-όσο την εργατική του δύναμη, η οποία ήταν τόσο φθηνή, που δεν άξιζε ούτε για δυο κλαδιά που θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα καινούργιο ζευγάρι τσόκαρα.

Ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέψει το πισωγύρισμα σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Η προστασία της εργασίας είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την υπεράσπιση της κοινωνικής συνοχής και της δίκαιης κατανομής του εισοδήματος στην κοινωνία. Καθώς όμως ο ρόλος της εργασίας είναι πολυδιάστατος και δεν έχει να κάνει μόνο με την κάλυψη αναγκών αλλά και με την σφυρηλάτηση της ταξικής συνείδησης που έχει χειραφετητικά χαρακτηριστικά, η αγορά εργασίας θα είναι το πεδίο που θα δοθούν οι μεγαλύτερες μάχες του επόμενου διαστήματος.



Βιβλιογραφικές αναφορές

Παυλόπουλος, Δ. (2015) “Η προσωρινή απασχόληση στην Ελλάδα και την Ε.Ε.: Μια προσέγγιση με τη χρήση διαχρονικών δεδομένων”. Μελέτες, 33. Αθήνα: Παρατηρητήριο κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων. ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

Jaumotte, F. and C. Buitron (2015), “Inequality and Labor Market Institutions”. IMF Discussion Note SDN/15/14. International Monetary Fund.

OECD (2012) Structural reforms in times of Crisis, in Economic Policy Reforms 2012, Going for Growth, Paris, OECD.



* Η Μυρτώ Τουρτούρη είναι υποψήφια διδάκτωρ του Vrije Universiteit Amsterdam

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Η ρήξη με αυτό το κράτος, με αυτόν τον μηχανισμό εξουσίας, με αυτή τη διοικητική γραφειοκρατία είναι ο δρόμος

"ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν συγκρουστεί μαζί του, θα ενσωματωθεί"
Και οι κρίνοντες κρίνονται 
του Μπάμπη Μπιλίνη* 
Αυτό που λέμε ελληνικό κράτος στήθηκε μετά τον Εμφύλιο από τους νικητές με στόχο να αναπαράγουν την εξουσία τους στο διηνεκές. Αυτό το οικοδόμημα κλονίστηκε και απονομιμοποιήθηκε μετά την κατάρρευση της χούντας και τη Μεταπολίτευση. Αντιστάθηκε όμως με δύναμη στην προοπτική κατάρρευσής του και τελικά κατάφερε να συμμαχήσει με το ΠΑΣΟΚ και να το ενσωματώσει μετά την πρώτη του τετραετία.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί άλλων πολιτικών, έπιανε και έκανε διευθυντές εκπαίδευσης όσα μέλη του εκπαιδευτικοί έχουν μια κομματική του ταυτότητα και ένα μεταπτυχιακό με μια απόφαση υπουργείου χωρίς εκλογές των εκπαιδευτικών ή διόριζε διοικητές των νοσοκομείων τους επιλαχόντες υποψηφίους βουλευτές του με μια απόφαση υπουργού, χωρίς καμιά άλλη διαδικασία αξιολόγησης τυπικών προσόντων, όπως γινότανε δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια από Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, αυτός ο μηχανισμός εξουσίας και το ΣτΕ θα ήταν πολύ ευχαριστημένοι. Γιατί θα είχαν απέναντι τους κάτι ίδιο με αυτούς, που εκπροσωπούν το παλιό. Η “αγία τάξη” θα ήταν όρθια στη θέση της.

Όμως η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια τη βασική παθογένεια του ελληνικού κράτους, την ίδια τη συνθήκη σύστασής του, που σε μεγάλο μέρος είναι το αίτιο αυτής της κρίσης. Δεν είναι λοιπόν μόνο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν συγκρουστεί μαζί του, θα ενσωματωθεί.

Είναι ότι αυτή η εξουσία έχει πλήρως απονομιμοποιηθεί (οριστικά;) λόγω κρίσης. Δεν μπορεί να προφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ καμιά υπηρεσία αναπαραγωγής στη διακυβέρνηση, όπως επί ΠΑΣΟΚ. Και σε περίπτωση ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ, η κοινωνία θα οδηγηθεί σε δρόμους ακροδεξιάς αμφισβήτησης, όπως σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Προοπτική που επιδιώκει αυτός ο μηχανισμός εξουσίας γιατί, όπως μας διδάσκει η Ιστορία με το ελληνικό παράδειγμα της χούντας του 1967, η ακροδεξιά πολιτική υπήρξε το τελευταίο στήριγμά του.

Η ρήξη με αυτό το κράτος
, με αυτόν τον μηχανισμό εξουσίας, με αυτή τη διοικητική γραφειοκρατία είναι ο δρόμος. Δύσκολος και επίπονος, αλλά το μεγάλο στοίχημα για τους αριστερούς. Για όλους, αλλά κυρίως γι' αυτούς που ανέλαβαν το δύσκολο καθήκον να προΐστανται πολιτικά σε τμήματα αυτής της γκρίζας γραφειοκρατίας.

Οι ευκολίες για όλους τελείωσαν.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή τις αποφάσεις του ΣτΕ για διοικητές νοσοκομείων και διευθυντές εκπαίδευσης. Αφορά όμως και την απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, αλλά και τη συνέχεια μετά την απόφαση.

Αυτό το ΕΣΡ πολύ δεν το καθυστερεί;



από την ΑΥΓΗ
*συντονιστής Ν.Ε. Νότιας Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Ντέιβιντ Χάρβεϊ: "η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται υπό καθεστώς έλλειψης επιλογών"

Μικρό σχόλιο αντί εισαγωγής
Πικρές αλήθειες: "η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται υπό καθεστώς έλλειψης επιλογών" Σκέφτομαι συχνά πόσο ελεεινές κυριολεκτικά είναι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά οι ...ρεβανσιστές δλδ αυτοί που τιμωρήθηκαν εκλογικά και έχασαν την δημόσια διοίκηση και το ταμείο από τα χέρια τους και τώρα θέλουν να γυρίσουν με οποιονδήποτε τρόπο... Για να κάνουν τι άραγε; Εδώ δεν έχει καλά καλά ο ΣΥΡΙΖΑ επιλογές, θάχουν αυτοί που μας οδήγησαν εδώ;;;Αντί να πάρουν το μάθημα ή το μήνυμα και να βοηθήσουν στην επιλογή του λαού να βγάλει την χώρα από την μαύρη τρύπα που την έριξαν, ασκούν πολιτικαντισμό της πλάκας - συνεχίζουν τα εξώφθαλμα παραμύθια - τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτούς!
Τίποτα!
Κι αυτό λέει πολλά. Για ένα πολιτικό σύστημα που δεν υπάρχει.
Όχι απλά κατώτερο των περιστάσεων κλπ
Απλά δεν υπάρχει.
Και ο λαός δεν έχει κι αυτός επιλογές επίσης. Δεν υπάρχει καν άλλη πρόταση μόνο θέατρο των επαγγελματιών πολιτικών με στενό ορίζοντα να ξαναμισθοδοτηθούν από το δημόσιο. Φύγε συ νάρθω εγώ. Τίποτε άλλο.
Αυτό ας είναι η βάση μιας κουβέντας που δεν έχει αρχίσει ακόμη όσο παλεύουμε ένθεν κακείθεν για ένα αδειανό πουκάμισο.
Μήπως το ζήτημα δεν είναι πλέον η πολιτική αλλαγή αλλά κάτι άλλο; 
Γιώργος Παπασπυρόπουλος

"Θα έπρεπε να είχατε εγκαταλείψει το ευρώ πριν από πέντε χρόνια"
Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου

Ντέιβιντ Χάρβεϊ, καθηγητής Ανθρωπολογίας
και Γεωγραφίας | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ο σημαντικός μαρξιστής διανοούμενος, Ντέιβιντ Χάρβεϊ, μιλά τη Δευτέρα στις 7 μ.μ. στο Megaron Plus, με θέμα "Συλλαμβάνοντας το Κεφάλαιο ως αξία εν κινήσει", στο πλαίσιο του κύκλου "Θεωρία στο Μέγαρο: φιλοσοφία, κριτική, ιστορία", που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Birkbeck Institute for the Humanities του Λονδίνου, υπό την επιμέλεια του Κώστα Δουζίνα, διευθυντή του Ινστιτούτου Μπέρκμπεκ.

• Πώς βλέπετε τη συζήτηση για μια Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων;

Μου φαίνεται μια τρελή ιδέα. Η Ε.Ε. είχε από την αρχή πρόβλημα στο να αναγνωρίσει την πολιτιστική και τη γλωσσική ποικιλομορφία. Τώρα μετακινούνται στο οικονομικό πεδίο και επαναφέρουν την οικονομική ποικιλομορφία, λέγοντας ότι υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης. Δεν μπορεί να γίνει αυτό εάν έχεις μια ενοποιημένη Ευρώπη.

Ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει μια ενοποιημένη Ευρώπη είναι να υπάρξει κάτι όπως οι ΗΠΑ, στις οποίες όλοι έχουν την ίδια κοινωνική ασφάλιση και τα ίδια δικαιώματα.

Ο ίδιος ο σχεδιασμός της Ε.Ε. από την αρχή ήταν λανθασμένος. Το να έχεις δηλαδή ένα ενιαίο νόμισμα χωρίς μια κοινή οικονομική βάση. Ομως η γερμανική πρόταση δεν αφορά κάτι τέτοιο. Αναγνωρίζει τα διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, τη διαφορετική γεωγραφική ανάπτυξη, αλλά δεν μιλά για τους λόγους αυτής της άνισης ανάπτυξης.

Το ενιαίο νόμισμα ωφέλησε τη Γερμανία, καθώς οι ανταλλαγές της με τον υπόλοιπο κόσμο ευνοήθηκαν. Αντίθετα, χώρες όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία έμειναν πίσω. Μόνο η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αυτή την άνιση ανάπτυξη, όμως αυτό δεν το θέλει κανένας.

Δυστυχώς δεν εγκαταλείψατε το ευρώ πριν από πέντε χρόνια, όταν θα έπρεπε. Οταν δηλαδή η κυβέρνηση έπρεπε ή να αναγνωρίσει το χρέος προς τις ξένες τράπεζες ή το χρέος της προς τον λαό.

Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ με τον Τάσο Τσακίρογλου | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Προτίμησε όμως το πρώτο. Εάν έκανε το βήμα τότε, θα υπήρχαν δυσκολίες για ένα διάστημα, αλλά μετά θα βελτιώνονταν τα πράγματα. Βγάζεις ένα δόντι. Στην αρχή πονάς, αλλά μετά λίγο λίγο σου περνάει.

• Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση πρέπει σήμερα να βγάλει τη χώρα από το ευρώ;


Νομίζω ότι τώρα είναι αργά. Αυτό θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πέντε χρόνια. Τότε ήταν το μεγάλο σφάλμα. Δεν ξέρω εάν τώρα είναι εφικτό, διότι η παραγωγική ικανότητα της χώρας έχει καταστραφεί.

Δεν θα πρόκειται για έναν πονόδοντο 2-3 χρόνων. Θα πρόκειται για ένα τεράστιο σχέδιο οικονομικής ανοικοδόμησης. Φυσικά θα μπορούσε να υπάρξει βοήθεια από χώρες απ’ όλο τον κόσμο, ένα είδος Σχεδίου Μάρσαλ για την ελληνική οικονομία, αλλά δεν βλέπω και πολλούς πρόθυμους να το κάνουν. Αντίθετα, κατηγορούν τους Ελληνες ότι είναι τεμπέληδες.

• Πώς αξιολογείτε τα δύο χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι μια δύσκολη ερώτηση, διότι δεν ζω εδώ για να παρακολουθώ τις εξελίξεις. Νομίζω ότι έχοντας πάρει την απόφαση να μείνει στο πλαίσιο της Ε.Ε. και να υποταχθεί στις διαταγές της τρόικας, δεν σημαίνει ότι αναγκαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ είχε και πολλές επιλογές.

• Υπήρξε ένας πραγματικός εκβιασμός.


Δεν ξέρω τι μπορούσε να κάνει. Δεν ξέρω εάν ήταν υπέρ του να φύγει από το ευρώ, κάτι που θα σήμαινε ανυπακοή προς την τρόικα. Νομίζω πως εάν το δημοψήφισμα αφορούσε την έξοδο από το ευρώ, ίσως υπήρχε ένα παράθυρο ευκαιρίας να γίνει, αλλά υπάρχουν οι ιστορικές στιγμές κατά τις οποίες οι επιλογές είναι διαθέσιμες και άλλες κατά τις οποίες αυτές χάνονται. Ετσι, νομίζω ότι η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται υπό καθεστώς έλλειψης επιλογών.

• Εχετε περιγράψει τον καπιταλισμό σαν ένα οικονομικό σύστημα-χαμαιλέοντα. Πώς αλληλεπιδρά αυτή του η ικανότητα με τις σημερινές του αντιφάσεις;

Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Μια από τις σημαντικότερες ιδέες του Μαρξ στο «Κεφάλαιο» είναι η ιδέα του φετιχισμού. Δηλαδή τα πράγματα εμφανίζονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και ο καπιταλισμός πάντα κατόρθωνε να εμφανίζεται σαν κάτι που δεν είναι στην πραγματικότητα, φυσικά για το δικό του συμφέρον. Η μεγαλύτερη φιλοδοξία του Μαρξ ήταν να απο-φετιχοποιήσει την κατανόηση του κεφαλαίου.

Ο μεγαλύτερος φετιχισμός αφορά την αγορά. Οταν μπαίνουμε σε ένα σούπερ μάρκετ για να αγοράσουμε κάτι, δεν έχουμε ιδέα για τις συνθήκες εργασίας των ανθρώπων που το έχουν φτιάξει. Δεν ξέρουμε από πού προέρχεται. Οταν έκανα κάποιες διαλέξεις για τη Γεωγραφία, το πρώτο που ρωτούσα τους φοιτητές μου ήταν εάν γνώριζαν από πού προερχόταν το πρωινό τους γεύμα. Η απάντηση συνήθως ήταν «δεν έχουμε ιδέα».

Αυτό ήταν μια προσπάθεια να απο-φετιχοποιήσω το από πού προέρχεται το πρωινό μας. Αυτό μας φέρνει σε χώρες όπως η Ταϊλάνδη, όπου οι άνθρωποι εργάζονται υπό συνθήκες δουλείας, ή το Μπανγκλαντές, για το οποίο δεν ξέρουμε τίποτα. Γι’ αυτό είναι χρήσιμο να θέτουμε τέτοια ερωτήματα.

Οι περισσότεροι νομίζουν ότι πρόκειται για ένα ηθικό θέμα, ότι αφορά την ευθύνη που έχουμε για το τι συμβαίνει εκεί κάτω. Θρησκευτικές οργανώσεις λένε ότι έχουμε ευθύνη για το τι συμβαίνει με τη φτώχεια στην Αφρική.

Ομως δεν πρόκειται για ένα ηθικό ζήτημα. Αφορά το πώς λειτουργεί η αγορά και δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα της φτώχειας στην Αφρική συνεχίζοντας τη λειτουργία του συστήματος της αγοράς. Εχουμε επίσης όλες αυτές τις οργανώσεις που πασχίζουν να σώσουν τις ζωές των φτωχών παιδιών και των απειλούμενων ανθρώπων ανά τον κόσμο.

Ομως αυτά τα προβλήματα δεν λύνονται με έναν ηθικίστικο τρόπο. Πρέπει να λυθούν με ένα πολιτικό πρόγραμμα που θα λέει πώς θα βρούμε έναν τρόπο να ικανοποιούμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, ο οποίος δεν θα είναι απατηλός, αλλά διαφανής και θα ανταποκρίνεται σε μια σοσιαλιστική εναλλακτική.

Δεν εννοώ κατ’ ανάγκην να καταργήσουμε την αγορά, αλλά να αναδιοργανώσουμε τις ανταλλαγές στην αγορά, έτσι ώστε εμείς να κυριαρχούμε πάνω τους και όχι αυτές σ’ εμάς. Να κυριαρχούμε στο σύστημα της αγοράς έτσι ώστε να διασφαλίσουμε ότι θα εξαφανιστούν όλες οι ανισότητες και όλες οι μορφές εκμετάλλευσης.

• Η διαρκής επιδίωξη του κέρδους έχει οδηγήσει στη βάρβαρη εκμετάλλευση της φύσης και στην κλιματική αλλαγή, η οποία αλλάζει και το πλαίσιο της συζήτησης για το μέλλον μας ως ανθρώπινης κοινωνίας. Πώς μπορούμε να ενοποιήσουμε τα αντικαπιταλιστικά με τα οικολογικά κινήματα, προκειμένου να αναζωογονήσουμε την αντίσταση;

Δεν συμφωνώ με τον όρο «εκμετάλλευση» της φύσης, διότι υπονοεί ότι μπορούμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο στον οποίο δεν θα χρησιμοποιούμε τη φύση για την κάλυψη των αναγκών και των επιθυμιών μας.

Τα ανθρώπινα όντα το έκαναν πάντα αυτό, όπως το κάνουν και όλα τα ζωικά είδη. Αρα το πρόβλημα δεν είναι να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τη φύση, αλλά το πώς θα τη χρησιμοποιούμε.

Αυτό εξαρτάται από τη γνώση του πώς λειτουργεί η φύση. Να κατανοούμε πώς λειτουργεί η κλιματική αλλαγή υπό την ανθρώπινη επίδραση και στη συνέχεια να θέσουμε το ερώτημα «είναι αυτό κάτι καλό ή κάτι κακό;». Δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς να αλλάζουμε τον κόσμο γύρω μας.

• Οχι όμως καταστρέφοντάς τον.

Φυσικά όχι. Ο Μαρξ είχε αναπτύξει την έννοια της δεύτερης φύσης, του ξαναχτισίματος της φύσης με έναν τρόπο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας και όχι στη μεγιστοποίηση του κέρδους και της εκμετάλλευσης.

Οχι καταστρέφοντας τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η φύση. Ετσι λοιπόν πρέπει να σκεφτούμε πιο καθαρά πάνω στο τι είδους φύση θέλουμε να παράγουμε και τι σχέση θέλουμε να έχουμε μαζί της.

Μια σχέση λιγότερο αλλοτριωτική, η οποία θα εμπεριέχει και το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα. Η σχέση μας με τη φύση δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ερώτημα σχετικά με το τι είδους ανθρώπινα όντα θέλουμε να είμαστε. Η απομάκρυνση από τη φύση που νιώθουν πολλοί άνθρωποι είναι αλλοτρίωση και πρέπει να την ξεπεράσουμε ως ανθρώπινα όντα. Υπάρχει μια διαλεκτική ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση για την οποία πρέπει να προβληματιστούμε περισσότερο.

• Σχετικά με την επισήμανσή σας ότι στην εξίσωση της κοινωνικής αλλαγής, συχνά ξεχνάμε το θέμα της μαζικής αλλοτρίωσης στη σημερινή κοινωνία. Πώς μπορούμε να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τη διαλεκτική της ατομικής αυτονομίας και της συλλογικής χειραφέτησης;

Προσπαθώ εδώ και καιρό να υπογραμμίσω πόσο σημαντικό είναι το θέμα της αλλοτρίωσης. Στην ιστορία της αριστερής σκέψης η αλλοτρίωση σπρώχτηκε στο περιθώριο.

Πολλοί έφτασαν να πουν ότι δεν είναι καν μια επιστημονική έννοια. Τώρα όμως ζούμε μια κατάσταση στην οποία αλλοτριωμένοι πληθυσμοί συμπεριφέρονται με τρόπους οι οποίοι αντιστοιχούν στην αλλοτρίωση. Βλέπουμε οργή, απογοήτευση και αηδία, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν το σύστημα.

Εγώ ερμηνεύω την εκλογή του Τραμπ ως μια συνέπεια του ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει αποξενωθεί από την εργασία του, από τις πολιτικές διαδικασίες και από τη φύση. Νιώθουν απλώς μια απελπισμένη ματαίωση ότι δεν μπορούν να επηρεάσουν τίποτα και έτσι έχουμε διάφορες διάσπαρτες εξεγέρσεις, αστική βία, καψίματα κ.λπ.

Πρέπει λοιπόν να δώσουμε μεγάλη προσοχή σ’ αυτά τα φαινόμενα. Είναι πολύ εκνευριστικό να έρχονται οι πολιτικοί και να λένε ότι πρέπει να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας. Εγώ λέω ότι πρέπει να δημιουργήσουμε δουλειές που να έχουν κάποιο νόημα, διότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δουλειές χωρίς κανένα νόημα και το ξέρουν. Δεν αποκομίζουν καμία ικανοποίηση. Πρέπει να δώσουμε ένα νόημα στην καθημερινή ζωή.

• Σ’ αυτό το επίπεδο η ανάλυση του Μαρξ είναι πολύτιμη.

Ναι, σωστά. Συνδέει τον φετιχισμό με την αλλοτρίωση. Αυτό που θέλει να πει στον κόσμο είναι ότι πρέπει να άρουμε την αλλοτρίωση. Οτι πλέον το πολιτικό πρόγραμμα δεν αφορά μόνο τη διανομή του εισοδήματος, δεν αφορά τις τεχνικές πλευρές.

Οτι ο σοσιαλισμός αφορά τη συναισθηματική μας σύνδεση, την κινητοποίηση της αγάπης των ανθρώπων. Η Αριστερά δεν το κατανόησε αυτό. Πρέπει να συζητήσουμε για τη δημιουργία λιγότερο αλλοτριωμένων μορφών ζωής.

• Η Αριστερά υιοθέτησε τον οικονομισμό.

Ναι, βέβαια. Ενα παράπονο για τους μαρξιστές είναι ότι μιλάνε για την πολιτική των ταυτοτήτων, της φυλής και του φύλου, αλλά όχι για την τάξη. Πρέπει να μιλήσουμε για την τάξη και ταυτόχρονα πρέπει να εννοιολογήσουμε εκ νέου την «τάξη», εισάγοντας τις ιδέες σχετικά με την αλλοτρίωση και το σοσιαλιστικό σχέδιο για τη δημιουργία ενός λιγότερο αλλοτριωμένου από τον καπιταλισμό κόσμου.

από το metaixmio

Ποιος είναι

Γεννημένος το 1935 στο Κεντ της Βρετανίας, είναι καθηγητής Ανθρωπολογίας και Γεωγραφίας στο Κέντρο Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου City της Νέας Υόρκης. 
Στα ελληνικά κυκλοφορούν πολλά βιβλία του, με τελευταίο το "Δεκαεφτά αντιφάσεις και το τέλος του καπιταλισμού", 2015, Μεταίχμιο.