η αριστερή στρουθοκάμηλος

PSI+: Η Ελλάδα έχει όλους τους άσσους

2012-01-28T19:35:00.003+02:00

Η καθυστέρηση που βλέπουμε μάλλον έχει να κάνει με το πως θα χρησιμοποιηθούν οι άσσοι και όχι το αν. Μάλιστα, όσο πιο επιθετικό είναι το «κούρεμα» (με τη χρίση CACs), τόσο πιο μεγάλο μπορεί να γίνει το «κούρεμα» και τόσα λιγότερα νομικά πρόβλημα θα έχουμε. Όποτε δεν βλέπω κανέναν λόγο να μην ενεργοποιηθούν οι ρήτρες συλλογικής δράσης.Καλή τύχη λοιπόν στα hedge funds που σκοπεύουν να προσφύγουν στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Ελλάδος, θα την χρειαστούν.

του Γιώργου Καισάριου*

Για ορισμένα από αυτά που θα γράψω σήμερα, έχω κάνει αναφορά στο παρελθόν. Σήμερα θα ήθελα να τα συμπυκνώσω όλα, για να σας εξηγήσω για ποιο λόγο η Ελλάδα κρατάει όλους τους άσσους και δεν έχει απολύτως τίποτα να φοβηθεί, παρά μόνο να κερδίσει σε αυτές τις διαπραγματεύσεις.

Το πόσοι θεσμικοί θα δεχτούν την πρόταση της Ελλάδος ή όχι δεν έχει και τόση σημασία. Τούτο διότι η πλειοψηφία των ομολογιούχων είναι Ευρωπαίοι.

Αυτό σημαίνει ότι οι διοικήσεις των τραπεζών που κατέχουν Ελληνικά ομόλογα υπόκεινται σε πολιτικές πιέσεις στα κράτη-μέλη στα οποία εδρεύουν.

Για ποιο λόγο;

Διότι απλά οι τράπεζες αυτές είναι είτε κρατικές, είτε εν μέρει κρατικές και σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικές διοικήσεις της Ευρώπης έχουν τον τρόπο να πιέσουν για να πάρουν αυτό που θέλουν (ας πούμε ότι μπορούν να βάλουν κάποιο φόρο επί των συναλλαγών αν δεν συμφωνήσουν).

Τώρα αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα καταφέρει να φέρει στο τραπέζι μόνο το 60% των ομολογιούχων, με τους υπολοίπους να μην θέλουν να συναινέσουν, ακόμα και τότε μπορεί το «κούρεμα» να χαρακτηριστεί εθελούσιο.
Για ποιο λόγο; Διότι απλά η Ελλάδα έχει την πολυτέλεια να μην έχει ρήτρες CACs (ρήτρες συλλογικής δράσης) στα ομόλογα της (σε αντίθεση από ό,τι νόμιζα πριν πολλούς μήνες). Αυτό σημαίνει ότι με μια απλή νομοθετική πράξη, μπορεί να τα ενσωματώσει κατόπιν εορτής αναδρομικά.

Συνήθως το ποσοστό απαρτίας που πρέπει να επιτευχθεί προκειμένου να μπορούν να ενεργοποιηθούν οι ρήτρες αυτές είναι από 66% και πάνω. Αλλά στην περίπτωση της Ελλάδος, αυτό μπορεί να είναι όποιο ποσοστό θέλουμε εμείς. Που σημαίνει ότι με μια απλή νομοθετική πράξη, αν θέλουμε, μπορούμε να θέσουμε το επίπεδο στο 51%.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι αρκεί να συμφωνήσουν το 51% των ομολογιούχων και το κούρεμα δεν χαρακτηρίζεται επιθετικό, αλλά εθελούσιο. Και ναι μεν αυτή η αλλαγή στους όρους ξεφτιλίζει κατά κάποιο τρόπο το ευρωπαϊκό contract law, αλλά καλή τύχη σε όποιον αποπειραθεί να μηνύσει την Ελλάδα σε Ελληνικό δικαστήριο.

Τους λόγους για τους οποίους δεν θέλουν στην Ευρώπη να «κουρευτεί» η ΕΚΤ δεν τους γνωρίζω, αλλά στο τέλος ίσως να μην υπάρχει επιλογή. Και ο ρόλος της ΕΚΤ θα παίξει ρόλο-κλειδί σε αυτή την αναδιάρθρωση
Ο λόγος είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να κουρευτεί μια κατηγορία ομολογιούχων και να μην κουρευτεί η ΕΚΤ, που ουσιαστικά έχει τα ίδια ομόλογα όπως όλοι. Εκτιμώ ότι μια τέτοια διαφοροποίηση προσκρούει στο pari passu. Με εξαίρεση δηλαδή να συναινέσουν αρκετοί ομολογιούχου με σκοπό να επιτευχθεί τα 100 δισ. ευρώ σε απομείωση χρέους που είναι ο στόχος, δεν θα υπάρχει άλλη επιλογή από το να ενεργοποιηθούν αναδρομικά τα CACs. Και εδώ τώρα είναι όλο το “ζουμί”.

Αν ο κύριος πρωθυπουργός κάνει πράξη την απειλή για την ενεργοποίηση αυτών των ρητρών, πώς είναι δυνατόν να μην κουρευτεί η ΕΚΤ;

Ο μόνος τρόπος για να μην κουρευτεί η ΕΚΤ είναι να μην ενεργοποιηθούν με νομοθετική διάταξη αυτές οι ρήτρες (ρήτρες συλλογικής δράσης). Και εκτιμώ ότι η καθυστέρηση που βλέπουμε έχει να κάνει με το ότι προσπαθούν να πείσουν αρκετούς να συναινέσουν, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να τις ενεργοποιήσουν.
Αλλά για ποιο λόγο να μην ενεργοποιηθούν, αφού είναι και ο πιο ασφαλής τρόπος να γλιτώσεις τα όποια νομικά προβλήματα μελλοντικά; Όπως είπαμε στην αρχή, είναι σχεδόν αδύνατον να κερδίσουν κάποια νομική μάχη, αφού η όποια αγωγή αναγκαστικά θα πρέπει να υποβληθεί σε Ελληνικό δικαστήριο.
Όποτε ενεργοποιώντας τα CACs, όχι μόνο μπορεί να επιτευχθεί το «κούρεμα» της αρεσκείας μας, αλλά γλιτώνουμε και τους όποιους νομικούς μπελάδες στο μέλλον.
Εξαίρεση σε όλα αυτά αποτελούν τα ομόλογα που έχουν εκδοθεί στο Αγγλικό δίκαιο.

Τα ποσά δεν είναι πολύ μεγάλα (κάπου 15 δισ. έχουν απομείνει) και υποθέτω ότι θα μπορούσε να γίνει κάποιος άλλος διακανονισμός με αυτή την κατηγορία ομολογιούχων, αλλά τα ποσά δεν είναι τεράστια για να κάνουν τη ζωή μας δύσκολη.

Κάτι άλλο που επίσης είναι υπέρ μας είναι η πολιτική κάλυψη που έχουμε.

Ακόμα και επιθετικό «κούρεμα» να κάνει η Ελλάδα με full extra, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μια τέτοια ενέργεια έχει τη συγκατάθεση και την ευλογία της Ευρώπης (των Γερμανών δηλαδή), να μην πω του ΔΝΤ και των Αμερικανών.

Όποτε για πρακτικούς λόγους (σε πολιτικό επίπεδο) το κούρεμα αυτό είναι φιλικού επιπέδου, άσχετα του τί κάνουν ορισμένοι ομολογιούχοι και άσχετα του πώς θα χαρακτηριστεί από τους οίκους αξιολόγησης. Και εφόσον εμείς θα έχουμε την χρηματοδότηση από την Ευρώπη για όσο καιρό χρειαστεί, δεν μας απασχολεί και πολύ το πότε θα ξαναγυρίσουμε πίσω στις αγορές.

Η κατάληξη είναι ότι η Ελλάδα έχει όλους τους άσσους. Η καθυστέρηση που βλέπουμε μάλλον έχει να κάνει με το πως θα χρησιμοποιηθούν οι άσσοι και όχι το αν.

Μάλιστα, όσο πιο επιθετικό είναι το «κούρεμα» (με τη χρίση CACs), τόσο πιο μεγάλο μπορεί να γίνει το «κούρεμα» και τόσα λιγότερα νομικά πρόβλημα θα έχουμε. Όποτε δεν βλέπω κανέναν λόγο να μην ενεργοποιηθούν οι ρήτρες συλλογικής δράσης.
Καλή τύχη λοιπόν στα hedge funds που σκοπεύουν να προσφύγουν στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Ελλάδος, θα την χρειαστούν.

*Γιώργος Καισάριος
http://www.market-talk.net/index.php/id/10732

Οι πατάτες, η Οικολογία και η συσσωρευμένη οργή

2012-01-28T16:17:00.003+02:00

του Τάσου Μπάρλα*

Οι ουρές των κατοίκων της πρωτεύουσας που στήθηκαν στο Σύνταγμα για να πάρουν δωρεάν 20 τόνους λαχανικά που εξαντλήθηκαν σε τρεις μόνο ώρες αποδεικνύουν ότι η μείωση του εισοδήματος που έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια είναι τόσο μεγάλη που προσπαθούν να γεμίσουν το καθημερινό τους τραπέζι με οποιονδήποτε τρόπο.
Στέκονται στην ουρά στο κέντρο της Αθήνας, αδιαφορώντας για τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές που θα μεταφέρουν το θέαμα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό γιατί το μόνο ουσιαστικά που τους ενδιαφέρει είναι να φέρουν σπίτι το κάτι παραπάνω για την οικογένεια.

Οι καταγγελίες και οι προειδοποιήσεις της Πολιτείας και των οικολογικών οργανώσεων για μολυσμένα προϊόντα από τις βιομηχανίες της περιοχής δεν τους πτοούν και τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους. Θεωρούν πλέον την οικολογία έναν ελιτισμό για τη σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας.

Όταν έχουν περιορίσει λόγω έλλειψης χρημάτων τις αγορές από τις λαϊκές και τα σουπερ μάρκετ στα απολύτως απαραίτητα, οτιδήποτε τους προσφέρεται δωρεάν το βλέπουν ως μάνα εξ ουρανού αδιαφορώντας για οποιαδήποτε προειδοποίηση.
Οι ουρές στο Σύνταγμα θυμίζουν πλέον άλλες περιόδους της ελληνικής ιστορίας όχι πολλές δεκαετίες πίσω, στο τέλος της δεκαετίας του '40 και στις αρχές αυτής του '50 όταν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας έτρεχαν να προλάβουν να πάρουν κάτι τις από την αμερικανική βοήθεια που μοιραζόταν στους δρόμους της πρωτεύουσας.
Για την πλειοψηφία των κατοίκων της πρωτεύουσας αυτά είναι άγνωστα και πρωτόγνωρα, όσοι όμως τα έζησαν τα ξαναφέρνουν στη θύμησή τους και η οργή τους μεγαλώνει καθώς με αυτά που αποκαλύπτονται καθημερινά για την ασυδοσία των μεταπολιτευτικών χρόνων συνειδητοποιούν πόσο διαφορετική θα ήταν η Ελλάδα με μία άλλη διαχείριση.

Οι ουρές στο Σύνταγμα αυξάνουν σε επικίνδυνο βαθμό για το πολιτικό σύστημα, τη συσσωρευμένη οργή των πολιτών. Όχι μόνο των συνταξιούχων και των νέων ανέργων που μάζευαν ακόμα και τα υπολείμματα των προϊόντων, αλλά κυρίως και των πολιτών που νιώθουν την κρίση στη τσέπη τους και τρέμουν μήπως φτάσουν και εκείνοι σε αυτή την κατάσταση.

Το πολιτικό σύστημα πρέπει άμεσα να πάρει τις αποφάσεις του για το που θα οδηγήσει τη χώρα. Δεν είμαστε πλέον στο παραπέντε, είμαστε στο και πέντε.

Οι πολιτικοί που έχουν την ευθύνη της χώρας πρέπει να βγουν και να πουν όσες αλήθειες δεν έχουν πει μεταπολεμικά, χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος, ούτε για τους ίδιους, ούτε για την παράταξή τους.

Εδώ που φτάσαμε για οτιδήποτε άλλο, το κόστος για την Ελλάδα και τους πολίτες της θα είναι τόσο μεγάλο που κανένας δεν το έχει φανταστεί!

*από ΤΟ ΒΗΜΑ

Ας σκουπίσουμε λοιπόν τα δάκρυα μας, ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, ας εργασθούμε να σώσουμε την Πατρίδα μας και τους ανθρώπους της: "Σε κάθε περίσταση σε κάθε δύσκολη στιγμή, μια μεταρρύθμιση, μια αλλαγή είναι δυνατή"

2012-01-28T12:38:00.001+02:00

Ενδιαφέρουσα άσκηση αυτογνωσίας (και αισιοδοξίας) ενός κεϋνσιανού αριστερού μεταρρυθμιστή (ΑΣ):

του Αιμίλιου Ζαχαρέα*

Ας επιτραπεί μία εκ προοιμίου δήλωση του γράφοντος. Έως ότου η χώρα απελευθερωθεί από τους καταναγκασμούς και τους εξευτελισμούς, (πολιτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς), που μας επεβλήθησαν από ξένους παράγοντες και εσωτερικούς ανεπαρκείς ηγετίσκους, επιβάλλεται η γραφή να είναι πειστική μεν, ψυχρή όμως, Όχι. Να διατυπωθεί η συναισθηματική ιστορία της αριστεράς των τελευταίων χρόνων. Το απαιτούν οι σημερινές συνθήκες, ιδίως της αριστεράς εκείνης, η αρχική προέλευση της οποίας υπήρξε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ (1848).

Η συζήτηση στην Ελλάδα γύρω από το θέμα των μισθών, συντάξεων, κλπ. ακμάζει. Υποστηρίζουν ορισμένοι την μείωση των επιχειρηματικών φορολογικών συντελεστών προκειμένου να διευκολυνθεί το επενδυτικό κλίμα. Οι συγκρούσεις ανάμεσα σ’ εκείνους που είναι υπέρ (Ν.Δ. και αρκετοί συντηρητικοί οικονομολόγοι), ως σ’ εκείνους του Όχι είναι σφοδρές. Οι τελευταίοι υποστηρίζονται από μαρξιστές τύπου Νεάντερνταλ, (κυρίως του ΚΚΕ) αλλά και από ριζοσπάστες αριστερούς οι περισσότεροι των οποίων έμαθαν οικονομικά είτε από το Πολυτεχνείο, είτε από τη Νομική ή την μαθηματική σχολή.

Η σοβαρή οικονομική παιδεία είναι για πολλούς είδος εν ανεπαρκεία.

Ο σημερινός διαπληκτισμός μου θύμισε την καμπύλη του Άρθουρ Λάφφερ, αμερικανού καθηγητή, ο οποίος πλησίασε στην αρχή της δεκαετίας του ’80 τον Ρ. Ρήγκαν σχεδιάζοντας πάνω στο γραφείο του την «καμπύλη της καμπάνας» η οποία έλαβε το όνομα από τον δημιουργό της.

Ο Λάφφερ υποστήριζε πως υπάρχει σχέση ανάμεσα στο ποσοστό του φόρου και στα φορολογικά έσοδα. Το υψηλό ποσοστό φόρου μειώνει τις επενδύσεις και την θέληση για εργασία και ως εκ τούτου η μείωση των φόρων μεγενθύνει την οικονομία και συνεκδοχικά και την είσπραξη εσόδων.

Πάνω από ένα ύψος η φορολογία μειώνει την είσπραξη φόρων.

Η σχέση ανάμεσα στο ποσοστό του φόρου και στα έσοδα δεν αποδείχθηκε ποτέ παρ’ όλα αυτά είναι γοητευτική.

Για το ίδιο λόγο θεωρήθηκε λαμπερή και η ιδέα πως ανεργία δεν υπάρχει.

Να μην έχει κάποιος δουλειά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ορθολογική επιλογή των ανέργων οι οποίοι θεωρούν κουραστική την εργασία ενώ να είναι με τις πυτζάμες και ν’ απολαμβάνουν τα οφέλη του κοινωνικού κράτους είναι καλύτερο. Δεν πληρώνεται με τίποτα η ηρωική ευτυχία της δολιοφθοράς του επιπέδου της παραγωγικότητας όταν είμαστε αραγμένοι με τις παντόφλες μπροστά στην τηλεόραση και το απόγευμα σε κανένα γήπεδο ή καφενείο.

Όταν αυξάνει η ανεργία τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιδημία ραθυμίας από την πλευρά των εργαζομένων! Η επίθεση αυτή πέρασε με επιτυχία στις δεκαετίες του ’80 και ’90 την ίδια περίοδο που έδυε τελεσίδικα το πείραμα της Σοβιετικής Ένωσης, δηλαδή η πρώτη συνειδητή προσπάθεια του ανθρώπου να προγραμματίσει την Ιστορία του.

Στα καινούργια γκέτο της μισθωτής εργασίας οι απασχολούμενοι μετατρέπονται απλώς σε "ανθρώπινους πόρους", ένας στρατός χωρίς όνομα, ξεριζωμένος χωρίς δεσμούς και αναφορές, απληροφόρητος, χωρίς επαγγελματική και τεχνική ποιότητα.

Υφίστανται οι άνθρωποι αιματηρές χιλιάδες απολύσεις κάθε μέρα ενώ στο ίδιο διάστημα η την επομένη των απολύσεων ημέρα, έχουμε εντυπωσιακή άνοδο των χρηματιστηριακών δεικτών!
Η ντροπή αυτή υποστηρίζεται τεχνηέντως και από τους δικούς μας πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική καταστροφή και τώρα διεκδικούν οι ίδιοι την εκ νέου εμπιστοσύνη του λαού για να τον ξανασώσουν.

Στο σημείο αυτό ας επιτραπεί η αναφορά στην ευθύνη των αριστερών κομμάτων σ’ ένα μόνο σημείο.

Από τη δεκαετία του ΄60 μέχρι σήμερα διαπιστώνουμε μιαν σημαντική διαφορά ανάμεσα στο μεροκάματο του Έλληνα εργάτη σε σχέση μ’ εκείνο του συναδέλφου του, Γερμανού, Βέλγου, Ολλανδού, Ιρλανδού, Σκανδιναβού, Γάλλου κλπ. Πλησιάζει στις περισσότερες περιπτώσεις το 50% - 80%.

Όταν όμως ένα κόμμα π.χ. όπως το ΚΚΕ έχοντας προμετωπίδα την υπεράσπιση του εργάτη επί δεκαετίες δεν καταφέρνει ούτε αυτό, δηλαδή να βελτιώσει τις διαφορές, τότε τι στο διάβολο αξίζει;

Δεν έχουμε το δικαίωμα να διακατεχόμαστε οι αριστεροί με το σύνδρομο του "καλύτερου" ήτοι πως υπερέχουμε των αντιπάλων μας συνολικά αλλά και ατομικά!

Συνεχίζω λοιπόν. Οι επιθέσεις των συντηρητικών οικονομολόγων οι οποίοι νομίζουν πως η χρήση τεχνικής ορολογίας αποκαθάρει τις απόψεις από ιδεολογικές παραμορφώσεις της πραγματικότητας, μου θυμίζει ένα περιστατικό που συνέβη στο Πανεπιστήμιο του Cambridge το 1926. Εκτιμώ πως οι επιζώντες γκουρού του Ρήγκαν και Θάτσερ και οι ομογάλακτοι(ες) δικοί μας οικονομολόγοι θα αισθανθούν ένα ρίγος στη σπονδυλική στήλη μόλις πληροφορηθούν τι συνέβη.

Στο δοξασμένο λοιπόν πανεπιστήμιο είχαν συγκεντρωθεί οι ανεγνωρισμένοι οικονομολόγοι του κόσμου, όπου επί μήνες συζητούσαν για το πώς θα μπορούσαν να θεραπεύσουν την ανεργία, μειώνοντας τους μισθούς. Ύστερα από πολύμηνες εργασίες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως μειώνοντας τις αμοιβές θα μεγενθύνονταν το επίπεδο της απασχόλησης.

Επρόκειτο για εξαιρετική συνταγή.

Στο σημείο αυτό εμφανίζεται ο Keynes και οι παρόντες τον άκουσαν με θρησκευτική σιγή. Είπε πως η εργασία των συμμετεχόντων υπήρξε σοβαρή και με το γνωστό ειρωνικό του χαμόγελο τους λέγει περίπου τα εξής.

Ξέρετε πως το θέμα χρειάζεται περαιτέρω εμβάθυνση. Διότι αν καταφέρουμε όχι απλώς να μειώσουμε αλλά να μηδενίσουμε τους μισθούς τότε εξαφανίζεται η ανεργία με την έννοια πως κάθε εργοδότης θάχει συμφέρον να απασχολήσει ανθρώπους που δεν του στοιχίζουν τίποτα!

Μουδιασμένοι οι οικονομολόγοι τον κοίταξαν απορούντες αφού μέχρι τότε θεωρούσαν την πρότασή τους αψεγάδιαστη.

Ο Keynes συνεχίζοντας τους λέγει πως αν οι εργαζόμενοι δεν έχουν λεφτά στην τσέπη τους τότε καταρρέει η συνολική ζήτηση, ήτοι, καταστροφή!

(Στη χώρα μας εκεί περίπου βρισκόμαστε).

Το σώμα των καθηγητών σιώπησε γιατί εργαζόμενοι χωρίς λεφτά σημαίνει χρεωκοπία της οικονομίας. Φεύγοντας ο Keynes από την αίθουσα τους λέει να ψάξουν για καμιάν άλλη λύση. Οι απόψεις του για την απασχόληση και την ενεργό ζήτηση ύστερα από λίγο συγκλόνισαν τον εικοστό αιώνα, σχεδόν μέχρι τις μέρες μας.

(Ας σημειωθεί όμως πως ο διάσημος Πολωνός οικονομολόγος Μ. Καλέτσκι είχε προηγηθεί του Keynes διατυπώνοντας πρώτος τη θεωρία της απασχόλησης και της ενεργού ζητήσεως. Κανένας όμως δεν συγκρινόταν με τον φλεγματικό Άγγλο στις δημόσιες σχέσεις).

Για περίπου τριάντα χρόνια τα διάφορα σχέδια της αμερικανικής δεξιάς κατέκτησαν την σκέψη των Ευρωπαίων και ενσωματώθηκαν στην συνείδησή τους.

Έτσι εμφανίστηκε η ιδεολογία της ενιαίας σκέψης κάτω από την προστασία της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ.
Η πολιτική και η οικονομική ατζέντα των ευρωπαϊκών χωρών κατακλίθηκε από αμερικάνικες και νεοφιλελεύθερες στρατηγικές!

Κόψτε λεφτά από τη δημόσια διοίκηση, μειώστε τους φόρους στις επιχειρήσεις, μειώστε τις δαπάνες, γκρεμίστε το κράτος πρόνοιας, διαλύστε τα συνδικάτα, καταργείστε τις εγγυήσεις, κάτω οι συλλογικές συμβάσεις, φέρτε τις συμβάσεις σε ατομικό επίπεδο.

Το αποτέλεσμα εκφράζει την ουσία της εφαρμοσθείσης πολιτικής του δικού μας ΠΑΣΟΚ.

Δηλαδή την αύξουσα διαφορά ανάμεσα σε υψηλή προνομιούχα κατηγορία, μεγάλων μάνατζερ, υπερπλουσίων, χρηματιστών, σχεδιαστών μεγάλων αρχιτεκτόνων και μηχανικών καθηγητών ΑΕΙ και πολλών παρασίτων στην αυλή των Πασοκικών ανακτόρων και σε μια κοινωνική τέφρα, χωρίς πόρους, ξεριζωμένους από τον τόπο τους.

Πρόκειται για τα μεσαία στρώματα που μετασχηματίστηκαν σε νεόπτωχους και αδύναμους, μαζί με τις εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτών που χάνουν τη δουλειά τους.

Με τι τρόπο μπορεί η αριστερά ν’ αντιμετωπίσει την τραγικότητα που καλύπτει ολόκληρη τη χώρα;

Μπροστά στην κρίση νομιμότητας, στην ποιότητα της δημοκρατίας και στην ανέχεια του κόσμου, η αριστερά απαντά με ορισμένα χαρακτηριστικά αισθήματα.

Απαντά με θυμό, αγανάκτηση και περιφρόνηση.

Τα αισθήματα είναι κατανοητά αλλά άκρως αναποτελεσματικά στο πολιτικό πεδίο. Γι’ αυτά όμως θα αναφερθώ σε προσεχές σημείωμά μου.

Θέλω να τελειώσω τις σκέψεις μου γύρω από το ζήτημα, αριστερός, δεξιός. Εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις αριστερός δεν γίνεσαι.

Στο όνομα του ρεαλισμού μπορεί να έχουμε μετάβαση από την αριστερά στη δεξιά. Όπως και να το κάνουμε όμως η αναφορά στην αριστερά είναι η καρδιά.

Όπως μου έλεγε κάποια φίλη, με το αριστερό πόδι κτυπούν οι ιδιοφυίες του ποδοσφαίρου.

Αριστερά είναι η σκωπτική εκκεντρικότητα της προόδου, η ειρωνεία που δεν δείχνει σεβασμό στο ιερό, το θείο κλπ. Όλη αυτή η συμπεριφορά δεν έχει σχέση με το κυνικό βλέμμα του αντιδραστικού της δεξιάς. Όπως έλεγε ο περίφημος ηθοποιός ΤΟΤΟ, αριστερός γεννιέσαι δεν γίνεσαι!
Ας σκουπίσουμε λοιπόν τα δάκρυα μας, ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, ας εργασθούμε να σώσουμε την Πατρίδα μας και τους ανθρώπους της.

Ένα εξαιρετικό δάσκαλο μπορούμε ν’ αναζητήσουμε στον Albert Hirschman, την μεγάλη αυτή προσωπικότητα στο χώρο της οικονομίας και όχι μόνον, που εξακολουθεί ν’ αποτελεί πρότυπο για πολλούς διανοούμενους και για μένα από τη δεκαετία του 1960.

Η κεντρική του πρόταση ανάμεσα στ’ άλλα είναι η εξής:

"Σε κάθε περίσταση σε κάθε δύσκολη στιγμή, μια μεταρρύθμιση, μια αλλαγή είναι δυνατή".

Αριστεροί λοιπόν γεννιόμαστε και ο γράφων με την ταπεινότητά του γεννήθηκε αριστερός.

*από την ananeotiki.gr

*Δείτε σχετικά: Το Χάρβαρντ βρήκε το γονίδιο του αριστερού - tovima.gr/world/article/?aid=363818

Ολοκαύτωμα στις ανανεώσεις των αδειών διαμονής: Σιωπηρή εφαρμογή της ακροδεξιάς ατζέντας για την "τελική λύση" για τους μετανάστες; Πόση σχέση έχει με την συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση;

2012-01-27T11:28:00.002+02:00

Καίρια παρέμβαση (εδώ) των Οικολόγων Πράσινων

Ο Νόμος που οι δημόσιες υπηρεσίες αρνούνται να εφαρμόσουν...

Τις μέρες αυτές διεξάγεται ένας υπόγειος ολοκληρωτικός πόλεμος από τις δημόσιες υπηρεσίες ενάντια στους (νόμιμους) μετανάστες.

Την περίοδο ακριβώς που αρχίζει να πυκνώνει η κατάθεση δικαιολογητικών για την ανανέωση των αδειών διαμονής (και εργασίας) των νομίμων μεταναστών, επέλεξε η κρατική γραφειοκρατία να εκδηλώσει τον παραλογισμό, την αναλγησία της και την αθεράπευτη εχθρότητά της απέναντι στον πολίτη και ειδικά τον "ξένο".

Ως γνωστόν, το καλοκαίρι που πέρασε υπερψηφίστηκε (Αριθμ. 15055/546 - 25 Αυγ 2011) η πρόταση νόμου των υπουργών Νταλάρα -Κουτρουμάνη για μείωση από 200 στα 120 των απαραίτητων ενσήμων για την ανανέωση των αδειών διαμονής και από 80 στα 50 για την ανανέωση του βιβλιαρίου ασθενείας. Η απόφαση ισχύει και αναδρομικά για όσους ανανεώνουν ανά διετία.

Στα γκισέ όμως των αρμοδίων υπηρεσιών των Δήμων ή το μητρώο του ΙΚΑ, ο Νόμος αυτός Δεν Ισχύει!!!

Ζητούν από τους μετανάστες εισόδημα που αντιστοιχεί στις παλιές απαιτήσεις (για 200 ένσημα) πράγμα που ακυρώνει την εφαρμογή του νόμου. Επίσης στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ ζητούν ξανά 80 ένσημα για την ανανέωση του βιβλιαρίου υγείας.

Τι συμβαίνει; Αποφασίστηκε σιωπηρά να εξοντωθούν οι νόμιμοι μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην χώρα μας με αυτόν τον ύπουλο τρόπο; Να υποχρεωθούν να πληρώσουν από το λιγοστό τους εισόδημα τα ένσημα που δεν κόλλησαν λόγω της κρίσης ή να περάσουν με τις οικογένειές τους στην αναγκαστική παρανομία χάνοντας παροχές υγείας και παιδείας αλλά και το ίδιο το δικαίωμα εργασίας; Είναι κάποιο κρυφό αντάλλαγμα για την συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση;

Ένα χρόνο μετά την Υπατία η κρυφή ατζέντα της ρατσιστικής ακροδεξιάς ξεδιπλώνεται με τον πιο ελεεινό τρόπο. Ας αντιμετωπίσει αμέσως με κατεπείγουσα εγκύκλιο το υπουργείο εργασίας αυτόν τον παραλογισμό κι ας επιβάλλει ο κ. Κουτρουμάνης την εφαρμογή του νόμου του. Κι ας κινητοποιηθεί η Αριστερά να εξασφαλίσει με όλες τις απαραίτητες κοινοβουλευτικές ενέργειες την αποτροπή του ύπουλου ολοκαυτώματος που επιχειρεί η κρατική γραφειοκρατία και όσοι παρασιτούν το εισόδημα των μεταναστών "εξυπηρετώντας" τους (δικηγόροι διεκπεραιωτές και παρατρεχάμενοι κάθε είδους).

Δείτε εδώ την καίρια και αναλυτική παρέμβαση των Οικολόγων Πράσινων στο ζήτημα:

(www.ecogreens-gr.org)

Θέατρο του παραλόγου στην πλάτη των μεταναστών - Μειώθηκαν τα απαιτούμενα ένσημα για την άδεια διαμονής ενώ το ελάχιστο απαιτούμενο ετήσιο εισόδημα παρέμεινε αμετάβλητο!

Παρασκευή, 27 Ιαν. 2012, 09:33

Δεκάδες χιλιάδες νόμιμοι/ες μετανάστες και μετανάστριες οδηγούνται σιωπηρά στην εξαθλίωση. Η ανανέωση των αδειών διαμονής βάσει της μειωμένης απαίτησης σε ένσημα (120) μπλοκάρεται στην πράξη λόγω της διατήρησης του ελάχιστου απαραίτητου ετήσιου εισοδήματος στην παλιά αντιστοίχιση των 200 ενσήμων!

Έχει σχέση η μεθόδευση αυτή με την παρουσία της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση; Ή πρόκειται για εγκληματική "αβλεψία" για να δουλεύει ο μηχανισμός των παρατρεχάμενων και των γραφείων που "εξυπηρετούν" τους μετανάστες;

Η γραφειοκρατία γεννά διαφθορά. Η ατελείωτη ταλαιπωρία των νόμιμων μεταναστών/στριών συνεχίζεται.

Το περασμένο καλοκαίρι υλοποιήθηκε από το Υπουργείο Εργασίας υπόσχεση των υπουργών Νταλάρα - Κουτρουμάνη για μείωση των απαραίτητων ενσήμων για ανανέωση της άδειας διαμονής των νομίμων μεταναστών/στριών από 200 σε 120, και της ιατρικής περίθαλψης από 80 σε 50, λόγω της οξύτατης κρίσης απασχόλησης που ελαχιστοποιεί τα ημερομίσθια των εργαζομένων μεταναστών/στριών και κάνει αδύνατη την εκπλήρωση των προ κρίσης κριτηρίων ανανέωσης της παραμονής και εργασίας τους. Έτσι, δεκάδες χιλιάδες νόμιμοι/ες μετανάστες και μετανάστριες, βρήκαν μια ανακούφιση στην ικανοποίηση αυτού του αιτήματός τους.

Αυτήν την εποχή γίνεται η μεγάλη πλειοψηφία των ανανεώσεων. Και ω του θαύματος οι προσερχόμενοι/ες για ανανέωση των χαρτιών τους, βρίσκονται μπροστά σε ένα νέο αδιέξοδο: με το νόμο του 2005 προβλέπεται ελάχιστο ετήσιο εισόδημα 8.500 ευρώ για την ανανέωση της άδειας διαμονής, με προσαύξηση 20% για τη σύζυγο και 15% για κάθε παιδί! Ο νόμος αυτός αντιστοιχούσε απλώς τα 200 ένσημα με το αντίστοιχο εισόδημα. Όμως μετά την απόφαση του 2011 για μείωση των ενσήμων η εισοδηματική απαίτηση παρέμεινε ως είχε. Πράγμα που σημαίνει ότι όποιος/α έχει τα νόμιμα 120 ένσημα δεν μπορεί να ανανεώσει τα χαρτιά του/της αφού το αντίστοιχο εισόδημά του/της (γύρω στα 4.800 ευρώ) δεν επαρκεί!

Η σχετική απόφαση "λείπει" και οι υπάλληλοι των Δήμων ζητούν ταυτόχρονα 120 ένσημα και εισόδημα 200 ενσήμων!!

Το θέμα αυτό, εκτός από την γραφειοκρατική ταλαιπωρία και το μπλοκάρισμα της ανανέωσης των αδειών, δίνει λαβή για υπόνοιες ότι έτσι εκπληρώνεται και η ατζέντα των ακροδεξιών και ρατσιστικών στοιχείων που μέσω του ΛΑΟΣ συμμετέχουν στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Καλούμε το υπουργείο να στείλει αμέσως την διευκρινιστική εγκύκλιο για την προσαρμογή των εισοδηματικών κριτηρίων στην απόφαση για τα 120 ένσημα.

Τονίζουμε για ακόμη μια φορά την ανάγκη αποσύνδεσης της χορήγησης της άδειας διαμονής από τον αριθμό των ενσήμων ώστε πρακτικά να ανανεωθούν οι άδειες παραμονής όσων είχαν μέχρι τώρα νόμιμη άδεια. Με τον τρόπο αυτό δεν θα απομακρύνονται όσοι/ες εργαζόμενοι/ες έχουν μεταφέρει εδώ και χρόνια το κέντρο των βιοτικών τους σχέσεων στη χώρα μας, και θα συνεχίσουν να φορολογούνται νόμιμα οι ίδιοι/ες και οι εργοδότες τους. Επαναλαμβάνουμε επίσης την πρότασή μας να καταργηθεί η πρόβλεψη της προσαύξησης κατά 20% για τη σύζυγο και κατά 15% για κάθε τέκνο, επί του ελάχιστου ετήσιου προσωπικού εισοδήματος που σύμφωνα με το αρ.53 του ν.3386/2005 δεν μπορεί να είναι μικρότερο από τις ετήσιες αποδοχές του ανειδίκευτου εργάτη. Επιπλέον αναφορικά με την οικογενειακή επανένωση προτείνουμε τη χορήγηση της άδειας διαμονής σε όλα τα μέλη μιας οικογένειας εφόσον ο ένας από τους δύο συζύγους πληροί τις προϋποθέσεις για την άδεια διαμονής και εργασίας.

Καλούμε τα πολιτικά κόμματα να ασχοληθούν και να προωθήσουν το αίτημα αυτό και να παρακολουθήσουν κοινοβουλευτικά την κυβερνητική ανταπόκριση.

Τέρμα στην ακροδεξιά ρατσιστική ατζέντα από την πίσω πόρτα.
Τέρμα και στην διαφθορά με την "εξυπηρέτηση" των μεταναστών από τα παραμάγαζα που ζουν απομυζώντας το λιγοστό εισόδημά τους.

Θα θέλαμε οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που λόγω της κρίσης επιστρέφουμε στην μετανάστευση παρόμοια αντιμετώπιση από τις χώρες προορισμού μας;

Η Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
http://www.ecogreens-gr.org/humanrights/

Η δημοσιογραφία της δραχμής

2012-01-26T20:22:00.001+02:00

του Σταύρου Τσακυράκη*

Τα ευχάριστα νέα είναι ότι ο κ. Γιάννης Πρετεντέρης δηλώνει ότι είναι με τους καλούς. Τα δυσάρεστα είναι ότι ανακάλυψε πως ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Λουκάς Παπαδήμος είναι με τους άλλους, με τους κακούς.

Ποιοι είναι οι καλοί; Μα φυσικά αυτοί που δεν θέλουν να περικοπούν κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, που είναι αντίθετοι στα φορολογικά μέτρα, που θέλουν ανάπτυξη.

Οι κακοί είναι όσοι ξυπνούν και κοιμούνται πασχίζοντας να βρουν τρόπους για να συρρικνώσουν το εισόδημα των Ελλήνων.

Ποιοι είναι αυτοί; Οι Ευρωπαίοι, οι δανειστές μας (αυτοί οι τοκογλύφοι που δέχτηκαν το κούρεμα του χρέους μας), κάνας δυο υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, μερικοί πολιτικοί, διάφοροι διανοούμενοι και οικονομολόγοι.

Με δεδομένο ότι στους καλούς περιλαμβάνεται όλο σχεδόν το φάσμα του πολιτικού προσωπικού, από τον Σαμαρά μέχρι τον Τσίπρα, συμπεριλαμβανομένου και του βαθέος ΠΑΣΟΚ, κανονικά δεν θα έπρεπε να ανησυχεί κανείς. Αν, όμως, ο πρωθυπουργός της χώρας είναι με τους κακούς, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Πώς κατάλαβε ο έγκριτος κ. Πρετεντέρης ότι ο Παπαδήμος συγκαταλέγεται στους κακούς; Από αυτά που είπε για την ανταγωνιστικότητα. Κατά τον Πρετεντέρη, ο πρωθυπουργός είπε ότι η Ελλάδα

"έχει µείζον πρόβληµα ανταγωνιστικότητας. Ότι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας οφείλεται στο μισθολογικό κόστος. Άρα, οι μισθοί “φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν”. Για όλα τα άλλα εµπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας ο πρωθυπουργός δεν είπε λέξη. ∆εν προσφέρθηκε να µειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων ούτε να βελτιώσει το επιχειρηµατικό περιβάλλον µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Άρα, µπορώ να υποθέσω ότι η συνεισφορά του στον εθνικό διάλογο αφορά κυρίως την περικοπή των µισθών. ∆εν ξέρω τι διαφορετικό υποστηρίζει ο πρόεδρος του ΣΕΒ..."

Φυσικά ο κ. Παπαδήμος δεν είπε ποτέ ότι οι μισθοί «φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν». Τα εισαγωγικά μάλλον υποδηλώνουν αυτό που κατάλαβε ο δημοσιογράφος και το απέδωσε στην δική του γλώσσα. Ασήμαντη ανακρίβεια, θα πείτε, μολονότι τα εισαγωγικά σημαίνουν κατά λέξη απόδοση. Αλλά υπάρχει και ανακρίβεια ουσίας. Ο Παπαδήμος μπορεί να μη γνωρίζει τα οικονομικά τόσο καλά όσο ο Πρετεντέρης, αλλά ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα το είχε ακούσει. Η σχετική δήλωσή του είναι η εξής:

"Η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από το μη μισθολογικό κόστος παραγωγής, όπως προσδιορίζεται από τις ασφαλιστικές εισφορές, το Φ.Π.Α. και άλλους φόρους, τα τιμολόγια δημόσιων υπηρεσιών. Εξαρτάται από τα εμπόδια που η γραφειοκρατία βάζει στην επιχειρηματικότητα, που πολλές φορές μάλιστα συνδυάζονται με διαφθορά. Εξαρτάται και από την ποιότητα των προϊόντων που παράγονται και των υπηρεσιών που προσφέρονται. Η κυβέρνηση προωθεί σειρά διαρθρωτικών αλλαγών, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, αντιμετωπίζοντας τους άλλους παράγοντες που την περιορίζουν."

Ο Παπαδήμος, λοιπόν, «για τα άλλα εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας» μίλησε, και είναι ανακριβές ό,τι του προσάπτει ο κ. Πρετεντέρης, με την προσθήκη μάλιστα ότι τα ίδια υποστηρίζει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Η ειρωνεία είναι ότι ο ΣΕΒ μάλλον με τον Πρετεντέρη είναι και δεν υποστηρίζει τη μείωση των μισθών – αλλά το κύριο είναι να δοθεί ο χαρακτηρισμός, και όχι αν αυτός έχει βάση ή όχι.

Με τον ΣΕΒ, λοιπόν, ο Παπαδήμος, και με την εργατιά ο Πρετεντέρης.
Εκτός από τον ΣΕΒ, υπάρχει κι άλλος χαρακτηρισμός από τον έγκριτο δημοσιγράφο. Σε άλλο σημείο του άρθρου του, γράφει ότι όσα υποστηρίζει ο πρωθυπουργός είναι περίπου αυτά που «θα υποστήριζε και ο κάθε απεσταλμένος του ΔΝΤ» – του παλαιού, διευκρινίζει, διότι το καινούργιο έχει «προσλάβει και υπαλλήλους που σκέφτονται λιγότερο μονόπλευρα». Όχι, ο κ. Πρετεντέρης δεν έγραψε ότι ο κ. Παπαδήμος είναι «εκπρόσωπος της Goldman Sachs». Σε αυτό τον πρόλαβαν άλλοι άλλοι διακεκριμένοι συνάδελφοί του.
Αλλά η λεπτότητα των σχολίων του έχει συνέχεια. Αφού αποδίδει στον κ. Παπαδήμο την αντίληψη ότι «φούσκωσαν» οι πραγματικοί μισθοί την τελευταία 15ετία και άρα πρέπει να ξεφουσκώσουν, θεωρεί την αντίληψη αυτή εξωφρενική. Γράφει:

"Αν ο Πρωθυπουργός της χώρας θεωρεί ότι µια αύξηση πραγµατικών µισθών 34% µέσα σε µια 15ετία αποτελεί «φούσκωµα» που πρέπει να «ξεφουσκώσει», αυτό είναι µάλλον πρόβληµα του ίδιου παρά της χώρας που τον έχει Πρωθυπουργό. Με άλλα λόγια η αύξηση μισθών εξαρτάται από τον χρόνο, όχι από τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και φυσικά μια αύξηση 34% σε μια 15ετία είναι προδήλως ελάχιστη. Επιπλέον, ο οικονομολόγος κ. Παπαδήμος δεν καταλαβαίνει ότι οποιαδήποτε μείωση εισοδημάτων είναι οικονομικά καταστροφική. Αν δεν το καταλαβαίνει ο Πρωθυπουργός της χώρας, τότε είναι σίγουρα πρόβλημα του Πρωθυπουργού και όχι της χώρας που τον έχει Πρωθυπουργό."

Ο αφελής, νόμιζα μέχρι τώρα ότι και φαγούρα να ’χει ο Πρωθυπουργός όλη η χώρα έχει πρόβλημα, αλλά να που δεν είναι έτσι. Η χώρα δεν έχει πρόβλημα. Ο Παπαδήμος έχει. Αν αυτός φύγει από τη μέση, τότε και οι μισθοί θα «φουσκώσουν» και οι φόροι θα μειωθούν. Όλα τα ζητήματα είναι θέμα βούλησης. Αν το Σουδάν έχει 100 δολάρια κατά κεφαλήν εισόδημα, μη νομίσετε ότι η χώρα έχει κάποιο πρόβλημα. Ψάξτε τον Σουδανό Παπαδήμο που θέλει τους μισθούς χαμηλούς και τον κόσμο εξαθλιωμένο.
Ας σοβαρευτούμε.

Το πρόβλημα δεν είναι ένα κίτρινο άρθρο που πρώτα υποστηρίζει ανακρίβειες και πάνω σε αυτές στηρίζει απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Αμέτρητα είναι τέτοιου είδους άρθρα που δημοσιεύονται.

Το πρόβλημα είναι ότι το υπογράφει ένας υποτίθεται έγκυρος και ασφαλώς μορφωμένος δημοσιογράφος. Το ερώτημα είναι γιατί ο κ. Γ. Πρετεντέρης καταφεύγει σε αυτού του είδους τη δημοσιογραφία, γιατί έχει προτεραιότητά του την υπονόμευση με κάθε μέσο του πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου;

Το καλύτερο, βέβαια, θα ήταν να μας το πει ο ίδιος καθαρά και ξάστερα και όχι να μας αφήνει να το υποθέτουμε.

Αγανακτούμε, και δικαιολογημένα, με τους πολιτικούς που, αυτή την κρίσιμη ώρα, αντί για καθαρές κουβέντες μιλούν με υπαινιγμούς, παίζουν παιγνίδια και προσβλέπουν στο προσωπικό τους συμφέρον.

Αλλά το ίδιο δεν ισχύει με τους ανθρώπους που επί δεκαετίες πρωταγωνιστούν από την τηλεόραση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης;

Η εξήγηση που δίνω για την ανοίκεια επίθεση στον κ. Λ. Παπαδήμο είναι η επιλογή Σαμαρά που εδώ και καιρό έχει κάνει ο κ. Γ. Πρετεντέρης.

Ο Παπαδήμος πρέπει να υπονομευθεί, γιατί η ενδεχόμενη επιτυχία του μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Γι’ αυτό ο δημοσιογράφος, βασιλικότερος του βασιλέως, θέλει εδώ και τώρα εκλογές υπολογίζοντας ότι ο εκλεκτός του θα αναδειχθεί νικητής και ο ίδιος θα είναι πάλι «μέσα στα πράγματα».
Η επιλογή Σαμαρά εξηγεί την πλήρη υιοθέτηση της πολιτικής και της τακτικής του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, που μπορεί να συνοψισθεί σε σφοδρή κριτική σε κάθε μέτρο που προτείνεται με πρόσχημα την ανάπτυξη και σε καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι μια άλλη διαπραγμάτευση που μπορεί να μας γλιτώσει από τη λιτότητα είναι δυνατή.

Αρκεί να διαβάσει κανείς τον γκουρού του νεοκεϋνσιανισμού, Νομπελίστα Πωλ Κρούγκμαν, για να καταλάβει ότι μια τέτοια πολιτική για την Ελλάδα αποκλείεται:

"Ακόμη και με αναδιάρθρωση του χρέους, η Ελλάδα θα έχει μεγάλο πρόβλημα, αναγκασμένη να εφαρμόσει έντονη λιτότητα –προκαλώντας βαθιά ύφεση– μόνο και μόνο για να μειώσει το πρωτογενές έλλειμμα, χωρίς τους τόκους. Το μοναδικό πράγμα που θα περιόριζε την ανάγκη για λιτότητα θα ήταν κάτι που να βοηθά την οικονομία να επεκταθεί, ή να μη συρρικνωθεί τόσο πολύ. Κάτι τέτοιο θα μείωνε την οικονομική δυσπραγία, ενώ θα αύξανε τα φορολογικά έσοδα, ελαττώνοντας την απαραίτητη δόση δημοσιονομικής λιτότητας. Όμως, ο μόνος δρόμος για την ανάπτυξη είναι περισσότερες εξαγωγές, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν στην Ελλάδα πέσουν δραματικά τα κόστη και οι τιμές σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Εάν η Ελλάδα ήταν μια εξαιρετικά συνεκτική κοινωνία, με συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό των μισθών, ένα είδος Αυστρίας του Αιγαίου, ίσως να ήταν εφικτό να επιτευχθεί κάτι τέτοιο μέσω της συλλογικά συμφωνημένης οριζόντιας μείωσης των μισθών – μέσω δηλαδή μιας «εσωτερικής υποτίμησης». Αλλά, όπως δείχνουν τα [...] γεγονότα, δεν είναι."

Ακόμη κι αν θέλαμε να ακολουθήσουμε μια επεκτατική οικονομική πολιτική δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε όσο είμαστε στο ευρώ.

Μερικοί (π.χ. ο εκδότης Κουρής) είναι αλήθεια ότι προτείνουν ανοικτά να φύγουμε από το ευρώ και να τυπώσουμε δραχμές. Ο Σαμαράς και ο Πρετεντέρης δεν το λένε, αντίθετα ομνύουν στην ευρωπαϊκή μας συμμετοχή. Η εναντίωσή τους, όμως, σε κάθε μέτρο ή συμφωνία με τους εταίρους μας, καθιστά εκ των πραγμάτων αβέβαιη την παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν δεν εμφανίζουν τους εταίρους μας να θέλουν την καταστροφή, τους εμφανίζουν ως ηλίθιους που δεν καταλαβαίνουν ότι απαιτούν μέτρα που φέρνουν την καταστροφή.

Το χειρότερο είναι ότι αυτή η πολιτική αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της δραχμής. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει το ευρώ και την Ευρώπη, ο κ. Γ. Πρετεντέρης έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Τι είναι αυτή η θολούρα του «όλοι μαζί», έγραψε, «όλοι μαζί για να μη βγούμε από το ευρώ, να μη γυρίσουμε στη δραχμή, να πάρουμε τη νιοστή δόση, να μας δώσουν τα πολλά λεφτά, να κουρέψουμε το χρέος και ό,τι άλλο προκρίνει ο καθένας».

«Διότι αν είναι», συνεχίζει, «να βυθίσουμε ακόμη βαθύτερα τη χώρα στην ύφεση, να περικόψουμε κι άλλο τα εισοδήματα, να βάλουμε ξανά μαχαίρι στις κύριες και επικουρικές συντάξεις, να εγκαθιδρύσουμε εργασιακό Μεσαίωνα με κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης, να μειώσουμε τον κατώτατο μισθό, να βάλουμε βαρύτερους φόρους στους μισθωτούς, να πολλαπλασιάσουμε τις έκτακτες εισφορές, να επιμείνουμε στην πολιτική της υπερφορολόγησης, να καταστρέφουμε τη ζήτηση και να φτάσουμε στο ενάμισι εκατομμύριο τους ανέργους, εγώ δεν είμαι μαζί».

Αν το δίλημμα είναι ευρώ και Μεσαίωνας ή δραχμή και ευημερία, η απάντηση βεβαίως είναι απλή. Αλλά με τη δραχμή μόνο ευημερία δεν θα έρθει. Είναι αλήθεια ότι, αριθμητικά, οι μισθοί θα φουσκώσουν.

Το πραγματικό, όμως, εισόδημα των Ελλήνων θα συντριβεί.

Κάποιοι, όσοι έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, μπορεί να επωφεληθούν.

Όσοι πάλι χρωστούν τεράστια ποσά, μπορεί να ελπίζουν ότι κάποια διευθέτηση θα γίνει. Στην υπόλοιπη χώρα, απλούστατα, θα σκάσει ατομική βόμβα.
Μη νομίσετε, όμως, ότι όσοι παίζουν με το ενδεχόμενο της δραχμής θα αναλάβουν κάποια ευθύνη με την έλευση της καταστροφής. Θα τα ρίξουν όλα πάνω στους υποστηρικτές (κριτικούς ή μη) του μνημονίου ή και στον Παπαδήμο τον ίδιο.

Αυτοί που ροκανίζουν κάθε προσπάθεια της χώρας να βγει από το αδιέξοδο θα εμφανισθούν αμέτοχοι: κάποια φράση που έχουν εκστομίσει υπέρ του ευρώ θα βρουν για να ισχυριστούν ότι οι ίδιοι δεν ήθελαν την καταστροφή.

Οι ευθύνες των πολιτικών για την κατάντια της χώρας μας είναι δεδομένες. Η κοινή γνώμη όχι μόνο το έχει αντιληφθεί αλλά, εξοργισμένη, τους απορρίπτει όλους συλλήβδην.

Δεν είναι καιρός να αποδώσουμε ευθύνες και στους πρωταγωνιστές της ενημέρωσης;

Σε όλους αυτούς που δεν πήραν είδηση για τον φοβερό εκτροχιασμό της χώρας τα τελευταία χρόνια και μετατράπηκαν, εν μία νυκτί, σε οικονομολόγους παγκόσμιας εμβέλειας;

Σε αυτούς που συνεχίζουν να παίζουν «παιχνίδια εξουσίας» με την ίδια πάντα αλαζονεία και με τη βεβαιότητα ότι διαθέτουν το φως το αληθινό;

*από το the books' journal που κυκλοφορεί

Οι βασικές ομιλίες στο συνέδριο των Πράσινων στο Βερολίνο "Η Ελλάδα σε κρίση", με μετάφραση

2012-01-26T19:38:00.000+02:00

Η σημερινή κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως μια χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα, διαθέτει ένα σημαντικό δυναμικό. Αλλά κυβερνιέται πολύ άσχημα. Σε αυτό ευθύνη έχουν και τα κυρίαρχα ΜΜΕ, όπως επίσης και τα μέλη της πολιτικής ελίτ. Οι προσκεκλημένοι στο συνέδριο με θέμα «Η Ελλάδα σε κρίση», ρωτήθηκαν για την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ευθύνη, για τις σημαντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική δημοκρατία και η κοινωνία και τους τρόπους που μπορεί να συμμετέχει επιτυχώς σε μια ενοποιημένη Ευρώπη.

Κώστας Σημίτης, Daniel Cohn Bendit

Γιώργος Σταθάκης, Νίκος Χρυσόγελος, Νίκος Χαριτάκης κ.ά.

Γιάννης Βούλγαρης, Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Καλλιόπη Σπανού κ.ά.

Πιτσιρίκος: ένας σύγχρονος αυριανιστής

2012-01-26T00:00:00.002+02:00

του Ηλία Κανέλλη*

Πριν ο Παύλος Μπακογιάννης, ως πολιτική προσωπικότητα με ανοιχτό και χωρίς προκαταλήψεις πνεύμα, προωθήσει, το 1989, για λογαριασμό της Νέας Δημοκρατίας, την προσέγγιση για συγκυβέρνηση με την Αριστερά, είχε εργαστεί πολλά χρόνια ως δημοσιογράφος.

Παρεμβατικός και ουσιαστικός, έγκυρος σχολιαστής και μαχητικός υπερασπιστής της νομιμότητας στην Ελλάδα, υπήρξε το σύμβολο της αντιδικτατορικής πάλης λόγω της εκπομπής του στη Βαυαρική Ραδιοφωνία τα χρόνια της χούντας. Όχι άδικα.

Ενδεικτικές είναι οι αναφορές που έστελναν στη χούντα οι έλληνες διπλωματικοί υπάλληλοι (στην ουσία υπηρέτες του καθεστώτος) από τη Γερμανία:

"Ο Π. Μπακογιάννης συνεχίζει τας κακοήθεις και ανθελληνικάς εκπομπάς του. Πρέπει να τεθή θέμα Μπακογιάννη και να ζητηθή η αποπομπή του από του σταθμού" . "Το κακόβουλον τούτο πρόγραμμα ησχολήθη καθ’ ολοκληρίαν εις ανακοινώσεις σχετικώς με την δίκην Παναγούλη και εις διαμαρτυρίας και αντιδράσεις κατά της εκδοθείσης καταδικαστικής αποφάσεως των στρατοδικείων" κ.τ.τ.

Πριν πέσει θύμα των δολοφόνων της 17 Νοέμβρη, στις 27 Σεπτεμβρίου 1989, ο Παύλος Μπακογιάννης είχε τεθεί στο στόχαστρο της ισχυρής, εκείνη την εποχή, εφημερίδας Αυριανή των αξιότιμων κυρίων Γεωργίου και Μάκη Κουρή – ο ιδιότυπος λαϊκισμός της εφημερίδας, κράμα ρατσισμού, χυδαιότητας, προκαταλήψεων και οπισθοδρόμησης, είχε γεννήσει και όρο, που για χρόνια ήταν συνώνυμος του ακραίου κιτρινισμού στον Τύπο: αυριανισμός.

Η εφημερίδα, επιχειρώντας να αποσείσει την κρατούσα εικόνα της βαρύτατης ευθύνης του Ανδρέα Παπανδρέου στο σκάνδαλο Κοσκωτά, ενορχήστρωσε μια μακρά συκοφαντική εκστρατεία κατά του Παύλου Μπακογιάννη, επιχειρώντας να τον σπιλώσει ηθικά παρουσιάζοντάς τον ως πρωτεργάτη του σκανδάλου (ο Μπακογιάννης είχε συνεργαστεί με τον Κοσκωτά στο στήσιμο της εταιρείας του Κοσκωτά Γραμμή και στα πρώτα δημοσιογραφικά εγχειρήματά του).

Στις 31 Αυγούστου 1989, η εφημερίδα είχε κυκλοφορήσει με τον «ξύλινο» τίτλο μισής σελίδας: «Κλεπταποδόχος ο Μπακογιάννης». Την επομένη, η εφημερίδα, στην ίδια θέση, έβγαζε και την ετυμηγορία: «Στον Κορυδαλλό ο Μπακογιάννης».
Έπειτα ήρθε η συμμορία του Ξηρού και του Κουφοντίνα να «εκτελέσει» (σύμφωνα με τη δημοσιογραφική ορολογία της εποχής) τον ήδη «καταδικασθέντα» στα πρωτοσέλιδα του κίτρινου Τύπου.

Πέρασε πολύς καιρός από τότε, μια μέρα, πολύ αργά, συνελήφθησαν και δικάστηκαν τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Εκείνες τις μέρες, στη διάρκεια της δίκης, σε μια διαδήλωση συμπαθούντων της τρομοκρατίας, πρωτογράφτηκε στους τοίχους το αδιανόητο σύνθημα: «Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη».

Οι φίλοι των τρομοκρατών, οπαδοί μιας αδιάλλακτης, εμφυλιοπολεμικής Αριστεράς, εκδικούνταν ακόμα μια φορά το πρόσωπο που είχε εισηγηθεί την πολιτική συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων που (τότε) δεν υπερέβαιναν τα συνταγματικά όρια.
Είχε όμως έλθει το πλήρωμα του χρόνου, η Αυριανή είχε χάσει τη δύναμή της. Όχι όμως κι ο αυριανισμός. Ίσα ίσα.

Αυτός κατόρθωσε, με διάφορες παραφυάδες και σε διάφορες εκδοχές, να διαχυθεί σε πολλά ΜΜΕ της εποχής μας καθώς και στα χιλιάδες νέα μέσα ενημέρωσης και γενικότερα έκφρασης που οφείλουν την ύπαρξή τους στο Διαδίκτυο.

Δικαιούται να πει κανείς ότι έτσι συμβαίνει με τον Τύπο.

Ένα τμήμα του είναι κίτρινο, χυδαίο, συκοφαντικό, ρατσιστικό, βάρβαρο – αλλά είναι σημαντικότερο το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας που, απαίδευτη και μπρούτα, έχει σε μεγάλο βαθμό ανεχθεί, ακόμα και σιγοντάρει αυτούς που εσκεμμένα την παραπλανούν και την ντρεσάρουν.
Υπάρχουν, όμως, κάποια πρόσωπα που καλύπτονται πίσω από ένα λούστρο, μια επίφαση πνευματικότητας, επίφαση που την απέκτησαν είτε διότι κάποτε διάβασαν δυο βιβλία παραπάνω είτε γιατί κυκλοφόρησαν σε κύκλους ζωηρών και ανοιχτών ανθρώπων είτε επειδή τους συναναστράφηκαν σοβαροί άνθρωποι είτε διότι είναι πιο καπάτσοι από τους άλλους – κι αυτά τα πρόσωπα διεκδικούν εμβέλεια μεγαλύτερη από τους κίτρινους με πατέντα. Πολλές φορές την κερδίζουν. Στο όνομα της παρεμβατικότητας, της τόλμης, της αυθάδειας, της σάτιρας…

Και τότε…
Ε, τότε, πολύ συχνά, γίνονται κάτι όπως ο ψευδώνυμος Πιτσιρίκος – που του αρέσει να παραδίδει μαθήματα υποτίθεται απείθειας στο σύστημα.
Στις 15 Ιανουαρίου, μια ομάδα «αγανακτισμένων», όπως αποκαλούνται στη σλανγκ της δημοσιογραφίας διάφοροι ετερόκλητοι διαδηλωτές που συνήθως απαξιώνουν τον κοινοβουλευτισμό, έστω διά των εκπροσώπων του, επιχείρησε να προπηλακίσει την Ντόρα Μπακογιάννη στην Κρήτη, πετώντας πέτρες και γιαούρτια. Ανάμεσα στα συνθήματα που φώναξαν, πριν αποχωρήσουν, ήταν και το αδιανόητο: «Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη». Την επομένη, ο Πιτσιρίκος «σατίρισε πολιτικά» το συμβάν ως εξής:

Οι γιαουρτωτές της κυρίας Μπακογιάννη φώναξαν το σύνθημα "Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη". Θεωρώ απαράδεκτο το σύνθημα και είναι ντροπή να βεβηλώνεται η μνήμη ενός νεκρού. Το σύνθημα "Σκατά στον τάφο του Μπακογιάννη" –εκτός από απαράδεκτο– είναι και περιττό. Υποθέτω πως η κυρία Μπακογιάννη θα επισκέπτεται τον τάφο πού και πού.

Όποιος γράφει δεν είναι υποχρεωμένος να λατρεύει τα πρόσωπα για τα οποία γράφει, είτε ζουν είτε πέθαναν.

Δεν είναι καν υποχρεωμένος να αιτιολογεί την αντίθεσή του.

Αλλά όποιος διεκδικεί παρεμβατικότητα και κύρος, οφείλει να μπορεί να επικαλεσθεί ένα κίνητρο δημόσιου συμφέροντος: τον έλεγχο ή τον αποτροπιασμό από πρόσωπα ή τις πράξεις τους.

Οι υβριστές δήθεν αγανακτισμένοι της Κρήτης ήξεραν γιατί μισούν τον Μπακογιάννη. Ο Πιτσιρίκος αμφιβάλλων αν αναρωτήθηκε, αποδεικνύει συνέχεια ότι δεν τον νοιάζουν οι λεπτομέρειες της τεκμηρίωσης μιας θέσης.

Η προκατάληψη προηγείται του επιχειρήματος. Κι έτσι, απλά, υιοθετεί το χυδαίο σύνθημα των εμφυλιοπολεμικών αριστερών.

Ένα σύνθημα που υποκρύπτει μίσος – αλλά και αποκαλύπτει κιτρινισμό, χυδαιότητα, συκοφαντικό πνεύμα, ρατσισμό, βαρβαρότητα. Δηλαδή: αυριανισμό.

Τον αυριανισμό της εποχής του Ίντερνετ.

ΥΓ. Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία χυδαιότητα του Πιτσιρίκου στον δημόσιο «διάλογο», όπως αυτός τον αντιλαμβάνεται. Είναι όμως η κορυφαία.

*από το νέο τεύχος του the books' journal που κυκλοφορεί από σήμερα

Για την ομιλία Σημίτη

2012-01-25T08:59:00.001+02:00

του minority opinion*

Ευπρεπές το κείμενο του κ. Σημίτη αλλά δυστυχώς όχι ειλικρινές.
Ενδεικτικά δυο τρία σημεία:
"Κατά μέσο όρο το διάστημα 2000-07 το ετήσιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδος ήταν -8,4% και της Πορτογαλίας -9,4% ενώ το πλεόνασμα της Γερμανίας ήταν 3,2% και της Ολλανδίας 5,4%. Για να καλύψουν το έλλειμμα αυτό οι περιφερειακές χώρες είναι υποχρεωμένες να δανείζονται όλο και περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του δημοσίου χρέους τους."
Ακριβώς το αντίθετο από την πραγματικότητα.

Οι προϋπολογισμοί της ελληνικής κυβέρνησης ήταν συνεχώς ελλειμματικοί για να συντηρούν τον κομματικό στρατό των δύο μεγάλων κομμάτων και τους κομματικούς προμηθευτές και κατασκευαστές.

Τα δανεικά που κάλυπταν τα ελλείμματα αυτά, πέφτοντας στην αγορά δημιουργούσαν το έλλειμμα στο ισοζύγιο, γιατί τα δανεικά ξοδεύονταν τελικά σε προϊόντα εισαγωγής.

Χωρίς κρατικό έλλειμμα δεν θα υπήρχαν δανεικά και κατά συνέπεια δεν θα υπήρχε δυνατότητα για δημιουργία ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο.
Τα κρατικά ελλείμματα δεν είναι ούτε νομοτελειακά ούτε τυχαία. Αποτελούν πολιτική απόφαση της πολιτικής τάξης, που εξαγοράζει με τον τρόπο αυτό την παραμονή της στην εξουσία.
Για παράδειγμα την τελευταία δεκαετία τα κόμματα πήραν συνολική κρατική επιχορήγηση γύρω στα € 700 εκ. Αν προσθέσουμε και τον τραπεζικό δανεισμό ξεπερνούμε το € 1.2 δις. Έτσι μεγαλώνει το δημόσιο χρέος και όχι λόγω ιστορικών συγκυριών.
"Η Ισπανία βρίσκεται σήμερα σε κρίση, αν και δεν παρουσίαζε ελλείμματα ανώτερα του ορίου του 3% του ΑΕΠ και είχε δημόσιο χρέος που έφτανε μόλις το 31% του ΑΕΠ το 2006. Αιτία της κρίσης ήταν η αλόγιστη ανάπτυξη της οικοδομικής δραστηριότητας, η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων, η αδυναμία των τραπεζών να εισπράξουν τα δάνεια που είχαν χορηγήσει και η υποχρεωτική πια παρέμβαση της πολιτείας για να σώσει τις τράπεζες και να περιορίσει τις επιπτώσεις της κρίσης."
Με ποια λεφτά στηρίχθηκε αυτή η αλόγιστη ανάπτυξη;

Φυσικά όχι των καταθετών.

Στηρίχθηκε σε δάνεια των τραπεζών από την ECB με τεχνητά χαμηλά έως και μηδενικά επιτόκια, με πολιτική απόφαση της ηγεσίας της ΕΕ, για να πριμοδοτηθεί "η ανάπτυξη" δηλαδή η φούσκα του real estate.

Φυσικά ο πραγματικός λόγος ήταν η φθηνή χρηματοδότηση των ανά την Ευρώπη κρατικών ελλειμμάτων. Και σαν να μην έφταναν τα χαμηλά επιτόκια, η ECB χαλάρωσε σιωπηρά και την αναλογία μεταξύ καταθέσεων και χορηγήσεων πολύ πιο κάτω από το 10% που από μόνο του αποτελεί σκάνδαλο κολοσσιαίων διαστάσεων.

Για να εξηγούμαστε.

Χωρίς φτηνό χρήμα από το πουθενά, φούσκες δεν μπορούν να δημιουργηθούν.

Από τη στιγμή που η ρευστότητα μεγαλώνει τεχνητά, οι φούσκες είναι αναπόφευκτες, είτε στις μετοχές, είτε στα ακίνητα είτε σε άλλα assets. H υπερβάλλουσα ρευστότητα πρέπει να διοχετευτεί σε κάποιον τομέα και εκεί οι τιμές ανεβαίνουν παράλογα δημιουργώντας το φαινόμενο της φούσκας.
Η αειφόρος ανάπτυξη μπορεί να στηριχθεί μόνο πάνω στην πραγματική αποταμίευση. Η ανάπτυξη προκύπτει όταν μια σε μια οικονομία, ένα μέρος των εισοδημάτων πηγαίνει σε νέες επενδύσεις αντί σε κατανάλωση. Όσο μεγαλύτερη είναι η αποταμίευση τόσο μεγαλύτερη και η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη.

"Παράβλεψαν ότι η διαδικασία σύγκλισης δεν μπορεί να ολοκληρωθεί σε λίγα χρόνια, ιδίως διότι η καθυστέρηση της ανάπτυξης δεν οφείλεται μόνο σε οικονομικά αίτια, αλλά και σε υστερήσεις σε άλλους τομείς όπως της διοίκησης και της παιδείας όπου οι αλλαγές απαιτούν χρόνο."
Πόσο χρόνο άραγε; Η δημόσια διοίκηση είναι καλύτερη σήμερα από το 1980; Η παιδεία; Η υγεία;
Οι βελτιώσεις σε αυτούς τους τομείς απαιτούν πολιτική ανδρεία, η οποία απουσιάζει από την ελληνική πολιτική τάξη στο σύνολό της.
"Οι τράπεζες συνέχισαν να χρηματοδοτούν ακόμη και όταν ξεπεράστηκαν τα ασαφή όρια ασφάλειας. Όταν ούτε αυτές δεν μπορούσαν πια να δανείζονται από άλλες τράπεζες, τα κράτη αναγκάστηκαν να καλύψουν το κενό με δικό τους δανεισμό και στήριξη των τραπεζών με αποτέλεσμα τη συσσώρευση τελικά ενός τεράστιου δημοσίου χρέους."
Γιατί ασαφή όρια άραγε;

Γιατί δανείζονται από άλλες τράπεζες;

Δεν είναι ανταγωνιστικές ανώνυμες εταιρείες;

Όχι; Δεν χρειάζεται να πάμε παρακάτω.
Όταν το τραπεζικό σύστημα είναι ένα επίσημο φανερό καρτέλ, που δανείζεται με μηδενικά επιτόκια από την ECB, η οποία δημιουργεί χρήμα εκ του μηδενός και όταν το καρτέλ αυτό απολαμβάνει της (ανεπίσημης) κρατικής διαβεβαίωσης ότι μπορεί να ρισκάρει τα πάντα χωρίς συνέπειες, γιατί θα τις στηρίξουν οι φορολογούμενοι, ποιος άραγε απορεί με το αποτέλεσμα;

Όλο το κείμενο του κ. Σημίτη, δείχνει ότι για ακόμα μια φορά δεν θέλει να πεί τα πράγματα με το όνομά τους, ίσως γιατί βλέπει ότι τελικά θα αποτελέσει για άλλη μια φορά την χρυσή εφεδρεία του ΠΑΣΟΚ. Συγκριτικά με τους άλλους, ενδεχομένως να είναι και ευτύχημα τόσο για το ΠΑΣΟΚ όσο και για τον τόπο.
Είναι τουλάχιστον ευπρεπής.

*κείμενο-σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση

Το ελληνικό πρόβλημα ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της. Η έξοδος από την κρίση επιβάλλει "την φυγή προς τα εμπρός"

2012-01-24T01:46:00.005+02:00

Η ομιλία Κώστα Σημίτη στην εκδήλωση των Γερμανών Πράσινων για την ελληνική κρίση:

Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα να είμαι ο κύριος ομιλητής της σημερινής εκδήλωσης. Δέχθηκα την πρόσκληση γιατί μας κατέχει όλους το συναίσθημα ότι είναι μια εποχή κρίσης και καθένας μας οφείλει να συμβάλει στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων που ταλαιπωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί δύο χρόνια περίπου η κρίση χρέους αποτελεί το κεντρικό θέμα της ειδησεογραφίας με το ελληνικό πρόβλημα στο επίκεντρό της.

Ο τίτλος της σημερινής συζήτησης "Griechenland quo vadis?" υπονοεί ότι η πορεία της Ελλάδας έχει καθοριστική σημασία για την οικονομική εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τούτο γιατί η κρίση χρέους εκδηλώθηκε πρώτα στην Ελλάδα και η αδυναμία της χώρας να εξοφλήσει τις οφειλές της προκαλεί την σημερινή αναταραχή στην Ένωση. Ευθύνη αποδίδουν στην Ελλάδα και γιατί θεωρούν ότι παραπλάνησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως προς το ύψος των ελλειμμάτων και του χρέους της και πέτυχε την ένταξη στην ΟΝΕ χωρίς να έχει εκπληρώσει τις προϋποθέσεις. Ο ισχυρισμός αυτός, ότι η Ελλάδα πέτυχε την είσοδο στην ΟΝΕ ενώ δεν είχε τις προϋποθέσεις, δεν ανταποκρίνεται όμως στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι τα κριτήρια ένταξης εγκρίθηκαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και αφορούσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα (που έπρεπε να είναι κάτω από το 3% του ΑΕΠ), τον πληθωρισμό, τα επιτόκια και τη σταθεροποίηση των συναλλαγματικών ισορροπιών. Τα στοιχεία πιστοποιήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα (ΕΚΤ), ενώ η απόφαση ελήφθη από τους υπουργούς οικονομικών στο πλαίσιο του ΕCOFIN.

Η Ελλάδα εισήλθε στη ζώνη του ευρώ με βάση την αξιολόγηση των επιδόσεών της του έτους 1999. Στη συνέχεια, το 2004, αμέσως μετά τις εκλογές, η καινούρια κυβέρνηση του κόμματος της Ν. Δημοκρατίας προχώρησε σε αναδρομική αλλαγή των κανόνων που αφορούσαν την εγγραφή των στρατιωτικών δαπανών: αντί της εγγραφής τους κατά τον χρόνο παράδοσης του εξοπλισμού -όπως ήταν ο κανόνας στην πλειονότητα, μάλιστα σήμερα στο σύνολο, των ευρωπαϊκών χωρών- οι δαπάνες μεταφέρθηκαν στο χρόνο κατά τον οποίο πραγματοποιούνταν οι παραγγελίες.
Αυτό είχε ως συνέπεια, σημαντικά ποσά που έπρεπε να περιληφθούν στους μετά το 2004 προϋπολογισμούς να εγγραφούν σαν δαπάνες της προηγούμενης περιόδου -περιλαμβανομένου του 1999- μεταφορά η οποία διόγκωσε τα προηγούμενα ελλείμματα.

Έχω επανειλημμένως καταγγείλει αυτό το τέχνασμα, που υπέκρυπτε πολιτικά κίνητρα. Δυστυχώς, ορισμένοι επιμένουν ακόμη, αμφισβητώντας ουσιαστικά την αξιοπιστία των υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Αλλά δεν θα πρέπει επίσης να μας διαφύγει μια λεπτομέρεια που υποδηλώνει κακοπιστία στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης: το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γαλλίας το 1997, έτος της ένταξής της -που υπολογιζόταν στο 3,3% του ΑΕΠ- ήταν υψηλότερο από της Ελλάδας (3,1%) ακόμη και μετά την προσαρμογή του 2004.

Τα ελλείμματα της Ελλάδας δεν είναι η αποκλειστική αιτία της σημερινής κρίσης στην Ευρωζώνη, όπως πολλοί πιστεύουν.

Τα χρέη δεν προέκυψαν μόνο από υπερβολικές σπατάλες. Έχουν και άλλες αιτίες. Παράδειγμα αποτελεί η ισπανική περίπτωση. Η Ισπανία βρίσκεται σήμερα σε κρίση, αν και δεν παρουσίαζε ελλείμματα ανώτερα του ορίου του 3% του ΑΕΠ και είχε δημόσιο χρέος που έφτανε μόλις το 31% του ΑΕΠ το 2006. Αιτία της κρίσης ήταν η αλόγιστη ανάπτυξη της οικοδομικής δραστηριότητας, η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων, η αδυναμία των τραπεζών να εισπράξουν τα δάνεια που είχαν χορηγήσει και η υποχρεωτική πια παρέμβαση της πολιτείας για να σώσει τις τράπεζες και να περιορίσει τις επιπτώσεις της κρίσης.Η διαφορά επιπέδων ανάπτυξης μεταξύ Βορρά και Νότου, η μειωμένη ανταγωνιστικότητα των περιφερειακών χωρών και τα μεγάλα ελλείμματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών τους ήταν ένας πολύ σοβαρότερος λόγω για την έξαρση του χρέους στις χώρες της περιφέρειας της Ένωσης από την διαχειριστική ανικανότητα των διοικούντων της. Κατά μέσο όρο το διάστημα 2000-07 το ετήσιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδος ήταν -8,4% και της Πορτογαλίας -9,4% ενώ το πλεόνασμα της Γερμανίας ήταν 3,2% και της Ολλανδίας 5,4%. Για να καλύψουν το έλλειμμα αυτό οι περιφερειακές χώρες είναι υποχρεωμένες να δανείζονται όλο και περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του δημοσίου χρέους τους.

Η εξέλιξη αυτή δεν είχε προβλεφθεί από τους δημιουργούς της ΟΝΕ. Πίστευαν, ότι η ελευθερία διακίνησης κεφαλαίων και η ενιαία αγορά θα διασφάλιζαν χάρη στο χαμηλότερο εργατικό κόστος επενδύσεις στις περιφερειακές χώρες και έτσι η απόσταση από τις αναπτυγμένες θα μειωνόταν βαθμιαία.

Παράβλεψαν ότι η διαδικασία σύγκλισης δεν μπορεί να ολοκληρωθεί σε λίγα χρόνια, ιδίως διότι η καθυστέρηση της ανάπτυξης δεν οφείλεται μόνο σε οικονομικά αίτια, αλλά και σε υστερήσεις σε άλλους τομείς όπως της διοίκησης και της παιδείας όπου οι αλλαγές απαιτούν χρόνο.

Πίστευαν επίσης ότι η υπέρβαση ενός ανεκτού ορίου του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών θα οδηγούσε σε παύση χρηματοδότησης των εισαγωγών από τις τράπεζες, το κλείσιμο επιχειρήσεων και τη μείωση της ζήτησης για τα εισαγόμενα προϊόντα, ώστε να επανέλθει υπό την πίεση της υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας η ισορροπία στις διεθνείς συναλλαγές και βαθμιαία η ανάκαμψη.

Το θεωρητικό αυτό σχήμα δεν επαληθεύτηκε. Οι τράπεζες συνέχισαν να χρηματοδοτούν ακόμη και όταν ξεπεράστηκαν τα ασαφή όρια ασφάλειας. Όταν ούτε αυτές δεν μπορούσαν πια να δανείζονται από άλλες τράπεζες, τα κράτη αναγκάστηκαν να καλύψουν το κενό με δικό τους δανεισμό και στήριξη των τραπεζών με αποτέλεσμα τη συσσώρευση τελικά ενός τεράστιου δημοσίου χρέους.

Χρειάζεται λοιπόν η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα της ευρωζώνης και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της. Αν αυτό δεν συμβεί τότε θα υπάρξουν και στο μέλλον επαναλαμβανόμενες κρίσεις.

Οι χώρες της περιφέρειας της Ένωσης παρουσιάζουν εκτός της μειωμένης ανταγωνιστικότητας και υστερήσεις στην οργάνωση της διοίκησης, την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών τους, τις γνώσεις και ικανότητες των υπαλλήλων τους. Οι ρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζονται, αλλά με καθυστερήσεις, με ατέλειες και με τρόπο που δεν συμπίπτει με τις επιδιώξεις της Ένωσης.

Η υστέρηση στη λειτουργία θεσμών έδωσε αφορμή στον ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα αλλά ίσως και άλλες περιφερειακές χώρες δεν θα ’πρεπε να είχαν γίνει μέλη της ΟΝΕ.

Η ΟΝΕ δεν είναι όμως μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν. Είναι ένα εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, ώστε να διευκολυνθεί η οικονομική συνεργασία των μελών της, να δημιουργηθούν σχέσεις οι οποίες θα ενδυναμώνουν την κοινή προσπάθεια ανάπτυξης, να επιτευχθεί βαθμιαία σύγκλιση των οικονομιών και καλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρέχουν η κατάργηση των συνόρων και οι κοινές επιδιώξεις. Είναι κοινό σχέδιο προόδου.

Οφείλει να εντάσσει λοιπόν στο σχεδιασμό τόσο τους πιο ισχυρούς με τις δυνατότητές τους όσο και τους πιο αδύνατους με τις αδυναμίες τους. Να λαμβάνει υπόψη του τις ανισότητες και να αποτιμά το γεγονός ότι οι αναπτυγμένες χώρες δεν επιβαρύνονται μόνο αλλά αποκομίζουν και σημαντικά κέρδη χάρη στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες τους και τις εξαγωγές τους.

Το πλέγμα πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό που έχει δημιουργηθεί από τη μέχρι τώρα κοινή πορεία αποτελεί μια τεράστια επένδυση σε ιδέες, κεφάλαια και εργασία που κανένα από τα μέλη δεν είναι σε θέση να αγνοήσει και να θυσιάσει χωρίς τεράστιο κόστος για το ίδιο. Τα αποτελέσματα μιας διάσπασης της ΟΝΕ δεν μπορούν να υπολογιστούν. Θα ήταν εξαιρετικά αρνητικά ακόμη και για κείνους που ίσως θεωρούν ότι η ΟΝΕ δεν εγγυάται πλήρως τα οικονομικά τους συμφέροντα. Όλες οι χώρες θα υποβαθμίζονταν κατά πολύ τόσο όσον αφορά την πολιτική τους απήχηση όσο και τις οικονομικές τους δυνατότητες.

Η αλληλεγγύη είναι ένας όρος που δεν είναι αρεστός σε ορισμένες χώρες της Ένωσης. Θεωρούν ότι υποδηλώνει μια υποχρέωση συμπαράστασης προς άλλους που δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Συνεπάγεται μια μονόπλευρη δέσμευση. Όμως τα πράγματα επιβάλλουν την αμοιβαία σύμπραξη και συμπαράσταση. Η έκταση της καθορίζεται όχι μόνο από τα νομικά κείμενα αλλά και από τις συνθήκες, τις σχέσεις που έχουν διαμορφωθεί και τους κινδύνους που προκύπτουν. Σε ένα σύνολο όπου υπάρχουν συνεχείς και χρήσιμες αλληλοεπιδράσεις ανάμεσα στα μέλη του τόσο ο ισχυρότερος όσο και ο ασθενέστερος έχουν συμφέρον για τη διατήρηση και την ενίσχυσή του.

Όταν ιδρύθηκε η ΟΝΕ πολλοί παρατηρητές στη Μ. Βρετανία και στις ΗΠΑ θεώρησαν ότι το εγχείρημα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Υποστήριξαν ότι μια νομισματική ένωση προϋποθέτει μια πολιτική ενοποίηση, ώστε να υπάρχει μια κεντρική εξουσία που θα παίρνει τις απαραίτητες αποφάσεις. Η έλλειψή της θα οδηγήσει την Ένωση σε αδιέξοδα. Κατά τη διάρκεια της κρίσης επανέλαβαν ότι «η Ευρώπη συναντά δυσκολίες επειδή οι πολιτικές ελίτ υποχρέωσαν την ευρωπαϊκή ήπειρο να υιοθετήσει ένα ενιαίο νόμισμα, αν και δεν ήταν έτοιμη γι’ αυτό» (Krugmann, International Herald Tribune 21/2/2010). Αποκάλεσαν την ΟΝΕ «ευρωσαλάτα».

Η εξέλιξη επιβεβαίωσε μόνο μερικά τις προβλέψεις αυτές. Η ΟΝΕ λειτούργησε θετικά για όλα τα μέλη της τα πρώτα χρόνια, οι χώρες της περιφέρειας χάρη σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, και μειωμένο κόστος δανεισμού τους και συγκλίναν προς τις ανεπτυγμένες χώρες. Η κρίση που άρχισε το 2007 έδειξε ότι η πρόοδος αυτή ήταν εύθραυστη. Δεν βασιζόταν σε ένα συγκεκριμένο αποδεκτό από τα μέλη σχέδιο, αλλά σε μια πολιτική που έδινε πρωτεύουσα σημασία στην ελεύθερη λειτουργία της αγοράς και στην αυτόματη αποκατάσταση των ανισορροπιών που προκύπτουν. Η πολιτική δεν πρόβλεπε την αντιμετώπιση αρνητικών φαινομένων στην Ένωση, όπως ήταν η μεγέθυνση των ελλειμμάτων και η μείωση της ανταγωνιστικότητας ορισμένων κρατών. Η ύφεση, το δημόσιο χρέος, τα κυβερνητικά ελλείμματα, οι δυσκολίες των τραπεζών πήραν ως εκ τούτου ανησυχητικές διαστάσεις. Οι αυτόματοι σταθεροποιητές, στους οποίους οι κυβερνήσεις έλπιζαν ότι θα ελέγχουν την κρίση, δεν λειτούργησαν.

Μόλις στα τέλη του 2009 η ΟΝΕ άρχισε να συνειδητοποιεί ότι οι διαφορές της ανταγωνιστικότητας στην Ένωση, η υπερχρέωση των περιφερειακών χωρών και η ανασφάλεια που είχε προκληθεί από τη χρηματοπιστωτική κρίση στις αγορές οδηγούσαν σε κρίση χρέους, σε κίνδυνο στάσης πληρωμών ορισμένων χωρών με άμεσα αρνητικά αποτελέσματα για τις τράπεζες. Αφορμή ήταν η εξέλιξη στην Ελλάδα. Χρειάστηκαν πέντε περίπου μήνες για να εκπονηθεί την άνοιξη του 2010 ένα σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να θεσμοθετηθεί ο προσωρινός Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με κεφάλαιο 440 δις ευρώ, που θα συμπαραστεκόταν σε άλλα μέλη της ΟΝΕ.

Η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε, παρά τις καθυστερήσεις στη λήψη των αποφάσεων, ένα αποφασιστικό βήμα σε μια νέα κατεύθυνση σε σύγκριση με το παρελθόν των αμφιβολιών και δισταγμών. Η ρήτρα της Συνθήκης, ότι τα κράτη μέλη της ΟΝΕ δεν είναι υποχρεωμένα να συμπαρίστανται σε κράτος που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και ότι κάθε κράτος μέλος θα πρέπει μόνο του να αντιμετωπίζει τις όποιες δυσκολίες, ξεπεράστηκε από τα πράγματα. Η αντίληψη ότι τα μέλη της ΟΝΕ έχουν κοινές επιδιώξεις, κοινά συμφέροντα και πρέπει να αντιμετωπίζουν από κοινού τους κινδύνους επικράτησε. Έγινε αποδεκτό, παρά τις ισχυρές αντιρρήσεις που υπάρχουν στην κοινή γνώμη πολλών κρατών, ότι η τύχη του ενός κράτους μέλους μπορεί να επηρεάσει τις τύχες των άλλων μελών και γι’ αυτό απαιτείται μόνιμος συντονισμός και κοινές δράσεις.

Η συμφωνία μεταξύ της ΟΝΕ και της Ελλάδας για την πολιτική, που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση. Το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν ότι απαιτούσε από την Ελλάδα να αποκαταστήσει σε μόλις τρία χρόνια δηλαδή μέχρι το 2013 μια δημοσιονομική κατάσταση σύμφωνη με τις επιταγές των Συνθηκών, να περιοριστεί δηλαδή το έλλειμμά της από 15,4% του ΑΕΠ σε 3% δηλαδή κατά 12%. Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα η περικοπή των δαπανών θα έπρεπε να φτάσει το 18% συνολικά, ώστε να καλυφθούν οι μειώσεις εσόδων λόγω της υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας. Αυτοί οι όροι συνεπάγονταν περιορισμούς στις δαπάνες και επιδόσεις ως προς την αναπτυξιακή προσπάθεια που ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτό που μπορούν να επιτύχουν χώρες με πολύ καλύτερες προϋποθέσεις ανάκαμψης απ’ ό,τι η Ελλάδα. Ήταν εξωπραγματικοί. Το Μνημόνιο δεν προέβλεπε επίσης ειδική ρύθμιση να αντισταθμίσει τις επιπτώσεις της περικοπής δαπανών στις επενδύσεις, όπως π.χ. τη δυνατότητα άντλησης των πόρων των διαθρωτικών ταμείων χωρίς να υπάρχει εθνική συμμετοχή. Το αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα να επιτύχει μεν περιορισμό του ελλείμματος κατά 6% του ΑΕΠ περίπου συνολικά το 2010 και το 2011, γνώρισε όμως μια πρωτόγνωρη ύφεση για τα χρόνια 2009-2012 πολύ υψηλότερη εκείνης που καθόριζε το Μνημόνιο. Αντί για 8,6% περίπου υπολογίζεται να φτάσει συνολικά στο -15% περίπου. Οι αισιόδοξες προβλέψεις του Μνημονίου για αρχή ανάπτυξης από το 2012, πρωτογενή πλεονάσματα ήδη από το 2012 και προσφυγή στις διεθνείς αγορές για δανεισμό επίσης από το 2012 αποδείχθηκαν τελείως λανθασμένες. Η ύφεση και η αβεβαιότητα ματαίωσαν τέλος τα όποια σχέδια επενδύσεων.

Οι συντάκτες του Μνημονίου είχαν παραλείψει επίσης να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας παρά την ύφεση που επήλθε και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση.

Επειδή οι αρχικοί υπολογισμοί των δανειστών δεν μπορούσαν να επαληθευτούν και δεν επαληθεύτηκαν πραγματοποιούνταν νέες διαπραγματεύσεις και εξαγγέλλονταν νέα μέτρα πριν από την καταβολή κάθε νέας δόσεως του δανείου. Επιδίωξη ήταν να επιτευχθεί παρ’ όλες τις δυσκολίες ο αρχικός λανθασμένος σχεδιασμός. Αυτός ο συνεχής επαναπροσδιορισμός της πολιτικής και η συνεχής προσθήκη όλο και περισσοτέρων φόρων και περιορισμών δημιούργησαν την εντύπωση ότι η πολιτική συμπίεσης των εισοδημάτων δεν έχει τέλος, ότι οι επιβαρύνσεις αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τους μισθωτούς, συνταξιούχους και ιδιοκτήτες των ακινήτων, ότι η Ευρωζώνη και η κυβέρνηση ακολουθούν αδιέξοδο δρόμο χωρίς να ενδιαφέρονται για τις επιπτώσεις. Κατά την κοινή γνώμη η εφαρμοζόμενη πολιτική δεν επιδίωξε την διόρθωση των κακώς κειμένων στη χώρα με αποτέλεσμα οι κυρίως υπεύθυνοι για την αθλιότητα της δημοσιονομικής κατάστασης να μην συνεισφέρουν στην ανόρθωση της οικονομίας. Η διαμαρτυρία διογκώθηκε και πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις με αποτέλεσμα την πολιτική κρίση, τις συνεχείς απεργίες και την άρνηση του κρατικού μηχανισμού να συνεργασθεί στην εφαρμογή της πολιτικής. Η άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από την Ευρωζώνη άρχισε να κερδίζει έδαφος στην Ελλάδα, μια χώρα στην οποία μέχρι τότε ελάχιστοι αμφισβητούσαν τη σκοπιμότητα της συμμετοχής της στην Ένωση. Η αντιπολίτευση που ισχυρίζεται, ότι θα επαναδιαπραγματευτεί όλες τις συμφωνίες έχει όλο και μεγαλύτερη απήχηση αν και ήταν η κύρια υπεύθυνη της οικονομικής καταστροφής.

Οι λύσεις της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου 2011 της Ευρωζώνης είναι ικανοποιητικές; Η απόφαση περικοπής κατά 50% των απαιτήσεων κατά της Ελλάδας από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις αποτελεί μια σοβαρή βοήθεια για να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος. Όπως και η απόφαση να ενισχυθεί το EFSF με περισσότερους πόρους, ώστε να βοηθήσει με εγγυήσεις τα κράτη μέλη της Ένωσης να δανείζονται από τις αγορές, βελτίωσε τις δυνατότητες της Ευρωζώνης να χειριστεί την κρίση χρέους. Όσον αφορά την ανακεφαλαίωση των τραπεζών η Σύνοδος αποφάσισε σωστά να απαιτήσει από 70 περίπου τράπεζες να αυξήσουν το κεφάλαιο της στο 9% των υποχρεώσεών τους αφού επανεκτιμήσουν τα ομόλογα που κατέχουν στην τρέχουσα αγοραία αξία.

Οι λύσεις αυτές αποτελούν παρ’ όλα αυτά μια μερική μόνον αντιμετώπιση του προβλήματος του χρέους. Η μείωση των απαιτήσεων των τραπεζών μαζί με άλλα μέτρα υπολογίζεται ότι θα μειώσουν το ύψος του χρέους της Ελλάδας στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Ένα χρέος αυτού του επιπέδου είναι διπλάσιο εκείνου που προσδιορίζεται ως το ανώτατο επιτρεπτό από τις Συνθήκες. Θα χρειαστεί λοιπόν και περαιτέρω μείωση.

Οι ασάφειες και οι ημιτελείς λύσεις δείχνουν ότι τα κύρια μέλη της ΟΝΕ δεν έχουν καταλήξει σε μια ολική προσέγγιση των προβλημάτων. Χρειάζεται λοιπόν επιπρόσθετα ένα σχέδιο για το μέλλον, που θα δώσει στην ΟΝΕ τη δυνατότητα να αποφασίζει πιο γρήγορα, πιο αποφασιστικά και να αξιοποιεί μέσα και δυνατότητες που αν και αναγκαίες δεν διαθέτει σήμερα. Η διαφορά των επιπέδων ανταγωνιστικότητας, διοικητικής ικανότητας ή παιδείας δεν αίρεται εάν δοθούν τώρα χρήματα σε κάθε κατεύθυνση ώστε να εξοφληθούν χρέη, να χορηγηθούν εγγυήσεις ή να ανακεφαλαιωθούν οι τράπεζες. Οι πρωταγωνιστές της Ευρωζώνης δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα αυτά γιατί αυτό θα απαιτούσε ένα βήμα προς μια πολύ στενότερη συνεργασία. Δεν είναι όμως ακόμη ούτε ιδεολογικά ούτε πολιτικά ούτε τεχνικά έτοιμοι για το βήμα αυτό.

Οι αποφάσεις της Ευρωζώνης δεν συνδέονται με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλά προκύπτουν από μια τακτική στάση που υπακούει στην αρχή «βλέποντας και κάνοντας». Η οικονομική διακυβέρνηση δεν είναι και δεν μπορεί να εξαντληθεί σε διάφορα διάσπαρτα μέτρα για όποιο πρόβλημα παρουσιάζεται. Η πραγματοποίησή της προϋποθέτει τόσο την πολιτική βούληση για μια νέα δομή διακυβέρνησης, η οποία θα συμπληρώνει ή και θα τροποποιεί τις υπάρχουσες δομές όσο και μια μακροπρόθεσμη συνολική άποψη για την εφαρμοστέα πολιτική. Το σημερινό σύστημα επεξεργασία και εφαρμογής πολιτικής βασίζεται σε δυσκίνητα όργανα και είναι ακατάλληλο διότι προϋποθέτει τη συμφωνία όλων των κρατών μελών για τη λήψη μιας απόφασης. Οδηγεί σε καθυστερημένες και βραχυπρόθεσμες αντιδράσεις.

Κατά την κυρίαρχη άποψη στην πρακτική της ΟΝΕ η επίλυση του προβλήματος των διαφορών επιπέδου ανταγωνιστικότητας Βορρά και Νότου απαιτεί κυρίως προώθηση αλλαγών στις αγορές εργασίας και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτά δεν αρκούν. Χρειάζεται κα στήριξη των οικονομιών του Νότου με επενδύσεις και διεύρυνση των εξαγωγών τους προς το Βορρά. Επιπρόσθετα είναι αναγκαίο να υπάρξει μια συνολική οικονομική πολιτική αντίληψη για την ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Μια οικονομική διακυβέρνηση, που δεν θα περιορίζεται όπως σήμερα μόνο σε τρέχοντα προβλήματα αλλά θα φροντίζει για την ισόρροπη κατανομή των ωφελειών της στην ΟΝΕ, είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το ευρύτερο θέμα της ανάπτυξης.

Η οικονομική διακυβέρνηση απαιτεί αλλαγές στις Συνθήκες για να πραγματοποιηθεί. Προθυμία όμως για τροποποιήσεις των Συνθηκών δεν υπάρχει ούτε στους πολιτικούς ούτε στους πολίτες. Η τελευταία αλλαγή που εγκρίθηκε το 2009 και έγινε γνωστή ως Συνθήκη της Λισσαβόνας ήταν αποτέλεσμα μακρών διαπραγματεύσεων, ενός δημοψηφίσματος για την έγκριση πρότασης ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος με αρνητική έκβαση και σφοδρών αντιπαραθέσεων σχεδόν επί μια δεκαετία. Η μεταφορά εξουσιών από τα κράτη μέλη στα όργανα της Ένωσης είναι μεν μια αναπόφευκτη πορεία αλλά συναντά πια έντονες αντιδράσεις ιδίως στις μικρές χώρες και αυτές που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη. Οι πολίτες, αν και θέλουν να προχωρήσει η οικονομική ενοποίηση, δεν αποδέχονται να υπάρχει μια υπέρτερη οικονομική εξουσία που θα μπορεί να αποφασίζει για θέματα της χώρας τους αγνοώντας την άποψη της κυβέρνησης ή του κοινοβουλίου τους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η παγκοσμιοποίηση των οικονομικών συναλλαγών απαιτεί νέους τρόπους συνεργασίας των εθνικών κρατών και αυξημένο ρόλο στα υπερεθνικά όργανα που δημιουργούν.

Η οικονομική διακυβέρνηση μπορεί να επιδιωχθεί στο πλαίσιο της υφιστάμενης Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Η ΟΝΕ αποτελεί μια «ενισχυμένη συνεργασία», ένα τρόπο συνεργασίας που προβλέπεται ήδη στην συνθήκη της Λισαβόνας. Η ενισχυμένη συνεργασία θεσμοθετήθηκε για να επιτρέψει στα κράτη μέλη που το επιθυμούν να διευρύνουν τα πεδία δράσης τους ορίζοντας νέους στόχους και κανόνες στο πλαίσιο των Συνθηκών για τις μεταξύ τους σχέσεις. Τα μέλη της Ευρωζώνης έχουν λοιπόν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν νέους θεσμούς, όπως έναν «Υπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης» ή ένα σχέδιο ανάπτυξης για την πραγματοποίηση επενδύσεων στην επικράτειά τους, χωρίς να απαιτείται η συμφωνία και των μελών της Ένωσης που δεν συμμετέχουν στην ΟΝΕ.

Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι χωρίς δυσκολίες, αν και προβλέπεται από τις Συνθήκες. Τα δέκα κράτη της Ένωσης που δεν συμμετέχουν στην Ευρωζώνη έχουν ήδη διαμαρτυρηθεί για τον τρόπο λειτουργίας της Ένωσης μετά την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2009. Τα Συμβούλια των υπουργών οικονομικών της ΟΝΕ και οι Σύνοδοι Κορυφής της Ευρωζώνης που πολλαπλασιάστηκαν, μονοπώλησαν το ενδιαφέρον του κοινού και αποτέλεσαν την κύρια δραστηριότητα της Ένωσης. Τα άλλα κράτη δεν μπόρεσαν να εκφέρουν τη γνώμη τους για όσα συνέβαιναν σε πολύ περιορισμένη έκταση. Προσπάθησαν να αντιδράσουν οργανώνοντας μια χωριστή συνάντηση για να συζητήσουν δικά τους προβλήματα χωρίς όμως η ενέργειά τους αυτή να έχει απήχηση.

Οι δυσαρέσκειες δεν δικαιολογούνται. Ο συνδετικός κρίκος των χωρών της Ένωσης είναι οικονομία. Από τη στιγμή που ορισμένες χώρες ενιαιοποιούν την οικονομική τους πολιτική και άλλες όχι, οι πρώτες θα αποτελούν το βασικό πυρήνα της Ένωσης και οι ενέργειές τους θα την καθορίζουν.

Πολλοί σχολιαστές των πρόσφατων εξελίξεων στην Ε.Ε. έχουν ήδη εκφραστεί για μια τέτοια προσέγγιση. Παρά τις διαφορές στα επιμέρους σκεπτικά τους συμφωνούν ότι η έξοδος από την κρίση επιβάλλει «την φυγή προς τα εμπρός» δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, ή παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της.

Όλα τα κόμματα να κάνουν τώρα τις προτάσεις τους για ισοδύναμα μέτρα

2012-01-22T22:20:00.005+02:00

...περιμένοντας την ευθύνη να εμφανιστεί...

"Κανείς δεν μας υποχρεώνει για τη φύση και την ποιότητα των μέτρων. Η ιστορία «το λέει η Τρόικα», αφορά υπαλλήλους, προσωπικά δεν με αφορά. Οι όροι αυτοί εάν κάποιοι έχουν να προτείνουν ισοδύναμα, μπορούν να αλλάξουν τώρα και αυτό αφορά το σύνολο των Κομμάτων. Όλα τα κόμματα που πιστεύουν στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό να κάνουν τις προτάσεις τους. Να βοηθήσουν αυτή την κοινή προσπάθεια που είναι η συνεργασία με τους δανειστές μας, υπεύθυνα. Αν δεχόμαστε την ανάγκη των 139 δισ. και το θεωρούμε ότι δεν γίνεται χωρίς αυτά, είναι η στιγμή όλα τα Κόμματα όχι μόνο αυτά που είναι στην Κυβέρνηση αλλά και τα Κόμματα που έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό δηλαδή και η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία, να κάνουν τώρα, πριν υπογράψουμε, τις προτάσεις τους."

[Άννα Διαμαντοπούλου -μεταξύ άλλων- στην εκδήλωση των "18" στην παλιά Βουλή]

Πράγματι, υπάρχει μια ελληναράδικη προσέγγιση στο θέμα του δανείου/μνημονίου από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα - αλλά και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις: "Θέλουμε τα λεφτά - Δεν θέλουμε την σύμβαση - Τα λεφτά τα δικαιούμαστε"...

Το ανωτέρω τρίπτυχο έχει μπλοκάρει κάθε θετική δομική αλλαγή που περιεχόταν στα μέχρι τώρα μνημόνια και έχει αφήσει να εφαρμοστούν μόνο τα εισπρακτικά μέτρα έκτακτης ανάγκης πριν την είσπραξη της κάθε δόσης - οριζόντια πάντα επί δικαίων και αδίκων χωρίς καμία διάκριση. Και το γεγονός αυτό αποτελεί μεγάλη επιτυχία του πελατειακού πολιτικού συστήματος.

Έχει αφήσει αλώβητες τις δομές του, διαλυμένο τον κρατικό μηχανισμό και απείραχτους τους insiders (και ωφελημένους) του συστήματος. Έχει κατακρημνίσει τα έσοδα, εξαντλήσει τις αντοχές και τα "έτοιμα" κάθε νοικοκυριού και έχει ρίξει την αγορά και την παραγωγή στην υφεσιακή άβυσσο.

Όσες επιχειρήσεις υπάρχουν ακόμα, υπάρχουν είτε επειδή μετανάστευσαν στο εξωτερικό είτε γιατί ζουν από τις εξαγωγές τους - κι όσοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν ακόμη δουλειά είναι για αντίστοιχους λόγους. Το σύστημα των ελίτ, οι ωφελημένοι της μεταπολίτευσης, οι συντεχνίες και όσοι πλούτισαν ενώ ήταν υπάλληλοι του κράτους ή κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες μετρούν ελάχιστες απώλειες - απλά "έπεσαν" οι δουλειές...

Μέσα στη χρεοκοπημένη μας χώρα, όσοι προσπαθούμε να αποφύγουμε την τελική πτώση -με την έξοδο και από το ευρώ και την απώλεια της κοινοτικής αλληλεγγύης στο δύσκολο δρόμο της εξόδου από την κρίση- ακούμε με απογοήτευση τους πολιτικούς της προοδευτικής "παράταξης" να μην αναλαμβάνουν καμία ευθύνη και να μην διατυπώνουν προτάσεις ισοδύναμων μέτρων με αυτά της τρόικας ή και εναλλακτικής δανειακής σύμβασης ακόμα. Ο αντιμνημονιακός τους αγώνας είναι ένα παραλήρημα λαϊκισμού, πελατειασμού, ανικανότητας και ανευθυνότητας.

Από την αρχή έπαιξαν αυτό το παιχνίδι: χάρηκαν με την φθορά του αντιπάλου, αδιαφόρησαν για την καταστροφή της οικονομίας και την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα, 'εκλείσαν το μάτι στα ισχυρά λόμπι που επηρεάζουν μεγάλους αριθμούς ψήφων.

Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι με την στην πράξη ...αντιμνημονιακή κυβέρνηση των συντεχνιών της "αλλαγής". Και ειδικά όσοι διατυμπανίζουν ως μότο τους και διακριτικό τους χαρακτηριστικό την ..."ευθύνη".

Σήμερα, όσοι διαθέτουν έστω και λίγο την κοινή λογική, αρχίζουν να διατυπώνουν απόψεις σαν και της εισαγωγής μας. Δεν γνωρίζω ποιοι και πόσοι τις εννοούν κιόλας. Αλλά αρκετά με την αντιμνημονιακή τρομοκρατία.

Το μνημόνιο δεν ήταν ούτε κατάρα ούτε ευλογία. Ήταν μια απόπειρα με συνεχή δάνεια να μπορέσουμε να βγούμε από την τρύπα που μας έριξε το ελληνικό πελατειακό διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Μια απόπειρα, συχνά χωρίς γνώση αλλά και συνεργασία των ενδιαφερομένων. Με επιβολή αποτυχημένων υφεσιακών μοντέλων αλλά και πολλά χρήσιμα μέτρα δομικών αλλαγών για λειτουργία σε άλλη βάση του αποτυχημένου μας συστήματος.

Όμως δεν πρέπει να αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι το μνημόνιο Δεν-Εφαρμόστηκε! Εφαρμόστηκε μια παραφθορά του με μέτρα που επέλεξαν οι δανειστές ελλείψει αντιπροτάσεων ενώ μάθαιναν την ελληνική πραγματικότητα. Μέτρα που ελλείψει ακόμη και υποδομών μηχανογράφησης για να βρεθούν πχ οι γκρίζες περιουσίες ή πόσους και ποιους μισθοδοτεί το Δημόσιο, έπεφταν οριζόντια επί των δυστυχισμένων κεφαλών όσων διαθέτουν ΑΦΜ... Ενώ ακόμη διατηρούνται οι υψηλές αμυντικές δαπάνες, το αφορολόγητο της εκκλησιαστικής περιουσίας, τα προνόμια των συντεχνιών, οι χωρίς αντικείμενο -πέραν των διορισμών- εκατοντάδες οργανισμοί του Δημοσίου, οι υψηλές και πρόωρες συντάξεις των τροφοδοτών ψηφοφόρων του καθεστώτος.

Τέρμα λοιπόν η υποκρισία:

"Αν δεχόμαστε την ανάγκη των 139 δισ. και το θεωρούμε ότι δεν γίνεται χωρίς αυτά, είναι η στιγμή όλα τα Κόμματα όχι μόνο αυτά που είναι στην Κυβέρνηση αλλά και τα Κόμματα που έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό δηλαδή και η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία ( και οι Οικολόγοι Πράσινοι θα προσθέταμε - ΑΣ ), να κάνουν τώρα, πριν υπογράψουμε, τις προτάσεις τους."

Έτσι ακριβώς. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

Δείτε σχετικά: Η εκδήλωση διαλόγου της κίνησης των "18" στην παλιά Βουλή (22/1/12) σε βίντεο:
Blod | Αλιβιζάτος Νίκος , Διαμαντοπούλου Άννα , Μπουτάρης Γιάννης , Τσούκαλης Λουκάς , Χατζηδάκης Κωστής | Για την Ελλάδα, τώρα!

Πράσινο Κοινωνικό Συμβόλαιο (Green New Deal), διέξοδος στην Ελληνική κρίση

2012-01-21T23:02:00.000+02:00

Από την οργή, σε μια συνειδητή πράσινη μεταρρύθμιση

Τα κύρια σημεία της εισήγησης του Νίκου Χρυσόγελου, ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων* στο συνέδριο του Βερολίνου για την ελληνική κρίση, 23-24 Ιανουαρίου 2012

Η δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση λόγω τόσο των σοβαρών διαθρωτικών προβλημάτων της χώρας (σε επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης, διοίκησης, μοντέλου ανάπτυξης-κατανάλωσης, αξιών που επικρατούν κα), των χαρακτηριστικών του ελληνικού πολιτικού συστήματος, των άστοχων κι αναποτελεσματικών πολιτικών των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών όσο όμως και των διαρθρωτικών προβλημάτων της ευρωζώνης και της απουσίας ευρωπαϊκής ηγεσίας που έγκαιρα, αποτελεσματικά και οραματικά θα ανέπτυσσε και θα εφάρμοζε μια ευρωπαϊκή στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης στην ευρωζώνη και τις χώρες του νότου.

Οι πολιτικές συνταγές της τρόικα αποδεικνύονται αναποτελεσματικές κι αντί να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης την έχουν μετατρέψει σε βαθιά οικονομική και κοινωνική.

Η διέξοδος της Ελλάδας από την κρίση απαιτεί αλλαγές σε τρία επίπεδα:

- Ευρωπαϊκό επίπεδο: μεταρρύθμιση της ΕΕ και της ευρωζώνης, διαμόρφωση κοινής οικονομικής πολιτικής και διακυβέρνησης, επίδειξη πραγματικά ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ώστε να προωθηθούν οι αναγκαίες αλλαγές, πολιτική ολοκλήρωση της ΕΕ, παροχή των κατάλληλων εργαλείων για αναζωογόνηση της οικονομίας (ευρωομόλογα, αύξηση προϋπολογισμού ΕΕ, παροχή τεχνικής βοήθειας κα).

Στήριξη των χωρών του νότου για να πετύχουν σε λογικό χρονικό διάστημα τις αναγκαίες πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, με την κοινωνία σύμμαχο και όχι στόχο.

- Εθνικό επίπεδο: αλλαγή της σημερινής καταστροφικής πολιτικής και διαμόρφωση, μέσα από διάλογο με την κοινωνία, ενός σχεδίου μεταρρυθμίσεων που θα πετύχει ταυτοχρόνως

τη στροφή της οικονομίας προς πράσινη κατεύθυνση,

τη βιωσιμότητα (αειφορία) και την κοινωνική συνοχή,

τη βελτίωση των δημοσιονομικών,

τη δημιουργία σημαντικού αριθμού θέσεων εργασίας.

Αυτό απαιτεί ενεργοποίηση των ζωντανών δυνάμεων της κοινωνίας, επανα-ιεράρχηση αξιών, πράσινη και κοινωνική καινοτομία καθώς και ορθολογική χρήση των ευρωπαϊκών πόρων.

- Περιφερειακό-τοπικό επίπεδο: Διαμόρφωση ενός Στρατηγικού Σχεδίου Βιωσιμότητας, Κοινωνικής Συνοχής, Σύγκλισης και Απασχόλησης 2012-2020, που θα επεξεργαστεί ΚΑΘΕ περιφέρεια και θα συνθέσουν το συνολικό εθνικό σχέδιο.
Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση και να αντιμετωπίσουμε όσα μας οδήγησαν σε αυτήν, χρειάζεται να μάθουμε από τα λάθη και να μπορέσουμε, συνειδητά, να αλλάξουμε αξίες, να θέσουμε νέες πολιτικές και κοινωνικές προτεραιότητες.

Η ελληνική κοινωνία πρέπει σήμερα να περάσει από την περίοδο της οργής και της διαμαρτυρίας, σε μια συνειδητή προσπάθεια σύνθεσης από τα κάτω ενός εναλλακτικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση, κάνοντας επιλογές ως προς το μέλλον της αλλά και ως προς τον ρόλο που θέλει να παίξει σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Επειδή τα επόμενα χρόνια η ευημερία της κοινωνίας δεν θα μπορεί πλέον να στηριχθεί στα εισοδήματα και στις προσωπικές επιδιώξεις, πρέπει να διαμορφώσουμε ως κοινωνία μια νέα στρατηγική, που θα δίνει έμφαση στην ανάπτυξη των κοινωνικών και περιβαλλοντικών υποδομών ως μέσο που θα εξισορροπήσει σημαντικό τμήμα των εισοδημάτων μας που αφαιρέθηκε.

Η στοχευμένη βελτίωση των κοινωνικών υποδομών, της υγείας, των συγκοινωνιών, της παιδείας, της στέγασης μπορεί να "αναπληρώσουν" τα εισοδήματα που έχουν αφαιρεθεί σήμερα βίαια.

Παράλληλα, η στροφή της οικονομίας σε πράσινες κατευθύνσεις και στην καινοτομία πρέπει να είναι το κύριο εργαλείο δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας και κοινωνικά χρήσιμων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Μεταρρύθμιση της διοίκησης: Μεταρρύθμιση της διοίκησης ώστε να γίνει ευέλικτη, οικονομικά-κοινωνικά-περιβαλλοντικά αποτελεσματική, προς όφελος των πολιτών και του δημόσιου συμφέροντος.

Απαιτείται η συνεργασία των εργαζομένων ανδρών και γυναικών στον δημόσιο τομέα, η αξιοποίηση της βοήθειας ειδικών και των προτάσεων κοινωνικών φορέων, η αναβάθμιση των ικανοτήτων και δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού, αξιοποιώντας καλά παραδείγματα και πρακτικές από ευρωπαϊκές χώρες.

Η ενθάρρυνση πρωτοβουλιών από τα κάτω σε συνδυασμό με μια πολιτική μηδενικής ανοχής στη διαφθορά θα περιορίσουν την σπατάλη, τον κομματισμό, τις πελατειακές σχέσεις και την αναποτελεσματικότητα στον δημόσιο τομέα.

Δεν υπάρχει διέξοδος από την κρίση με διάλυση της διοίκησης και μαζικές απολύσεις, χωρίς μάλιστα προοπτική απασχόλησης σε κάποια αξιοπρεπή θέση αντίστοιχη των προσόντων. Η μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της ανάπτυξης του τρίτου, κοινωνικού τομέα, με κίνητρα εθελοντικής εξόδου από τη μονιμότητα στο δημόσιο για να εργαστούν μέσω κοινωνικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων, μαζί με νέους ανέργους και ανέργους από τον ιδιωτικό τομέα, με μια νέα σχέση συν-εργασίας με τον δημόσιο τομέα.

Έτσι μπορεί να επιτευχθεί η αναδιοργάνωση της διοίκησης, η ενεργοποίηση των ικανοτήτων εργαζομένων – ανδρών και γυναικών - που σήμερα ασφυκτιούν στον γραφειοκρατικό δημόσιο τομέα, η απασχόληση νέων που είναι άνεργοι καθώς και η συμπλήρωση των εισοδημάτων των εργαζομένων μέσω νέων πηγών χρηματοδότησης.

Ενδυνάμωση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών υποδομών παράλληλα με την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων (ελλείμματα, χρέος, εμπορικό ισοζύγιο)
Προώθηση ενός στρατηγικού σχεδίου σύγχρονης κοινωνικής αλληλεγγύης, που είναι στραμμένη στο αποτέλεσμα, στην στήριξη όσων την έχουν ανάγκη και δεν εξαντλείται σε μια γραφειοκρατική και σπάταλη προσέγγιση.

- Διαμόρφωση στρατηγικής και ιεράρχηση προτεραιοτήτων στη διάθεση των ευρωπαϊκών πόρων με στόχο την εξισορρόπηση της απώλειας εισοδημάτων μέσω της αναβάθμιση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών υποδομών (σε θέματα υγείας, παιδείας, κοινωνικής αλληλεγγύης, ποιότητας ζωής στις γειτονιές, συγκοινωνίες κα), ώστε να μπορούν να ζουν όλοι και όλες ανθρώπινα, ακόμα και αν έχει μειωθεί κατακόρυφα ο οικογενειακός προϋπολογισμός.

- Δημιουργία ενός σύγχρονου διχτυού κοινωνικής προστασίας για ανθρώπους και ομάδες, ιδιαίτερα νέους και γυναίκες, που σήμερα αντιμετωπίζουν την ανεργία καθώς και τον κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης.

Αποκατάστασης σχέσεων εμπιστοσύνης πολιτών – κράτους – νέου πολιτικού συστήματος
Διαβούλευση στην κοινωνία και στους θεσμούς της χώρας για μια ουσιαστική μεταρρύθμιση της λειτουργίας των θεσμών, της εξυγίανσης και αλλαγής του πολιτικού συστήματος, συνταγματικής κατοχύρωσης των αλλαγών προς την κατεύθυνση της συμμετοχικής δημοκρατίας

- Δημιουργία αισθήματος ισονομίας και τιμωρίας όσων καταχράστηκαν τα δημόσια αξιώματά τους για να πλουτίσουν.

- Αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής-φοροαπάτης, έλεγχος όλων των περιουσιών στελεχών της διοίκησης και κομματικών στελεχών-πολιτικών που συμμετείχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε αναθέσεις δημοσίων έργων και προμηθειών. Επιστροφή στα δημόσια ταμεία περιουσιών που αποκτήθηκαν με παράνομο τρόπο.

- Πρωτοβουλία σε ευρωπαϊκό επίπεδο για φορολόγηση της ιδιωτικής περιουσίας από ένα ύψος και πάνω, όπως προτείνει η σε εξέλιξη κοινή πρωτοβουλία Ελλήνων και Γερμανών πρασίνων.

- Λειτουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου με απόφαση της Βουλής που θα συγκεντρώσει στοιχεία και θα αναζητήσει αίτια και επιλογές που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία αλλά και θα αναζητήσει ποιο κομμάτι του χρέους οφείλεται σε επιλογές που μπορούν να το χαρακτηρίσουν απεχθές και ποιο κομμάτι του οφείλεται σε στρατηγικού χαρακτήρα λανθασμένες επιλογές.

- Πάγωμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων για τα επόμενα 5 χρόνια με εγγύηση των συνόρων της Ελλάδας από την ΕΕ - συμφωνίες με τις γειτονικές χώρες.

Πράσινες μορφές οικονομίας, καινοτομία, πράσινες επενδύσεις

Διαμόρφωση, μέσα από διάλογο, ενός σχεδίου μεταρρύθμισης της οικονομίας σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο και δημιουργία όρων και συνθηκών για πράσινη καινοτομία και προσέλκυση κοινωνικά υπεύθυνων, πράσινων επενδύσεων κυρίως από μικρομεσαίες και κοινωνικές επιχειρήσεις.

Η επιστροφή σε αντιλήψεις της δεκαετίας του ‘50 και του ’60 στα θέματα περιβάλλοντος, θα έχουν ως μόνο αποτέλεσμα να προστεθεί στο δημοσιονομικό ένα ακόμα μεγαλύτερο περιβαλλοντικό χρέος.
Αναπροσανατολισμός οικονομίας και πόρων για :

Αναζωογόνηση της υπαίθρου μέσω της προώθησης της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας και μορφών οικο- και αγρο-τουρισμού παράλληλα με την ανάπτυξη σύγχρονων και ευέλικτων κοινωνικών υποδομών (υγεία, παιδεία, αλληλεγγύη)

Βιώσιμες μορφές αλιείας και θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών για να αποκατασταθεί η θαλάσσια βιοποικιλότητα και να δημιουργηθούν συμπληρωματικά εισοδήματα για τους ψαράδες και τις νησιωτικές κοινωνίες

Βιώσιμη διαχείριση απορριμμάτων, νερού και φυσικών πόρων και βιώσιμη διαχείριση των περιοχών NATURA. Εκτεταμένα προγράμματα αποκατάστασης της βιοποικιλότητας

Εξοικονόμηση ενέργειας και ενεργειακή αναβάθμιση κτιρίων

Προώθηση ΑΠΕ μέσω «συμμετοχικών εταιριών» και ΜΜΕ, με στόχο την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, ιδιαίτερα τις μεγάλες εισαγωγές πετρελαιοειδών και την τοπικοποίηση των σημαντικών κεφαλαίων που εξάγονται σήμερα για εισαγωγή πετρελαίου

Οικολογικές παρεμβάσεις στο αστικό περιβάλλον, οικολογικές γειτονιές, που θα στοχεύσουν και στην κοινωνική ενσωμάτωση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και των μεταναστών.

- Επανα-ιεράρχηση προτεραιοτήτων στην προώθηση έργων, έτσι ώστε να προωθηθούν κυρίως έργα και προγράμματα που δημιουργούν θέσεις εργασίας, στηρίζουν τη στροφή σε πράσινες μορφές οικονομίας, ενθαρρύνουν τη σύνδεση μεταξύ διαφόρων οικονομικών τομέων (πχ τουρισμός- παραγωγή ποιοτικών βιολογικών προϊόντων), δημιουργούν κοινωνικές και περιβαλλοντικές υποδομές αναγκαίες για τους πολίτες και την προστασία περιβάλλοντος), συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή και την άρση των διακρίσεων και του κοινωνικού αποκλεισμού.

- Προσπάθεια να κρατηθούν τα κεφάλαια που υπάρχουν σε τοπικό επίπεδο σε δραστηριότητες που αναπτύσσονται τοπικά και δημιουργούν θέσεις εργασίας τοπικά, «ανακυκλώνοντας» - τοπικοποιώντας του πόρους που διαθέτει κάθε κοινωνία.

Ένα τέτοιο παράδειγμα τοπικοποίησης της οικονομίας είναι μέσα από την μετατόπιση της παραγωγής ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα προς τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την εξοικονόμηση. Αυτή η μεταστροφή μπορεί να γίνει με τρόπο που θα παρέχει οφέλη στις τοπικές κοινωνίες αν ακολουθηθούν «πράσινα σχέδια» που αξιοποιούν τις τοπικές ΑΠΕ μέσω συμμετοχικών εταιρειών ευρείας μετοχικής σύνθεσης ώστε να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας, να δημιουργηθούν ευκαιρίες απασχόλησης και αποκέντρωσης για νέους και νέες, να επενδύονται ξανά στην τοπική οικονομία κεφάλαια που διατίθενται σήμερα για εισαγωγή πετρελαίου.

- Μεταρρύθμιση φορολογικού συστήματος αλλά σε κατευθύνσεις που θα ενισχύουν την απασχόληση, την πράσινη και κοινωνική καινοτομία, την προώθηση των τοπικών, ποιοτικών και πράσινων προϊόντων σε τοπικό/περιφερειακό επίπεδο (πχ χαμηλότερο ΦΠΑ για τα προϊόντα που προέρχονται από μικρότερες αποστάσεις, η παράγονται με χρήση ΑΠΕ και περιβαλλοντικά υπεύθυνες διαδικασίες, άρση του υπερβολικού βάρους φόρων στην εργασία κα), ώστε να επιτυγχάνεται ταυτοχρόνως και η μείωση των περιβαλλοντικών πιέσεων.

*(από τις 3/2/2012)

Για το κείμενο "Η Πολιτική Οικολογία στις επόμενες εκλογές"

2012-01-21T13:11:00.000+02:00

έργο του Adami

του Νίκου Ράπτη*

Ενόψει του εκλογικού συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων (ΟΠ) συγγράψαμε μαζί με δύο φίλους (τους Ορέστη Κολοκούρη και Γιώργο Δημητρίου) ένα σχέδιο εκλογικής διακήρυξης υπό τον τίτλο "Η Πολιτική Οικολογία στις επόμενες εκλογές" .

Το κείμενο αυτό έχει ενδιαφέρον διότι συνυπογράφεται από τρία μέλη των ΟΠ που σηματοδοτούν διαφορετικές τάσεις και ρεύματα ιδεών του χώρου, που συνήθως αντιπαρατίθεντο στον άξονα δεξιά-αριστερά. Αποτελεί άρα εκ των πραγμάτων αναίρεση των κατεστημένων πολιτικών διαιρέσεων -και από την άποψη αυτή αφορά και τη γενικότερη πολιτική συζήτηση στη χώρα, πέραν των στενών ορίων των ΟΠ. Στο σημείωμα αυτό θα ήθελα να διευκρινίσω ορισμένα στοιχεία του κειμένου αυτού, ώστε να διευκολυνθεί η σχετική συζήτηση και να ληφθούν συνετότερες αποφάσεις.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά το σκοπό που έχει ένα παρόμοιο διακηρυκτικό κείμενο. Μια εκλογική διακήρυξη καλείται να εξυπηρετήσει ορισμένους στόχους:

(α) να προσφέρει στα μέλη και τα στελέχη του κόμματος και τους ψηφοφόρους μια απλή, τεκμηριωμένη και ουσιαστική «αφήγηση» για τα προβλήματα και τη λύση τους, διαμέσου της οποίας διαφαίνονται και οι πολιτικές προτεραιότητες του κόμματος. Η πολιτική είναι πάντα ζήτημα ιεράρχησης των προτεραιοτήτων -ή δεν είναι τίποτα.(β) να «εικονογραφεί» την αφήγηση αυτή με μερικά πολύ απτά και συγκεκριμένα μέτρα, που χωρίς να εξαντλούν τη λύση των προβλημάτων (κάθε άλλο!) προσφέρουν μολοταύτα μία «γεύση» για τις πολιτικές που προκρίνει το κόμμα (τις «εικονογραφήσεις» αυτές τις ονομάζουμε «νησίδες»)(γ) να τεκμηριώνει την ανάγκη ύπαρξης (και υπερψήφισης) αυτού του κόμματος, τονίζοντας την ιδιαιτερότητά και την ιδιοπροσωπία του.Έτσι, στο κείμενο που παρουσιάσαμε εμφανίζεται μια αφήγηση για την Ευρώπη και τις κοινωνικές αναφορές του κόμματος, για τη στάση του κόμματος απέναντι στην εσωτερική πολιτική διάταξη και τη διεθνή θέση της χώρας.

Ευρωπαϊκή προοπτική

Όσον αφορά τη στάση των ΟΠ στο ευρωπαϊκό εγχείρημα, προκρίνονται δύο «νησίδες», που περιγράφουν ουσιαστικά μια ομοσπονδιακή Ευρώπη: ζητείται «η αναμόρφωση των συνθηκών» και η «αιρετή ηγεσία σε θεσμούς όπως η "ευρωπαϊκή επιτροπή" και το "ευρωπαϊκό συμβούλιο"» [1] και η αλλαγή του ρόλου της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ) ώστε να εξελιχθεί σε ουσιαστικό «δανειστή της υστάτης στιγμής», σαν την αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα(FED) [2].

Ο «ευρωπαϊσμός» που προκρίνεται εδώ, ενώ είναι ριζοσπαστικά φεντεραλιστικός (ή μάλλον εξαιτίας αυτού) δεν καταντάει στις γονυκλισίες προς τις πολιτικές επινοήσεις των διαφόρων διευθυντηρίων των Βρυξελλών και του άξονα «Μερκοζί», που είναι ενδημικά στα «φιλοευρωπαϊκά» κόμματα -ιδίως τη «δημοκρατική συμμαχία» (ΔΗΣΥ), τη «δημοκρατική αριστερά» (ΔΗΜΑΡ), τα απομεινάρια της φιλελεύθερης ΝΔ, του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ κ.λπ.

Από την άλλη, οι ΟΠ διαχωρίζουν με σαφήνεια τη στάση τους από τον αντιευρωπαϊσμό, είτε όψιμο (της νέας ηγεσίας της ΝΔ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), είτε παραδοσιακό (του ΚΚΕ και του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ) που (υποτίθεται πως) αναζητούν λύσεις στην «εθνικά υπερήφανη» πορεία εκτός Ευρώπης: «η λύση στην κρίση θα είναι ευρωπαϊκή και πλανητική ή δε θα υπάρξει» διαβάζουμε στο κείμενο.

Κρίση χρέους

Όσον αφορά την ελληνική κρίση χρέους, διατυπώνεται η άποψη πως πρόκειται για μια καθεστωτική κρίση του μεταπολιτευτικού συστήματος, με κοινωνικό, θεσμικό, οικονομικό και πολιτικό πρόσημο.
Για λόγους που δεν είναι του παρόντος, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα η πλουτοπαραγωγική δραστηριότητα (η παραγωγή υπεραξίας) μετατοπίστηκε από την παραγωγική οικονομία προς τη διαφθορά, προς τη μαύρη οικονομία, την παραοικονομία και τη λεηλασία του περιβάλλοντος (με την αργομισθία να χρηματοδοτεί «τα στρατά» του πολιτικού συστήματος).
Επιβλήθηκε σταδιακά ένα «προσοδοθηρικό καθεστώς».
Το νέο αυτό μπλοκ εξουσίας κατοχυρώθηκε θεσμικά από το σύνταγμα και τους νόμους και εκφράστηκε πολιτικά από τα κατεστημένα κόμματα του μικρού και του μεγάλου δικομματισμού, τα μίντια (κυρίως την ιδιωτική τηλεόραση) και τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας.

Η οικονομική-πολιτική αυτή διάταξη στέρησε από το κράτος πολύτιμα φορολογικά έσοδα, κατακρήμνισε την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα, δίχασε τους εργαζόμενους σε «εντός» και «εκτός» συστήματος, και παρήγαγε ακαμψία και ανελαστικότητα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής αναπαραγωγής του συστήματος, με βασικά θύματα τους νέους και τις γυναίκες.

Αποτέλεσμα ήταν οι διαδοχικές κρίσεις: κρίση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (από το 2000), στα δημόσια έσοδα (από το 2004), στο έλλειμμα και το χρέος (από το 2007-8).
Συνεπώς η τρέχουσα κρίση στην Ελλάδα έχει τη διάσταση της δομικής καθεστωτικής κρίσης, της κρίσης αδυναμίας αναπαραγωγής του συστήματος.
Κεντρική δε θέση στη σωστή ανάλυση αυτής της κρίσης είναι πως πρόκειται για κρίση εσόδων και όχι δαπανών.

Το κείμενο ανταποκρίνεται στις προκλήσεις αυτής της ανάλυσης.
Θεωρούμε πως οι ΟΠ οφείλουν να σταθούν στο πλευρό των «χαμένων της μεταπολίτευσης», με βασικότερο τη μισθωτή εργασία.
Αλλά οι επιλογές έχουν επιπτώσεις:

προάσπιση της μισθωτής εργασίας σημαίνει ταυτόχρονα υπεράσπιση και της υγιούς επιχειρηματικότητας.

Όσο ανόητο είναι να «καταργεί» κανείς την «πάλη των τάξεων», άλλο τόσο ανόητο είναι να παραγνωρίζει τη συνεργατική πλευρά των σχέσεων μισθωτών/εργοδοσίας, ιδίως των μισθωτών εκείνων που δε διεκδικούν την ανάληψη της ευθύνης της διεύθυνσης των επιχειρήσεων όπου εργάζονται (δηλαδή πάνω-κάτω όλων).
Σημαίνει επίσης πως οι ΟΠ είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην αυτοαπασχόληση, ιδίως εκείνη που δεν μπορεί να διευρύνει την απασχόληση ή να συμβάλει στην "πράσινη στροφή" της οικονομίας.

Η μικρή προσωποπαγής επιχείρηση είναι θύλακας της φοροδιαφυγής, της εργοδοτικής ασυδοσίας, της εσωστρεφούς οικονομικής δραστηριότητας, του ελλείμματος παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας που πλήττει τη χώρα.

Οι αιχμές («νησίδες») αυτής της αφήγησης -το «"πάγωμα" της φορολόγησης της εργασίας στα σημερινά επίπεδα» και η «διεύρυνση της μισθοδοσίας επί του ΑΕΠ»- υποδηλώνουν την ανάγκη να υπάρξουν δημόσιες πολιτικές που θα αναδείξουν μια πιο ορθολογική διάρθρωση στην ελληνική οικονομία, με περισσότερες, μεγαλύτερες και πιο παραγωγικές επιχειρήσεις και σταδιακή επικυριαρχία της μισθωτής εργασίας επί της αυτοαπασχόλησης.

Αυτό σημαίνει μετάβαση προς μεγαλύτερες, υγιέστερες, παραγωγικότερες και καλύτερα ελεγχόμενες επιχειρηματικές δομές, «μικρομεσαίες» μεν, αλλά με την ευρωπαϊκή έννοια του όρου.

Νέοι-Γυναίκες και παιδιά

Ιδιαίτερη σημασία στην ανάλυση αυτή έχει η έμφαση που δίδεται στη θέση των γυναικών, των παιδιών και των νέων ως των κατ' εξοχή "χαμένων της μεταπολίτευσης".

Όσον αφορά τις γυναίκες, στην Ελλάδα παρατηρείται ιδιαίτερα χαμηλή συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας και πολλαπλά εμπόδια στο να μπορούν να εναρμονίζουν την οικογενειακή και την επαγγελματική τους ζωή. Είναι προφανές πως το γεγονός αυτό λειτουργεί εις βάρος των γυναικών στη διαμόρφωση των έμφυλων σχέσεων και υπονομεύει βασικά δικαιώματά τους. Από την άλλη, η σημαντική συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας συνδέεται άμεσα με την παραγωγικότητα, την καινοτομία, την εισοδηματική ισότητα κ.ο.κ.
Η ιδιαίτερη έμφαση που δίδεται στην ευζωία των παιδιών συνδέεται επίσης με την απασχόληση των γυναικών. Οι γυναίκες που στο σημερινή σύγχρονο κόσμο συνδυάζουν αρτιότερα επαγγελματική σταδιοδρομία και οικογενειακή ζωή, συμπεριλαμβανομένης της τεκνοποιίας, είναι εκείνες που στηρίζονται αποφασιστικά από την πολιτεία στο έργο της ανατροφής των παιδιών τους, διαμέσου κυρίως μιας πολιτικής για οικουμενική κάλυψη των αναγκών σε βρεφονηπιακή εκπαίδευση και για προστασία της παιδικής ηλικίας (Γαλλία, Σκανδιναβικές χώρες, Ολλανδία κ.λπ).
Αλλά οι πολιτικές υπέρ των παιδιών έχουν παράλληλα ιδιαίτερη, αυτόνομη αξία, και αποτελούν πυλώνα του λεγόμενου "προληπτικού κοινωνικού κράτους", που επενδύει σε κοινωνικές παροχές με υψηλό ανταποδοτικό όφελος για το μέλλον, αντί να λειτουργεί εκ των υστέρων, για να διορθώσει απλά εμπεδωμένες κοινωνικές αδικίες.

Οι ΟΠ άρα αναγιγνώσκουν τις θεμελιώδεις κοινωνικές διαιρέσεις με πολυσήμαντο και πραγματιστικό τρόπο:

η διάσταση εργαζομένων/εργοδοτών είναι ασφαλώς μια κοινωνική αντίθεση, όπως όμως είναι και η αντίφαση μεταξύ περιβάλλοντος/καθεστηκυίας οικονομίας, αλλά και η διαγενεακή και η έμφυλη ανισότητα.

Οι ΟΠ αναγνωρίζουν πως η μονομερής εγγραφή του λόγου τους σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις αυτές αντιθέσεις, απλά δεν περιγράφει την πραγματικότητα -και άρα δεν αρκεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα.

Νέα μεταπολίτευση

Αν η κρίση που αντιμετωπίζουμε έχει έντονη την εγχώρια καθεστωτική διάσταση, οι ΟΠ οφείλουν να εναντιωθούν στο καθεστώς μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα και να αντιπαρατεθούν με όλους τους πυλώνες του (κομματικό σύστημα, συνταγματική-νομική διάταξη, μίντια), προκρίνοντας το αίτημα για "νέα μεταπολίτευση". Παρά τις ενδιαφέρουσες προσπάθειές τους, στον τομέα αυτό οι ΟΠ έχουν ακόμα πολλά βήματα να κάνουν:

Από τη μια, οφείλουν να υιοθετήσουν ριζοσπαστικότερες προσεγγίσεις -με "αιχμή" τη συνταγματική αλλαγή, ακόμα και με συντακτική συνέλευση.
Από την άλλη, εκτιμώντας σωστά τους κινδύνους της "άτακτης χρεοκοπίας" του καθεστώτος (στις σημερινές συνθήκες "εξέγερση χωρίς ομαλότητα" θα οδηγούσε σε αυταρχισμό, απομονωτισμό και πλουτοκρατία) αλλά και της διαιώνισής του (μιας εξέλιξης του τύπου "ομαλότητας χωρίς εξέγερση", που θα εμπέδωνε τα αυταρχικά-μεταδημοκρατικά στοιχεία της καθεστηκυίας τάξης) χρειάζεται να χαράξουν μια στρατηγική μετάβασης από τη μεταπολιτευτική μεταδημοκρατία στη νέα μεταπολίτευση, που να περνά από τη στενή χαραμάδα της "εξέγερσης με ομαλότητα". Η στρατηγική αυτή δεν μπορεί παρά να έχει τα χαρακτηριστικά μιας "μακράς πορείας μέσα στους θεσμούς".
Πάντως, στη σημερινή φάση της ανάπτυξης του εσωκομματικού προβληματισμού, η πρόταση-"νησίδα" για "ένα "μνημόνιο" αποπληρωμής των χρεών των κατεστημένων κομμάτων εξουσίας ύψους 250,000,000 ευρώ (!) μέσα σε καθορισμένο διάστημα (π.χ. δεκαετία), με δέσμευση της κρατικής επιχορήγησης και αυστηρή εποπτεία στη διαχείρισή των οικονομικών τους" θέτει το (σωστό) τόνο.

Διεθνείς σχέσεις

Όσον αφορά τις θέσεις της πρότασης εκλογικής διακήρυξης για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, η πρότασή μας στοχεύει στο να μετακινηθεί η συλλογική εθνική προβληματική από τα σχήματα του 19ου αιώνα (εθνική ομοιογένεια, σύνορα, ζώνες επιρροής και τα τοιαύτα) σε εκείνα του 21ου (κοινή διαχείριση παγκόσμιων προβλημάτων, πολιτιστική ακτινοβολία, περιφερειακή ολοκλήρωση).

Την ώρα π.χ. που η χώρα μας απειλείται άμεσα από την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στην νοτιοανατολική Ευρώπη και η νοτιοανατολική Μεσόγειος κινδυνεύει να μεταβληθεί σε πετρελαιοκηλίδα από την απληστία των πετρελαϊκών εταιρειών και όσων αισχροκερδούν οξύνοντας την κλιματική αλλαγή, είναι τολμηρό μεν, αλλά απολύτως απαραίτητο, να τονισθεί ότι "αντιτιθέμεθα σε κάθε προσπάθεια εξόρυξης πετρελαίου στο γεωγραφικό μας χώρο".
Ανάλογη είναι η προσέγγισή μας στους υπερτιμολογημένους εξοπλισμούς, ένα από τα θερμοκήπια της παγκόσμιας διαφθοράς, για τους οποίους ζητούμε τη μείωση διαμέσου της εγγύησης εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) των συνόρων της ανατολικής Μεσογείου και της αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων από τη βόρεια Κύπρο [4].

Οι δέκα αιχμές ("νησίδες") του κειμένου "η Πολιτική Οικολογία στις επόμενες εκλογές"

Προστασία μισθωτής εργασίας:

"Πάγωμα" της φορολόγησης της εργασίας στα σημερινά επίπεδα και συνεχής αύξηση του ποσοστού της μισθοδοσίας επί του ΑΕΠ

Κρίση του ευρώ:

Να παράσχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αμέσως δάνεια με μηδενικό επιτόκιο (όπως ακριβώς έπραξε η αμερικανική κεντρική τράπεζα για τους αμερικανικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς) στους δημόσιους πιστωτικούς οργανισμούς των κρατών-μελών της ευρωζώνης για να εξυπηρετούν τα παλαιά τους δάνεια και να προωθούν δημόσιες επενδύσεις και κοινωνικές υπηρεσίες [2]

Θέσπιση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενός φόρου για τον πλούτο σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, μαζί με συντονισμένη καταστολή των φορολογικών παραδείσων και της φοροδιαφυγής, ώστε ο φόρος αυτός να εισπράττεται παντού με ίσους όρους [3]

Να εγγυηθεί η ΕΕ τα σύνορα της Ανατολικής Μεσογείου και να συμβάλλει στην αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων από τη βόρεια Κύπρο ώστε να μειωθούν δραστικά οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, κυρίως της Ελλάδας και της Τουρκίας (πρόταση Κον-Μπεντίτ)

Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση:

Αναμόρφωση των ευρωπαϊκών συνθηκών στην κατεύθυνση της επέκτασης των αρμοδιοτήτων των κοινοτικών οργάνων στη χάραξη περιβαλλοντικής, οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής

Αιρετή ηγεσία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο

Γυναίκες και παιδιά-Νέοι:

Δραστική επέκταση ορισμένων κρίσιμων κοινωνικών δομών (όπως οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και η προσχολική εκπαίδευση) που συνδέονται με την άρση των εμποδίων στην απασχόληση των γυναικών.

Υιοθέτηση μιας «χάρτας» απαράγραπτων δικαιωμάτων των παιδιών και των νέων στην υγεία, την ψυχαγωγία και τη μόρφωση.

Πολιτικό σύστημα:

Η νέα Βουλή να εκπονήσει ένα «μνημόνιο» αποπληρωμής των χρεών των κατεστημένων κομμάτων εξουσίας ύψους 250,000,000 ευρώ μέσα σε καθορισμένο διάστημα (π.χ. δεκαετία), με δέσμευση της κρατικής επιχορήγησης και αυστηρή εποπτεία στη διαχείρισή των οικονομικών τους.

Παγκόσμιο περιβαλλοντικό κίνημα:

Στο όνομα των μεσοπρόθεσμων επιπτώσεων από τη διαιώνιση της χρήσης ορυκτών καυσίμων, αλλά και της άμεσης απειλής που αντιπροσωπεύει για το περιβάλλον η εξόρυξη πετρελαίου, ιδιαίτερα σε κλειστές θάλασσες σαν τη Μεσόγειο ή -ακόμα περισσότερο- το Αιγαίο, αντιτιθέμεθα σε κάθε προσπάθεια εξόρυξης πετρελαίου στο γεωγραφικό μας χώρο

Σημειώσεις

1. Πρόταση των Ρεμπέκα Χαρμς (Rebecca Harms) και Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit)
2. Πρόταση των Μισέλ Ροκάρ (Michel Rocard) και Πιερ Λαρουτιρού (Pierre Larrouturou)
3. Πρόταση Τρεμόπουλου- Γκίγκολντ (Giegold)
4. Πρόταση Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

* Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός
* Αναδημοσίευση από την ppol.gr

Για τους Οικολόγους Πράσινους: Ίσως έφτασε η ώρα για τα μεγάλα ναι και κυρίως για τα μεγάλα όχι

2012-01-20T01:31:00.002+02:00

του Θανάση Πολλάτου*

Στο διεστραμμένο μυαλό μου, το συνέδριο που διοργανώνουν τις επόμενες ημέρες στο Βερολίνο οι Γερμανοί Πράσινοι είναι ένα τράβηγμα του αυτιού στους Έλληνες Πρασίνους.

Το Γερμανικό Πράσινο Κόμμα αναλαμβάνει να κάνει ό,τι οι Έλληνες Πράσινοι δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να κάνουν: να συνδέσουν το αίτημα για τον οικολογικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, με το σχέδιο της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης και με τον εκσυγχρονισμό του κράτους.

Η επιλογή τριών τουλάχιστον εκ των ομιλητών του συνεδρίου είναι χαρακτηριστική. Πρώτα και κύρια ο Κώστας Σημίτης, έπειτα ο Γιάννης Βούλγαρης και τέλος ο Γιώργος Παγουλάτος. Και οι τρεις αποτελούν θερμούς υποστηρικτές της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, του εκσυγχρονισμού και του εξορθολογισμού της κοινωνίας. Ο τελευταίος, μάλιστα, διατελεί σύμβουλος του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.

Δεν ξέρω αν οι Έλληνες Πράσινοι συνετέλεσαν και σε ποιο βαθμό στη συμβολική επιλογή των ομιλητών.

Ξέρω όμως ότι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα παίζουν ως τώρα το ρόλο ενός πράσινου ΣΥΡΙΖΑ, αρνούνται να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους ως συστημικό κόμμα -όπως έχει παρατηρήσει πολύ σωστά η Βασιλική Γεωργιάδου-, αρνούνται να πάρουν θέση στα επώδυνα ζητήματα, πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα, αρέσκονται σε κοινοτοπικές δηλώσεις, θαλασσοδέρνονται για τα μάτια του "κινήματος", αριστερίζουν ακατάπαυστα, καρκινοβατούν, αποφεύγουν τη ρήξη με τα ανορθολογικά κομμάτια στο εσωτερικό τους που θεωρούν την πολιτική οικολογία ένα new age lifestyle ή αμφιταλαντεύονται μεταξύ της μιας ή της άλλης θεωρίας συνωμοσίας.

Δεν ξέρω αν οι Έλληνες Πράσινοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ενηλικιωθούν, αν φοβούνται τη λαϊκιστική λαίλαπα ή αν δεν ξέρουν και οι ίδιοι ποιοι είναι.

Ξέρω όμως ότι ένα διογκούμενο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας αναζητά εκλογική διέξοδο προς μία υγιή και ειλικρινή μεταρρυθμιστική δύναμη που ασπάζεται τα αιτήματα για τον οικολογικό μετασχηματισμό, τον εκσυγχρονισμό και τον εξορθολογισμό και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.

Μου φαίνεται δηλαδή πως τα νταραβέρια με την κοινωνία των πολιτών, με τις ΜΚΟ, με τις ομάδες του οικολογικού φονταμενταλισμού και της οικοχονδρίας, με τον λάιτ εξαρχειωτισμό κ.λπ. δεν είναι πλέον αρκετά.

Ίσως έφτασε η ώρα για τα μεγάλα ναι και κυρίως για τα μεγάλα όχι.

Οι Γερμανοί Πράσινοι δείχνουν εμφατικά το δρόμο. Όποιος ή όποια έχει αμφιβολίες ας κοιτάξει τα ποσοστά τους.

*από τα arguments

Δείτε σχετικά:
Εκλογικό Συνέδριο Οικολόγων Πράσινων, 21 - 22 Ιανουαρίου 2012, Αμφιθέατρο 984, Γκάζι
Ελλάδα quo vadis? Συνέδριο για την ελληνική κρίση στο Βερολίνο, 23-24 Ιανουαρίου 2012, Γερμανικό Πράσινο Ινστιτούτο, Κώστας Σημίτης, Daniel Cohn Bendit

Η κριτική μου στην Δημοκρατική Αριστερά...

2012-01-19T16:08:00.001+02:00

...και το ελληνικό πολιτικό σύστημα

ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ: ΟΜΟΡΦΑ ΟΠΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

2012-01-18T21:29:00.000+02:00

Την ώρα που χύνεται αίμα για να "βγει" ο περιορισμός του ελλείμματος και να μπει η χώρα μας στην νέα δανειακή σύμβαση και ενώ η ύφεση κλείνει δουλειές και στέλνει τους Έλληνες ξανά μετανάστες, το στρατιωτικοπολιτικό κατεστημένο των εξοπλισμών συνεχίζει απτόητο, εν μέσω της ομερτά των ΜΜΕ, το καταστροφικό του έργο, συνεπικουρούμενο από την ασίγαστη εθνικιστική υστερία των ακροδεξιών λαϊκιστών που μετέχουν και στην κυβέρνηση.

Κούρεμα γουλί των εξοπλιστικών δαπανών τώρα!
Εγγύηση των συνόρων μας από την ΕΕ και επιστροφή των εξοπλιστικών δισ στην κοινωνία! (ΑΣ)

Άρθρο της Γερμανικής εφημερίδας Zeit για τα συνεχιζόμενα εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας - από τους ecogreens-gr:

Φρεγάτες, Τεθωρακισμένα και Υποβρύχια: Με το ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ακυρώνονται όλα τα πακέτα εξοικονόμησης πόρων. Και η Γερμανία αποκομίζει κέρδη από αυτό.

Οι επιθυμίες του έλληνα υπουργού άμυνας κυριαρχούν στο μυαλό του ανθρώπου μας : μέχρι 60 μαχητικά αεροσκάφη τύπου Eurofighter για περίπου 3,9 δις ευρώ, γαλλικές φρεγάτες αξίας πάνω από 4 δις ευρώ, περιπολικά σκάφη θαλάσσης για 400 εκατ. ευρώ και άλλα τόσα για τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό του ελληνικού στόλου.

Επίσης θα χρειασθούν πυρομαχικά για τα τεθωρακισμένα Leopard και αντικατάσταση των δύο αμερικανικών ελικοπτέρων τύπου Apache.

Α ναι, θα θέλαμε και γερμανικά υποβρύχια συνολικής αξίας 2 δις ευρώ.

Αυτά που περιγράφει ο άνθρωπος αυτός σε μια καφετερία της Αθήνας ακούγονται τουλάχιστον παράλογα, όμως είναι ο ίδιος άνθρωπος που συχνά-πυκνά μπαινοβγαίνει στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας. Μια χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας και λαμβάνει βοήθεια δισεκατομμυρίων από την ΕΕ, θέλει να κάνει μαζικές αγορές πολεμικού εξοπλισμού;

Τον άνθρωπο αυτό τον βλέπουμε συχνά να φωτογραφίζεται δίπλα στον Υπουργό Εθν. Άμυνας ή με στρατηγούς του ελληνικού στρατού, μιλάει συχνά στο τηλέφωνο μαζί τους, εν συντομία γνωρίζει καλά την κατάσταση. Γνωρίζει, επίσης, πόσο κρίσιμο είναι το θέμα αυτό και έτσι δεν θέλει να δώσει το όνομά του στην εφημερίδα, όπως άλλωστε πράττουν και οι περισσότεροι ανάλογοι συνομιλητές.

Θεωρεί ότι προγράμματα αγοράς εξοπλισμού δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν το διάστημα αυτό. Όμως αυτό μπορεί να αλλάξει πολύ σύντομα, σημειώνει ο ίδιος.

"Αν η Ελλάδα πάρει τον Μάρτιο την επόμενη δόση της οικονομικής βοήθειας των 80 δις ευρώ, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υλοποιηθούν νέες εξοπλιστικές συμβάσεις".

Και ένα δις να περισσέψει, συνεχίζει, θα επικυρωθούν παραγγελίες για Eurofighter ή φρεγάτες.

Είναι πραγματικά απίστευτο:

Τους επόμενους μήνες θα καθορισθεί, αν η Ελλάδα θα παραμείνει στην ζώνη του ευρώ ή θα γυρίσει στην δραχμή.

Την στιγμή που συζητάμε στο καφέ της Αθήνας με τον άνθρωπό μας, τα νοσοκομεία της δέχονται μόνο επείγοντα περιστατικά, απεργούν οι οδηγοί των λεωφορείων, τα σχολεία ακόμη δεν έχουν πάρει βιβλία, χιλιάδες άνθρωποι που οδηγούνται στην εφεδρεία διαδηλώνουν στους δρόμους και η Ελληνική Κυβέρνηση ανακοινώνει νέο πρόγραμμα λιτότητας, από το οποίο θεωρητικά κανείς Έλληνας δεν μπορεί να ξεφύγει.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι όποιος δουλεύει για τον Στρατό ή την Εξοπλιστική Βιομηχανία, δεν έχει αντιληφθεί καμία απολύτως λιτότητα.

Η Ελλάδα, είναι μετά την Πορτογαλία, ο καλύτερος αγοραστής γερμανικών όπλων

Το 2010, ο ελληνικός στρατιωτικός προϋπολογισμός ήταν σχεδόν επτά δισ. ευρώ. Αυτό αντιπροσώπευε περίπου τρία τοις εκατό της οικονομικής παραγωγής, ένας αριθμός που ξεπεράστηκε εντός του ΝΑΤΟ μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Βεβαίως το Υπουργείο Άμυνας μείωσε το 2011 την προμήθεια νέου εξοπλισμού κατά 500 εκατομμύρια €. Φροντίζοντας όμως να μεταφέρει τα ποσά αυτά σε επόμενους προϋπολογισμούς. Στην δύναμη των στρατευμάτων των σχεδόν 130.000 στρατιωτών, προς το παρόν τίποτα δεν αλλάζει.

Από τους εταίρους της ΕΕ στην Ελλάδα, λίγοι είναι αυτοί που δημοσίως ζητούν να σταματήσουν αμέσως και για μεγάλο χρονικό διάστημα οι ελληνικοί πολεμικοί εξοπλισμοί. Ένας απ΄ αυτούς είναι ο Daniel Cohn-Bendit, ηγέτης των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:

"Απ 'έξω, οι χώρες της ΕΕ επεμβαίνουν πρακτικά σε όλα σχεδόν τα δικαιώματα των πολιτών στην Ελλάδα. Στις νοσοκόμες θα μειωθεί ο μισθός τους και τα πάντα θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν. Μόνο όταν φτάνουμε στον αμυντικό προϋπολογισμό, ξαφνικά αυτό γίνεται ένα κυριαρχικό δικαίωμα του (ελληνικού) Κράτους. Είναι πολύ σουρεαλιστικό αυτό".

Ο Cohn-Bendit πιστεύει ότι πίσω από τη διστακτικότητα της Ευρώπης βρίσκονται συγκεκριμένα και χειροπιαστά οικονομικά συμφέροντα. Βασική κερδισμένη από την ελληνική πολιτική εξοπλισμών στην Ευρώπη είναι η πρωταθλήτρια της λιτότητας Γερμανία.

Σύμφωνα με την έκθεση για τις εξαγωγές όπλων το 2010 που μόλις κυκλοφόρησε, μετά την Πορτογαλία - ένα κράτος επίσης στα πρόθυρα της χρεοκοπίας - οι Έλληνες είναι οι μεγαλύτεροι αγοραστές των γερμανικών όπλων.

Μάλιστα σε ισπανικές και ελληνικές εφημερίδες διέρρευσε ότι , η Ανγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί υπενθύμισαν στον πρώην Πρωθυπουργό της Ελλάδας Γιώργο Παπανδρέου στο τέλος Οκτωβρίου στα περιθώρια της συνάντησης κορυφής, ότι πρέπει να τηρήσει τα συμβόλαια παραγγελίας εξοπλισμών ή να προβεί σε νέες παραγγελίες όπλων.

Αυτό δεν επιβεβαιώνεται από το περιβάλλον του Παπανδρέου ενώ και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποφάνθηκε ότι οι πληροφορίες ότι η Καγκελάριος Μέρκελ και ο πρόεδρος Σαρκοζί προέτρεψαν πρόσφατα την Ελλάδα σε νέες συμφωνίες όπλων, είναι αβάσιμες, αυτό δήλωσε εκπρόσωπος μέσω e-mail.

Αλλά όποιος γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις για στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και την Αθήνα, αμφιβάλει για το αν ο ρόλος της Γερμανίας είναι αυτός που περιγράφει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Η αμυντική βιομηχανία έχει σημαντική επιρροή στην ομοσπονδιακή πρωτεύουσα - το πόσο το περιγράφει ο κ. Hilmar Linnenkamp, ο οποίος για πολλά χρόνια διετέλεσε Αναπληρωτής Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Άμυνας και είναι τώρα σύμβουλος του Ιδρύματος για την Επιστήμη και την Πολιτική.

"Η βιομηχανία έχει παραδοσιακά εξαιρετικές σχέσεις με τους αρχηγούς των κυβερνήσεων", λέει.

Αυτό είναι προφανές και γίνεται προφανέστερο κατά τις επίσημες επισκέψεις στην Ελλάδα: Γερμανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι μεταφέρουν τις προτάσεις των εξαγωγών τους και οι Έλληνες επιβεβαιώνουν το αίτημά τους για εισαγωγές - αγορές.

Σε όλες τις πλευρές είναι γνωστό , "ότι η Ελλάδα είχε επενδύσει πάρα πολύ στο αμυντικό τομέα," κατά τον κ. Linnenkamp. Ωστόσο, οι Έλληνες δημιούργησαν όλα αυτά τα χρόνια και στον τομέα αυτό, τεράστιες υποχρεώσεις.

Σε μία από αυτές τις επιχειρήσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων αναφέρεται παρομοίως ο άνδρας στο καφενείο στο κέντρο της Αθήνας.

Λέει ότι η ελληνική κυβέρνηση ήθελε κατά το 1999 να παραγγείλει συνολικά 90 μαχητικά Eurofighter και μίλησε τόσο με τον κατασκευαστή EADS, όσο και με τον τότε υπουργό Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ (Πράσινοι).

Εκείνη την εποχή, οι λομπίστες του στρατιωτικού κατεστημένου δεν μπορούσαν να πιστέψουν στην τύχη τους:

"Καταφέραμε έναν Υπουργό Εξωτερικών Fischer να μιλήσει με τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό Σημίτη για την αγορά των Eurofighter. Ένας πράσινος υπουργός ήρθε σε μια ελληνική Σοσιαλιστή Κυβέρνηση για να διαπραγματευθεί την αγορά μαχητικών αεροσκαφών για την Ελλάδα", λέει ένας απ΄ αυτούς.

Μόνο που : Το θέμα δεν υλοποιήθηκε και έμεινε μέχρι σήμερα ως επιστολή προθέσεων προς μεγάλη δυσαρέσκεια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης καθώς και της εταιρείας εξοπλισμών EADS.

Μεταξύ του 2005 και 2007, σύμφωνα με πρόσωπα από το περιβάλλον των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων, η κα Άνγκελα Μέρκελ προέτρεψε τους Έλληνες ξανά και ξανά να τηρήσουν την υπόσχεσή τους. Επειδή ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προσπαθούσε πολιτικά να κερδίσει χρόνο, η Μέρκελ αποφάνθηκε ότι δεν ήταν καλό να του μιλήσει, λένε.

Το περιεχόμενο των συνομιλιών της κυβέρνησης είναι εμπιστευτικό, ωστόσο, "δεν συνηθίζεται σε αυτές τις συνομιλίες, μια καγκελάριος Μέρκελ να προτρέπει πρωθυπουργό άλλης χώρας να αγοράσει μαχητικά αεροσκάφη", λέει η εκπρόσωπος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης σήμερα.

Όμως, την άνοιξη του 2010 ο υπουργός Εξωτερικών Γκουίντο Βεστερβέλε (FDP), υπενθύμισε στην ελληνική κυβέρνηση την παραγγελία των Eurofighter, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την ελληνική δήλωση αδυναμίας εκπλήρωσης των συνολικών οικονομικών της υποχρεώσεων.

"Ο κ. Βεστερβέλε κάλεσε για μια δέσμευση για το Eurofighter», λέει κάποιος που έχει ζήσει τις συνομιλίες εκ του σύνεγγυς.

Ο Υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωσε και πάλι στην ελληνική εφημερίδα Καθημερινή ότι :

"Δεν Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να αγοράσει. Σε περίπτωση απλά που (θα) παρθεί απόφαση για την αγορά μαχητικών αεροσκαφών να λάβει υπόψη της το ενδιαφέρον των χωρών που συμμετέχουν στα EuroFighter και που εδώ εκπροσωπούνται από τη Γερμανία. Αυτό είναι εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης απολύτως φυσιολογικό".

Μερικές εβδομάδες αργότερα ο κ. Βεστερβέλε κάλεσε μέσα από χρηματιστηριακή εφημερίδα μεγαλύτερη πειθαρχία από το Νότο: "Περιμένουμε πριν την έναρξη συζητήσεων για βοήθεια, η Ελλάδα να υλοποιήσει πλήρως τις δικές της πολιτικές υποχρεώσεις για την ενοποίηση".

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Εννοείται ότι είναι αδύνατο, σημειώνει ο ειδικός στους εξοπλισμούς Linnenkamp. "Ήταν εντελώς ανεύθυνο, μεσούσης της Οικονομικής Κρίσης έστω και να θίγεται το θέμα των Eurofighter".

Όμως το θέμα δεν είναι μόνο τα Eurofighter:

Η πρόσφατη έκθεση για τις εξαγωγές όπλων δείχνει ότι η Ελλάδα εισήγαγε το 2010, ακριβώς 223 οβιδοβόλα τεθωρακισμένων του τύπου M109 από τα αποθέματα του Γερμανικού Στρατού καθώς και ένα υποβρύχιο του Τύπου 214 από τη Γερμανία. Συνολική αξία των πωλήσεων όπλων: 403 εκατ. ευρώ.

Τα χρόνια που προηγήθηκαν η εταιρεία Krauss-Maffei Wegmann έβγαλε πολλά λεφτά από την νότια Ευρώπη. Αυτή η εταιρεία με έδρα το Μόναχο παρέδωσε 170 τεθωρακισμένα Leopard 2 στην Αθήνα αξίας 1,7 δισ. ευρώ.

Όταν οι Έλληνες άρχισαν να καθυστερούν τις πληρωμές, ανώτατοι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι από την Γερμανία άρχισαν με την σειρά τους να φέρουν το θέμα ξανά στην επικαιρότητα. "Η γραμμή που είχαν ήταν να πιέσουν την Ελλάδα να εξοφλήσει τα χρέη της προς στην αμυντική βιομηχανία", αναφέρει ένας γερμανός λομπίστας.

Ενδιάμεσα, υποβρύχια της ThyssenKrupp, Eurocopter ελικόπτερα και πύραυλοι από την Diehl BGT Defence αποτελούν το καμάρι του ελληνικού στρατού.

Η πολεμική μηχανή συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα εκτοξεύθηκε στα ύψη. Οι Έλληνες βρίσκονται στην πρώτη θέση εξοπλισμών μέσα στη ΕΕ ως προς το ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, αλλά αυτό δεν είναι και η μόνη πρωτιά στον τομέα αυτό. Σύμφωνα με το σουηδικό Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης, την περίοδο 2005-2009, μόνο η Κίνα, η Ινδία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Νότια Κορέα έκαναν παγκόσμια μεγαλύτερες εισαγωγές οπλισμού από την Ελλάδα !

Ο κ. Δημήτρης Δρούτσας, είναι ένας από τους λίγους Έλληνες που μιλούν ανοιχτά για αυτά τα στοιχεία. Μέχρι τον Ιούνιο του 2011, υπήρξε ο ελληνικής Υπουργός Εξωτερικών. "Δεν ξοδέψαμε τόσα πολλά χρήματα για την άμυνα, γιατί έτσι μας άρεσε", λέει. Τα ελληνικά σύνορα πρέπει να ασφαλίζονται από τα κύματα της μετανάστευσης από τη Βόρεια Αφρική και την Ασία, σχεδόν καθημερινά υπάρχουν διενέξεις με την Τουρκία.

"Ως υπουργός Εξωτερικών λάμβανα κάθε απόγευμα ένα μήνυμα από το Υπουργείο Άμυνας με τον κατάλογο των τουρκικών παραβιάσεων του εναέριου χώρου μας. Η Ελλάδα, επίσης, παρακολουθεί με ανησυχία την αυξανόμενη δραστηριότητα του τουρκικού ναυτικού στο Αιγαίο και ας μην ξεχνάμε ότι πριν από 35 χρόνια ζήσαμε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Από τότε, οι Έλληνες ζούν σε μια κατάσταση φόβου".

Το ότι με την Τουρκία υφίσταται μια κούρσα εξοπλισμών, παρόλο που και οι δύο χώρες ανήκουν στο ΝΑΤΟ, κ. Δ. Δρούτσας, το θεωρεί θεμιτό: "Είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα υποχρεούται να έχει μια ισχυρή στρατιωτική παρουσία. Τελεία και Παύλα".

Η πίεση από το εξωτερικό για να τερματισθούν οι εξοπλισμοί απέτυχαν

Έλληνες όπως ο Δρούτσας δεν φοβούνται εσωτερικές αντιστάσεις από την ελληνικό πληθυσμό.

Το ελληνικό στρατιωτικό κατεστημένο υπόσχεται ασφάλεια στο λαό - και απασχόληση. Σε μια χώρα χωρίς δικιά της σημαντική βιομηχανία, αυτό έχει μεγάλη αξία.

Γερμανικές εταιρείες παραγωγής αμυντικού εξοπλισμού έχουν αναγνωρίσει από καιρό αυτό το χαρακτηριστικό και έχουν συνδεθεί στενά με αντίστοιχες ελληνικές εταιρείες.

Κάποιος που για καιρό συμμετέχει στις σχετικές διαπραγματεύσεις, δηλώνει:

"Στην Ελλάδα, οι συμφωνίες για τους εξοπλισμούς είναι υπόθεση δούναι και λαβείν, όπως άλλωστε και σε άλλους τομείς. Τι μπορώ να πάρω σε αντάλλαγμα όταν αγοράζω τεθωρακισμένα από σας; Πάντα υπεισέρχεται το θέμα των αντισταθμιστικών οφειλών. Κάθε πολιτικός που υπέγραφε ένα συμβόλαιο προμήθειας με τους Γερμανούς είχε την ελπίδα ότι μέρος της δαπάνης θα επιστρέψει πίσω στη χώρα του".

Όταν η Ελλάδα επικύρωσε το 2003 με την εταιρεία του Μονάχου Krauss-Maffei Wegmann (KMW) το συμβόλαιο για την αγορά των τεθωρακισμένων Leopard , αυτή η κίνηση εγγυήθηκε όχι μόνο τις γερμανικές θέσεις εργασίας, αλλά και εκατοντάδες θέσεις εργασίας για τα συστήματα της εταιρείας Ελληνικών Αμυντικών οχημάτων & Συστημάτων στο ελληνικό λιμάνι του Βόλου.

Αυτή η θυγατρική της KMW ιδρύθηκε αρχικά για να εξασφαλισθεί ότι η Ελλάδα θα ήταν πελάτης της γερμανικής εταιρείας και στη συνέχεια ανέλαβε την συναρμολόγηση 100 και πλέον τεθωρακισμένων. Σήμερα, ασχολείται κυρίως με την συντήρηση των τεθωρακισμένων και τον εξοπλισμό τους με παρελκόμενα.

Ως και οι ίδιοι οι λομπίστες των εξοπλισμών απορούν, για το γεγονός ότι η Ελλάδα σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ για τα συμβατικά όπλα του 2009, διαθέτει ακριβώς 1.614 άρματα μάχης.

"Σε αυτή την τραχιά περιοχή της Ευρώπης και με ακατάλληλο ανάγλυφο, αυτά τα τεθωρακισμένα δεν ενδείκνυνται" δηλώνει ένας ειδικός εκ των έσω της βιομηχανίας.

Όμως η αγορά πραγματοποιήθηκε.

Ο κοινωνικός τομέας συρρικνώνεται, όμως ο τομέας των αμυντικών δαπανών αυξάνει

Επίσης, το γερμανικό ναυπηγείο HDW στο Κίελο έχει κάνει καλές δουλειές με την Ελλάδα. Για να μπορέσει να προχωρήσει η πώληση τεσσάρων υποβρυχίων στην αξία των € 2,85 δισ., οι Γερμανοί ανέλαβαν το 2002, τα προβληματικά ναυπηγεία «Ελληνικών Ναυπηγεία Αθήνας». Αυτό εξασφάλισε 1000 θέσεις εργασίας στην Ελλάδα.
Το ότι σχεδόν ποτέ στην Ελλάδα δεν υπήρξε η κριτική για τα δισεκατομμύρια των παραγγελιών προς τις γερμανικές επιχειρήσεις, αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη.

Στο παρασκήνιο, στρατιωτικοί και λομπίστες των εξοπλισμών τα έβρισκαν μια χαρά, επειδή "η βιομηχανία ήξερε ακριβώς τι όπλα παίρνει η Τουρκία, και ως εκ τούτου πιέζαμε την Ελλάδα να αποκτήσουν παρόμοιο εξοπλισμό", ομολογεί ένας έλληνας λομπίστας του αμυντικού τομέα.

Η πίεση από το εξωτερικό για να τερματισθούν οι εξοπλισμοί δεν υλοποιήθηκε ποτέ μέχρι τώρα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, όταν η τρόικα που αποτελείται από εμπειρογνώμονες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρακολουθεί τα μέτρα λιτότητας δεν αγγίζει καθόλου τον αμυντικό προϋπολογισμό.

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης για την Ελλάδα για το έτος 2010, ο προϋπολογισμός για στρατιωτικές δαπάνες θα πρέπει να μειωθεί μόνο κατά 0,2 τοις εκατό της οικονομικής παραγωγής - δηλαδή κατά 457 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό ακούγεται σαν μεγάλο ποσό, αλλά στο ίδιο έγγραφο, προτάθηκε η μείωση των κοινωνικών δαπανών κατά 1,8 δισ. €.

Για το 2011 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε να γίνουν γενικά "περικοπές στις αμυντικές δαπάνες". Συγκεκριμένα μέτρα δεν συζητήθηκαν.

Η Βουλή των Ελλήνων χρησιμοποίησε αμέσως αυτήν την δυνατότητα.

Ο προϋπολογισμός για το 2012 προβλέπει την μείωση του κοινωνικού προϋπολογισμού κατά ένα επιπλέον ποσοστό 9%, ή περίπου δύο δισ. ευρώ. Οι εισφορές στο ΝΑΤΟ από την άλλη πλευρά αναμένεται να αυξηθούν κατά 50 τοις εκατό, δηλαδή στα 60 εκατ. €, οι τρέχουσες δαπάνες για τον αμυντικό προϋπολογισμό θα αυξηθούν κατά 200 εκατ. ευρώ φτάνοντας τα 1,3 δις ευρώ: μια αύξηση 18,2 τοις εκατό.

Και η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση;

Αυτή, σύμφωνα με εκπρόσωπό της, υποστήριξε "τα επιτεύγματα του Έλληνα Πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου. Είναι γενικά αποδεκτό ότι η ελληνική κυβέρνηση με δική της ευθύνη αποβλέπει σε ουσιαστικές περικοπές των δαπανών και στους τομείς της άμυνας και των στρατιωτικών εφαρμογών".

Την ίδια στιγμή ο ομιλητής, ωστόσο, αναφέρει το θέμα της αθέτησης των υποχρεώσεων σχετικά με τις εξοπλιστικές προμήθειες :

"Έχουν γίνει κατά το παρελθόν με την προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση συζητήσεις για μεμονωμένες περιπτώσεις, όπου έχουν σημειωθεί καθυστερήσεις στις πληρωμές. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει δηλώσει ως θεμελιώδη προσδοκία, ότι οι συμβάσεις θα πρέπει να εκπληρωθούν".

Το διακύβευμα της επόμενης περιόδου, οι διαθέσιμες επιλογές και ο κοινός νους

2012-01-18T14:49:00.001+02:00

του Μάνου Ματσαγγάνη*

Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες (κάτω από τις Άλπεις) έχουν προβλήματα (μερικές σοβαρά).

Καμμιά χώρα όμως δεν έχει τα δικά μας προβλήματα:

μεγάλο χρέος (το μεγαλύτερο στην ΕΕ),
μεγάλα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού (10% του ΑΕΠ, μετά από οδυνηρή λιτότητα δύο ετών),
και ταυτόχρονα μεγάλο έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών (εμπορικό + υπηρεσιών).

Τα ελλείμματα αλληλοσυνδέονται: η πλαστή ευημερία (με δανεικά) δεν επιβάρυνε μόνο το δημόσιο έλλειμμα, διόγκωνε επίσης (τεχνητά) τη ζήτηση, αυξάνοντας τις εισαγωγές και αφαιρώντας από τις επιχειρήσεις το κίνητρο για εξαγωγές.
Μια χώρα που βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση δεν έχει παρά δύο (και μόνο δύο) επιλογές.

Η μια είναι η κανονική υποτίμηση, ενδεχομένως με στάση πληρωμών, τύπου Αργεντινής το 2001 – αν και η Αργεντινή είχε εμπορικό πλεόνασμα (άρα είχε τρόφιμα και καύσιμα όσο διαρκούσε ο αποκλεισμός της από τις διεθνείς αγορές), καθώς και πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού (άρα μπορούσε να πληρώνει μισθούς ή συντάξεις και να εγγυάται τη λειτουργία του κράτους).
Η άλλη είναι η λεγόμενη "εσωτερική υποτίμηση": λιτότητα αλλά και μείωση των τιμών, ώστε να προστατευθεί η αγοραστική δύναμη των (μειωμένων) μισθών και ταυτόχρονα να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων. Ο Daniel Gros σε παλαιότερη ομιλία του στην Αθήνα είχε υπολογίσει το μέγεθος της απαιτούμενης μείωσης (κατ’ αρχήν των μισθών) σε 25%. Μια εξαγωγική ώθηση θα μείωνε το μέγεθος αυτό, μια υστέρηση θα το αύξανε. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, η μείωση των μέσων ακαθάριστων αποδοχών την διετία 2009-2011 (σε πραγματικές τιμές) ήταν 12%, δηλ. το μισό περίπου της απαιτούμενης προσαρμογής (κατά Gros).

Η "εσωτερική υποτίμηση", για να αποδώσει, έχει ορισμένες (απαιτητικές) προϋποθέσεις.

Πρώτον, δίκαιη κατανομή των βαρών της προσαρμογής + κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας.
Δεύτερον, συμφωνία των κοινωνικών εταίρων, ώστε οι μειώσεις μισθών αφενός να μεταφραστούν σε μειώσεις τιμών και αφετέρου να είναι πρόσκαιρες (όσο διαρκεί η κρίση) και να αναπληρωθούν από ανάλογες αυξήσεις στο μέλλον (ώστε δηλ. να πιάσουν τόπο οι θυσίες των εργαζομένων).
Τρίτον, εξυγίανση των θεσμών: καταπολέμηση της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, της κακοδιοίκησης, της στρέβλωσης της αγοράς – ώστε η επιχειρηματικότητα να πάψει να βασίζεται στη διαπλοκή με πολιτικούς, στη συμπίεση των μισθών, στην παραβίαση της (εργατικής, ασφαλιστικής, φορολογικής, περιβαλλοντικής, πολεοδομικής κ.ά.) νομοθεσίας.

Ήταν το Μνημόνιο μονόδρομος; Και ναι και όχι.

Ναι – επειδή με δεδομένο τον αποκλεισμό μας από τις διεθνείς χρηματαγορές ήταν ο μοναδικός τρόπος εξασφάλισης των δανειακών αναγκών της χώρας.
Όχι – επειδή ούτε οι αγορές, ούτε το ΔΝΤ, ούτε η ΕΕ, ούτε κάποιος άλλος νοιάζεται πολύ για το πώς μια χώρα τηρεί τις δανειακές υποχρεώσεις της, ούτε για το πώς μειώνει τα ελλείμματά της (για αυτό άλλωστε κανείς δεν εμποδίζει τη Δανία να έχει υψηλή φορολογία, υψηλή κοινωνική δαπάνη κτλ).

Συνεπώς, παρότι κάποιο Μνημόνιο ήταν αναγκαίο, κανείς δεν μας εμπόδιζε να προτείνουμε ένα άλλο Μνημόνιο, όπως το θέλαμε εμείς, με τα δικά μας "ισοδύναμα μέτρα" μείωσης των ελλειμμάτων.

"Καλά όλα αυτά – το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα".

Η δημόσια συζήτηση για την τακτική της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις για το PSI και τη δανειακή σύμβαση στα κανάλια και στα blogs μοιάζει λίγο με τη συζήτηση για την πορεία της Εθνικής ομάδας του μπάσκετ το 1987: ξαφνικά γίναμε όλοι ειδικοί για το εύρος του κουρέματος, για το επιτόκιο των ομολόγων ή για το βρετανικό δίκαιο, όπως τότε όλοι ανέλυαν σε βάθος (και με πάθος) τα σχετικά πλεονεκτήματα του συστήματος ζώνης έναντι του man-to-man.

Και το Eurobasket και οι διαπραγματεύσεις για το PSI είναι παιγνίδια (το ένα πήγε υπέροχα, το άλλο θα δούμε) στα οποία είμαστε θεατές, δεν παίζουμε οι ίδιοι.

Η ελληνική αντιπροσωπεία παίζει το ρόλο ενός κομπάρσου, που παραμένει μεν ικανός για κάποια αυτοκαταστροφική κίνηση (ιδίως όταν επικεφαλής είναι ο σημερινός υπουργός οικονομικών) αλλά δεν είναι σε θέση να καθορίσει θετικά την έκβαση των διαπραγματεύσεων. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για μας.

Από τη μια, τα γεγονότα των τελευταίων ετών έχουν περιορίσει ασφυκτικά την αξιοπιστία (και, συνεπώς, τα περιθώρια) των δικών μας χειρισμών.
Από την άλλη, τα όρια μεταξύ της "συντεταγμένης" χρεωκοπίας και της άτακτης είναι δυσδιάκριτα: κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή με μια στραβοτιμονιά να τα διασχίσουμε (ιδίως εάν βλ. παραπάνω).

Για αυτό η συζήτηση για το εύρος του κουρέματος, για το επιτόκιο των ομολόγων ή για το βρετανικό δίκαιο προσωπικά δεν με συγκινεί ιδιαίτερα: σε λίγες μέρες θα ξέρουμε αν χρεωκοπήσαμε και πώς ακριβώς.

Εν τω μεταξύ, θα ήταν προτιμότερο να ξοδεύουμε λιγότερο χρόνο και ενέργεια για ζητήματα όπου είμαστε απλώς θεατές: ας κρατήσουμε τις δυνάμεις μας για όσα μπορούμε να επηρεάσουμε.
Αυτό μας φέρνει στο τελευταίο θέμα:

Το "διακύβευμα" της επόμενης περιόδου.

Θα έλεγα ότι η κατάσταση έχει συνοπτικά ως εξής. Το βραχυπρόθεσμο διακύβευμα είναι να παραμείνουμε στην Α' Κατηγορία.

Η άτακτη χρεωκοπία ή/και επιστροφή στη δραχμή δεν θα είναι το τέλος του κόσμου (η ζωή συνεχίζεται, πάντοτε).

Θα σημάνει όμως τον υποβιβασμό μας: δηλ. την συντριπτική ήττα όσων ονειρεύτηκαν μια ευρωπαϊκή Ελλάδα, και την θριαμβευτική νίκη όσων (στα αριστερά και στα δεξιά του πολιτικού φάσματος) πάντα κατά βάθος προτιμούσαν μια Ελλάδα βαλκανική και μεσανατολική.

Επίσης, θα θέσει σε κίνηση έναν πολύ επικίνδυνο μηχανισμό, όπου ο εθνικισμός (με ή χωρίς αντιιμπεριαλιστική προβιά) θα έχει πάρει το πάνω χέρι, και – σε συνδυασμό με τη γρήγορη διάψευση των φρούδων ελπίδων που ήδη καλλιεργεί η παράταξη της δραχμής – θα είναι έτοιμος να μας φέρει στα πρόθυρα μιας καταστροφικής πολεμικής εμπλοκής.

Φοβάμαι ότι ο αρχηγός της ΝΔ είναι απόλυτα ικανός για κάτι τέτοιο.

Το μεσοπρόθεσμο διακύβευμα, όσον αφορά την οικονομία, είναι κατ’ αρχήν να μάθουμε να ζούμε χωρίς ελλείμματα, ώστε να περιορίσουμε την έκθεσή μας στις αγορές.

Μέσα σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποίησης και ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, η δημοσιονομική σταθερότητα είναι ασφάλεια – και η κύρια προϋπόθεση για να μπορούμε να επιλέγουμε τις πολιτικές που προτιμάμε με όσο περισσότερη αυτονομία γίνεται. Με κίνδυνο να γίνω κουραστικός:

οι επάρατες αγορές δεν εμποδίζουν τη μικρή (πλην όμως πλεονασματική) Δανία να επιβάλλει – και να εισπράττει! – φόρους ίσους με το μισό περίπου ΑΕΠ της χώρας, ούτε να χρηματοδοτεί με αυτούς το ισχυρότερο ίσως σύστημα κοινωνικής προστασίας στον κόσμο.

Στη συνέχεια, το ζητούμενο είναι, ασφαλώς, η ανάπτυξη.

Σήμερα έχουμε γίνει όλοι κεϋνσιανοί - και διαβάζουμε μανιωδώς τα άρθρα του Krugman, επικροτώντας με ενθουσιασμό την προειδοποίησή του ότι δεν είναι πολύ καλή ιδέα να προσπαθείς να μειώνεις τα ελλείμματα στη διάρκεια της ύφεσης.

Σωστά: τα ελλείμματα πρέπει να τα μειώνεις στη διάρκεια της ανόδου της οικονομίας.

Κρίμα που στην προ κρίσης περίοδο, όταν επί 10-12 χρόνια είχαμε από τους υψηλότερους ρυθμούς (όπως αποδείχθηκε, σαθρής) ανάπτυξης στην ΕΕ (+4% ετησίως), αντί να μειώσουμε τα ελλείμματα τα αφήσαμε να αυξάνονται ανεξέλεγκτα. (Τότε βέβαια οι σημερινοί κεϋνσιανοί απλώς σιωπούσαν, ή μάλλον επικροτούσαν ενθουσιωδώς τις πολιτικές που παρήγαγαν ελλείμματα και ζητούσαν ακόμη μεγαλύτερα.)

Σε κάθε περίπτωση, όπως έχω γράψει αλλού (Καθημερινή 7 Μαρτίου 2009), η κλασική κεϋνσιανή συνταγή της ώθησης της παραγωγής και της απασχόλησης μέσω της τόνωσης της αγοραστικής δύναμης των εισοδημάτων δεν μπορεί να έχει εφαρμογή σε μια χώρα με αναιμική παραγωγική βάση, όπως είναι πλέον η Ελλάδα.

Όπως είδαμε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80, τα πρόσθετα εισοδήματα αγοράζουν προϊόντα που εισάγουμε από αλλού. Αυτό μπορεί να είναι καλό για τους εργαζόμενους στην Κίνα και στη Ν. Κορέα (ή στη Γερμανία και τη Γαλλία) – πάντως ως στρατηγική για την ανάπτυξη με αύξηση της απασχόλησης στην Ελλάδα δεν μου φαίνεται πειστική.

Συνεπώς, φοβάμαι ότι ο νεοκεϋνσιανισμός à la grecque λίγα έχει να προσφέρει: δεν μένουν παρά οι διαρθρωτικές αλλαγές (στην πλευρά της προσφοράς).

Το μεσοπρόθεσμο διακύβευμα δεν αφορά μόνο την οικονομία αλλά και την πολιτική.

Μια μεταρρυθμιστική δύναμη της αριστεράς, ιδίως εάν έχει (απολύτως θεμιτές) κυβερνητικές φιλοδοξίες, δεν διαθέτει την πολυτέλεια να επιτρέψει τη διάβρωση του κύρους των θεσμών από τους οποίους το πολιτικό της εγχείρημα εξαρτάται.

Ο αριστερός ρεφορμισμός είναι απλώς αδιανόητος όσο εντείνεται η ανυποληψία των εργατικών συνδικάτων, ή της Βουλής, ή του δημόσιου τομέα. Φυσικά, αυτό σε κάποιο βαθμό είναι πέρα από τον έλεγχο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Δείχνει όμως το αναγκαίο περιεχόμενο της πολιτικής της παρέμβασης:

Αναπροσανατολισμός του κέντρου βάρους της πολιτικής των συνδικάτων (και όχι μόνο) προς τα συμφέροντα των outsiders (των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, ιδίως όσων εργάζονται υπό επισφαλείς συνθήκες).
Δραστική μείωση του κόστους της πολιτικής, με μείωση του αριθμού των βουλευτών και άλλα μέτρα «ταπείνωσης» (κατά Α. Μανιτάκη) του πολιτικού προσωπικού που μας οδήγησε – υπό τις επευφημίες, βέβαια, της κοινής γνώμης – στην χρεωκοπία.
Αλλαγή παραδείγματος στο δημόσιο τομέα, με ενθάρρυνση και στήριξη όσων από τους γιατρούς, νοσοκόμους, δασκάλους, καθηγητές, πυροσβέστες, εφοριακούς κ.ά. είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν με εντιμότητα και αφοσίωση στο δημόσιο συμφέρον, (εξ)υπηρετώντας τους πολίτες-χρήστες των υπηρεσιών τους, την ώρα που τα πάντα γύρω τους καταρρέουν.

Το μακροπρόθεσμο διακύβευμα παραμένει αυτό που ήταν πάντοτε: να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για

να γίνει η Ελλάδα μια χώρα προκοπής και δημιουργίας,
με περισσότερες ευκαιρίες και λιγότερες ανισότητες,
ένας τόπος στον οποίο νέοι άνθρωποι θα θέλουν να ζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους.

Θα τα καταφέρουμε;

Ειλικρινά δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι από αυτό θα κριθούμε όλοι.

*Ομιλία σε εκδήλωση της οργάνωσης Νέου Κόσμου – Κουκακίου της ΔΗΜΑΡ (Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012)

*Ο τίτλος της ανάρτησης είναι του ιστολογίου (ΑΣ)

Ελλάδα, quo vadis; Συνέδριο στο Βερολίνο για την ελληνική κρίση, 23-24 Ιανουαρίου 2012 με συζήτηση Κώστα Σημίτη - Daniel Cohn Bendit

2012-01-18T01:59:00.004+02:00

και συμμετοχή του Έλληνα πράσινου ευρωβουλευτή Νίκου Χρυσόγελου
Από το Πολιτικό Ινστιτούτο των Γερμανών Πρασίνων, Heinrich-Böll-Stiftung, Schumannstr. 8, 10117 Berlin

Η Ελλάδα σε κρίση - Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο

Η κρίση στην οποία έχει σήμερα υπεισέλθει η Ελλάδα καθιστά ορατή την αναγκαιότητα μιας σειράς αλλαγών στο κράτος, την οικονομία και την κοινωνία. Στην προοπτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης η χώρα ωθείται σε βαθύς εκσυγχρονιστικούς μετασχηματισμούς ώστε να ελέγξει την κρίση χρέους και να αποκαταστήσει την οικονομική ισχύ και τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της.

Την ίδια στιγμή ωστόσο η πολιτική της αυστηρής λιτότητας και της δημοσιονομικής προσαρμογής οξύνει περαιτέρω την οικονομική κρίση και θέτει σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Τα μέτρα που λαμβάνονται συναντούν την αντίσταση πλατιών στρωμάτων της κοινωνίας και θεωρούνται –στη βάση αρκετά διαφορετικών αιτιάσεων και κινήτρων– κοινωνικά άδικα. Ετερόκλητες και ασυμβίβαστες μεταξύ τους κατευθύνσεις συνθέτουν έτσι τη σημερινή εικόνα της Ελλάδας. Θα βρει η χώρα τη δύναμη να υπερβεί την πολύπλευρη κρίση κάτω από την πίεση της αγανάκτησης στους δρόμους, των προσδοκιών των εταίρων της στην Ευρώπη και των δανειστών της παγκοσμίως και να προχωρήσει σε μία αυτοδύναμη κοινωνική ανάκαμψη; Πώς μπορεί η Ευρώπη να στηρίξει αυτή την ανάκαμψη προς όφελος της ευρωπαϊκής ενοποίησης;

Η σημερινή οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα σηματοδοτεί και την πτώχευση του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα, η χώρα εχει πολλές δυνατότητες. Είναι όμως μια χώρα που κυβερνήθηκε πάρα πολύ άσχημα. Αυτό το παραδέχονται πλέον και πολιτικοί ηγέτες που κυβέρνησαν τα προηγούμενα χρόνια.

Στο συνέδριο θα συζητηθούν ερωτήματα σχετικά με τις πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές ευθύνες των καιρών, με τις κρίσιμες προκλήσεις για την ελληνική δημοκρατία και κοινωνία καθώς και με τις δυνατότητες που οι κίνδυνοι που απειλούν την περιφέρεια, θέτουν στο προσκήνιο για να προωθηθεί η ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Πρόγραμμα
Δευτέρα, 23.01.2012

17.00 Εγκαίνια της έκθεσης «Αλφάβητο» του Γιάννη Ψυχοπαίδη στη Heinrich Böll Stiftung
Ralf Fücks, Προεδρείο του Ιδρύματος Heinrich Böll
Prof. Stefanie Endlich, Ιστορικός τέχνης, Βερολίνο

18:00 Έναρξη και χαιρετισμοί
Ralf Fücks, Προεδρείο του Ιδρύματος Heinrich Böll
Prof. Dr. Peter-André Alt, Πρόεδρος του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου

18:30 Ελλάδα, quo vadis;

Κωνσταντίνος Σημίτης, πρώην πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας
Daniel Cohn Bendit, Ευρωβουλευτής, Πρόεδρος της Ευρωομάδας των Πρασίνων
Διεύθυνση συζήτησης: Christiane Schlötzer, συντάκτης της Süddeutsche Zeitung

Τρίτη, 24.01.2012

11.00 Έναρξη των εργασιών, Μίλτος Πεχλιβάνος, καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών, Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου

Οι Θεσμοί σε κρίση

Οι πελατειακές σχέσεις, το κομματικό κράτος και η διαφθορά θεωρούνται αιτίες για την αναποτελεσματικότητα των θεσμών και συνάμα για την απώλεια της εμπιστοσύνης στη δημόσια διοίκηση και διακυβέρνηση. Στο εσωτερικό αλλά και διεθνώς αμφισβητείται η δυνατότητα των καθιερωμένων κομμάτων και των κοινωνικών δυνάμεων στην Ελλάδα να στηρίξουν χωρίς εξωτερική βοήθεια τους απαραίτητους μετασχηματισμούς και τον, εδώ και καιρό, αναγκαίο εκσυγχρονισμό των θεσμών. Θα καταφέρουν οι έλληνες πολίτες να αναπτύξουν μια πολιτική προσανατολισμένη στην κοινή ευημερία και την κοινωνική συνοχή, μια νέα πολιτική κουλτούρα υπευθυνότητας, διαφάνειας και δικαιοσύνης, όπως και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στο κράτος; Θα καταφέρουν να εντάξουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης; Και τι θα συμβεί, εφόσον αυτά δεν καταστούν δυνατά;

Συζητούν:
Καλλιόπη Σπανού, Συνήγορος του Πολίτη, καθηγήτρια Δημόσιας Διοίκησης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ομ. καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Γιάννης Βούλγαρης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα
Helmut Wiesenthal, ομ. καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, Humboldt Universität Berlin
Διεύθυνση συζήτησης: Niels Kadritzke, δημοσιογράφος

14.30 Η οικονομία σε αδιέξοδο;

Δραστικές περικοπές, αυξήσεις φόρων, πτώση της ζήτησης, δυσκολίες δανειοδότησης και μείωση επενδύσεων επιταχύνουν την ύφεση της ελληνικής οικονομίας. Τα προγράμματα διάσωσης προβλέπουν πέρα από την περικοπή των κρατικών δαπανών και την αύξηση των εσόδων προπάντων την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, την ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων καθώς και την εκποίηση δημόσιας περιουσίας ως προϋποθέσεις περαιτέρω διεθνούς στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Οι αντιστάσεις έναντι αυτών των μέτρων παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Είναι η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υποδομών η ορθή στρατηγική που μπορεί να αποδειχθεί άμεσα ή και μεσοπρόθεσμα επιτυχής; Ποιες δομικές μεταβολές είναι απαραίτητες ώστε να καταστεί επιδεκτική μεταρρυθμίσεων η σε μεγάλο βαθμό συντεχνιακά οργανωμένη ελληνική οικονομία; Ποιες προοπτικές έχει ένα Πράσινο New Deal για την Ελλάδα, μια Ελλάδα παραγωγός ανανεώσιμης ενέργειας για την περιοχή και για την Ευρώπη;

Συζητούν:
Χριστίνα Σακελλαρίδη, Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εξαγωγέων
Jens Bastian, Μέλος της Task Force για την Ελλάδα, Αθήνα
Νίκος Χρυσόγελος, Ευρωβουλευτής (από 3/2/2012) των Οικολόγων Πράσινων
Martin Knapp, Ελληνο-γερμανικό Επιμελητήριο, Αθήνα
Γιώργος Παγουλάτος, καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Διεύθυνση συζήτησης: Kerstin Fischer, δημοσιογράφος, BBC Germany

17.00 Ο πολιτισμός σε καμπή

Στη σημερινή κρίση η ελληνική κοινωνία φαίνεται ότι περιέρχεται σε κατάθλιψη και απελπισία. Η κοινωνική συνοχή διακυβεύεται, πολλοί νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα. Λαϊκιστικά μοτίβα συνοδεύουν τα ποικίλα αιτήματα για αυτοδιάθεση και συμμετοχή, ενώ η μισαλλοδοξία και ο εθνικισμός κερδίζουν σε έδαφος στη δημόσια σφαίρα και την πολιτική. Ποιες πολιτισμικές αξίες και ποιες συλλογικές παραστάσεις έχουν πλειοψηφικό χαρακτήρα σε αυτή τη συγκυρία της σύγχυσης και των αντιφατικών συλλογικών συναισθημάτων; Έχουν οι άνδρες και οι γυναίκες, η παλαιότερη και η νεότερη γενιά παρόμοια συναισθήματα, παρόμοιες στάσεις και αντιλήψεις; Πώς αντιδρούν η σύγχρονη καλλιτεχνική και πολιτιστική παραγωγή, ως σεισμογράφοι, μπροστά σε αυτήν την κρίση; Πώς εκφράζουν τη συνείδηση της σύγχυσης ή μιας ενδεχόμενης καμπής;

Συζητούν:
Ελένη Βαροπούλου, θεωρητικός και κριτικός του θεάτρου, Βερολίνο-Αθήνα
Αλέξανδρος Ευκλείδης, σκηνοθέτης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Παναγής Παναγιωτόπουλος, Λέκτορας κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών
ΝΝ
Διεύθυνση συζήτησης: Eλενα Παναγιωτιδη, δημοσιογράφος,

18.30 Επιλογικές σκέψεις, Andreas Poltermann, Heinrich Böll Stiftung

____________________________________________________________________
Γλώσσες του συνεδρίου ελληνικά και γερμανικά με διερμηνεία.

Υπεύθυνοι/ες Προγράμματος

Prof. Miltos Pechlivanos, Freie Universität Berlin
e-mail: mpechliv@zedat.fu-berlin.de

Olga Drossou, Heinrich-Böll Stiftung
e-mail: drossou@boell.de
Tel: 0049-30 285 34-183

Γραμματεία Συνεδρίου

Monika Steins, Heinrich Böll Stiftung
e-mail:steins@boell.de
Tel: 0049-30 285 34-244

Για τους "εξαφανισμένους" από τα ΜΜΕ και τους "καθηλωμένους" από τις δημοσκοπήσεις Οικολόγους Πράσινους…

2012-01-17T23:01:00.003+02:00

του Κώστα Καραμάρκου
από το endea neos

Αυτό το Σαββατοκύριακο, οι Οικολόγοι Πράσινοι της Ελλάδας, η μόνη "νέα" πολιτική δύναμη που έχει μετρηθεί στην κοινωνία, με σχετική επιτυχία, στις τρεις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, διοργανώνουν στην Αθήνα το εκλογικό τους συνέδριο.
Κι όμως…
Σε αυτό το ρευστό πολιτικό τοπίο, κανείς δεν "παίζει" την πολιτική οικολογία στην Ελλάδα.
Τα μεγάλα ΜΜΕ την έχουν "εξαφανισμένη"…

Συγκρίνετε τη στάση τους για παράδειγμα σε σχέση με τη Δημοκρατική Αριστερά, ή ακόμη και σε σχέση με τη Δημοκρατική Συμμαχία…
Τα κυρίαρχα ΜΜΕ τους έχουν "εξαφανισμένους" τους Οικολόγους Πράσινους και οι δημοσκοπήσεις τους παρουσιάζουν καθηλωμένους…

Ναι, η πολιτική οικολογία, με συνολική πρόταση (σωστή ή λάθος κατά την άποψή του καθενός μας είναι άλλη υπόθεση) για τη διευθέτηση των πολιτικών, των κοινωνικών, των οικονομικών μας πραγμάτων, ποτέ δεν είχε δυνατή φωνή στην Ελλάδα:

Μια εξατομικευμένη και πατερναλιστική ταυτόχρονα κοινωνία της εξάρτησης, εξάρτηση από κόμματα, από επιδοτήσεις, από "φεουδάρχες", κ.λπ....

Μια κοινωνία που δε σέβεται το αστικό και φυσικό της περιβάλλον...

Μια κοινωνία όπου η οικοδομική της δραστηριότητα ασκείται όπως ασκείται εδώ και δεκαετίες, αποτελώντας ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του ΑΕΠ της χώρας...

Μια τέτοια κοινωνία, όπως η νεοελληνική, δύσκολα μπορεί να πλησιάσει την πολιτική οικολογία, που συν τοις άλλοις μιλάει και λειτουργεί με όρους μεγαλύτερης συλλογικότητας από ό,τι άλλα κόμματα, αλλά...
Να μην μπορεί να την "ακούσει" κιόλας ρε αδερφέ;
Από το "φόβο" μήπως κάτι "τσιμπήσει" κι αυτή, στη νέα εποχή που γεννιέται…

Σε κάθε περίπτωση, επειδή έτσι ασκείται η πολιτική παγκοσμίως, με όρους "power politics" and "vested interests", για να ακουστεί η πολιτική οικολογία στην Ελλάδα, πέρα από τις δικές της προσπάθειες, χρειάζεται να τη "βοηθήσουν" και τα γεγονότα, με έμφαση στα περιβαλλοντικά, δυστυχώς…
Χρειάζεται όμως και μεγαλύτερη οργανωτική προσπάθεια και από την ίδια.

Κείμενο δημοσιογράφων της ΕΡΤ για τις συνεχιζόμενες απεργίες χωρίς ...πρόγραμμα: “Φτάνει πια”

2012-01-17T16:43:00.000+02:00

Ποιος κρατά κλειστή την ΕΡΤ;

Οι 126 υπογραφές δημοσιογράφων της ΕΡΤ κάτω από το κείμενο με τίτλο “Φτάνει πια” που ακολουθούν, συγκεντρώθηκαν το τελευταίο 24 ωρο και αφορούν τις απεργίες στην ΕΡΤ και όχι προφανώς τη 48ωρη απεργία της ΠΟΕΣΥ.

Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Μετά από βδομάδες κινητοποιήσεων, οι οποίες, –ανεξαρτήτως των διαφορετικών απόψεων για την τακτική- οδήγησαν στην ικανοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αιτημάτων μας, περάσαμε, πλέον σε κινητοποιήσεις … έτσι, χωρίς πρόγραμμα.
Κι αυτές οι κινητοποιήσεις “συνδικαλιστικής γυμναστικής” πραγματοποιούνται σε μια περίοδο πελώριας κρίσης και δοκιμασίας της ελληνικής κοινωνίας, σε μια εποχή μεγάλης όξυνσης της κρίσης και στο χώρο των media. Σ’ αυτή τη συγκυρία, λοιπόν, κάποιοι/ες έχουν επιλέξει να διατηρούν, για μεγάλο διάστημα, κλειστή την ΕΡΤ, παρότι προτάθηκαν εναλλακτικές μορφές διεκδίκησης των αιτημάτων.
Δημιουργείται έτσι η εντύπωση ότι είμαστε ένα “περιούσιο” τμήμα εργαζομένων κι ότι αδιαφορούμε για την περιρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα. Ταυτόχρονα, αυτοχειριαζόμαστε, καθώς από τη μια αποξενώνουμε ακροατές και τηλεθεατές, δηλαδή, δωρίζουμε τους “φυσικούς μας συμμάχους” στους “ανταγωνιστές” κι από την άλλη χάνουμε την ευκαιρία να λειτουργήσουμε σαν όαση μέσα σε ένα άνυδρο και σε κρίση ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.
Ακόμα χειρότερα ο “φετιχισμός των κινητοποιήσεων” συνοδεύεται από την πλήρη διακωμώδηση των δημοκρατικών διαδικασιών. Γιατί τι άλλο είναι ν’ αποφασίζουν οι ψήφοι 50, περίπου, ανθρώπων για τους πάνω από 600 δημοσιογράφους της ΕΡΤ στην Αθήνα και τους πάνω από 700, αν συνυπολογισθούν οι δημοσιογράφοι των περιφερειακών ραδιοφωνικών σταθμών; Και, μάλιστα, ν’ αποφασίζουν μέσα από διαδικασίες που δεν προβλέπονται από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ ούτε είναι θεσμισμένες. Διαδικασίες, δηλαδή, συχνών, πολύωρων και βασανιστικών συνελεύσεων στις οποίες, ακόμα κι όσοι/ες κατόρθωναν να παρευρεθούν, συχνά δεν άντεχαν να παραμένουν ως το τέλος.
Για όλους αυτούς τους λόγους, όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο λέμε φτάνει πια. Το ποτήρι ξεχείλισε. Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Ιδιοκτήτες της ΕΡΤ είναι οι φορολογούμενοι πολίτες. Ο τόπος δεν έχει ανάγκη μια ΕΡΤ κρατικό κομματικό μαγαζί των εκάστοτε κυβερνώντων αλλά ούτε και μια ΕΡΤ “ιδιωτική επιχείρηση” των εργαζομένων σε αυτήν.
Ο τόπος χρειάζεται μια σύγχρονη, δυναμική και υγιή δημόσια ραδιοτηλεόραση. Πάνω και πριν απ’ όλα, όμως, αυτές τις κρίσιμες στιγμές που βιώνουμε όλοι/ες, χρειάζεται μια ανοιχτή και λειτουργούσα δημόσια ραδιοτηλεόραση.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ:
1) Αγγελοπούλου Αγγελική – ΝΕΤ
2) Αδαμόπουλος Ανδρέας – ΕΡΑ Πάτρας
3) Αλαφογιώργος Αντώνης – ΝΕΤ
4) Αλεβίζου Έλενα - ΝΕΤ FM
5) Ανανιάδης Νότης - ΕΡΑ ΣΠΟΡ
6) Αναργύρου Δήμητρα – ΕΡΑ Πάτρας
7) Ανδριώτης Γιάννης – ΕΡΑ Κέρκυρας
8) Ανυφαντή Αγγελική – ΕΡΑ Πάτρας
9) Αρπλιάς Αλέκος – Διεύθυνση Περιφερειακών Σταθμών
10) Αρσένη Δέσποινα – ΕΡΑ Τρίπολης
11) Βαγιάνος Άγης - ΝΕΤ FM
12) Βασιλάκης Κώστας - ΕΡΑ Ηρακλείου
13) Βασιλόπουλος Βασίλης –Πολυμέσα
14) Βενιανάκη Ρένα - ΕΡΑ Ρόδου
15) Βοτζάκης Σήφης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
16) Γαβριλιώτη Μαριέττα – ΕΡΑ Ρόδου
17) Γαλανόπουλος Γιάννης – ΕΡΑ Τρίπολης
18) Γαλάτσης Γιώργος – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
19) Γάτας Άρης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
20) Γεωργακόπουλος Θανάσης –ΝΕΤ FM
21) Γεωργίου Μαρία –ΝΕΤ FM
22) Γιανναράκος Γιώργος – NET FM
23) Γιαννώτας Γιώργος - ΝΕΤ FM
24) Γιάτσιος Γιάννης – ΕΡΑ Λάρισας
25) Γκλιάνα Στέλλα – ΝΕΤ
26) Δαφιώτη Αθανασλις – ΕΡΑ Αιγαίου
27) Δημάκας Λουκάς –NET FM
28) Δημητριάδης Γιάννης – Kosmos FM
29) Διαμαντή Δέσποινα – ΕΡΑ Ροδου
30) Διαμαντοπούλου Δήμητρα – ΄ΕΡΑ Πύργου
31) Δούκας Προκόπης - ΝΕΤ
32) Δρακάτου Αντιγόνη – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
33) Ζαβουδάκης Χάρης – ΕΡΑ Αιγαίου
34) Ζαούτσος Αλέξανδρος – ΕΡΑ Λάρισας
35) Ζερβού Βασιλεία –ΝΕΤ FM
36) Ζορμπάς Βαγγέλης - ΕΡΑ ΣΠΟΡ
37) Ηλιάδη Θεοδώρα – ΝΕΤ
38) Καμπουρίδου Θάλια – ΕΡΑ Σερρών
39) Καπετάνη Μάρω - ΝΕΤ FM
40) Καπογιάννης Πάνος – ΕΡΑ Πύργου
41) Καρανικόλας Δημήτρης - ΝΕΤ
42) Καραμίντζου Ματίνα - ΝΕΤ
43) Καραχάλιος Γιώργος - ΕΡΑ
44) Καρυωτάκης Δημήτρης - ΕΡΑ Ηρακλείου
45) Κασσιμάτη Νίνα – ΕΡΑ Τρίπολης
46) Κατούφα Ευγενία –ΝΕΤ FM
47) Κατσαρού Ελευθερία – ΕΡΑ Λάρισας
48) Κατσαρού Κατερίνα – ΕΡΑ Κέρκυρας
49) Κατσουλάκη Σταυρούλα - ΕΡΑ Ηρακλείου
50) Κοζάκου Μαρία – ΕΡΑ2
51) Κοντός Χρηστος – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
52) Κοτρωνάκης Στέφανος – Διεύθυνση Περιφερειακών Σταθμών
53) Κούβαλης Βασίλης – ΕΡΑ Τρίπολης
54) Κουκουλάς Κώστας – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
55) Κουτσογιάννη Ελπίδα – ΕΡΑ Λάρισας
56) Κωνσταντινίδης Δημήτρης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
57) Λαγός Αντώνης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
58) Λάλος Παύλος – ΕΡΑ Λάρισας
59) Λαχανάς Αλέξανδρος - ΝΕΤ FM, ΝΕΤ
60) Λαχουρή Δήμητρα – ΕΡΑ Αιγαίου
61) Λιναρδάτου Οντίν - ΝΕΤ
62) Λουκάς Λουκάς – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
63) Μάνος Παντελής – NET FM
64) Μανουσουδάκη Νεκταρία - ΕΡΑ Ηρακλείου
65) Μαντάς Ζαχαρίας – ΕΡΑ Πύργου
66) Μανώλη Ελένη – ΕΡΑ Βόλου
67) Μαραθιάς Ανδρέας - ΝΕΤ FM
68) Μαυρογιάννη Μυρσίνη – ΕΡΑ Λάρισας
69) Μαυρογιαννίδης Πέτρος – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
70) Μέγα Χριστίνα – ΕΡΑ Ρόδου
71) Μέγας Χρήστος – NET FM
72) Μελέτης Νίκος - ΝΕΤ
73) Μενεγάκης Λεωνίδας – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
74) Μήτρα Δώρα - ΕΡΑ Βόλου
75) Μητρούσιας Ευάγγελος – ΕΡΑ Λάρισας
76) Μιαούλης Αριστείδης – ΕΡΑ Ρόδου
77) Μιχελιδάκη Μάριον – ΝΕΤ
78) Μοσχάτ Μαρίνα – ΕΡΑ Κέρκυρας
79) Μπιλάλη Χρύσα - Διεύθυνση Περιφερειακών Σταθμών
80) Μπίτα Αρετή – ΝΕΤ FM
81) Μπρούσαλη Πέγκη – ΕΡΑ Τρίπολης
82) Μυρισκλαβος Γιωργος – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
83) Νικολάου Μαρία - ΕΡΑ Κομοτηνής
84) Ξιάρχος Γιώργος - ΕΡΑ Καλαμάτας
85) Οικονομόπουλος Σταύρος ΝΕΤ FM (συμβασιούχος)
86) Παναγιωτόπουλος Αντώνης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
87) Παντελάκης Γιάννης - ΝΕΤ FM
88) Παπαδημητρίου Βαγγέλης - ΝΕΤ FM
89) Παπανικολάου Βασίλης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
90) Παρθύμου Μιμίκα- Ερα Ζακύνθου
91) Πασχαλινού Αννίτα – Πολυμέσα
92) Πατραμάνη Σοφία - ΝΕΤ FM
93) Παύλου Φρόσω - ΕΡΑ Βόλου
94) Παχάκης Γιωργος – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
95) Πλάγος Μπάμπης - ΕΡΑ Πύργου
96) Πλευριάς Χρήστος – ΕΡΑ Πύργου
97) Ποτέας Βαγγέλης – ΕΡΑ Καλαμάτας
98) Πουλόπουλος Γρηγόρης – ΕΡΑ Καλαμάτας
99) Ραυτοπούλου Ελένη - ΕΡΑ Βόλου
100) Σαντοριναίου Βίκυ - ΝΕΤ FM
101) Σαντοριναίος Γιάννης – NET FM
102) Σαμαράς Πάνος –ΕΡΑ ΣΠΟΡ
103) Σαράντος Χρηστος – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
104) Σαρελάκος Λευτέρης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
105) Σερέτη Κατερίνα – ΝΕΤ - FM
106) Σκυφτας Φανης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
107) Σπυράκος Νίκος - ΝΕΤ FM
108) Σπυριδάκη Αναστασία – ΕΡΑ Αιγαίου
109) Σπύρου Βίκυ – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
110) Σταυρουλάκης Μανώλης - ΝΕΤ
111) Τάτσης Γρηγόρης – ΕΡΑ ΣΠΟΡ
112) Ταραμπίκου Ιωάννα - ΝΕΤ FM
113) Τζανακάκη Βάσω – ΝΕΤ
114) Τζινέλλη Μυρσίνη – ΕΡΑ Αιγαίου
115) Τομαρά Μαρία – ΕΡΑ Καλαμάτας
116) Τσάβαλος Κώστας - ΝΕΤ FM
117) Τσαραγκλή Κλέρυ - ΝΕΤ FM
118) Τσελίκα Νίκη - ΝΕΤ
119) Τσίλκος Μάκης –ΕΡΑ ΣΠΟΡ
120) Τσούτσιας Παναγιώτης – NET FM
121) Χαλβατζάκης Κώστας - ΝΕΤ
122) Χατζημιχάλης Διονύσης - ΝΕΤ FM
123) Χαραλαμπίδου Τζένυ - ΝΕΤ
124) Φερεντίνου Αριάνα - ΝΕΤ FM
125) Φρύσσα Κατερίνα – NET FM
126) Ψύχας Άρης – ΕΡΑ Λάρισας

[προστίθενται συνεχώς νέες υπογραφές]

Χωρίς προτάσεις, πάμε πρίμα Μανωλιό μου

2012-01-17T11:22:00.002+02:00

*Το παρακάτω άρθρο δεν δημοσιεύεται για να φέρει κάτι νέο στην κριτική του λόγου που εκφέρει ο Φώτης Κουβέλης και η Δημαρ. Το θέμα έχει εξαντληθεί. Δημοσιεύεται για να καταδείξει την επείγουσα ανάγκη των πολιτών, να ακούσουν συγκεκριμένες, κοστολογημένες και εφαρμόσιμες "αύριο το πρωί", προτάσεις εξόδου από το καθοδικό σπιράλ της κρίσης, της ανεργίας και της ύφεσης. Δημοσιεύεται για να καταδείξει στους φίλους Οικολόγους Πράσινους που πραγματοποιούν το εκλογικό τους συνέδριο αυτό το σαββατοκύριακο, ότι δεν αρκεί μια γενικά σωστή πολιτική διακήρυξη αλλά απαιτείται η κυριολεκτική συγκεκριμενοποίησή της το αμέσως επόμενο διάστημα. Αλλιώς οι ενεργοί πολίτες -και δικαίως- θα συμπεριλάβουν και τους ΟΠ στην κριτική τους για τον κενό λόγο που εκφέρει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα για να εισπράξει την λευκή επιταγή τους... Ας μην επαναλάβουν το λάθος της Δημαρ στην μη ανάληψη πολιτικού κόστους όπως με επιτυχία δεν επανέλαβαν την συγκεντρωτική -μη συμμετοχική και αρχηγική λειτουργία Συνασπισμού και Δημαρ.(ΑΣ)

του Κώστα Μίντζηρα*

Πριν από χρόνια ίσως είχατε λάβει μέσω email έναν πίνακα, που βοηθούσε όσους ήθελαν να ομιλούν γενικώς χωρίς τίποτε συγκεκριμένο να λένε. Το χάρισμα αυτό διαθέτουν όλοι (πλην ελαχίστων) οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως του χώρου που φιλοδοξούν να εκφράζουν.

Η ευκολία, όταν δεν πρόκειται για θράσος, με την οποία εκφέρεται αυτός ο κενός (ωστόσο άκρως πολιτικός) λόγος φέρνει συνηθέστατα σε απόγνωση όσους υφίστανται τον καταιγισμό αερολογίας, καθώς ματαιοπονούν να δούν τις θέσεις των ελληνικών κομμάτων και σχηματισμών για την κρίση.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μετεχόντων στον ευγενή αυτόν στίβο είναι ανελέητος και κάθε τόσο ξεχωρίζουν νέοι ελπιδοφόροι παίκτες.

Τελευταίως είναι η ΔΗΜΑΡ κι ο πρόεδρός της κ. Φ. Κουβέλης που κερδίζουν πόντους.

Για να είμαι δίκαιος ο κ. Κουβέλης –από την εποχή που ήταν πρόεδρος του ΔΣΑ- δεν συγκαταλέγεται στους φανατικούς οπαδούς του λιτού κι απερίφραστου λόγου. Ποτέ, όμως, όσο θυμάμαι, δεν ήταν τόσο επιρρεπής στη γενικολογία όσο από τότε που ίδρυσε τη ΔΗΜΑΡ.
Τελευταίο παράδειγμα ολοσέλιδο πολιτικό άρθρο του, που δημοσίευσαν ΤΑ ΝΕΑ, με τίτλο "Η δημοκρατική – αριστερή απάντηση στην κρίση.

Άγνωστο πόσο ήταν στις προθέσεις του, αλλά στην απάντησή του δεν περιέλαβε ούτε μία (1) συγκεκριμένη (έτοιμη προς εφαρμογή) πρόταση. Αφού καταγράφει –ως χρονογράφος- το σημείο όπου βρίσκεται η χώρα, χωρίς αναφορές σε τυχόν ευθύνες, λάθη, παραλείψεις του κόμματος στο οποίο μέχρι πρόσφατα ανήκε, ούτε αυτού που τελευταίως ηγείται, διατυπώνει τις αρχές της πολιτικής πρότασής του για την αντιμετώπιση της κρίσης:

θετική αναδιάταξη του χρέους κι η δημοσιονομική προσαρμογή, με την κοινωνία όρθια και την οικονομία ζωντανή

κινητοποίηση των δυνάμεων της εργασίας, του πολιτισμού και της υγιούς επιχειρηματικότητας προς την υποστήριξη μιας νέας ατζέντας προοδευτικών αλλαγών στη χώρα, σε ρήξη με τον «συστημικό μονόδρομο» αλλά και τις καθαγιασμένες ώς σήμερα και διάχυτες νοοτροπίες χαμηλής απόδοσης, μειωμένης κοινωνικής ευθύνης, ατομικού σφετερισμού του δημόσιου χώρου

επεξεργασία ενός νέου προγράμματος ανόρθωσης της χώρας, με συντεταγμένη κοινωνική προσαρμογή και στη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής - πολιτικής πλειοψηφίας που θα το υποστηρίζει, με σαφείς διαχωριστικές γραμμές από τις έως σήμερα εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Κι επειδή οι αρχές δεν μπορεί παρά να είναι γενικές, να οι άξονες:

οικονομική πολιτική και ανάπτυξη (δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης και δημοσιονομική εξυγίανση με ισοδύναμα διαφορετικά μέτρα, πολιτικές αντιμετώπισης της ύφεσης και προώθησης ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου με εξωστρέφεια, δημιουργική σχέση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ενδογενής ανάπτυξη με την παραγωγή υψηλού ποσοστού εμπορεύσιμων αγαθών με προστιθέμενη αξία, δημιουργία θέσεων εργασίας σε νέους τομείς και άνοιγμα εργασιακών προοπτικών για τη νεολαία)

Αλλαγές στο κράτος και ανασυγκρότηση του δημόσιου τομέα για τη μετατροπή του σε αποτελεσματικό επιτελικό μηχανισμό ανάπτυξης και κοινωνικής προστασίας

Προστασία και ασφάλεια στην καθημερινότητα του πολίτη

Ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος (βουλευτικά προνόμια, κρατική επιχορήγηση των κομμάτων, αλλαγή των κοινωνικών στάσεων και συσπείρωση δυνάμεων για την προώθηση των αναγκαίων αλλαγών εξυγίανσης)

Ανασυγκρότηση του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου (επανίδρυση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, μέτωπο στον νεοφιλελευθερισμό και τον αριστερισμό).

Ιδού, λοιπόν, οι αρχές κι οι άξονες της ΔΗΜΑΡ για να βγούμε από την κρίση. Για τις προτάσεις της ίσως χρειασθεί να περιμένουμε να γίνουν πρώτα οι εκλογές, στις οποίες για να πάει καλά χρειάζεται ψήφους κι όλα δείχνουν πως έχει βρει τον πιο ασφαλή τρόπο να τις μαζέψει.

ΥΓ: Έχουν δίκιο όσοι φίλοι πουν πως ο κ. Φ. Κουβέλης δεν γενικολογεί μόνο, αλλά γίνεται και συγκεκριμένος: Είπε ένα ξεκάθαρο όχι στην πρόταση να συμμετέχει στην κυβέρνηση Παπαδήμου και δημοσία συνέστησε στον κ. Σαμαρά να μην υπογράψει την καταραμένη επιστολή προς την τρόϊκα. Ισως θυμηθείτε κι άλλες περιπτώσεις.

*πηγή: protagon.gr

Η Πολιτική Οικολογία στις επόμενες εκλογές

2012-01-16T20:10:00.002+02:00

Δημοσίευση μιας από τις εισηγήσεις προς την Επιτροπή Στρατηγικού Σχεδιασμού των Οικολόγων Πράσινων ενόψει του εκλογικού συνεδρίου της 21-22 Ιανουαρίου 2012 και της σύνταξης εκλογικής διακήρυξης του κόμματος, προκειμένου να συζητηθεί πλατιά το κείμενο αυτό από τους φίλους και τα μέλη των Οικολόγων Πράσινων:

των Γιώργου Δημητρίου, Ορέστη Κολοκούρη, Νίκου Ράπτη

Στις επερχόμενες εκλογές οι Έλληνες πολίτες καλούμαστε να λύσουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας και να αλλάξουμε πορεία.

Ι. Το στίγμα των Οικολόγων Πράσινων
Οι ΟΠ συμμετέχουμε σε αυτές τις εκλογές:
-ως πολίτες και όχι ως επαγγελματίες της πολιτικής·
-ως φορείς λύσεων, όχι ως συνθηματολόγοι και αρνητές.
Η φιλοσοφία μας και οι προτάσεις μας πηγάζουν από ένα σύστημα πολιτικών αξιών και ιδανικών που σχετίζονται άμεσα με τη βιωσιμότητα της χώρας μας, της Ευρώπης, αλλά και ολόκληρης της Γης.

ΙΙ. Λύνουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν:
-Κλείνοντας το κεφάλαιο της Ελλάδας της διαφθοράς και της παραοικονομίας, της διαρκούς ύφεσης και των οριζόντιων περικοπών, της παροχής «προστασίας» στους ισχυρούς και τους «ημέτερους» του κατεστημένου.
-Αλλάζοντας την πολιτική κι εμπιστευόμενοι νέες δυνάμεις, από πολίτες και όχι επαγγελματίες πολιτικούς, που προέρχονται από την κοινωνία και αναφέρονται σε αυτήν.
-Τιμωρώντας τα κατεστημένα κόμματα που οδήγησαν την πατρίδα στη σημερινή οδυνηρή και εξευτελιστική της κατάσταση.

ΙΙI. Αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες του παρόντος

Κρίση χρέους: κρίση παρασιτισμού και εσόδων

Η σημερινή δεινή μας θέση οφείλεται στη σκόπιμη, μεθοδευμένη και ιδιοτελή διάλυση του παραγωγικού ιστού της οικονομίας και την αντίστοιχη μετατροπή της διαφθοράς, της παραοικονομίας, της μαφιόζικης οικονομίας και της λεηλασίας του περιβάλλοντος στις κατεξοχήν πλουτοπαραγωγικές δραστηριότητες της κατεστημένης οικονομίας.
Στοιχείο αυτής της διαδικασίας είναι η προστασία, από το νομοθετικό πλαίσιο, τα μίντια και την κατεστημένη πολιτική, των εισοδημάτων που προέρχονται από τις κυρίαρχες αισχροκερδείς δραστηριότητες. Σύμφωνα με οικονομικές μελέτες ελληνικών τραπεζών, αυτή η πολιτική αφαιρεί από τα έσοδα της πολιτείας και τη χρηματοδότηση των συλλογικών αγαθών τουλάχιστο 5-6 δις ευρώ το χρόνο!

Αυτός είναι ο λόγος που προτείνουμε για την επόμενη τετραετία:
-«πάγωμα» της φορολόγησης της εργασίας στα σημερινά επίπεδα και
-συνεχή αύξηση του ποσοστού της μισθοδοσίας επί του ΑΕΠ.

Η εμμονή της κατεστημένης πολιτικής και των μίντια στην «περικοπή των δαπανών» αντανακλά πάνω από όλα την αγωνία του μεταπολιτευτικού καθεστώτος να μη θιγούν τα κατεστημένα συμφέροντα -καθώς και τους σχεδιασμούς να αξιοποιήσει την κατεδάφιση του δημοσίου και την εκποίηση των συλλογικών αγαθών προς οικονομικό και κομματικό του όφελος!
Όπως υπονόμευσαν τον κρατικό μηχανισμό με τα ρουσφέτια και τον πελατειασμό, έτσι επιχειρούν τώρα, με τις ίδιες λογικές και μεθόδους, να αξιοποιήσουν τη διαδικασία εκποίησης του κράτους: στην Ελλάδα, κινδυνεύει να επαναληφθεί ό,τι συνέβη στη μετασοβιετική Ρωσία επί Γιέλτσιν (Yeltsin)!

Η ελληνική οικονομία δε χρειάζεται τυφλές και οριζόντιες περικοπές, αλλά:
-«πράσινες» επενδύσεις για παραγωγική και βιώσιμη οικονομία και
-ριζική αναδιοργάνωση και χρηματοδότηση των κοινωνικών παροχών, με κριτήριο την παροχή υγείας, ασφάλειας, εκπαίδευσης, μέσων μετακίνησης και ποιότητας ζωής στην κάθε Ελληνίδα και τον κάθε Έλληνα.

Οι ΟΠ είμαστε ενάντια:

-Στα «προγράμματα στήριξης» και την υφεσιακή, αντιπεριβαλλοντική και αντικοινωνική τους φιλοσοφία:

Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την πρόταση να παράσχει η «ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ) αμέσως δάνεια με μηδενικό επιτόκιο (όπως ακριβώς έπραξε η αμερικανική κεντρική τράπεζα για τους αμερικανικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς) στους δημόσιους πιστωτικούς οργανισμούς των κρατών-μελών της ευρωζώνης για να εξυπηρετούν τα παλαιά τους δάνεια και να προωθούν δημόσιες επενδύσεις και κοινωνικές υπηρεσίες.

-Στην προστασία των φορολογικών παραδείσων και της φοροδιαφυγής.

Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την κοινή ελληνογερμανική πρόταση για θέσπιση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο «ενός φόρου για τον πλούτο σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, μαζί με συντονισμένη καταστολή των φορολογικών παραδείσων και της φοροδιαφυγής, ώστε ο φόρος αυτός να εισπράττεται παντού με ίσους όρους»

-Στους υπερτιμολογημένους και περιττούς εξοπλισμούς, που θεωρούνται ως ο πλέον διεφθαρμένος τομέας της παγκόσμιας οικονομίας.

Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την πρόταση να εγγυηθεί η ΕΕ τα σύνορα της Ανατολικής Μεσογείου και να συμβάλλει στην αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων από τη βόρεια Κύπρο ώστε να μειωθούν δραστικά οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, κυρίως της Ελλάδας και της Τουρκίας, αξιοποιώντας και την ενταξιακή πορεία της 'Αγκυρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση

ΙV. Ανοίγουμε παράθυρο στο μέλλον
Δίνουμε προοπτική:
-Με Πράσινη Στροφή στη πραγματική και βιώσιμη οικονομία
-Με πολιτική και αλληλέγγυα Ευρώπη
-Με πραγματική και άμεση δημοκρατία
-Με ποιότητα ζωής βασισμένη στα συλλογικά αγαθά

Στόχοι μας είναι:

1. Ο Οικολογικός Μετασχηματισμός της Κοινωνίας και της Οικονομίας, η «πράσινη στροφή», βασισμένη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τη βιώσιμη γεωργία και τον τουρισμό, την τοπική οικονομία, την ενεργειακή αποτελεσματικότητα.

Με το «πράσινο "νιου ντιλ"», το κατατιθέμενο πρόγραμμα των Ευρωπαίων Πράσινων που ανεξάρτητοι οικονομολόγοι θεωρούν ως τη μόνη ρεαλιστική εναλλακτική οικονομική πρόταση στην κρίση, στηρίζουμε τη δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας σε μια οικονομία που προστατεύει τους πιο αδύναμους και αποδίδει έσοδα στην πολιτεία.
Προωθούμε την ανάπτυξη τομέων και δραστηριοτήτων της τοπικής οικονομίας που είναι πιο ανθεκτικοί στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο, ώστε να εξισορροπηθεί η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας με την ανάδειξη της τοπικής, ποιοτικής και μικρής κλίμακας παραγωγής.
Έχουμε στο κέντρο των προτάσεων μας τη δημιουργία μιας ισχυρής οικονομίας των πολιτών, της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας. Οι πρωτοβουλίες της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας συμβάλλουν στη δημιουργία πλούτου διαφορετικού από το χρηματικό. Είναι παραγωγοί κοινωνικών δεσμών, αλληλεγγύης, εγγυητές για την ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών, την ίδια στιγμή που δημιουργούν συλλογικά αγαθά και υπηρεσίες.

2. Η υπεράσπιση/ ανάδειξη των συλλογικών αγαθών και της τοπικότητας

Θεωρούμε αδιέξοδο το δρόμο της ξέφρενης εξατομίκευσης και της τυφλής παγκοσμιοποίησης.

Στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της προστασίας του περιβάλλοντος και της ευζωίας των επερχόμενων γενεών θεωρούμε αναγκαίο:
-Να αποκατασταθεί ένας χώρος κοινοκτημοσύνης, που να βρίσκεται εκτός των επιδιώξεων της αισχροκέρδειας και της εξατομικευμένης κατανάλωσης, στην υγεία, την ασφάλεια, την παιδεία, τις μετακινήσεις, την ποιότητα ζωής και την προστασία του περιβάλλοντος.
-Να υπερασπίσουμε τη δυνατότητα του πολίτη για πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως καθαρό περιβάλλον, ελεύθεροι χώροι, μαζικές μεταφορές, υγεία, παιδεία, πολιτισμό.

Παράλληλα εκφράζουμε τη μείωση των καταναλωτικών «αναγκών» και τη βελτίωση της ζωής τη στιγμή που δημιουργούμε μοντέλα υπεράσπισης του επιπέδου διαβίωσης του πολίτη χωρίς περιττές καταναλωτικές ανάγκες αλλά με ευζωία και ευημερία αποσυνδέοντας μεγέθυνση της οικονομίας από την πραγματική ποιότητα ζωής.
Για μας η οικονομική δραστηριότητα οφείλει να αποσκοπεί και στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, τη πρόνοια για το μέλλον, τον αλληλοσεβασμό, την ειρήνη, την ανεκτικότητα, τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα.

Ζητούμε να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στην αύξηση της συμμετοχής των γυναικών και των νέων στην αγορά εργασίας.

Αυτός είναι ο λόγος που προτείνουμε:
-δραστική επέκταση ορισμένων κρίσιμων κοινωνικών δομών (όπως οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και η προσχολική εκπαίδευση) που συνδέονται με την άρση των εμποδίων στην απασχόληση των γυναικών και
-υιοθέτηση μιας «χάρτας» απαράγραπτων δικαιωμάτων των παιδιών και των νέων στην υγεία, την ψυχαγωγία και τη μόρφωση.

3. Μια Ευρώπη περισσότερο ενωμένη, δημοκρατική, κοινωνική, αλληλέγγυα -και βιώσιμη

Η έξοδος από την κρίση ή θα είναι ευρωπαϊκή και πλανητική -ή δε θα υπάρξει.

Γι’ αυτό οι Οικολόγοι Πράσινοι, μαζί με το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα υποστηρίζουμε μιαν Ευρώπη
-πιο ενωμένη, με επέκταση των αρμοδιοτήτων των κοινοτικών οργάνων στη χάραξη περιβαλλοντικής, οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής και αναμόρφωση των συνθηκών προς αυτή την κατεύθυνση.
-πιο δημοκρατική, με αιρετή ηγεσία σε θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο,
-πιο κοινωνική και σίγουρα βιώσιμη.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν είμαστε ούτε ευρωπαϊστές, ούτε «φιλοευρωπαίοι», αλλά Ευρωπαίοι.
Ζούμε στην Ευρώπη κι απαιτούμε να συναποφασίζουμε για το παρόν και το μέλλον της ηπείρου μας, όπως για τια τη χώρα, την πόλη και το χωριό, τη γειτονιά μας.
Ο άξονας «Μερκοζί» με τον αντιδημοκρατικό τρόπο που λειτουργεί, τα συμφέροντα που υποστηρίζει και τα αποτελέσματα της πολιτικής του, αντιβαίνει στη ριζωμένη πεποίθηση για μιαν Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.
Προσηλωμένοι σ’ αυτή την Ευρώπη δεν αποδεχόμαστε τη βιωσιμότητα των οικονομικών επιταγών των «Μερκοζί» ή το ευρωπαϊκό τους περιτύλιγμα.

4. Η έκφραση των πολιτών και της άμεσης δημοκρατίας.
Με λογοδοσία της πολιτικής, δικαίωμα ανάκλησης των αιρετών αξιωματούχων, εθνικά και τοπικά δημοψηφίσματα «λαϊκής» και όχι κομματικής πρωτοβουλίας, περιορισμό των μίντια στο ρόλο της παροχής μόρφωσης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας στους Έλληνες πολίτες.

Αυτός είναι ο λόγος που ζητάμε η νέα Βουλή να εκπονήσει ένα «μνημόνιο» αποπληρωμής των χρεών των κατεστημένων κομμάτων εξουσίας ύψους 250,000,000 ευρώ (!) μέσα σε καθορισμένο διάστημα (π.χ. δεκαετία), με δέσμευση της κρατικής επιχορήγησης και αυστηρή εποπτεία στη διαχείρισή των οικονομικών τους. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να υπονομεύουν τα κόμματα τις τράπεζες στις οποίες οι Έλληνες εργαζόμενοι καταθέτουν το υστέρημά τους!

Διεκδικούμε τη δημιουργία συμμετοχικών τρόπων διαχείρισης της καθημερινότητάς και πραγματική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο μιας αμεσοδημοκρατικής αυτοδιοίκησης.
Με το να δοθεί η δυνατότητα στο πολίτη να συναποφασίζει για το σχεδιασμό του πάρκου, της γραμμής του λεωφορείου, του σχολείου, της γειτονιάς δημιουργούνται συνθήκες πραγματικής δημοκρατίας και για πρώτη φορά ο σχεδιασμός (που ως τώρα ξεκινούσε από κάποια τεχνικά γραφεία και στη συνέχεια περνούσε από ένα παχύ φίλτρο σκοπιμοτήτων και συμφερόντων) συναντιέται δημιουργικά με την ατομική και τη συλλογική υπευθυνότητα.
Κάνουμε πράξη την άμεση δημοκρατία σε οποιαδήποτε συλλογικότητα συμμετέχουμε.

5. Η αποκατάσταση του ουσιαστικού νοήματος του πατριωτισμού και της ανθρώπινης διάστασης του διεθνισμού.

Μας αφορά άμεσα η κλιματική αλλαγή κι η υπερθέρμανση του πλανήτη.

Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την ριζική απεξάρτηση των κοινωνιών μας από το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα και ενώνουμε τη φωνή μας με τους χιλιάδες ακτιβιστές, ειδήμονες και πολίτες που απαιτούν «αφήστε το πετρέλαιο κάτω από τη θάλασσα!». Στο όνομα των μεσοπρόθεσμων επιπτώσεων από τη διαιώνιση της χρήσης ορυκτών καυσίμων, αλλά και της άμεσης απειλής που αντιπροσωπεύει για το περιβάλλον η εξόρυξη πετρελαίου, ιδιαίτερα σε κλειστές θάλασσες σαν τη Μεσόγειο ή -ακόμα περισσότερο- το Αιγαίο, αντιτιθέμεθα σε κάθε προσπάθεια εξόρυξης πετρελαίου στο γεωγραφικό μας χώρο.

Παρομοίως ενώνουμε τις φωνές μας με το παγκόσμιο αντιπυρηνικό κίνημα για την κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας και τη ματαίωση της ανέγερσης πυρηνικών εργοστασίων σε ολόκληρη την περιοχή μας, την Ιταλία και τα Βαλκάνια, την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ και τη βόρειο Αφρική.

Προστατεύουμε κάθε έμβιο και άβιο τμήμα του άμεσου και έμμεσου περιβάλλοντός μας, που όλα αποτελούν τμήμα της δικής μας ζωής, των παιδιών και των εγγονιών μας.

Είμαστε πατριώτες, γιατί δε θυσιάζουμε κομμάτια της πατρίδας μας στον ευδαιμονισμό που εν πολλοίς μας οδήγησε ως εδώ.
Είμαστε πατριώτες, γιατί θεωρούμε ότι δεν έχουμε ευθύνη μόνο μπροστά σε όσους θυσιάστηκαν για τη χώρα αυτή, αλλά και για όσους έπονται και αξίζουν να ζήσουν αναπνέοντας καθαρό αέρα, κολυμπώντας σε καθαρά νερά και τρεφόμενοι με υγιεινά προϊόντα.
Αρνούμαστε τον «πατριωτισμό» των εύκολων λόγων, των από άμβωνος κορόνων, των κλειστών λεσχών, των μυστικών συνομιλιών και συμφωνιών.

Ο δικός μας διεθνισμός δεν αφορά την τυφλή υποταγή στην προσμονή ενός μεσσιανικού αύριο, ούτε το αναμάσημα του παρελθόντος των εθνοτικών αντιμαχιών και των ζωνών επιρροής.
Συμφέρον της πατρίδας είναι το συμφέρον των πολιτών της. Κι αυτό το συμφέρον διασφαλίζεται, όταν σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και τηρούμε τις σχετικές διεθνείς συμφωνίες χωρίς εξαιρέσεις, τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική μας πολιτική.

Γι’ αυτό οι Οικολόγοι Πράσινοι στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε πολίτη και κάθε κίνημα όπου Γης που απαιτεί το αυτονόητο, δηλαδή την εφαρμογή και τήρηση των διεθνών συμφωνιών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, χωρίς αστερίσκους. Το όραμά μας στις διεθνείς σχέσεις είναι μια πανανθρώπινη κοινωνία πολιτών, όπου το διαφορετικό στη γλώσσα και στον πολιτισμό γίνεται γέφυρα επικοινωνίας και αλληλοεκτίμησης κι όχι τείχος καχυποψίας και φόβου.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είμαστε περήφανοι για την αγάπη μας για τη ζωή που συμπεριλαμβάνει ό,τι μας περιτριγυρίζει.
Είμαστε αισιόδοξοι, έχοντας εμπιστοσύνη στα όποια δειλά βήματα προόδου έχει διανύσει η ανθρωπότητα.
Είναι πεποίθησή μας ότι η απλότητα και η σαφήνεια που συχνά διαμορφώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις προς όφελος όλων των εμπλεκόμενων μερών, μπορούν να κερδίσουν μια θέση και στις διεθνείς σχέσεις, όταν βρουν ειλικρινή πολιτική έκφραση.

V. Οικολόγοι Πράσινοι: φορέας αξιοπρέπειας για τον Έλληνα πολίτη

Οι ΟΠ δίνουμε στον Έλληνα πολίτη που καλείται να προσέρθει στην κάλπη μια επιλογή:

-Ευθύνης, που ζητά την ψήφο των πολιτών για να εφαρμόσει όσα συγκεκριμένα διακηρύσσει
-Αλήθειας: που δεν ωραιοποιεί την πραγματικότητα, αλλά και δεν αποκρύπτει τις ευθύνες των ισχυρών της πολιτικής εξουσίας, του χρήματος και των μίντια
-Δικαιοσύνης: που επιμερίζει το κόστος της κρίσης ανάλογα με τις ευθύνες του κάθε κοινωνικού στρώματος αλλά και της κάθε γενεάς, με συνείδηση πως δεν είναι δυνατό όλα τα κοινωνικά, δημοσιονομικά και περιβαλλοντικά κόστη να μετατίθενται αενάως στους οικονομικά ασθενέστερους, στους κοινωνικά ευάλωτους, στις επόμενες γενιές, τους νέους και τα παιδιά!
-Προοπτικής: που οι προτάσεις της εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για οικονομικό κοινωνικό και περιβαλλοντικό οικολογικό μετασχηματισμό της Ελλάδας, σε μια πιο δημοκρατική, κοινωνική και ενωμένη Ευρώπη.

Θεσμοθέτηση ελάχιστου αξιοπρεπούς εισοδήματος ζητούν οι Οικολόγοι Πράσινοι

2012-01-15T15:00:00.000+02:00

Έχουμε γράψει πολλές φορές σε αυτό το ιστολόγιο, ότι η καθιέρωση ενός Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος είναι ένα στοιχειώδες δίχτυ προστασίας από την κρίση και είναι δυνατό να εφαρμοστεί οποιαδήποτε στιγμή, στηριζόμενο σε σαφείς προβλέψεις αναδιανομής εσόδων υπερ ενός τέτοιου μέτρου. Η άποψη αυτή, χαρακτηριστική της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, ενισχύεται πανευρωπαϊκά αλλά και στην χώρα μας από τους Οικολόγους Πράσινους, που συνεχίζουν να εστιάζουν σε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις, μετά από εκείνες για την δικαιοσύνη και αποτελεσματικότητα των φόρων και τις αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς:

Όχι σε άλλες μειώσεις μισθών που δημιουργούν "φτωχούς εργαζόμενους" - Θεσμοθέτηση ελάχιστου αξιοπρεπούς εισοδήματος ως ποσοστό του ΑΕΠ ζητούν οι Οικολόγοι Πράσινοι

"Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας ελάχιστα έχει να κάνει με το μισθολογικό κόστος. Κατά συνέπεια, όταν ο πρωθυπουργός παρεμβαίνει -με επίκληση την ανεργία- στην περαιτέρω συρρίκνωση του, δεδομένο είναι ότι και η φτώχεια και οι άνεργοι θα αυξηθούν, ενώ ύφεση και αδιέξοδα θα αποκτήσουν μονιμότητα", δήλωσε η εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πρασίνων Ελεάννα Ιωαννίδου.

Άλλωστε με τις νομοθετικές ρυθμίσεις το 2010:-οι ομοιοεπαγγελματικές, κλαδικές και επιχειρησιακές συμβάσεις μπορούν να ορίζουν δυσμενέστερους όρους από αυτούς της αντίστοιχης εθνικής γενικής συλλογικής,-θεσμοθετήθηκε η ειδική επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας, - επεκτάθηκε η δοκιμαστική περίοδος ενός νεοπρασλαμβανόμενου από δυο μήνες σε ένα έτος-περιορίστηκε η προσαύξηση των αμοιβών για υπερωριακή απασχόληση, - χαλάρωσαν οι περιορισμοί στις απολύσεις με αύξηση του ανώτατου αριθμού απολύσεων ανά μέγεθος επιχείρησης,-μειώθηκε ο χρόνος προειδοποίησης και το ύψος της αποζημίωσης στους απολυμένους,-έγινε "ευέλικτος" και δυσμενέστερος για τους εργαζόμενους ο τρόπος διευθέτησης του χρόνου εργασίας,-καθιερώθηκε για διάστημα 2 ετών η δυνατότητα απόκλισης του κατώτατου μισθού των (έως 25 ετών) νεοπροσλαμβανόμενων στο 80% των κατώτατων αποδοχών της εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Με βάση τα παραπάνω και συνυπολογίζοντας το εύρος της "μαύρης" εργασίας, η μείωση των κατώτατων αποδοχών, όχι μόνο δεν θα συμβάλλει στην δημιουργία θέσεων απασχόλησης και νέων επιχειρήσεων, αλλά θα οδηγήσει στην αύξηση των "φτωχών εργαζόμενων". Επισημαίνουμε ότι η Ελλάδα (με βάση τα στοιχεία του 2010), διαθέτει υψηλότατο ποσοστό φτωχών εργαζόμενων (13,8%) έναντι του 8,5% του μέσου όρου στην ΕΕ των 27, έχοντας τη δεύτερη χειρότερη επίδοση μετά την Ρουμανία (17,3%).

Οι Οικολόγοι Πράσινοι θεωρούν ότι ο πρωθυπουργός αρνείται να ενσκήψει στα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και στην επείγουσα ανάγκη αλλαγής του προσανατολισμού της και με την ευλογία των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, φορτώνει την ανεπάρκεια της για άλλη μια φορά στις πλάτες της κοινωνίας. Είναι προφανές ότι η έγνοια για τους άνεργους δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται σε συνθήκες κρίσης με τη θεσμοθέτηση ενός ελάχιστου αξιοπρεπούς εισοδήματος από την εργασία. Η χρηματοδότηση μιας ανάλογης ρύθμισης, έχει κοστολογηθεί από ειδικούς στο 1-1,3% του ΑΕΠ και μπορεί να προέλθει από την πάταξη της φοροδιαφυγής, που εκτιμάται από όλες τις έρευνες ανάμεσα στο 25 με 40% του ΑΕΠ.

Πάταξη βέβαια που απαιτεί πολιτική βούληση...

πηγή: ecogreens-gr

Ερωτήματα Ηλία Μόσιαλου που η Αριστερά τάχει λυμένα ...ευτυχώς!...

2012-01-15T09:06:00.003+02:00

Τι πραγματικά είναι αριστερό;

του Ηλία Μόσιαλου*

Το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ συγκαλείται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, αλλά και για το ίδιο το κίνημα. Ωστόσο, αντί να συζητάμε για θέματα στρατηγικής και ιδεολογίας, αναλωνόμαστε σε συζητήσεις του είδους ποιος συμμαχεί με ποιον, ποιος τηλεφώνησε σε ποιον και τι είπαν. Είμαστε σε μια φάση που, ενώ χρειάζεται να εντείνουμε τον πολιτικό διάλογο, εμείς προωθούμε όλο και περισσότερο την αποπολιτικοποίηση των διαδικασιών. Για ό,τι συμβαίνει σήμερα, πέρα από την αναμφισβήτητη ευθύνη της ΝΔ, την οποία όμως κάποιοι ξεχνούν πολύ εύκολα, έχουμε ευθύνη όλοι. Θα ήταν επομένως χρήσιμο να συζητήσουμε στο σημερινό Εθνικό Συμβούλιο τα θέματα της φυσιογνωμίας μας.

Το ΠΑΣΟΚ στη σχεδόν σαραντάχρονη ιστορία του άλλαξε σε πολλά σημεία προς το θετικό την πορεία αυτής της χώρας. Δημιουργήσαμε το πλαίσιο για την ανάπτυξη δομών κοινωνικής πρόνοιας (ΕΣΥ, μαζική διεύρυνση της συμμετοχής στο εκπαιδευτικό σύστημα, κυρίως στην ανώτατη εκπαίδευση) και ταυτόχρονα προστατέψαμε τα δικαιώματα όλων των πολιτών εντάσσοντας στους θεσμούς της χώρας την υπόλοιπη μισή Ελλάδα, η οποία ήταν αποκλεισμένη για πολιτικούς λόγους. Εντάξαμε τη χώρα στην ΟΝΕ και λειτουργήσαμε ως μέλη του πυρήνα της, ενισχύσαμε τις υποδομές, λειτουργήσαμε ως δύναμη ειρήνης και ισορροπίας στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο και συμβάλαμε στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.
Κάναμε όμως και μεγάλα λάθη, τα αίτια των οποίων δεν ήταν τόσο οι προσωπικές ανεπάρκειες του ενός ή του άλλου στελέχους, αλλά η λανθασμένη θεώρηση του τι είναι αριστερή πολιτική.

Αντί να θέσουμε στο επίκεντρο της πολιτικής μας την άρση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, με τις πολιτικές μας τις αυξάναμε, αφού δεν αντιμετωπίζαμε τις αιτίες των ανισοτήτων - το αναποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, το άδικο φορολογικό σύστημα, τον διογκωμένο και ανεπαρκή δημόσιο τομέα και το αδιέξοδο «παραγωγικό» μοντέλο.

Θεωρήσαμε ότι αριστερό είναι να μεγαλώνουμε το Δημόσιο και το κράτος με προσλήψεις που δεν χρειάζονταν πάντα και με τη δημιουργία περιττών οργανισμών και υπηρεσιών. Παρά τη διόγκωση του κράτους δεν διαμορφώσαμε καλύτερες και ποιοτικότερες δημόσιες υπηρεσίες.

Ετσι, στο όνομα της δημόσιας υγείας διαμορφώσαμε ένα ιδιαίτερα "ιδιωτικοποιηµένο" σύστημα υγείας, µε ιδιωτικές δαπάνες που απορροφούν περίπου το 40% της συνολικής δαπάνης υγείας. Και αυτό ενώ έχουμε τους περισσότερους γιατρούς/οδοντίατρους και φαρμακοποιούς ανά κάτοικο στον κόσμο.

Εχουμε μια από τις καλύτερες αναλογίες καθηγητών - μαθητών, ένας καθηγητής για κάθε 8,4 μαθητές, αλλά οι οικογένειες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος δαπανούν το 10,3% του εισοδήματός τους για την ιδιωτική εκπαίδευση.

Ακολουθήσαμε μήπως αριστερή πολιτική στη φορολογία; Αντί να διευρύνουμε τη φορολογική βάση της άμεσης φορολογίας, ρίξαμε το βάρος στην έμμεση. Τα έσοδα από την άμεση φορολογία διαμορφώνονται στο 7,7% του ΑΕΠ, ενώ για την ευρωζώνη προσεγγίζουν το 12,5%. Αν τα έσοδα από τη φορολογία έφθαναν τουλάχιστον στο 11%, τα οφέλη για τη μείωση του ελλείμματος θα ήταν πολλαπλάσια της μείωσης που πετύχαμε με τις οριζόντιες περικοπές των μισθών.
Ηταν καλύτερα τα πράγματα με τις συντάξεις; Είναι κοινωνικά δίκαιο να επιδοτούνται ορισμένα ασφαλιστικά ταμεία από «κοινωνικούς» πόρους/φόρους που επιβάλλονται σε συγκεκριμένες συναλλαγές; Πόσο δίκαιο είναι κάποιοι να λαμβάνουν σύνταξη στα 50 ή στα 55 και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι εργάζονται σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, να πρέπει να εξαντλήσουν τα ηλικιακά όρια;

Είναι μήπως αριστερή πολιτική που μετατρέψαμε μέσω μη στοχευμένων επιδοτήσεων μια χώρα με πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα στην αγροτική παραγωγή σε μια χώρα που έχει περισσότερες εισαγωγές από εξαγωγές στον συγκεκριμένο τομέα;

Μήπως αριστερή πολιτική είναι να ενισχύεις την παραγωγική και εξωστρεφή Ελλάδα και όχι τους κρατικοδίαιτους και κομματικοδίαιτους επιχειρηματίες;

Να ενισχύεις με κίνητρα τους πραγματικούς και εξωστρεφείς αγρότες (δείτε το μοντέλο του Οινοπαραγωγικού Συνεταιρισμού Νάουσας) και να μη δίνεις ανεξέλεγκτες επιδοτήσεις σε δήθεν αγρότες;

Μήπως επίσης αριστερή πολιτική είναι να εξορθολογίσεις τον δημόσιο τομέα καταργώντας τα μη αναγκαία τμήματα και υπηρεσίες και υποβάλλοντας σε αξιολόγηση όλους όσοι πληρώνονται από τα χρήματα του έλληνα φορολογουμένου;

Μήπως, τέλος, αριστερή πολιτική είναι να ενισχύεις την παραγωγική βάση αυτής της χώρας, κάτι που φυσικά δημιουργεί εισόδημα, με στόχο την αναδιανομή και τον περιορισμό των ανισοτήτων;

Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατική και κεντροαριστερή αφήγηση για να ανανεωθεί το ίδιο, να ανανεώσει τη σχέση του με τους πολίτες και να δώσει προοπτική στη χώρα.

* Ο Ηλίας Μόσιαλος είναι βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ

* άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ/ κολλάζ από σκίτσα του Κ.Παπαμιχαλόπουλου

Τελευταία ευκαιρία

2012-01-14T21:49:00.003+02:00

του Παύλου Αθανασόπουλου*

Τελικά το μεγαλύτεροι πρόβλημα της χώρας αποδεικνύεται το πολιτικό προσωπικό της.
Κάθε μέρα φαίνεται και πιο καθαρά η αδυναμία του να ξεφύγει από το παλιό παράδειγμα λειτουργίας του, η ανικανότητα ή αδιαφορία του να συλλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και τελικά η έλλειψη στιβαρής ηγετικής διεύθυνσης της χώρας στην προσπάθειά της να ξεφύγει από την μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση της.

Το τρίμηνο που άρχισε θα κριθεί η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, η συνέχιση της παραμονής της στον κόσμο των αναπτυγμένων δημοκρατικών κρατών, η διεθνής θέση της, η συνέχιση έστω σε χαμηλότερο επίπεδο μιας περιόδου προσδοκιών μεγαλύτερης ευημερίας.
Η άλλη επιλογή είναι μια χρεοκοπημένη Ελλάδα, με απίστευτη οικονομική δυσπραγία ειδικότερα για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, με κινδύνους κοινωνικών εκρήξεων, με απειλές για την δημοκρατική ομαλότητα, με ένα περιθωριοποιημένο τριτοκοσμικό βαλκανικό κράτος έρμαιο στις διακυμάνσεις των διεθνών συγκυριών και κρίσεων.
Ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος φαίνεται αποφασισμένος να δώσει με σοβαρότητα και συνέπεια την μάχη.
Το πολιτικό προσωπικό όμως ασχολείται μόνο με την αναπαραγωγή του παίζοντας αυτοκαταστροφικά παιχνίδια.

Η Ν.Δ. θεωρεί ότι το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η πρωθυπουργοποίηση του κ. Σαμαρά. Γι’ αυτό παίζει επικίνδυνα παιχνίδια συγκυβερνώσας αντιπολίτευσης, ανεδαφικών κόκκινων γραμμών, δημαγωγίας και λαϊκισμού και δυσκολεύει και υπονομεύει το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Το ΠΑΣΟΚ πάλι δεν έχει διδαχθεί τίποτα. Έχει βυθισθεί σε μια εσωστρέφεια όπου κυριαρχούν οι προσωπικές στρατηγικές είτε για την διατήρηση είτε για την κατάκτηση της αρχηγίας. Δεν ξεκινά μια αποφασιστική διαδικασία αποτίμησης και αυτοκριτικής, προγραμματικού επαναπροσδιορισμού, χάραξης μιας συνεκτικής πρότασης για το μέλλον της χώρας και ανάδειξης στη βάση αυτών μιας νέας ηγεσίας. Έτσι αφ’ ενός μεν δεν συμβάλει στην δημιουργία μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που τόσο έχει ανάγκη η χώρα και αφετέρου ευρισκόμενο διαρκώς σε κρίση επηρεάζει αρνητικά το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου της οποίας αποτελεί τον κορμό.

Το ΛΑΟΣ γίνεται ο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της νεοελληνικής ψευτοκαπατσοσύνης και κουτοπονηριάς και παίζει επικίνδυνα παιχνίδια στη βάση των δημοσκοπικών ευρημάτων.

Η ΔΗΜΑΡ, παρά την θετική συμβολή της στην ύπαρξη μιας υπεύθυνης Αριστεράς, δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν αυτές τις κρίσιμες ώρες.

ΣΥΡΙΖΑ και Κ.Κ.Ε έχουν δημιουργήσει ένα επικίνδυνο μίγμα ακροαριστεράς και χυδαίου νεοελληνικού λαϊκισμού που μόνο στην χρεοκοπία και τη καταστροφή μπορούν να οδηγήσουν.

Μόνη ελπίδα σε αυτό το σκοτεινό ορίζοντα είναι ότι η αμείλικτη δύναμη της πραγματικότητας, οι πιέσεις της Ευρώπης, ο τρόμος μπροστά στο επερχόμενο χάος θα κάνουν πολλούς από τους παίκτες, έστω και μετά από δύσκολες προσπάθειες, να λογικευθούν.

Είναι ανάγκη να αφεθεί ο Λουκάς Παπαδήμος να επιτελέσει το έργο του. Να ολοκληρωθεί η διαδικασία του PSI, να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και παρθούν τα απαραίτητα μέτρα στα οποία έχουμε δεσμευθεί και να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση.
Ταυτόχρονα να μπουν οι βάσεις για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Ένα σχέδιο που βασικά στοιχεία του θα είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής, η δημιουργία μιας μικρότερης, ευέλικτης αλλά αποτελεσματικής δημόσιας διοίκησης, η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της χώρας, η αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας που δυστυχώς διαρκώς επεκτείνεται.
Η εκλογολογία πρέπει να σταματήσει.

Στην κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να δοθεί όλος ο χρόνος που είναι απαραίτητος για να επιτελέσει αυτό το τιτάνιο έργο που πιο πάνω περιέγραψα.
Ταυτόχρονα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στον πρωθυπουργό να μπορεί να κάνει τις αλλαγές στη δομή και το μέγεθος και τη σύνθεση των προσώπων που κρίνει αναγκαίες για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και λειτουργικότητα της κυβέρνησης.
Τα κόμματα πρέπει ειλικρινά να στηρίζουν και να βοηθούν την κυβέρνηση, αφήνοντας στον πρωθυπουργό την αναγκαία ελευθερία κινήσεων. Μακροπρόθεσμα μάλλον κερδισμένα θα βγουν από αυτό.
Είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

*Ο Παύλος Αθανασόπουλος είναι δικηγόρος, στέλεχος του μεταρρυθμιστικού χώρου

*πηγή: metarithmisi.gr