Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ο θάνατος του Εμποράκου


Οι Μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας σε συνδυασμό με τα ομολογουμένως στενά περιθώρια διαχείρισης μιας τέτοιας Συνεννόησης με τους Δανειστές, έχουν δημιουργήσει πλέον ένα τοπίο στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που υπό άλλες Συνθήκες θα διαβαζόταν μόνο σε σενάριο Επιστημονικής Φαντασίας.

Δείτε τον παρακάτω πίνακα και τα σχόλια περιττεύουν:
  • Ας υποθέσουμε ότι ένας νέος άνθρωπος αποφασίζει να ξεκινήσει μια δική του επιχείρηση μέσα στο δύσκολο σημερινό οικονομικό περιβάλλον. 
  • Ας υποθέσουμε επίσης ότι από την πρώτη χρονιά καταφέρνει το θαύμα να έχει κέρδη! 
  • Για λόγους ευκολίας προσθέτουμε την υπόθεση ότι αυτά τα κέρδη προ φόρων και εισφορών είναι 100,000 ευρώ. 
(Τα νούμερα είναι στρογγυλεμένα για λόγους ευκολίας των υπολογισμών.)

Το πρώτο έτος δραστηριότητας της Επιχείρησης:

Εισφορές ΟΑΕΕ19,000
Φόρος31,000
Προκαταβολή Φόρου31,000
Τέλος επιτηδεύματος1,000
Εισφορά Αλληλεγγύης  6,000
ΣΥΝΟΛΟ88,000

Το Σημαντικότερο πρόβλημα όμως σ’ αυτά τα αποτελέσματα είναι πως ένας νέος ιδιοκτήτης μιας μικρής νεοπαγούς επιχείρησης για να καταφέρει να έχει 100,000 ευρώ σε προ φόρων κέρδη, θα πρέπει πρακτικά να επιτυγχάνει τζίρους (κύκλους Εργασιών) από 300 έως και 700 χιλιάδων ευρώ καθώς τα πραγματικά περιθώρια κερδοφορίας είναι στη σημερινή κατάσταση της Αγοράς εξαιρετικά στενά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μετά από μισό και πλέον εκατομμύριο ευρώ, μια start up που επιβίωσε και αφού θα έχει καταφέρει εκπληκτικά πράγματα σε οργάνωση, καινοτομία, έλεγχο κινδύνου, Marketing Strategy, Operations Management και Στρατηγική, θα αποδώσει περίπου 1,000 ευρώ το μήνα στον τολμηρό και καταταλαιπωρημένο Ιδρυτή της !!!


Εκπληκτικό!!!




πηγή macroskopio.gr

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Συνεργατικά εγχειρήματα: συναίνεση και δημοκρατία ή δημοκρατία και συναίνεση;

1 Ψήφος – 1 Ζωή

Kείμενο του Άρη Χατζηνικολάου μέλος στον κοινωνικό καταναλωτικό συνεταιρισμό Bios Coop.

[Τον τελευταίο χρόνο είμαι στην φάση της ζωής μου που αυτά τα λίγα που έχω ζήσει  με έχουν κάνει να απομυθοποιήσω κάθε πολιτική στάση & οργάνωση, αφού ότι ελπιδοφόρο βλέπω αργά ή γρήγορα καταρρέει, τουλάχιστον στα μάτια μου. Το συμπέρασμα μου, όταν με παίρνει από κάτω, είναι: Ένας άνθρωπος είναι πολύ μικρός για να κάνει την διαφορά. Το ζούμε καθημερινά εξάλλου. Από χθες, ακόμα δεν έχω καταλάβει αν κατέρριψα αυτή την πεποίθηση ή αν την επιβεβαίωσα].


Κυριακή 13 Νοεμβρίου βράδυ, στην μεγαλύτερη συνέλευση που έκανε ποτέ ένας συνεταιρισμός της Θεσσαλονίκης που τα τελευταία χρόνια αποτελεί πρότυπο στην πόλη. Ρεκόρ συμμετοχής: 150 μέλη του, καλούνται να αποφασίσουν, μεταξύ άλλων, για το αν ο εργαζόμενος Α θα απολυθεί ή όχι από τον συνεταιρισμό. 150 άνθρωποι κάθε ηλικίας, πολιτικής πεποίθησης και ήθους. Η συνέλευση ξεκινά. Ο Πρόεδρας βγάζει έναν λόγο 45 λεπτών. Μας φαίνεται φυσιολογικό, αφού το έχουμε συνηθίσει. Κατόπιν, το προεδρείο της ΓΣ μας ανακοινώνει ότι οι υπόλοιποι 38 ομιλητές θα έχουμε από 2 λεπτά ο καθένας, λόγω περιορισμένου χρόνου κράτησης της αίθουσας. Κρίμα για όλους μας.

Παρά τις αντιδράσεις αρκετών, σε μια ‘αποθέωση’ της άμεσης δημοκρατίας, οι κάλπες ανοίγουν πριν καν ξεκινήσουν οι τοποθετήσεις των μελών. Αρκετές δεκάδες άνθρωποι έρχονται για 10 λεπτά, ψηφίζουν χωρίς να ακούσουν οποιαδήποτε τοποθέτηση και αμέσως μετά αποχωρούν. Κάποιοι είναι για καφεδάκι δίπλα, πέφτει τηλεφώνημα, έρχονται, ψηφίζουν και αμέσως φεύγουν χαρούμενοι. Αυτός ο καθοδηγούμενος(?) στρατός, έρχεται μόνο στις Γενικές Συνελεύσεις, 1 φορά στο 6μηνο και εφαρμόζουν αυτή την τακτική, κρίνοντας κάθε φορά το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών. Φυσικά, όπως δηλώνουν, αυτό είναι δικαίωμά τους, δεν απαγορεύεται. Έχουν απόλυτο δίκιο. Εμένα πάντως άμεση δημοκρατία δεν μου θυμίζει. Οι συνέπειες των ψήφων τους δεν θα πέσουν πάνω στα δικά τους κεφάλια αλλά πάνω στα κεφάλια άλλων, αυτών που δουλεύουν καθημερινά (αμειβόμενοι ή μη) για τον συνεταιρισμό καθημερινά εδώ και χρόνια, ανεξάρτητα από το σε ποια από τις αντιμαχόμενες πλευρές ανήκουν. Τραγικά, σε κάποια αυριανή συνέντευξη στα ΜΜΕ, οι καθοδηγητές τους θα εξυμνήσουν την άμεση δημοκρατία με χαμόγελο στα χείλη.

Η διαδικασία συνεχίζεται. Σειρά τώρα έχει κάποιος πολιτικάντης, ο οποίος εμφανίζεται σταθερά μία φορά το 6μηνο, μόνο στις ΓΣ, για να ιντριγκάρει, να υφαρπάξει ψήφους και να ξεπληρώσει χάρες. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι τα λόγια του είναι παραγγελία από άλλους, αφού έχει πληροφορίες και μιλάει για πράγματα που δεν έχει ζήσει. Κόσμος ξεσηκώνεται. Αναρωτιέμαι: τι είναι βία? Να διακόπτεις κάποιον με άσχημο τρόπο ή να βγάζεις εντεταλμένο λόγο γεμάτο διαστρεβλώσεις και μονομέρεια? Πιθανώς και τα δύο.
Στον αντίποδα, υπάρχει κόσμος που σιγά σιγά αρχίζει να αλλάζει γνώμη. Υπάρχει κόσμος που βλέπει τα πράγματα χωρίς προκαταλήψεις και αναζητά την αλήθεια του. Υπάρχουν ομιλητές που με ηρεμία που πηγάζει από μέσα τους μιλάνε για την ενότητα, την εκπαίδευση και την συγχώρεση ως απαραίτητες προϋποθέσεις για να μην πάμε κατά διαόλου. Η κυρία που κάθεται μπροστά μου, μου λέει λίγο πριν το τέλος πως άλλαξε γνώμη. Χαίρομαι. Δεν την ρωτώ με ποια πλευρά είναι, αν και το χαμόγελό της μου λέει όσα θέλω να ξέρω.

Το αποτέλεσμα είναι αμείλικτο, ποιητικό: 72-71, (και 6 λευκά) ο Α απολύεται. Μία ψήφος διαφορά. Το μυαλό πάει να καεί από την υπερένταση: ένα άτομο θα άλλαζε τα πάντα. Ένα άτομο.

Σκέφτομαι, πως είναι τραγικό ένας άνθρωπος, πρόσφατα οικογενειάρχης να χάνει την δουλειά του για μια ψήφο. Θυμάμαι έναν άλλο ελεεινό πολιτικάντη που μιλούσε πριν χρόνια για το νόμιμο και το ηθικό. Οι άσχημες σκέψεις συναγωνίζονται η μία την άλλη μέσα στο κεφάλι μου. Πώς να ηρεμίσει κανείς μετά από μια τέτοια διαδικασία; Πώς να κοιμηθεί όταν ξέρει ότι ‘εξ αιτίας του’ ένας άνθρωπος έχασε την δουλειά του;
Αργότερα, το κεφάλι μου καθαρίζει λίγο. Η σκέψη μου αλλάζει. Σκέφτομαι πως τόσο καιρό τα τρενάκια των ψηφοφόρων μπορούσαν και κρύβονταν πίσω από την ανωνυμία της πλειοψηφίας ή της μειοψηφίας. Το αποτέλεσμα των πράξεων τους δεν ήταν δική τους υπόθεση. Όχι σήμερα όμως. Το σημερινό αποτέλεσμα φωνάζει: Η ευθύνη προσωποποιείται. Εσύ που ήρθες και ψήφισες υπερ ή κατά εσύ που δεν ήρθες, έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη ακριβώς. Ο καθένας προσωπικά ευθύνεται εξίσου για το τι έγινε. Και θα πρέπει να κοιμηθεί με αυτό. Δεν είναι χαιρεκακία, είναι δικαιοσύνη και υπευθυνότητα. Την ίδια στιγμή, θα πρέπει οι 71 να σεβαστούν τους 72.

Η επόμενη σκέψη μου με ξαναρίχνει. Αν είναι να περιμένουμε κάτι καλό ή κάτι κακό να συμβεί από 1 ψήφο, το έχουμε χάσει προ πολλού το παιχνίδι και κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο συνεταιρισμός δεν είναι το μαγαζί, αλλά η ενότητα των ανθρώπων του και η προσπάθεια συναίνεσης μεταξύ τους. Αυτό το είχαμε ξεχάσει. Τώρα είναι αργά.

Ή ίσως και όχι. Οι άνθρωποι, από τότε που υπάρχουμε, τρωγόμαστε μεταξύ μας. Δημιουργούμε όμως κιόλας. Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία η σαπίλα βαδίζει χέρι-χέρι με την αρετή. Στο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε ξανά. Όπως και να έχει, today it is the first day of the rest of our lives.

Άρης Χατζηνικολάου


πηγή respublica

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Από τον Τρότσκι στον ...Μουρούτη



του Michel Leontiou*

Τι γίνεται τελευταία με τις "αλλαξοκωλιές" στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ; Με αμοραλισμό φιλοξενούν καθημερινά επιθέσεις στην κυβέρνηση, προερχόμενες ιδιαίτερα από παλιούς συντρόφους της, δίνοντας βήμα σε έντυπα δοκιμασμένα για την αμφισημία και την υποτιθέμενη εξ αριστερών "κριτική" στον ΣΥΡΙΖΑ.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του "αντισυστημικού" Unfollow που φιλοξενείται πλέον και ως ένθετο στα Παραπολιτικά (συμφερόντων Μαρινάκη) ως Report, που αναγκάστηκε να απολογηθεί για την επαγγελματική συνεργασία του με τους επιχειρηματίες-καναλάρχες που άλλοτε κατήγγειλε: "Το UNFOLLOW έχει αποδείξει την ανεξαρτησία του" (εδώ) sic.. Άραγε το Unfollow τυχαία τα βρήκε επαγγελματικά με τα Παραπολιτικά αφού είναι κοινή η δηλητηριώδης κριτική προσέγγιση στον ΣΥΡΙΖΑ;

Η προσέγγιση όμως των συστημικών σε "αντισυστημικά" μέσα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, φαίνεται ότι συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση μετά τις πρώτες επιτυχίες... Έτσι τα "αντισυστημικά" μέχρι πρότινος "Νέα της Τέχνης" και το liberal.gr του Μουρούτη, ενώνουν επίσης τις δυνάμεις τους με πρόσφατη ανακοίνωσή τους:
"Από σήμερα προστίθενται στην οικογένεια του liberal η εφημερίδα «Τα Νέα της Τέχνης» και η ιστοσελίδα της, artnews." http://www.liberal.gr/arthro/91373/epikairotita/2016/ta-nea-tis-technis-stin-oikogeneia-tou-Liberal.html
Το σχεδόν περιθωριακό έντυπο "Νέα της Τέχνης" μπορεί να είναι άγνωστο στον περισσότερο κόσμο αφού δεν το (ξαν)αγοράζει συνήθως κανείς παρά τον φανταχτερό του τίτλο, λόγω αναντιστοιχίας "μαρκίζας" και φτωχού περιεχομένου - είναι όμως γνωστό στο χώρο της τέχνης όπου ελάχιστα έντυπα ούτως ή άλλως έχουν επιβιώσει, ιδιαίτερα όμως από τις επανειλημμένες εκθέσεις που κάνουν οι εκδότες του -σχεδόν κάθε χρόνο- για την στήριξή του μέσω εσόδων από πώληση έργων που πολλοί καλόψυχοι καλλιτέχνες τους προσφέρουν δωρεάν ανταποκρινόμενοι/ες στις εκκλήσεις για σωτηρία του εντύπου. Μέχρι εδώ καλά. Όμως το deal είχε κλειστεί ήδη ενώ διαρκούσε η τελευταία "έκθεση χαρισμένων έργων για την στήριξη της εφημερίδας" όπως βλέπουμε στην εικόνα...
Και λογικά εγείρεται το ερώτημα:
Πόσοι από εσάς λοιπόν αγαπητοί καλλιτέχνες χαρίσατε καλοπροαίρετα τα έργα σας πρόσφατα ή παλιότερα στα 'Νέα της Τέχνης" για να σώσετε το εφημεριδάκι; Γνωρίζετε μήπως τι απέγιναν τα λεφτά από τα έργα σας; Διότι η "πτωχή" πλην "προοδευτική" εφημερίδα σώθηκε! Όχι όμως από τα έργα σας αλλά γιατί ενσωματώθηκε στον προπαγανδιστικό μηχανισμό του Μουρούτη της ΝΔ ως υποσελίδα του Liberal.gr!
Ως γνωστόν το ακραιφνώς μητσοτακικό αυτό site αυτό διευθύνει εμπορικά ο τέως "υπάλληλος γραφείου" του Σαμαρά, Μουρούτης, που αμειβόταν με περίπου 8.000 ευρώ εν μέσω κρίσης (το 2012 σύμφωνα με το TVXS) και είναι ο γνωστός δημιουργός της επίσης καλοπληρωμενης και πολυπληθούς προπαγανδιστικής ακροδεξιάς "ομάδας αλήθειας". Σήμερα, όπως "καρφώνουν" οι Σαμαρικοί του Antinews, ο Μαυρίδης (διευθυντής) και το liberal.gr συμμετέχουν στον πρωινό καφέ του Μητσοτάκη...

Η απορία εύλογη:
Γιατί η γνωστή "αντισυστημική" κα Άρτεμις Καρδουλάκη (στέλεχος και υποψήφια με το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα-τροτσκιστές) και ο συνεκδότης της Γιάννης Αγγέλης επίσης στέλεχος/υποψήφιος του ΕΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνθηκαν και πρόσφατα στους φτωχούς καλλιτέχνες να δώσουν από το υστέρημά τους τζάμπα έργα ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη κλείσει επαγγελματική σχέση με το συγκεκριμένης ιδεολογίας site του Μουρούτη;

Στις 5 Νοεμβρίου τελείωσε η έκθεση, στις 6 ανακοινώθηκε η συνεργασία τους με τον μηχανισμό της ΝΔ...

Και που πατάει ...ιδεολογικά η συμπόρευση;
Στην προσφορά των "αντισυστημικών" Νέων της Τέχνης στην νεοφιλελεύθερη παλινόρθωση έναντι πoiου τιμήματος;


* ο Michel Leontiou είναι ερευνητής δημοσιογράφος

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαί­δευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος.Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανει­στούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».

Αυτή ήταν η συνταγή για πολλά χρόνια μετά το 1980 έως και το 2009 που έσκασε η φούσκα της «ανάπτυξης», με προεξάρχουσα την εγκληματική κατάσταση της περιόδου Καραμανλή 2003-2008, όπου μας ξετίναξε. 

Μπορεί όμως να γίνει κάτι σε αυτό που λέμε Παραγωγική Ανασυγκρότηση της πατρίδας μας; Αξίζει να δούμε λίγα στοιχεία που τα έχουμε ξαναγράψει σε διάφορα άρθρα αυτά τα χρόνια.

Η Ελλάδα από τη στιγμή που έγινε κράτος το 1827 και για περίπου 100 χρόνια ζούσε σχεδόν από ένα προϊόν. Τη σταφίδα. Με αυτή μεγάλωσαν και σπούδασαν σχεδόν τέσσερις γενιές. Η σταφίδα κάλυπτε το 50% των εξαγωγών μας ως χώρα, συνολικά. Δηλαδή αν υποθέσουμε ότι σήμερα που οι εξαγωγές μας είναι 27 δις ευρώ, σαν να έχουμε εξαγωγές σταφίδας 13,5 δις. Ενημερωτικά φέτος κλείσαμε με εξαγωγές σταφίδας 39 εκατ. ευρώ.

Το 2000 η χώρα είχε 60 νηματουργεία και παρήγαγε νήμα από βαμβάκι το οποίο το έκανε ρούχα. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα νηματουργείο μεγάλο, ο Επίλεκτος στα Φάρσαλα. Το βαμβάκι μας εξάγεται στην Τουρκία κυρίως, παίρνουν οι αγρότες 350 εκατ. ευρω, γίνεται εκεί νήμα και το εισάγουμε πληρώνοντας 1,5 δισ., και τα ρούχα του Ελληνικού Στρατού φτιάχνονται στα Άδανα της Τουρκίας. Αυτό έγινε. Αυτή τη χώρα φτιάξαμε και καλούμαστε όλοι μας να την αλλάξουμε. Και την καταταντήσαμε έτσι με σειρά εγκληματικών πολιτικών για τη ανάπτυξη μετά το 1980.

Η χώρα μας είναι η δεύτερη σε βιοποικιλότητα στον πλανήτη, με αποτέλεσμα οι παραγωγές της να έχουν μεγάλη ιδιαιτερότητα άρα και ποιότητα. Η διεθνοποιημένη αγορά έχει οδηγήσει (όλο και περισσότερο) την πρωτογενή παραγωγή σε μια κατεύθυνση συμπίεσης του κόστους, κυρίως μέσα από πρακτικές μη ασφαλούς παραγωγής και αναζήτησης πρώτων υλών που εξυπηρετούν την μαζική βιομηχανία τροφίμων.

Η Ελλάδα, σαν μια περιοχή πρωτογενούς παραγωγής, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί με όρους μαζικής φτηνής, παραγωγής, γιατί το μέγεθός της δεν επιτρέπει την μετάβαση σε τέτοιου είδους εκμεταλλεύσεις. Το πλεονέκτημά της (υπήρξε και οφείλει να συνεχίσει να υπάρχει) ήταν οι μικρές παραγωγές που με κόπο, μεράκι και σεβασμό στον άνθρωπο μπορούσε να αντλήσει από το χώμα της. Η Ελληνική γη και οι άνθρωποι της απόλυτα συμφιλιωμένοι με το κοινό τους μέλλον μπορούν να παράγουν καταπληκτικά προϊόντα.

Από τα 27 δίσ. ευρω εξαγωγές της Ελλάδος το 2014, τα 10 δις είναι ορυκτέλαια τα οποία προκύπτουν από το πετρέλαιο που εισάγουμε, 5 δίσ. προϊόντα πρωτογενούς παραγωγής από τα οποία 1 δις ψάρια (είμαστε πρώτοι σε εξαγωγές τσιπούρας και λαβρακιού στον κόσμο), 4 δις τρόφιμα, 1 δις γενόσημα φάρμακα. Δηλαδή το 35 % των εξαγωγών μας αφορούν την γη. Άρα η απάντηση στην ερώτηση και τι έγινε που η Ελλάδα έχει συρρικνώσει την παραγωγή της, είναι σαν να απεμπολούν οι Άραβες το πετρέλαιο.

Μερικοί «έξυπνοι» σύμβουλοι προσπαθούν να πείσουν τους ιθαγενείς ότι θα βγούν από την κρίση με τη δημιουργία start-ups, τους λένε όμως τη μισή αλήθεια. Οι νεοφυείς επιχειρήσεις, Ελληνιστί (τον όρο start-up τον άκουσα σε ένα συνέδριο στην Καλαμπάκα το 1995), είναι διέξοδος φυσικά. Σε ποιο τομέα όμως; Στην πληροφορική; Η μήπως στην μικροηλεκτρονική;

Όχι κύριοι σύμβουλοι επιχειρήσεων. Η σύγχρονη γεωργία μικρών χωρών όπως η Ελλάδα απαιτεί μικρές παραγωγές εξειδικευμένων προϊόντων τα οποία:
Είτε θα χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή καινοτόμων, μοναδικών τροφίμων, ελκυστικών στον καταναλωτή, ικανών να εξαχθούν στην παγκόσμια αγορά
Είτε θα εξαχθούν ως έχουν, ως μοναδικά ελληνικά προϊόντα, ύστερα από μία βασική επεξεργασία (όπως καθαρισμός), και κατάλληλα συσκευασμένα με βάση τις διεθνείς προδιαγραφές.

Και στις δύο περιπτώσεις επιτυγχάνεται η παραγωγή τελικού διατροφικού, μοναδικού, Ελληνικού προϊόντος το οποίο θα πωληθεί στην διεθνή αγορά ως Greek brand name, με υψηλή προστιθέμενη αξία, και συνεπώς με υψηλή τιμή τέτοια που να εξασφαλίζει τελικά ικανοποιητικό εισόδημα σε όλους τους εμπλεκόμενους στην διαδικασία συμπεριλαμβανομένων και των γεωργών.

Ένα παράδειγμα: Ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού ελαιολάδου έχει τέτοια περιεκτικότητα σε φαινόλες, οι οποίες του επιτρέπουν να έχει ισχυρισμό υγείας ότι προστατεύει από την οξείδωση της χοληστερόλης και βοηθά στην υγεία των αγγείων. Όμως μόνο ελάχιστο μέρος του τυποποιείται έτσι, για να πουλιέται ως φάρμακο σε φαρμακεία και ακριβά καταστήματα στο εξωτερικό. Χαρακτηριστικά ένα τέτοιο ελαιόλαδο με ισχυρισμό υγείας πουλιέται πάνω από 80 ευρώ το κιλό, σήμερα σε πολλά σημεία στην Νέα Υόρκη.

Μια τέτοια παρέμβαση θα σήμαινε έσοδα για τον παραγωγό περίπου 1,5 δις. Δηλαδή 10 φορές περισσότερα από ότι βγάζει τώρα.

Πότε επιτέλους θα ξεκινήσει αυτή η συζήτηση ντε;


* Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας είναι καθηγητής Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, πρώην αναπληρωτής Πρύτανης.

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Ο "θανατηφόρος" Γερμανός υπουργός Σόιμπλε σε πλήρη αποσύνδεση από την οικονομική εμπειρία και επιστήμη

Τελικά ποιος είναι ο σκοπός των μνημονίων και των μεταρρυθμίσεων που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και μέσω αυτής, στην περίπτωσή μας, η επιβαλλόμενη Παγκοσμιοποίηση; Δεν είναι άλλος από την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής. Σημαίνει αποδιάρθρωση του τοπικού παραγωγικού μοντέλου.... Διαλύω δηλαδή τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτό έγινε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, στην Τσεχία, στην Ουγγαρία, στην Ιρλανδία και όπου αλλού επεβλήθησαν.  Αλέξανδρος Οικονομίδης, εδώ

Η κοινωνία στο χειρουργείο

του Κώστα Βεργόπουλου *

Ακόμη μια φορά, ο «θανατηφόρος» Γερμανός υπουργός Σόιμπλε επανέλαβε την ιδεοληψία του σχετικά με το ελληνικό πρόβλημα, σε διάσταση με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, τους εξειδικευμένους διεθνείς οργανισμούς, αλλά και την οικονομική επιστήμη και εμπειρία.
Στην ομιλία του σε συνέδριο τραπεζιτών στη Φρανκφούρτη στις 18 Νοεμβρίου, υποστήριξε ότι κάθε πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους βλάπτει την Ελλάδα, αφού αυτή θα αποθάρρυνε το "μεταρρυθμιστικό έργο". 
Ισχυρίστηκε ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η βιωσιμότητα του χρέους, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Προσέθεσε ότι το επίπεδο διαβίωσης των Ελλήνων παραμένει ανώτερο των δυνάμεών τους και γι' αυτό πρέπει να κατεβεί. 
Ανέφερε ότι οι ελληνικές κοινωνικές παροχές και συντάξεις παραμένουν ανώτερες από τις αντίστοιχες γερμανικές και από αυτές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, πράγμα που οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο.
Ευκρινές συμπέρασμα είναι ότι η δραστική φτωχοποίηση των Ελλήνων είναι όχι μόνον αναγκαία, αλλά και ευεργετική, αφού μόνον έτσι η ελληνική οικονομία θα ανακτήσει ανταγωνιστικότητα για να καλύπτει χωρίς υπερχρέωση τα κενά των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών της ταμείων.

Είναι λυπηρό ένα σημαντικό πρόσωπο να βρίσκεται σε τέτοια αποσύνδεση με την πραγματικότητα, με την οικονομική εμπειρία και με την επιστήμη.

Εάν η κατανάλωση στην Ελλάδα απορροφά μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός της από ό,τι στη Γερμανία, αυτό δεν θα οφειλόταν σε δήθεν ελληνική υπερκατανάλωση, αλλά παρατηρείται σε όλες τις χώρες με αισθητά χαμηλότερο εθνικό εισόδημα από το γερμανικό. Από τον 19ο αιώνα, η οικονομική επιστήμη έχει επισημάνει ότι η «ροπή προς κατανάλωση» είναι υψηλότερη στις χώρες με χαμηλό εισόδημα από ό,τι σε αυτές με υψηλό.

Ωστόσο, ακόμη και αν γίνει αποδεκτό ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητος, ακόμη και αν γίνει αποδεκτή η υπόθεση ότι στην Ελλάδα το βιοτικό επίπεδο παραμένει ανώτερο των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, πώς άραγε αντιμετωπίζεται αυτή η "ψαλίδα";

Η από 7ετίας εφαρμοζόμενη στην Ελλάδα λιτότητα συμβάλλει άραγε στην άνοδο των παραγωγικών ικανοτήτων της χώρας, ώστε να καλύπτεται το υποθετικό χάσμα σε σχέση με το βιωτικό επίπεδο ή μήπως επιδεινώνει την αναντιστοιχία;

Η εμπειρία 2010-2016 δείχνει ότι με τη φτωχοποίηση των Ελλήνων το πρώτο που αποτρέπεται είναι οι επενδύσεις.

Join the club...

...και στο facebook

Επισκέψεις αυτόν τον μήνα:

grupo de afinidad