Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αντιστέκεται στην "ανασυγκρότηση χωρίς δημοκρατία και πρόσημο"



Η απόφαση του Κ.Σ. της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για τη Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ


Η λύση είναι περισσότερη Αριστερά….

Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη μια διπλή εκλογική ήττα από τη ΝΔ, μια ήττα αναπάντεχη και συνάμα αιφνιδιαστική συνολικά για το χώρο συμπεριλαμβανομένου του Κόμματος, της Νεολαίας και της ηγεσίας. Η αδυναμία όλων των παραπάνω να αντιληφθούν τη κοινωνική δυναμική που είχε δημιουργηθεί και οδήγησε σε αυτή την ήττα, φανέρωσε με το πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι το κόμμα μας, ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τη πραγματικότητα που είχε διαμορφωθεί σε μια κοινωνία που επί δέκα χρόνια μαστιζόταν από τη κρίση.

Η σταδιακή αποξένωση του ΣΥΡΙΖΑ από τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπούσε, τον οδήγησε στην αναζήτηση εύκολων και πεπατημένων λύσεων που του προσέφεραν μια σειρά τεχνοκρατών, ειδημόνων και πολιτικών προσώπων του παλιού πολιτικού κατεστημένου. Οι παραπάνω, σε συνδυασμό με τους διάφορους αυλοκόλακες που περιτριγυρίζουν κάθε κυβέρνηση και γίνονται με χαρακτηριστική ευκολία βασιλικότεροι του βασιλέως, αργά και σταθερά επέτειναν δυστυχώς την απόσταση του ΣΥΡΙΖΑ από τη κοινωνία.

Απόρροια αυτής της κατάστασης, ήταν μερίδα στελεχών του χώρου να οδηγούνται προς έναν άοσμο πολιτικό λόγο που ρέπει προς το τεχνοκρατισμό, επισκιάζοντας έτσι τις προοδευτικές τομές που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η αντιφατική συνύπαρξη ενός mainstream και ενός ριζοσπαστικού λόγου, όλο και συχνότερα έγερνε προς το πρώτο, οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολιτικό καθωσπρεπισμό και σε μια αντιπαράθεση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για το ποιος είναι ο καταλληλότερος διαχειριστής της κατάστασης. Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε να συγκρούεται με τον αντίπαλο, αλλά στο δικό του πλέον πεδίο.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις συγκρούσεις που δώσαμε. Πρέπει να είμαστε περήφανοι για την κυβέρνηση της Αριστεράς και για τις δύο ιστορικές μάχες που έδωσε και κατάφερε να συγκρουστεί ολομέτωπα με τον αντίπαλο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που με την στήριξη του ελληνικού λαού έβγαλε τη χώρα από την δίνη των Μνημονίων και της λιτότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που συγκρούστηκε μετωπικά με τον εθνικισμό και μέσω της ιστορικής Συμφωνίας των Πρεσπών αγωνίστηκε για την ειρήνη και την αδελφοσύνη των λαών στα Βαλκάνια. Η ίδια η συμφωνία παρήγαγε μετασχηματισμούς και μετατοπίσεις στον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Χαιρετίζουμε τις δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο και αντιλαμβάνονται την ανάγκη συστράτευσης στις μάχες του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, των αγώνων και της ταξικής μεροληψίας υπέρ των φτωχών και αδύναμων, τον ΣΥΡΙΖΑ που συγκρούεται με τον εθνικισμό, την αστική ηγεμονία, τον νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά και παλεύει για την υπέρβαση του καπιταλισμού, για τον Σοσιαλισμό με Δημοκρατία και Ελευθερία.

Ανασυγκρότηση μεν, με δημοκρατία και πρόσημο δε

Το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουλίου ανέδειξε με σαφή τρόπο πως η πλειοψηφία των Αριστερών, δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας του έτσι αυξημένες ευθύνες και υποχρεώσεις μπροστά στη παλινόρθωση μιας εκδικητικής δεξιάς με ακροδεξιά χαρακτηριστικά.

Η εκλογική μάχη, όμως, έφερε στην επιφάνεια σημαντικές οργανωτικές αδυναμίες του Κόμματός μας, που για χρόνια βρίσκονταν κάτω από το χαλί ή που για χρόνια αρνούμασταν να αντικρίσουμε κατάματα. Χαρακτηριστικότερη αυτών, είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στον αριθμό των ανθρώπων που στηρίζουν και ψηφίζουν το ΣΥΡΙΖΑ και τον αριθμό των μελών του κόμματος.

Παρά τις δεδομένες δυσκολίες που υπάρχουν και το γενικότερο κλίμα αποστροφής προς τη πολιτική και τη κομματική ένταξη, η αδυναμία αυτή είναι παραπάνω από εμφανής για το κόμμα μας. Συνεπώς, ως χώρος βρισκόμαστε αντιμέτωποι/-ες με μια μεγάλη πρόκληση: τη διεύρυνση του Κόμματος μας και την αύξηση των μελών μας. Με άλλα λόγια, εμείς πιστεύουμε πως χρειαζόμαστε έναν ακόμα μεγαλύτερο και δυνατότερο ΣΥΡΙΖΑ, με χιλιάδες μέλη.

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει τους χιλιάδες ανθρώπους που πυκνώνουν τις γραμμές του κόμματος και της Νεολαίας. Αυτοί είναι το οξυγόνο και αποτελούν το εχέγγυο της μαζικοποίησης, της διεύρυνσης και της μαχητικής δράσης του κόμματος και της Νεολαίας.

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβανόμενη την κρισιμότητα της συγκυρίας και την ανάγκη μαζικής και μαχητικής παρουσίας της οργάνωσης εκεί όπου ζει, σπουδάζει, εργάζεται και δημιουργεί η νέα γενιά συμβάλει από το δικό της μετερίζι σε ένα εγχείρημα αναζωογόνησης και διεύρυνσης του κόμματός μας. Καλωσορίζουμε τους εκατοντάδες αριστερούς, ριζοσπάστες, προοδευτικούς και σοσιαλιστές νέους, που με ανιδιοτελή διάθεση, δημιουργικότητα, συλλογικό αναστοχασμό και δημοκρατικό αίσθημα στρατεύονται στις γραμμές της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Προς αυτή τη νικηφόρα κατεύθυνση κινήθηκε και το κάλεσμα αγώνα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και οργανώσεων νέων για συμπόρευση.

Η ανάγκη, όμως, για τη διεύρυνση δεν συνιστά a priori πολιτικό σχέδιο ή δηλωμένη κατεύθυνση. Το σημαντικό ερώτημα που προκύπτει και σε αυτό που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι σε τι κόμμα εμπλέκεις τα μέλη σου και με ποιον τρόπο καλείς τον κόσμο να συστρατευθεί με αυτό.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν θέλει να είναι ένα ακόμα αστικό κόμμα, οι μεγάλες λίστες μελών από μόνες τους δεν είναι αρκετές, αν τα μέλη του δεν είναι δρώντα υποκείμενα στους κοινωνικούς τους χώρους και φορείς ενός σχεδίου που στοχεύει στην κοινωνική ενδυνάμωση, στην κοινωνική δημιουργία, στο ξεπέρασμα της σημερινής κατάστασης.

Για εμάς το δίλημμα «παλιός ή νέος ΣΥΡΙΖΑ», «μαζικός ή 3% ΣΥΡΙΖΑ» είναι ένα αποπροσανατολιστικό ερώτημα που μπορεί να προσφέρει μόνο λάθος απαντήσεις. Για εμάς, το βασικό ζητούμενο είναι πως θα καταφέρουμε τον κόσμο που θα έρθει στο χώρο μας να τον αξιοποιήσουμε και να τον εμπλέξουμε ενεργά στις κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται.

Αυτή η συνολική πρόταση απουσίαζε όλο το προηγούμενο διάστημα, με ευθύνες και της ηγεσίας του Κόμματος, η οποία παρέμενε εγκλωβισμένη σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις ήσσονος σημασίας και μηδαμινού πολιτικού επιδίκου.

Κι αυτό καθώς το βλέμμα του Κόμματος ήταν στραμμένο στην κυβέρνηση, χωρίς να παράγει πολιτικό λόγο, με τα τμήματα του κόμματος να αδρανοποιούνται, να αδυνατούν να συζητήσουν πολιτικά και να μένουν χωρίς περιεχόμενο δουλειάς και κοινωνικής παρέμβασης.


ΣΥΡΙΖΑ των πολλών… όχι των παλιών

Απέναντι σε μια εκδικητική δεξιά, που ματώνει την κοινωνική πλειοψηφία με βαρβαρότητα, αυταρχισμό και εθνικισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να δημιουργήσει μια ευρεία συμμαχία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, με ισχυρή ταυτότητα και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά βασισμένα στις αξίες της Αριστεράς.

Με άλλα λόγια, η ταμπέλα της προόδου αν δεν οριστεί και δεν λάβει συγκεκριμένες αιχμές θα μείνει ένα κενό γράμμα που θα αδυνατεί να δώσει όραμα στις κοινωνικές ομάδες που θέλουμε να έχουμε αναφορά.

Εν ολίγοις, η πρόοδος θα μείνει ως εκείνος ο ενοποιητικός παράγοντας ενός κενού περιεχομένου συμβιβασμού, αντιπαραθετικών πολιτικών σχεδίων, διαφορετικών αξιών και αλληλοσυγκρουόμενων ομάδων. Κοινώς, ένα αποτέλεσμα το οποίο θα αδυνατεί να αγγίξει την νεολαία και τη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Αποτέλεσμα αυτού του συμβιβασμού που επιχειρείται εδώ και καιρό είναι η αντιφατική εκφώνηση πολιτικού λόγου από στελέχη και βουλευτές/-τριες του ΣΥΡΙΖΑ που είτε στέκονται απέναντι στις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, είτε ανέχονται τη ξενοφοβία και το ρατσισμό, είτε για ψηφοθηρικούς λόγους στέκονται απέναντι σε δημοκρατικά κεκτημένα, όπως το φοιτητικό άσυλο.

Σε καμία των περιπτώσεων δεν στεκόμαστε σε μεμονωμένα περιστατικά και δεν αντλούμε από αυτά συνολικά συμπεράσματα, αλλά νοιώθουμε την ανάγκη να αναδείξουμε το ιδεολογικό χάσμα που διαπερνά πιο έντονα από ποτέ τον ΣΥΡΙΖΑ, καθιστώντας το κόμμα μια μικρογραφία της κοινωνίας.

Η δίκη μας Αριστερά πάντοτε επεδίωκε να διαβάζει την εκάστοτε συγκυρία αναζητώντας το διακύβευμα της περιόδου και εκπονούσε το πολιτικό της σχέδιο χωρίς απαραίτητα να αποζητά την ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας. Για αυτό το λόγο εξάλλου, στο παρελθόν στηρίξαμε πολλές εκλογικές συμμαχίες που ο χώρος μας έστησε, τόσο με δυνάμεις της κεντροαριστεράς, όσο και της οικολογίας, στη βάση όμως προγραμματικών συμφωνιών και συγκεκριμένων στόχων.

Ο παράγοντας που διαφοροποιεί τη σημερινή κατάσταση, είναι πως σήμερα δεν επιχειρείται διεύρυνση του χώρου ακολουθώντας τη παραπάνω μεθοδολογία, αλλά στη βάση της επιστροφής στη κυβέρνηση. Απόρροια αυτού, είναι μια βίαιη και από τα πάνω προσπάθεια συγκόλλησης ομάδων και προσωπικοτήτων με διαμετρικά αντίθετες πορείες και διαφορετικές στοχεύσεις.

Για εμάς, η ύπαρξη ενός μετώπου, πόσο μάλλον η ενοποίηση διαφορετικών χώρων προϋποθέτει πολιτική όσμωση, προϋποθέτει διάλογο, προϋποθέτει κοινές δράσεις, έτσι ώστε να προκύψουν κοινές θέσεις και συντροφικές σχέσεις.

Δηλώνουμε με σαφήνεια και προς πάσα κατεύθυνση, πως για εμάς ο πολιτικός διάλογος δεν είναι παζάρι των ειδικών και πεφωτισμένων, αλλά μια αμφίδρομη διαδικασία βάσης και ηγεσίας. Για την Αριστερά, η πολιτική των συμμαχιών δεν είναι μια απλή διαδικασία μεταγραφολογίας προσωπικοτήτων για να περιορίζεται σε εντολές, με τελεσίγραφα, εκβιασμούς και συμφωνίες.

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει επίσης την προσπάθεια παρέμβασης και φραξιονιστικής δράσης πρώην Υπουργών και νυν Βουλευτών στην εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης μας. Δηλώνουμε ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν και καμία στο όνομα προσωπικών και ιδιοτελών στρατηγικών και δημιουργίας προσωπικών μηχανισμών να διαβάλουν την δημοκρατική λειτουργία της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και το καταστατικό της.

Την αξιακή παρακαταθήκη της δημοκρατίας και του ανοιχτού συντροφικού διαλόγου στη βάση ενός συγκροτημένου σχεδίου, οφείλουμε να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού γιατί μας κατέστησε τα προηγούμενα χρόνια πρωταγωνιστικό παράγοντα των εξελίξεων μέσα σε όλες τις κοινωνικές αναταραχές των προηγούμενων χρόνων, που τις περισσότερες φορές καθορίσαμε και το αποτέλεσμα τους. Άρα, η ανασυγκρότηση του Κόμματος μας δεν είναι κάτι καινούριο ούτε είναι ένα απλό οργανωτικό ζήτημα, αλλά κορυφαίο πολιτικό και πολιτισμικό γεγονός. Πολιτικό από την μία γιατί οφείλει να ανταποκρίνεται στο στρατηγικό μας σχέδιο και πολιτισμικό γιατί οφείλει να υπηρετεί το αξιακό περιεχόμενο της ιδεολογίας μας.

Ως Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούμε:



Τον απόλυτο σεβασμό του κόμματος στις καταστατικές αποφάσεις του Συνεδρίου του 2016. Μόνη υπεύθυνη για την διεξαγωγή του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.


Την διεξαγωγή προσυνεδριακού διαλόγου του ΣΥΡΙΖΑ με δημοκρατικό τρόπο και σύμφωνα με τις συνεδριακές αποφάσεις που μας δεσμεύουν.


Να καταστεί σαφές από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ο ρόλος αυτού του νέου οργάνου το επόμενο διάστημα
.


Αθήνα,
30/11/2019






Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Μήπως να αρχίσουμε τη συζήτηση;


του Γιώργου Τσιριγώτη
Πέρασαν τέσσερις μήνες από την επάνοδο της δεξιάς στην κυβέρνηση κι από τα πρώτα δείγματα γραφής, φαίνονται αδρά οι γνωστές παλιές συνταγές της πολιτικής της, ενισχυμένες από την πενταετή στέρηση και την εκδικητικότητα.
Τίποτα δεν άλλαξε. Έχουμε την επιστροφή στην παλιά δεξιά κανονικότητα: Οικογενειοκρατία, ανικανότητα, αμορφωσιά, συνδιαλλαγή, λαμογιά. Πολύ γρήγορα, κατά την άποψή μου, θα έχουμε την φθορά της και η Ελληνική κοινωνία, ο Ελληνικός λαός (που πρέπει βέβαια να τον δούμε χωρίς ωραιοποιήσεις, μυθοπλασίες και ιδεοληψίες), θα αναζητήσει την καινούργια διακυβέρνησή του.
Στον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά στον Αλέξη Τσίπρα πρέπει να πιστώσουμε το μεγάλο έργο που συνοψίζεται σε δυο πράγματα: Το 1ο είναι πως πήρε μια Ελλάδα στην εντατική και την έσωσε. Το 2ο είναι πως έδειξε στους Έλληνες πως η χώρα μπορεί να κυβερνηθεί και χωρίς να κλέβουν αυτοί που κυβερνούν. Πεποίθησή μου είναι πως αυτά τα δυο επιτεύγματα -που δεν του αναγνωρίστηκαν επαρκώς- θα επανέλθουν στο θυμικό του Έλληνα και θα τα αναγνωρίσει μεταχρονολογημένα.
Σκοπός αυτού του πονήματος δεν είναι να αποπειραθεί μια γενική πολιτική ανάλυση για όλα. Ούτε σκοπός είναι να πλέξει το εγκώμιο για τις πολλές και υπαρκτές επιτυχίες της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Σκοπός είναι να βοηθήσει στην ανασύνταξη της κεντροαριστεράς και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει καθιερωθεί πλέον ως η μεγάλη δύναμη του χώρου, ο οποίος πρέπει και μπορεί να αποτελέσει την επόμενη κυβερνητική επιλογή του εκλογικού σώματος. Και ναι μεν η δεξιά δεν προδιαγράφεται να μακροημερεύσει, αλλά καθώς οι κοινωνίες δεν δουλεύουν με τον αυτόματο πιλότο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προετοιμαστεί για να ανακάμψει. 
Η προετοιμασία αυτή έχει σαν πρώτο βήμα την ορθή αποτίμηση της κυβερνητικής του θητείας και κυρίως των λαθών του, των ανεπαρκειών, των παραλείψεων ή και των υπαναχωρήσεών του. Εδώ θέλω να σταθώ κυρίως, καθώς βλέπω πως αυτός ο διάλογος δεν έχει ακόμα ανοίξει στα σοβαρά. Μόνο γενικολογίες, η παλιά γνωστή τακτική των αριστερών κομμάτων: «θεέ μου φύλαγέ με από την κριτική, από την αυτοκριτική φυλάγομαι μόνος μου». 
Περιμένουν λέει το συνέδριο, λες κι αυτή η υπόθεση είναι μόνον υπόθεση της οργανωμένης βάσης του και όχι της μεγάλης βάσης των ψηφοφόρων του, αν όχι ολόκληρης της Ελληνικής κοινωνίας. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα και με την πεποίθηση πως σήμερα -για τον πολύ κόσμο- αριστερά σημαίνει να κυβερνάς χωρίς να κλέβεις και να δημιουργείς τις συνθήκες ώστε να προχωρήσουν οι μεγάλες αλλαγές που ευαγγελίζεσαι (π.χ. διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, απονομή δικαιοσύνης, κλπ), λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ωριμότητα της κοινωνίας και τους πολιτικούς συσχετισμούς.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο που περιέγραψα, θα ήθελα να καταθέσω την κριτική μου για ορισμένα ζητήματα (ενδεικτικά), όπου θεωρώ πως έγιναν μεγάλα λάθη ή τα βήματα ήταν μετέωρα, κι αυτό βέβαια είχε αντίχτυπο στην συμπεριφορά των ψηφοφόρων που καταδίκασαν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλιστικό «Κατρούγκαλου»

Ο νόμος αυτός είναι αλήθεια πως έσωσε το δημόσιο σύστημα της ασφάλισης στην Ελλάδα. Όμως δημιούργησε πολλές αντιδράσεις γιατί στην φιλοσοφία του ήταν άδικος, καθώς μετέτρεψε τις ασφαλιστικές εισφορές σε φορολογία εισοδήματος. Δηλαδή για την ίδια σύνταξη, για την ίδια ποιότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, άλλος πλήρωνε λίγα κι άλλος πολλά (ακόμα και 5-6 φορές περισσότερα), ανάλογα με το εισόδημά του. Αυτό είναι άδικο. Άλλο φορολογία εισοδήματος κι άλλο ασφαλιστικό
Στην πορεία, καθώς κατάλαβαν το λάθος, έκαναν κάποιες διορθωτικές κινήσεις, αλλά και πάλι κράτησαν την λογική του φορολογικού στο ασφαλιστικό. Αυτό έφερε πολύν κόσμο απέναντι στην κυβέρνηση και δικαίως, καθώς αυτοί που την πλήρωσαν ήταν οι συνεπείς φορολογούμενοι, ή αυτοί που δεν μπορούσαν να κρύψουν εισοδήματα, καθώς ζούμε στην Ελλάδα και ξέρουμε τι γίνεται.

Οι παλιοί απόφοιτοι των ΤΕΙ

Από το 2018 ξεκίνησε η μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με την κατάργηση των ΤΕΙ και την μετατροπή τους σε πανεπιστήμια ή την απορρόφησή τους από τα ήδη υπάρχοντα πανεπιστήμια. Μια μεταρρύθμιση που ήταν αίτημα δεκαετιών της κοινότητας των ΤΕΙ και μεγάλου μέρους της Ελληνικής κοινωνίας και βέβαια εναρμονιζόταν με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα στην ανώτατη εκπαίδευση. Το γεγονός πως η όλη μεταρρύθμιση ολοκληρώθηκε μέσα σε 14 μήνες, «χωρίς ν’ ανοίξει μύτη», είναι ενδεικτικό του ότι είχε ωριμάσει μέσα στην Ελληνική κοινωνία.
Και ενώ έγινε αυτή η μεταρρύθμιση, άφησε εκτός τους παλιούς αποφοίτους των ΤΕΙ, αυτούς δηλαδή που είχαν τελειώσει από το 2001 μέχρι σήμερα, κάνοντας σπουδές τεσσάρων ετών στην ανώτατη εκπαίδευση. Σημειωτέο πως τα ΤΕΙ είναι ΑΕΙ από το 2001, είχαν τέσσερα χρόνια σπουδές, ήταν ενταγμένα στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης και είχαν το Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς Πιστωτικών Μονάδων (European Credit Transfer System), όπου τα μαθήματα σε ένα πανεπιστήμιο ή ένα ΤΕΙ με τέσσερα χρόνια σπουδών έχουν αμφότερα 240 ECTS (δηλαδή 30 ECTS /εξάμηνο). Σύμφωνα με το σύστημα αυτό, οι φοιτητές από όλη την Ευρώπη, μπορούν να πάνε και να παρακολουθήσουν τα μαθήματα που θέλουν, σε κάποιο άλλο πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΤΕΙ, άλλης Ευρωπαϊκής χώρας, και αφού περάσουν αυτά τα μαθήματα στην χώρα φιλοξενίας, είναι σαν να τα πέρασαν στο δικό τους ΤΕΙ ή πανεπιστήμιο. Δηλαδή π.χ. μπορεί ένας φοιτητής από το Τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ Θεσσαλίας, να πάει στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του Πολυτεχνείου του Μονάχου, να παρακολουθήσει για ένα εξάμηνο μαθήματα εκεί (που υπάρχουν βέβαια και στο Πρόγραμμα Σπουδών του Τμήματός του στην Θεσσαλία), και -αν τα περάσει- να τα μεταφέρει στον «λογαριασμό» του στο ΤΕΙ. Αντίστοιχα μπορούσε ένας φοιτητής του Τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής του Πολυτεχνείου του Μονάχου, να έρθει και να παρακολουθήσει μαθήματα στο Τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ Θεσσαλίας, και -αν τα περάσει- να τα μεταφέρει στον «λογαριασμό» του στο Μόναχο. Αυτό γινόταν εδώ και δύο δεκαετίες. Αυτό σημαίνει πως οι σπουδές στα ΤΕΙ και στα πανεπιστήμια ήταν πάνω-κάτω του ίδιου επιπέδου μέσα στην Ευρώπη. Έτσι αναγνωρίζονται με σύμβαση και υπογραφές από το 2001. Άρα λοιπόν ένας απόφοιτος των ΤΕΙ έχει ένα πτυχίο 4 ετών με 240 ECTS και ένας απόφοιτος του πανεπιστημίου έχει επίσης ένα πτυχίο 4 ετών με 240 ECTS. 
Όμως στην Ελλάδα δεν είναι ίσοι. Ο ένας είναι ΠΕ και ο άλλος ΤΕ. Άλλο μισθό ο ένας άλλο μισθό ο άλλος. Οι απόφοιτοι των ΤΕΙ από το 2001 μέχρι το 2019 ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ένιωσαν και είναι αδικημένοι, από την μεταρρύθμιση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε να άρει αυτή την αδικία, ισοτιμώντας με νόμο τα πτυχία 4/ετούς διάρκειας των ΤΕΙ με αυτά των πανεπιστημίων 4/ετούς διάρκειας και αυτό το πλήρωσε και εκλογικά, πέραν πάσης αμφιβολίας.

Σκουριές

Το κίνημα των Σκουριών υπήρξε ένα εμβληματικό κίνημα για την προστασία του περιβάλλοντος που αγωνίστηκε για πολλά χρόνια. Το θέμα είναι γνωστό στην Ελληνική κοινωνία όπως γνωστοί είναι και οι αγώνες αυτού του κινήματος. Ήταν το πρώτο κίνημα που τα έβαλε με την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, αναπτερώνοντας το ηθικό της Ελληνικής κοινωνίας. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση στήριξε το κίνημα των Σκουριών και υποσχέθηκε πολλές φορές -και δια στόματος Τσίπρα- πως θα το δικαιώσει σταματώντας την καταστροφική μεταλλευτική δραστηριότητα της Χαλκιδικής. Ωστόσο αυτή η δικαίωση δεν ήρθε. Η καταστροφή της Χαλκιδικής συνεχίστηκε και επί ΣΥΡΙΖΑ, οι παρανομίες της Eldorado συνεχίστηκαν και επί ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως επί υπουργίας Σταθάκη). Η απογοήτευση ήταν πλήρης και το μόνο που δικαιώθηκε είναι το: «όλοι ίδιοι είναι». Ούτε Νομαρχιακές Επιτροπές παραιτήθηκαν, ούτε δήμαρχοι, ούτε βουλευτές. Ανεπάρκεια ή βόλεμα? Τα αποτελέσματα τα είδαμε στις εκλογές.

ΟΑΣΘ

Ο ΟΑΣΘ είναι μια παλιά και πολύ πονεμένη ιστορία. Ένας Οργανισμός κρατικοδίαιτος και καταχρεωμένος, με πολλά και σίγουρα λεφτά για τους μετόχους του αλλά κακές υπηρεσίες για τους πολίτες της Θεσσαλονίκης. Αποφασίστηκε να κρατικοποιηθεί και να εξυγιανθεί. Καλώς. Το 1ο σφάλμα ήταν πως αυτό ανατέθηκε στον κ. Σ. Παππά εξ Αθηνών, λες κι ολόκληρη η Θεσσαλονίκη δεν είχε έναν άξιο άνθρωπο για το έργο αυτό. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως, μπορεί να εξυγιάνθηκε αλλά οι υπηρεσίες του προς τους πολίτες της Θεσσαλονίκης χειροτέρεψαν. Μπορεί να προσέφερε κοινωνικό έργο στους ανέργους με την δωρεάν μετακίνηση, αλλά ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο τμήμα επιβατών -το μεγαλύτερο- που παίρνει το αστικό για να πάει στην δουλειά του, πληρώνει και έχει την εύλογη απαίτηση να μετακινηθεί αξιοπρεπώς και με ασφάλεια. Είχε το δικαίωμα να μην είναι στοιβαγμένος μέσα στα βρώμικα λεωφορεία ή να περιμένει απαράδεκτα πολύ ώρα στην στάση για να πάει στην δουλειά ή στο σπίτι του. 
Κοντολογίς το εγχείρημα στον ΟΑΣΘ απέτυχε. Δεν υπήρχε σχέδιο, ούτε plan B, αλλά ούτε και άκουγαν τις διαμαρτυρίες του κόσμου για να αλλάξουν πορεία. Από την στιγμή που αποφασίστηκε να κρατικοποιηθεί έπρεπε σε 1-2 μήνες να έβγαιναν στην πόλη τουλάχιστον 200 καινούργια λεωφορεία και να βελτιωνόταν οι υπηρεσίες προς όλους τους πολίτες. Τέτοιο σχέδιο δεν υπήρχε. Που ήταν οι βουλευτές της Θεσσαλονίκης, οι Νομαρχιακές Επιτροπές, οι οργανώσεις? Σιωπή και προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Και βέβαια η όλη ιστορία με τον ΟΑΣΘ, είχε τον αντίκτυπό της και στις αυτοδιοικητικές και στις βουλευτικές εκλογές.
Για όλα τα παραπάνω, όταν συντελούνταν, πολλοί σιώπησαν, ενώ είχαν καθήκον να μιλήσουν, να αντιδράσουν, να παραιτηθούν, να αποτρέψουν. Δεν το έκαναν και να τα αποτελέσματα. Αυτή η λογική, που έρχεται από τις μαύρες παραδόσεις της κομμουνιστικής αριστεράς (τα λάθη μας τα κρύβουμε, δεν τα κάνουμε σημαία), δεν προσέφερε καλές υπηρεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνησή του. Πρέπει να την τελειώνουμε. 
Η κοινωνία περιμένει να δει τα δείγματα γραφής για να συμμετέχει σ’ ένα εγχείρημα που θα της εξασφαλίζει πως θα ακούγεται, δεν θα αγνοείται μετά τις εκλογές και πολύ περισσότερο δεν θα εξαπατάται. Αυτή την σχέση εμπιστοσύνης πρέπει να φροντίσει να θέσει σε νέα βάση η νέα οργανωτική ανασυγκρότηση, αλλιώς το θάμα, ακόμα κι αν ξανασυμβεί, πάλι δεν θα κρατήσει για πολύ.

Ο Γιώργος Τσιριγώτης είναι καθηγητής στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος και μέλος του Κινήματος των Σκουριών 

Σχόλια