Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αντιστέκεται στην "ανασυγκρότηση χωρίς δημοκρατία και πρόσημο"



Η απόφαση του Κ.Σ. της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για τη Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ


Η λύση είναι περισσότερη Αριστερά….

Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη μια διπλή εκλογική ήττα από τη ΝΔ, μια ήττα αναπάντεχη και συνάμα αιφνιδιαστική συνολικά για το χώρο συμπεριλαμβανομένου του Κόμματος, της Νεολαίας και της ηγεσίας. Η αδυναμία όλων των παραπάνω να αντιληφθούν τη κοινωνική δυναμική που είχε δημιουργηθεί και οδήγησε σε αυτή την ήττα, φανέρωσε με το πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι το κόμμα μας, ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τη πραγματικότητα που είχε διαμορφωθεί σε μια κοινωνία που επί δέκα χρόνια μαστιζόταν από τη κρίση.

Η σταδιακή αποξένωση του ΣΥΡΙΖΑ από τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπούσε, τον οδήγησε στην αναζήτηση εύκολων και πεπατημένων λύσεων που του προσέφεραν μια σειρά τεχνοκρατών, ειδημόνων και πολιτικών προσώπων του παλιού πολιτικού κατεστημένου. Οι παραπάνω, σε συνδυασμό με τους διάφορους αυλοκόλακες που περιτριγυρίζουν κάθε κυβέρνηση και γίνονται με χαρακτηριστική ευκολία βασιλικότεροι του βασιλέως, αργά και σταθερά επέτειναν δυστυχώς την απόσταση του ΣΥΡΙΖΑ από τη κοινωνία.

Απόρροια αυτής της κατάστασης, ήταν μερίδα στελεχών του χώρου να οδηγούνται προς έναν άοσμο πολιτικό λόγο που ρέπει προς το τεχνοκρατισμό, επισκιάζοντας έτσι τις προοδευτικές τομές που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η αντιφατική συνύπαρξη ενός mainstream και ενός ριζοσπαστικού λόγου, όλο και συχνότερα έγερνε προς το πρώτο, οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολιτικό καθωσπρεπισμό και σε μια αντιπαράθεση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για το ποιος είναι ο καταλληλότερος διαχειριστής της κατάστασης. Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε να συγκρούεται με τον αντίπαλο, αλλά στο δικό του πλέον πεδίο.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις συγκρούσεις που δώσαμε. Πρέπει να είμαστε περήφανοι για την κυβέρνηση της Αριστεράς και για τις δύο ιστορικές μάχες που έδωσε και κατάφερε να συγκρουστεί ολομέτωπα με τον αντίπαλο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που με την στήριξη του ελληνικού λαού έβγαλε τη χώρα από την δίνη των Μνημονίων και της λιτότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που συγκρούστηκε μετωπικά με τον εθνικισμό και μέσω της ιστορικής Συμφωνίας των Πρεσπών αγωνίστηκε για την ειρήνη και την αδελφοσύνη των λαών στα Βαλκάνια. Η ίδια η συμφωνία παρήγαγε μετασχηματισμούς και μετατοπίσεις στον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Χαιρετίζουμε τις δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο και αντιλαμβάνονται την ανάγκη συστράτευσης στις μάχες του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, των αγώνων και της ταξικής μεροληψίας υπέρ των φτωχών και αδύναμων, τον ΣΥΡΙΖΑ που συγκρούεται με τον εθνικισμό, την αστική ηγεμονία, τον νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά και παλεύει για την υπέρβαση του καπιταλισμού, για τον Σοσιαλισμό με Δημοκρατία και Ελευθερία.

Ανασυγκρότηση μεν, με δημοκρατία και πρόσημο δε

Το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουλίου ανέδειξε με σαφή τρόπο πως η πλειοψηφία των Αριστερών, δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας του έτσι αυξημένες ευθύνες και υποχρεώσεις μπροστά στη παλινόρθωση μιας εκδικητικής δεξιάς με ακροδεξιά χαρακτηριστικά.

Η εκλογική μάχη, όμως, έφερε στην επιφάνεια σημαντικές οργανωτικές αδυναμίες του Κόμματός μας, που για χρόνια βρίσκονταν κάτω από το χαλί ή που για χρόνια αρνούμασταν να αντικρίσουμε κατάματα. Χαρακτηριστικότερη αυτών, είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στον αριθμό των ανθρώπων που στηρίζουν και ψηφίζουν το ΣΥΡΙΖΑ και τον αριθμό των μελών του κόμματος.

Παρά τις δεδομένες δυσκολίες που υπάρχουν και το γενικότερο κλίμα αποστροφής προς τη πολιτική και τη κομματική ένταξη, η αδυναμία αυτή είναι παραπάνω από εμφανής για το κόμμα μας. Συνεπώς, ως χώρος βρισκόμαστε αντιμέτωποι/-ες με μια μεγάλη πρόκληση: τη διεύρυνση του Κόμματος μας και την αύξηση των μελών μας. Με άλλα λόγια, εμείς πιστεύουμε πως χρειαζόμαστε έναν ακόμα μεγαλύτερο και δυνατότερο ΣΥΡΙΖΑ, με χιλιάδες μέλη.

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει τους χιλιάδες ανθρώπους που πυκνώνουν τις γραμμές του κόμματος και της Νεολαίας. Αυτοί είναι το οξυγόνο και αποτελούν το εχέγγυο της μαζικοποίησης, της διεύρυνσης και της μαχητικής δράσης του κόμματος και της Νεολαίας.

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβανόμενη την κρισιμότητα της συγκυρίας και την ανάγκη μαζικής και μαχητικής παρουσίας της οργάνωσης εκεί όπου ζει, σπουδάζει, εργάζεται και δημιουργεί η νέα γενιά συμβάλει από το δικό της μετερίζι σε ένα εγχείρημα αναζωογόνησης και διεύρυνσης του κόμματός μας. Καλωσορίζουμε τους εκατοντάδες αριστερούς, ριζοσπάστες, προοδευτικούς και σοσιαλιστές νέους, που με ανιδιοτελή διάθεση, δημιουργικότητα, συλλογικό αναστοχασμό και δημοκρατικό αίσθημα στρατεύονται στις γραμμές της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Προς αυτή τη νικηφόρα κατεύθυνση κινήθηκε και το κάλεσμα αγώνα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και οργανώσεων νέων για συμπόρευση.

Η ανάγκη, όμως, για τη διεύρυνση δεν συνιστά a priori πολιτικό σχέδιο ή δηλωμένη κατεύθυνση. Το σημαντικό ερώτημα που προκύπτει και σε αυτό που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι σε τι κόμμα εμπλέκεις τα μέλη σου και με ποιον τρόπο καλείς τον κόσμο να συστρατευθεί με αυτό.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν θέλει να είναι ένα ακόμα αστικό κόμμα, οι μεγάλες λίστες μελών από μόνες τους δεν είναι αρκετές, αν τα μέλη του δεν είναι δρώντα υποκείμενα στους κοινωνικούς τους χώρους και φορείς ενός σχεδίου που στοχεύει στην κοινωνική ενδυνάμωση, στην κοινωνική δημιουργία, στο ξεπέρασμα της σημερινής κατάστασης.

Για εμάς το δίλημμα «παλιός ή νέος ΣΥΡΙΖΑ», «μαζικός ή 3% ΣΥΡΙΖΑ» είναι ένα αποπροσανατολιστικό ερώτημα που μπορεί να προσφέρει μόνο λάθος απαντήσεις. Για εμάς, το βασικό ζητούμενο είναι πως θα καταφέρουμε τον κόσμο που θα έρθει στο χώρο μας να τον αξιοποιήσουμε και να τον εμπλέξουμε ενεργά στις κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται.

Αυτή η συνολική πρόταση απουσίαζε όλο το προηγούμενο διάστημα, με ευθύνες και της ηγεσίας του Κόμματος, η οποία παρέμενε εγκλωβισμένη σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις ήσσονος σημασίας και μηδαμινού πολιτικού επιδίκου.

Κι αυτό καθώς το βλέμμα του Κόμματος ήταν στραμμένο στην κυβέρνηση, χωρίς να παράγει πολιτικό λόγο, με τα τμήματα του κόμματος να αδρανοποιούνται, να αδυνατούν να συζητήσουν πολιτικά και να μένουν χωρίς περιεχόμενο δουλειάς και κοινωνικής παρέμβασης.


ΣΥΡΙΖΑ των πολλών… όχι των παλιών

Απέναντι σε μια εκδικητική δεξιά, που ματώνει την κοινωνική πλειοψηφία με βαρβαρότητα, αυταρχισμό και εθνικισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να δημιουργήσει μια ευρεία συμμαχία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, με ισχυρή ταυτότητα και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά βασισμένα στις αξίες της Αριστεράς.

Με άλλα λόγια, η ταμπέλα της προόδου αν δεν οριστεί και δεν λάβει συγκεκριμένες αιχμές θα μείνει ένα κενό γράμμα που θα αδυνατεί να δώσει όραμα στις κοινωνικές ομάδες που θέλουμε να έχουμε αναφορά.

Εν ολίγοις, η πρόοδος θα μείνει ως εκείνος ο ενοποιητικός παράγοντας ενός κενού περιεχομένου συμβιβασμού, αντιπαραθετικών πολιτικών σχεδίων, διαφορετικών αξιών και αλληλοσυγκρουόμενων ομάδων. Κοινώς, ένα αποτέλεσμα το οποίο θα αδυνατεί να αγγίξει την νεολαία και τη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Αποτέλεσμα αυτού του συμβιβασμού που επιχειρείται εδώ και καιρό είναι η αντιφατική εκφώνηση πολιτικού λόγου από στελέχη και βουλευτές/-τριες του ΣΥΡΙΖΑ που είτε στέκονται απέναντι στις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, είτε ανέχονται τη ξενοφοβία και το ρατσισμό, είτε για ψηφοθηρικούς λόγους στέκονται απέναντι σε δημοκρατικά κεκτημένα, όπως το φοιτητικό άσυλο.

Σε καμία των περιπτώσεων δεν στεκόμαστε σε μεμονωμένα περιστατικά και δεν αντλούμε από αυτά συνολικά συμπεράσματα, αλλά νοιώθουμε την ανάγκη να αναδείξουμε το ιδεολογικό χάσμα που διαπερνά πιο έντονα από ποτέ τον ΣΥΡΙΖΑ, καθιστώντας το κόμμα μια μικρογραφία της κοινωνίας.

Η δίκη μας Αριστερά πάντοτε επεδίωκε να διαβάζει την εκάστοτε συγκυρία αναζητώντας το διακύβευμα της περιόδου και εκπονούσε το πολιτικό της σχέδιο χωρίς απαραίτητα να αποζητά την ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας. Για αυτό το λόγο εξάλλου, στο παρελθόν στηρίξαμε πολλές εκλογικές συμμαχίες που ο χώρος μας έστησε, τόσο με δυνάμεις της κεντροαριστεράς, όσο και της οικολογίας, στη βάση όμως προγραμματικών συμφωνιών και συγκεκριμένων στόχων.

Ο παράγοντας που διαφοροποιεί τη σημερινή κατάσταση, είναι πως σήμερα δεν επιχειρείται διεύρυνση του χώρου ακολουθώντας τη παραπάνω μεθοδολογία, αλλά στη βάση της επιστροφής στη κυβέρνηση. Απόρροια αυτού, είναι μια βίαιη και από τα πάνω προσπάθεια συγκόλλησης ομάδων και προσωπικοτήτων με διαμετρικά αντίθετες πορείες και διαφορετικές στοχεύσεις.

Για εμάς, η ύπαρξη ενός μετώπου, πόσο μάλλον η ενοποίηση διαφορετικών χώρων προϋποθέτει πολιτική όσμωση, προϋποθέτει διάλογο, προϋποθέτει κοινές δράσεις, έτσι ώστε να προκύψουν κοινές θέσεις και συντροφικές σχέσεις.

Δηλώνουμε με σαφήνεια και προς πάσα κατεύθυνση, πως για εμάς ο πολιτικός διάλογος δεν είναι παζάρι των ειδικών και πεφωτισμένων, αλλά μια αμφίδρομη διαδικασία βάσης και ηγεσίας. Για την Αριστερά, η πολιτική των συμμαχιών δεν είναι μια απλή διαδικασία μεταγραφολογίας προσωπικοτήτων για να περιορίζεται σε εντολές, με τελεσίγραφα, εκβιασμούς και συμφωνίες.

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει επίσης την προσπάθεια παρέμβασης και φραξιονιστικής δράσης πρώην Υπουργών και νυν Βουλευτών στην εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης μας. Δηλώνουμε ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν και καμία στο όνομα προσωπικών και ιδιοτελών στρατηγικών και δημιουργίας προσωπικών μηχανισμών να διαβάλουν την δημοκρατική λειτουργία της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και το καταστατικό της.

Την αξιακή παρακαταθήκη της δημοκρατίας και του ανοιχτού συντροφικού διαλόγου στη βάση ενός συγκροτημένου σχεδίου, οφείλουμε να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού γιατί μας κατέστησε τα προηγούμενα χρόνια πρωταγωνιστικό παράγοντα των εξελίξεων μέσα σε όλες τις κοινωνικές αναταραχές των προηγούμενων χρόνων, που τις περισσότερες φορές καθορίσαμε και το αποτέλεσμα τους. Άρα, η ανασυγκρότηση του Κόμματος μας δεν είναι κάτι καινούριο ούτε είναι ένα απλό οργανωτικό ζήτημα, αλλά κορυφαίο πολιτικό και πολιτισμικό γεγονός. Πολιτικό από την μία γιατί οφείλει να ανταποκρίνεται στο στρατηγικό μας σχέδιο και πολιτισμικό γιατί οφείλει να υπηρετεί το αξιακό περιεχόμενο της ιδεολογίας μας.

Ως Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούμε:



Τον απόλυτο σεβασμό του κόμματος στις καταστατικές αποφάσεις του Συνεδρίου του 2016. Μόνη υπεύθυνη για την διεξαγωγή του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.


Την διεξαγωγή προσυνεδριακού διαλόγου του ΣΥΡΙΖΑ με δημοκρατικό τρόπο και σύμφωνα με τις συνεδριακές αποφάσεις που μας δεσμεύουν.


Να καταστεί σαφές από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ο ρόλος αυτού του νέου οργάνου το επόμενο διάστημα
.


Αθήνα,
30/11/2019






Που οδηγεί η έλλειψη δημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ;



Δημοσιεύουμε το επίκαιρο κείμενο του Μιχάλη Λεοντίου, σήμερα που οι διορισμένοι 694 της νέας ΚΕ Ανασυγκρότησης, συνεδριάζουν στο ΣΕΦ για να εκλέξουν; την νέα ηγεσία του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Πότε έγινε νέος, χωρίς απολογισμό, με τα μέλη υποβιβασμένα σε εθελοντές και συνδρομητές του isyriza (τόχουμε ξαναδεί στην μεταδημοκρατία του Ποταμιού αυτό)  κανείς δεν έχει καταλάβει... 

ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ...

του Άγνωστου στρατιώτη του κόμματος
*για την αντιγραφή, 
Μιχάλης Λεοντίου

Παρακολουθούμε την άοκνη προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να οδηγήσει χωρίς απώλειες τον ΣΥΡΙΖΑ στην κεντροαριστερή του μοίρα
. Να τον κάνει δηλαδή και τυπικά αυτό που έχει ήδη γίνει μετά από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης και προσαρμογής στην συστημική διαχείριση - ένα αριστερό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του ΄70 με σημερινό πρόγραμμα τύπου Κόρμπιν ή Σάντερς. Και θα τα καταφέρει γιατί ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα το οφείλει εν πολλοίς στην προσωπική επιρροή του ΑΤ στην αριστερά, την κεντροαριστερά και κυρίως στους προοδευτικούς ψηφοφόρους. Προφανώς δεν το οφείλει στο ίδιο το κόμμα που δεν είναι καθόλου ελκτικό στον προοδευτικό κόσμο αφού κατατρύχεται από την εσωστρέφεια της πάλης των ...τάσεων που διαμεσολαβούν υποχρεωτικά τα μέλη - αλλά και από πολλαπλές ομαδοποιήσεις που είναι απότοκο της υπουργοποίησης συγκεριμένων στελεχών και του κύκλου εξουσίας που δημιουργήθηκε γύρω τους. Τα μέλη ήταν κατα την διάρκεια της τετραετίας αυτής και παραμένουν, αμέτοχα στις εξελίξεις, οι συνελεύσεις τους έχουν παρακμάσει καιρό τώρα σε εθελοντισμό σε σχέση με εκείνες τις ζωηρές συναντήσεις που ήσαν - μάλλον γιατί δεν συνδιαμορφώνουν πλέον τίποτα απλά ενημερώνονται για τις αποφάσεις και η πιθανότητα να εκφραστούν περιορίζεται στην συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις ανοιχτού διαλόγου, όπου η παρουσία μεγαλοστελεχών που δεν έχουν κριθεί ποτέ από την συλλογικότητα, καταπνίγει κάθε διάθεση για δημόσια έκθεση θέσεων που δεν είναι αρεστές...

Όπως πάντοτε, η μέθοδος που επιλέγεται δείχνει και τον σκοπό
. Και σκοπός είναι στην ουσία η διάλυση χωρίς απώλειες του παλιού ΣΥΡΙΖΑ και των τάσεών του. Το κόμμα αυτό είναι καιρός που όχι μόνον δεν λειτουργεί καταστατικά αλλά που δεν μπορεί και να λειτουργήσει κανονικά αφού οι συνελεύσεις του έχουν αποθεσμοποιηθεί και αποδυναμωθεί-υποβιβαστεί σε απλές ενημερώσεις. Οι μόνες συνελεύσεις που λειτουργούν είναι οι συνελεύσεις των τάσεων και των φραξιών. Εκεί δίνονται οι μάχες, εκεί μετρούν οι συσχετισμοί, εκεί παράγονται πολιτικές θέσεις και συμβιβασμοί. Τάσεις και φράξιες συναίνεσαν στην κατάργηση της ενοχλητικής δημοκρατίας των μελών.

Αν λοιπόν είχε επιλεγεί ανασυγκρότηση της συλλογικότητας του ΣΥΡΙΖΑ με επαναφορά στο προσκήνιο των μελών και των συνελεύσεών τους με όλη την καταστατική εξουσία που τυπικά τους ανήκει, τα στελέχη του κόμματος, ειδικά όσα ενεπλάκησαν με την διακυβέρνηση, θα εισέπρατταν σφοδρή αμφισβήτηση και κριτική, θα βρισκόντουσαν σε πολύ δύσκολη θέση ως δημοκρατικά ελεγχόμενοι και ίσως πολλά από αυτά να αποσύρονταν από θέσεις ευθύνης.
Έτσι η ανάγκη του Αλέξη Τσίπρα να παραμερίσει τους μηχανισμούς που αντιτίθενται σε οτιδήποτε διαταράσσει τους παγιωμένους συσχετισμούς και το μοίρασμα των καρεκλών στο κόμμα, συναντήθηκε με την αγωνία των τασικών ελίτ μπροστά στα πιθανά πέναλτι που θα τους καταλόγιζαν τα μέλη.
Η μέθοδος "πρώτα διεύρυνση, μετά απολογισμός" εξυπηρετεί και τις δυο πλευρές: ΚΑΙ αλλάζει τους συσχετισμούς υπέρ του Αλέξη Τσίπρα αφού σχεδόν κάθε νέο μέλος έρχεται γι αυτόν και για κανέναν άλλο, αλλά επιτρέπει ΚΑΙ στα υπουργοποιημένα στελέχη να απολαύσουν μέχρι το συνέδριο ασυλία και να διατηρήσουν το δικαίωμα να εκφράζουν τον ΣΥΡΙΖΑ έως επέλθει η λήθη για τα σοβαρά λάθη ή και τις πομπές τους την περίοδο της διακυβέρνησης.

Η ουσία τώρα που υπηρετείται από την παραπάνω μέθοδο, είναι πολιτική
.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη καταλάβει την θέση του στον συστημικό διπολισμό, έχει προσαρμόσει τις θέσεις του στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία, ανήκει κανονικά στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό γίγνεσθαι και δεν νοσταλγεί καθόλου την περίοδο της "ριζοσπαστικής αριστεράς, των κινημάτων και της οικολογίας". Προσπάθησε είναι αλήθεια για ένα εξάμηνο να κυβερνήσει με αυτές τις αρχές αλλά ηττήθηκε για λόγους που δεν είναι του παρόντος σημειώματος και έκτοτε προσχώρησε στην συστημική διαχείριση. Και τα στελέχη του που νοιώθουν ακόμη των κινημάτων και της οικολογίας, είτε έχουν παραμεριστεί εγκαίρως, είτε έχουν δει να καταργούνται ή να παροπλίζονται τμήματα του κόμματος από τους αντίστοιχους υπουργούς (οικολογίας, βιομηχανίας κλπ) ή έχουν αποχωρήσει απογοητευμένα. Η ομπρέλα των 53+ δεν μπορεί να κάνει τίποτα σε αυτήν την κατεύθυνση αφού πολλά στελέχη της είναι βαθιά στο παιχνίδι των μηχανισμών και το μόνο που συνέχει την τάση αυτή είναι η αγωνία μην χάσουν επιρροή με την διεύρυνση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν γίνεται ένα νέο βελτιωμένο ΠΑΣΟΚ του ΄81.
Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα, συνδυάζει το know how της εξουσίας που απέκτησε από τα πασοκογενή στελέχη του με την ακτινοβολία της ελληνικής αριστεράς, ειδικά της ανανεωτικής στον προοδευτικό κόσμο. Δέχεται να διατηρήσει τη θέση του αριστερού πόλου στον ελληνικό συστημικό δικομματισμό, ομνύει πλέον στην νομιμότητα του αστικού πλαισίου επιδιώκοντας εκ των έσω την προοδευτική αστική ολοκλήρωση και την θεσμική του ανανέωση με εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους ως μεταρρυθμιστική αριστερά.
Τώρα αν θα διατηρήσει την ανανεωτική δυναμική και στον εκδημοκρατισμό του κράτους και τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών, αν θα δώσει δικαιώματα στα μέλη πέραν του εθελοντισμού και της ψήφου, θα φανεί.
Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όταν η αριστερά έγινε κεντροαριστερά χάθηκε κάπου μέσα στο σύστημα και σταμάτησε να υπάρχει ως αριστερά. Κι όταν παρέμεινε ριζοσπαστική αριστερά συρρικνώθηκε σε γκρουπούσκουλο.

Η νέα αριστερά είτε θα αναζητηθεί χωρίς αποτέλεσμα κάπου ανάμεσα στο δημοκρατικό κόμμα και το γκρουπούσκουλο (αυτό που μάλλον ψάχνει να συμβιβάσει ο νέος ΣΥΡΙΖΑ) ή θα βρεθεί στην υπέρβαση και των δυο χρεοκοπημένων παραδοσιακών αριστερών κομματικών πολιτικών εκφράσεων προς την περιοχή των κινημάτων, της οικολογίας και των λαϊκών θεσμών αμεσοδημοκρατίας. Το τελευταίο βέβαια αυτοακυρώνει την ισοβια νομεκλατούρα του κόμματος, οπότε...
Τι σημαίνουν τα προηγούμενα για όσες κοινωνικές δυνάμεις συμπορεύτηκαν μέχρι το 2015 ή και μέχρι τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ;
Ότι ο καθένας θα πάρει τις αποφάσεις του. 
Ενδεικτικά:

Οι οικολόγοι έχουν ήδη απομακρυνθεί λόγω των εξορυκτικών αδειών για υδρογονάνθρακες και το καταστροφικό χάος της χωροθέτησης των αιολικών πάρκων σε κάθε βουνοκορφή που συνέχισε και ολοκλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα μέρος τους ξαναφτιάχνει ένα Πράσινο κόμμα που θα αντικαταστήσει τους διαλυμένους οικολόγους πράσινους. Κι ένα άλλο, πιο αριστερό και ελευθεριακό, αυτοοργανώνεται αμεσοδημοκρατικά στον χώρο της κοινωνικής οικολογίας.

Οι αυτοαπασχολούμενοι και μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες
δεν έχουν βρει ακόμη κατανόηση από την παλαιομαρξιστική νοοτροπία του ΣΥΡΙΖΑ που ακόμη δεν έχει αποδεχθεί ποιοι είναι οι σημερινοί παραγωγοί και δημιουργικά εργαζόμενοι και πως βγαίνει το μεροκάματο στον ιδιωτικό τομέα με προσωπική εργασία και του "αφεντικού". Ακόμη φευ πολιτική στην αριστερά για τον ιδιωτικό τομέα χαράσσουν οι δημόσιοι ή κομματικοί υπάλληλοι...

Οι νέοι τέλος προτιμούν την άμεση δράση χωρίς κομματική διαμεσολάβηση, πράγμα που τους οδηγεί στα θεματικά κοινωνικά κινήματα και τον οικολογικό ακτιβισμό αφού αντιλαμβάνονται καθαρά την απειλή της κλιματικής αλλαγής για το μέλλον τους.

Οι προοδευτικοί ψηφοφόροι είναι ίσως ο μόνος χώρος που θα κερδηθεί άνευ όρων από έναν κεντροαριστερό ΣΥΡΙΖΑ - η πίεση της ρεβανσιστικής συμμαχίας δεξιάς-ακροδεξιάς είναι τέτοια που απειλούνται στοιχειώδη δικαιώματα και κανείς προοδευτικός δεν θα βάλει τα χέρια του να βγάλει τα μάτια του στις επόμενες εκλογές. Κι έτσι θα ευοδωθεί και εκλογικά η εκστρατεία διεύρυνσης της νέας κεντροαριστεράς. Άλλωστε τα σημερινά κεντροαριστερά κόμματα, επιρροή στους ψηφοφόρους κυρίως ψάχνουν και εθελοντές. Και είναι αρχηγικά - στηρίζονται κυρίως στο ταλέντο του/της επικεφαλής. Τα ισότιμα μέλη που συνδιαμορφώνουν θέσεις και αποφασίζουν τι θα κάνει και τι δεν θα κάνει το κόμμα τους είναι κάτι με το οποίο φλέρταρε η ελληνική αριστερά όταν ήταν μακριά από την εξουσία (κυρίως η ανανεωτική) και ξέχασε στα συρταρια που φυλάει τα καταστατικά της στην πρώτη διαχειριστική δυσκολία. Κι όταν δεν έχεις εμπιστοσύνη στους ανθρώπους σου, αργά ή γρήγορα χάνεις και την δική τους - και φουντώνεις έτσι την αποχή ή την αδιαφορία για την πολιτική.
Κι αυτό φέρνει επίσης επικράτηση της τηλεδημοκρατίας ή και μεταδημοκρατίας, στις οποίες η αριστερά από μόνη της κατέστησε ηγεμόνα την συμμαχία δεξιάς-ακροδεξιάς και τους επέτρεψε να πάρουν την καταστροφική κοινοβουλευτική αυτοδυναμία που ήδη ισοπεδώνει δικαιώματα και δημοκρατία. Ας πρόσεχε...

Τέλος είναι αφόρητος στρουθοκαμηλισμός να παίζουν οι τάσεις δημόσια το θεατρικό έργο "διεύρυνση ή όχι διεύρυνση", "πασοκοποίηση ή περιχαράκωση" κλπ όταν και οι δυο πλευρές δεν επιθυμούν απολογισμό και απόδοση ευθυνών, δεν τιμούν το μέλος και τη δημοκρατία των συνελεύσεων που ελέγχει δικαιωματικά όσους άσκησαν εξουσία. Κι όταν και οι δυο πλευρές κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, εδώ και καιρό, αντισυστημική ριζοσπαστική αριστερά αλλά ένα προοδευτικό σοσιαλιστικό δημοκρατικό κόμμα. Οι 53+ πχ θα κάνουν τη φασαρία τους για τα σύμβολα και μετά θα συνεχίσουν την αριστερή αντιπολίτευση στο νέο κόμμα. Δεν είναι κακό, το ίδιο έκανε ο Κόρμπιν καιρό στους Εργατικούς. Αλλά για τον απολογισμό τεσσάρων χρόνων διακυβέρνησης ψιθυρίζουν άλλα λόγια να συνεχίσουμε να αγαπιόμαστε. Τα στελέχη μεταξύ μας...

Το αυτονόητο έχει ακόμη πολύ δρόμο σε αυτή τη χώρα. 
Χρειαζόμαστε ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς και κράτος πρόνοιας. Και δεν τα έχουμε. 
Χρειαζόμαστε δουλειά, ντόπια παραγωγή, βουνά ελεύθερα από αιολικά, θάλασσες ελεύθερες από εξορύξεις, κοσμικό κράτος και τουρισμό που δεν καταστρέφει. Και δεν τα έχουμε. 
Και χρειαζόμαστε αυτοοργάνωση. 
Γιατί η ανάθεση δεν λειτουργεί. 
Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ οι εντολοδόχοι έκαναν του κεφαλιού τους. 

Ένα συστημικό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα οφείλει τουλάχιστον να απομακρύνει από την διαχείριση ακραίες φασιστικές δυνάμεις όχι να τους προσφέρει αυτοδυναμία με τα λάθη και τις παραλείψεις του. Και σε αυτό την απάντηση δεν την έχουμε. Και δεν θα δοθεί καν σε σύντομο χρόνο αλλά όταν οι συνιστώσες της κομματικής πίττας τα συμφωνήσουν μεταξύ τους - ίσως μετά το Πασχα, του χρόνου δηλαδή. Καταλαβαίνετε τώρα το λάθος, την υποκρισία και τον στρουθοκαμηλισμό; 

Ή το που οδηγεί η έλλειψη δημοκρατίας;







Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Μήπως να αρχίσουμε τη συζήτηση;


του Γιώργου Τσιριγώτη
Πέρασαν τέσσερις μήνες από την επάνοδο της δεξιάς στην κυβέρνηση κι από τα πρώτα δείγματα γραφής, φαίνονται αδρά οι γνωστές παλιές συνταγές της πολιτικής της, ενισχυμένες από την πενταετή στέρηση και την εκδικητικότητα.
Τίποτα δεν άλλαξε. Έχουμε την επιστροφή στην παλιά δεξιά κανονικότητα: Οικογενειοκρατία, ανικανότητα, αμορφωσιά, συνδιαλλαγή, λαμογιά. Πολύ γρήγορα, κατά την άποψή μου, θα έχουμε την φθορά της και η Ελληνική κοινωνία, ο Ελληνικός λαός (που πρέπει βέβαια να τον δούμε χωρίς ωραιοποιήσεις, μυθοπλασίες και ιδεοληψίες), θα αναζητήσει την καινούργια διακυβέρνησή του.
Στον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά στον Αλέξη Τσίπρα πρέπει να πιστώσουμε το μεγάλο έργο που συνοψίζεται σε δυο πράγματα: Το 1ο είναι πως πήρε μια Ελλάδα στην εντατική και την έσωσε. Το 2ο είναι πως έδειξε στους Έλληνες πως η χώρα μπορεί να κυβερνηθεί και χωρίς να κλέβουν αυτοί που κυβερνούν. Πεποίθησή μου είναι πως αυτά τα δυο επιτεύγματα -που δεν του αναγνωρίστηκαν επαρκώς- θα επανέλθουν στο θυμικό του Έλληνα και θα τα αναγνωρίσει μεταχρονολογημένα.
Σκοπός αυτού του πονήματος δεν είναι να αποπειραθεί μια γενική πολιτική ανάλυση για όλα. Ούτε σκοπός είναι να πλέξει το εγκώμιο για τις πολλές και υπαρκτές επιτυχίες της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Σκοπός είναι να βοηθήσει στην ανασύνταξη της κεντροαριστεράς και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει καθιερωθεί πλέον ως η μεγάλη δύναμη του χώρου, ο οποίος πρέπει και μπορεί να αποτελέσει την επόμενη κυβερνητική επιλογή του εκλογικού σώματος. Και ναι μεν η δεξιά δεν προδιαγράφεται να μακροημερεύσει, αλλά καθώς οι κοινωνίες δεν δουλεύουν με τον αυτόματο πιλότο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προετοιμαστεί για να ανακάμψει. 
Η προετοιμασία αυτή έχει σαν πρώτο βήμα την ορθή αποτίμηση της κυβερνητικής του θητείας και κυρίως των λαθών του, των ανεπαρκειών, των παραλείψεων ή και των υπαναχωρήσεών του. Εδώ θέλω να σταθώ κυρίως, καθώς βλέπω πως αυτός ο διάλογος δεν έχει ακόμα ανοίξει στα σοβαρά. Μόνο γενικολογίες, η παλιά γνωστή τακτική των αριστερών κομμάτων: «θεέ μου φύλαγέ με από την κριτική, από την αυτοκριτική φυλάγομαι μόνος μου». 
Περιμένουν λέει το συνέδριο, λες κι αυτή η υπόθεση είναι μόνον υπόθεση της οργανωμένης βάσης του και όχι της μεγάλης βάσης των ψηφοφόρων του, αν όχι ολόκληρης της Ελληνικής κοινωνίας. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα και με την πεποίθηση πως σήμερα -για τον πολύ κόσμο- αριστερά σημαίνει να κυβερνάς χωρίς να κλέβεις και να δημιουργείς τις συνθήκες ώστε να προχωρήσουν οι μεγάλες αλλαγές που ευαγγελίζεσαι (π.χ. διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, απονομή δικαιοσύνης, κλπ), λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ωριμότητα της κοινωνίας και τους πολιτικούς συσχετισμούς.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο που περιέγραψα, θα ήθελα να καταθέσω την κριτική μου για ορισμένα ζητήματα (ενδεικτικά), όπου θεωρώ πως έγιναν μεγάλα λάθη ή τα βήματα ήταν μετέωρα, κι αυτό βέβαια είχε αντίχτυπο στην συμπεριφορά των ψηφοφόρων που καταδίκασαν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλιστικό «Κατρούγκαλου»

Ο νόμος αυτός είναι αλήθεια πως έσωσε το δημόσιο σύστημα της ασφάλισης στην Ελλάδα. Όμως δημιούργησε πολλές αντιδράσεις γιατί στην φιλοσοφία του ήταν άδικος, καθώς μετέτρεψε τις ασφαλιστικές εισφορές σε φορολογία εισοδήματος. Δηλαδή για την ίδια σύνταξη, για την ίδια ποιότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, άλλος πλήρωνε λίγα κι άλλος πολλά (ακόμα και 5-6 φορές περισσότερα), ανάλογα με το εισόδημά του. Αυτό είναι άδικο. Άλλο φορολογία εισοδήματος κι άλλο ασφαλιστικό
Στην πορεία, καθώς κατάλαβαν το λάθος, έκαναν κάποιες διορθωτικές κινήσεις, αλλά και πάλι κράτησαν την λογική του φορολογικού στο ασφαλιστικό. Αυτό έφερε πολύν κόσμο απέναντι στην κυβέρνηση και δικαίως, καθώς αυτοί που την πλήρωσαν ήταν οι συνεπείς φορολογούμενοι, ή αυτοί που δεν μπορούσαν να κρύψουν εισοδήματα, καθώς ζούμε στην Ελλάδα και ξέρουμε τι γίνεται.

Οι παλιοί απόφοιτοι των ΤΕΙ

Από το 2018 ξεκίνησε η μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με την κατάργηση των ΤΕΙ και την μετατροπή τους σε πανεπιστήμια ή την απορρόφησή τους από τα ήδη υπάρχοντα πανεπιστήμια. Μια μεταρρύθμιση που ήταν αίτημα δεκαετιών της κοινότητας των ΤΕΙ και μεγάλου μέρους της Ελληνικής κοινωνίας και βέβαια εναρμονιζόταν με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα στην ανώτατη εκπαίδευση. Το γεγονός πως η όλη μεταρρύθμιση ολοκληρώθηκε μέσα σε 14 μήνες, «χωρίς ν’ ανοίξει μύτη», είναι ενδεικτικό του ότι είχε ωριμάσει μέσα στην Ελληνική κοινωνία.
Και ενώ έγινε αυτή η μεταρρύθμιση, άφησε εκτός τους παλιούς αποφοίτους των ΤΕΙ, αυτούς δηλαδή που είχαν τελειώσει από το 2001 μέχρι σήμερα, κάνοντας σπουδές τεσσάρων ετών στην ανώτατη εκπαίδευση. Σημειωτέο πως τα ΤΕΙ είναι ΑΕΙ από το 2001, είχαν τέσσερα χρόνια σπουδές, ήταν ενταγμένα στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης και είχαν το Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς Πιστωτικών Μονάδων (European Credit Transfer System), όπου τα μαθήματα σε ένα πανεπιστήμιο ή ένα ΤΕΙ με τέσσερα χρόνια σπουδών έχουν αμφότερα 240 ECTS (δηλαδή 30 ECTS /εξάμηνο). Σύμφωνα με το σύστημα αυτό, οι φοιτητές από όλη την Ευρώπη, μπορούν να πάνε και να παρακολουθήσουν τα μαθήματα που θέλουν, σε κάποιο άλλο πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΤΕΙ, άλλης Ευρωπαϊκής χώρας, και αφού περάσουν αυτά τα μαθήματα στην χώρα φιλοξενίας, είναι σαν να τα πέρασαν στο δικό τους ΤΕΙ ή πανεπιστήμιο. Δηλαδή π.χ. μπορεί ένας φοιτητής από το Τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ Θεσσαλίας, να πάει στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του Πολυτεχνείου του Μονάχου, να παρακολουθήσει για ένα εξάμηνο μαθήματα εκεί (που υπάρχουν βέβαια και στο Πρόγραμμα Σπουδών του Τμήματός του στην Θεσσαλία), και -αν τα περάσει- να τα μεταφέρει στον «λογαριασμό» του στο ΤΕΙ. Αντίστοιχα μπορούσε ένας φοιτητής του Τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής του Πολυτεχνείου του Μονάχου, να έρθει και να παρακολουθήσει μαθήματα στο Τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ Θεσσαλίας, και -αν τα περάσει- να τα μεταφέρει στον «λογαριασμό» του στο Μόναχο. Αυτό γινόταν εδώ και δύο δεκαετίες. Αυτό σημαίνει πως οι σπουδές στα ΤΕΙ και στα πανεπιστήμια ήταν πάνω-κάτω του ίδιου επιπέδου μέσα στην Ευρώπη. Έτσι αναγνωρίζονται με σύμβαση και υπογραφές από το 2001. Άρα λοιπόν ένας απόφοιτος των ΤΕΙ έχει ένα πτυχίο 4 ετών με 240 ECTS και ένας απόφοιτος του πανεπιστημίου έχει επίσης ένα πτυχίο 4 ετών με 240 ECTS. 
Όμως στην Ελλάδα δεν είναι ίσοι. Ο ένας είναι ΠΕ και ο άλλος ΤΕ. Άλλο μισθό ο ένας άλλο μισθό ο άλλος. Οι απόφοιτοι των ΤΕΙ από το 2001 μέχρι το 2019 ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ένιωσαν και είναι αδικημένοι, από την μεταρρύθμιση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε να άρει αυτή την αδικία, ισοτιμώντας με νόμο τα πτυχία 4/ετούς διάρκειας των ΤΕΙ με αυτά των πανεπιστημίων 4/ετούς διάρκειας και αυτό το πλήρωσε και εκλογικά, πέραν πάσης αμφιβολίας.

Σκουριές

Το κίνημα των Σκουριών υπήρξε ένα εμβληματικό κίνημα για την προστασία του περιβάλλοντος που αγωνίστηκε για πολλά χρόνια. Το θέμα είναι γνωστό στην Ελληνική κοινωνία όπως γνωστοί είναι και οι αγώνες αυτού του κινήματος. Ήταν το πρώτο κίνημα που τα έβαλε με την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, αναπτερώνοντας το ηθικό της Ελληνικής κοινωνίας. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση στήριξε το κίνημα των Σκουριών και υποσχέθηκε πολλές φορές -και δια στόματος Τσίπρα- πως θα το δικαιώσει σταματώντας την καταστροφική μεταλλευτική δραστηριότητα της Χαλκιδικής. Ωστόσο αυτή η δικαίωση δεν ήρθε. Η καταστροφή της Χαλκιδικής συνεχίστηκε και επί ΣΥΡΙΖΑ, οι παρανομίες της Eldorado συνεχίστηκαν και επί ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως επί υπουργίας Σταθάκη). Η απογοήτευση ήταν πλήρης και το μόνο που δικαιώθηκε είναι το: «όλοι ίδιοι είναι». Ούτε Νομαρχιακές Επιτροπές παραιτήθηκαν, ούτε δήμαρχοι, ούτε βουλευτές. Ανεπάρκεια ή βόλεμα? Τα αποτελέσματα τα είδαμε στις εκλογές.

ΟΑΣΘ

Ο ΟΑΣΘ είναι μια παλιά και πολύ πονεμένη ιστορία. Ένας Οργανισμός κρατικοδίαιτος και καταχρεωμένος, με πολλά και σίγουρα λεφτά για τους μετόχους του αλλά κακές υπηρεσίες για τους πολίτες της Θεσσαλονίκης. Αποφασίστηκε να κρατικοποιηθεί και να εξυγιανθεί. Καλώς. Το 1ο σφάλμα ήταν πως αυτό ανατέθηκε στον κ. Σ. Παππά εξ Αθηνών, λες κι ολόκληρη η Θεσσαλονίκη δεν είχε έναν άξιο άνθρωπο για το έργο αυτό. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως, μπορεί να εξυγιάνθηκε αλλά οι υπηρεσίες του προς τους πολίτες της Θεσσαλονίκης χειροτέρεψαν. Μπορεί να προσέφερε κοινωνικό έργο στους ανέργους με την δωρεάν μετακίνηση, αλλά ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο τμήμα επιβατών -το μεγαλύτερο- που παίρνει το αστικό για να πάει στην δουλειά του, πληρώνει και έχει την εύλογη απαίτηση να μετακινηθεί αξιοπρεπώς και με ασφάλεια. Είχε το δικαίωμα να μην είναι στοιβαγμένος μέσα στα βρώμικα λεωφορεία ή να περιμένει απαράδεκτα πολύ ώρα στην στάση για να πάει στην δουλειά ή στο σπίτι του. 
Κοντολογίς το εγχείρημα στον ΟΑΣΘ απέτυχε. Δεν υπήρχε σχέδιο, ούτε plan B, αλλά ούτε και άκουγαν τις διαμαρτυρίες του κόσμου για να αλλάξουν πορεία. Από την στιγμή που αποφασίστηκε να κρατικοποιηθεί έπρεπε σε 1-2 μήνες να έβγαιναν στην πόλη τουλάχιστον 200 καινούργια λεωφορεία και να βελτιωνόταν οι υπηρεσίες προς όλους τους πολίτες. Τέτοιο σχέδιο δεν υπήρχε. Που ήταν οι βουλευτές της Θεσσαλονίκης, οι Νομαρχιακές Επιτροπές, οι οργανώσεις? Σιωπή και προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Και βέβαια η όλη ιστορία με τον ΟΑΣΘ, είχε τον αντίκτυπό της και στις αυτοδιοικητικές και στις βουλευτικές εκλογές.
Για όλα τα παραπάνω, όταν συντελούνταν, πολλοί σιώπησαν, ενώ είχαν καθήκον να μιλήσουν, να αντιδράσουν, να παραιτηθούν, να αποτρέψουν. Δεν το έκαναν και να τα αποτελέσματα. Αυτή η λογική, που έρχεται από τις μαύρες παραδόσεις της κομμουνιστικής αριστεράς (τα λάθη μας τα κρύβουμε, δεν τα κάνουμε σημαία), δεν προσέφερε καλές υπηρεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνησή του. Πρέπει να την τελειώνουμε. 
Η κοινωνία περιμένει να δει τα δείγματα γραφής για να συμμετέχει σ’ ένα εγχείρημα που θα της εξασφαλίζει πως θα ακούγεται, δεν θα αγνοείται μετά τις εκλογές και πολύ περισσότερο δεν θα εξαπατάται. Αυτή την σχέση εμπιστοσύνης πρέπει να φροντίσει να θέσει σε νέα βάση η νέα οργανωτική ανασυγκρότηση, αλλιώς το θάμα, ακόμα κι αν ξανασυμβεί, πάλι δεν θα κρατήσει για πολύ.

Ο Γιώργος Τσιριγώτης είναι καθηγητής στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος και μέλος του Κινήματος των Σκουριών 

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2019

ΣΥΡΙΖΑ και δημοκρατία: μια κυβερνητική τετραετία “έκτακτης μονιμότητας” του συγκεντρωτικού κυβερνητισμού



Η "αριστερή στρουθοκάμηλος" από το 2009 που πρωτοεμφανίστηκε ως blog της ελεύθερης και ανεξάρτητης αριστεράς, προσπάθησε με κάθε τρόπο να συμβάλλει στην ανανέωση της αριστεράς, στη δημοκρατική της λειτουργία χωρίς τάσεις-φράξιες, συνιστώσες-μηχανισμούς και λοιπές αλλοιώσεις της δημοκρατίας από υπολείμματα λενινιστικών αντιλήψεων στο κόμμα της - και βέβαια για ισότιμες σχέσεις με το οικολογικό κίνημα και το πέρασμά της στην οικολογία. Ότι είχε σχετικά κατακτηθεί στα χρόνια έως το 2015, χάθηκαν δυστυχώς από τον συγκεντρωτικό κυβερνητισμό που παρέκαμψε κάθε δημοκρατική διαδικασία και έδωσε όλη την εξουσία στους υπουργούς που συχνά δεν ήσαν καν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ή απλά έκαναν του κεφαλιού τους χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν (όχι όλοι). Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που πρακτικά "αυτοφιμώθηκαν" για να μην επωφεληθελι η δεξιά, σήκωσαν υπομονετικά το φορτίο αυτό προσδοκώντας την ώρα που η Αριστερά θα έκανε απολογισμό και θα διόρθωνε τα δημοκρατικά ελλείμματά της - και τα μέλη θα ξανα-ήσαν κυρίαρχα στις αποφάσεις. Όμως, όπως περιγράφεται και στο κείμενο που αναδημοσιεύουμε, αντί για απολογισμό και επιμερισμό ευθυνών για την εκλογική ήττα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να κάνει πρώτα διεύρυνση, αλλοιώνοντας την σύνθεση των μελών και μετά απολογισμό... Τα υπόλοιπα εξηγούνται επιτυχώς στο άρθρο που ακολουθεί και το οποίο θα συνυπογράφαμε ευχαρίστως:

Η παρακμή της εσωτερικής δημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ και η ως αποτέλεσμα, ρήξη με τα κοινωνικά κινήματα

του Μιχάλη Λεοντίου/ αναδημοσίευση από το αυτολεξεί

Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε καμπάνια διεύρυνσης όπου με αυτό εννοεί κυρίως την εγγραφή πολλών νέων μελών που ακολούθως θα καθορίσουν με συνέδριο και την νέα πολιτική του κόμματος αλλά θα κάνουν και τον απολογισμό της 4ετούς αριστερής διακυβέρνησης. Μάλιστα προσφέρεται γι αυτό μια ψηφιακή πλατφόρμα, η isyriza, με σκοπό να απλοποιήσει και διευκολύνει το βήμα της εγγραφής και την εσωκομματική επικοινωνία αργότερα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί απορρίπτεται η λογική σειρά στην πολιτική συμπεριφορά ενός αριστερού κόμματος μετά από μια εκλογική ήττα δλδ πρώτα ενδελεχής απολογισμός και μετά τις απαραίτητες διορθώσεις, καμπάνια διεύρυνσης; Γιατί τον απολογισμό να τον κάνει ένα κόμμα που σε επίπεδο μελών δεν θα θυμίζει παρά ελάχιστα το κόμμα που κυβέρνησε; Γιατί με λίγα λόγια τον απολογισμό να τον κάνουν τα νέα μέλη, πρακτικά οι ψηφοφόροι του κόμματος αντί για το ίδιο το κόμμα; Στον παλιό α-πολιτικό τακτικισμό των ελίτ της αριστεράς η απάντηση σε όλα ήταν ότι “το πολιτικά ορθό είναι αυτό που μας βολεύει". Και βλέπουμε αυτόν τον τακτικισμό να επανέρχεται. Δλδ δεν μας βολεύει για κάποιους λόγους τον απολογισμό να τον κάνει ο "παλιός" ΣΥΡΙΖΑ; Κάνουμε διεύρυνση πρώτα… και απολογισμό μετά. Αλλά γιατί δεν μας βολεύει;
Μια κυβερνητική τετραετία “έκτακτης μονιμότητας” του συγκεντρωτικού κυβερνητισμού

Η υπουργοποίηση στελεχών με μόνη νομιμοποίηση την εμπιστοσύνη του ΠΘ και με το κόμμα σε λειτουργικό κώμα έφερε την προηγούμενη τετραετία καθημερινές συγκρούσεις υπουργείων και κόμματος, συμβούλων των υπουργών και στελεχών του κόμματος, απαξίωση έως και κατάργηση τμημάτων του κόμματος τη απαιτήσει υπουργών, υπόγειες κόντρες επιρροής άνευ αρχών και μέλη σε σύγχιση και άγνοια για τα τεκταινόμενα. 

Είναι τόσες λοιπόν οι εσωτερικές κριτικές για την κυβερνητική περίοδο - που χάριν της ενότητας κρυβόντουσαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια, τόσες οι συγκρούσεις των εθελοντών και των αμειβομένων, των προσφερόμενων και των επιλεγμένων, της αυλής του ενός υπουργού και του άλλου... και τόση η εγκατάλειψη και απαξίωση του κόμματος και των κομματικών μελών, που ένας απολογισμός θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου. Και το σκαρί δεν θα άντεχε. 
Η ξαφνική νεκρανάσταση των συνελεύσεων του κόμματος που μετά το καλοκαίρι του 15 έκαναν απλά διαχείριση κυβερνητικών εντολών και τίποτα δικό τους, θα ισοδυναμούσε απλά με έκλαμψη και μετά κατάρρευση. Τόσα θέματα μαζεμένα χωρίς ασφαλές πλαίσιο έκφρασης αλλά και ελέγχου από την συνήθως τριχοτομημένη ηγεσία θα σήμαινε απλά την εκρηκτική έκρηξη της αλήθειας: ότι η δημοκρατία δεν λειτούργησε ούτε μια μέρα ικανοποιητικά στη βάση μετά τις δεύτερες εκλογές του 2015, ότι το κόμμα συρρικνώθηκε για να λειτουργήσει η κυβέρνηση, ότι οι συνελεύσεις όταν γίνονταν ήσαν διεκπεραιωτικές τρεχουσών αναγκών υπουργείων και ότι στα μέλη δεν επετράπη ποτέ να συζητήσουν ή να αποφασίσουν για τίποτε με το μόνιμο επιχείρημα των έκτακτων συνθηκών για την, στην πράξη, αναστολή λειτουργίας της εσωκομματικής δημοκρατίας που έφερε απογοήτευση και ελαχιστοποίηση της συμμετοχής.
Έτσι οι ελίτ του ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στον διαφαινόμενο κίνδυνο να αντιμετωπίσουν μια γενική αμφισβήτηση, αναγκάστηκαν να τα βρουν μεταξύ τους υποτασσόμενες στον απόλυτο άρχοντα των δακτυλιδιών Αλέξη Τσίπρα και κάποιοι εμφανίστηκαν αίφνης και προληπτικά, να αποκαλούν το αίτημα για ένα συμμετοχικό συλλογικό απολογισμό, “βύθισμα στην εσωστρέφεια" και "σύνδρομο λαθολογίας".
Συμφώνησαν απλά να μην κάνει τον απολογισμό "αυτός" ο ΣΥΡΙΖΑ ως μη εύκολα διαχειρίσιμος αλλά κάποιος "άλλος" ΣΥΡΙΖΑ. Όπου αυτοί που τα έχουν ζήσει προσωπικά και από μέσα θα είναι μειοψηφία και αυτοί που τα ξέρουν, όσο τα ξέρουν, απ΄έξω θα είναι πλειοψηφία. 
Και όπου όλοι/ες θα έχουν μια και μόνη ενοποιητική αναφορά: όχι τα πολιτικά συμπεράσματα αλλά ένα πρόσωπο, τον Αλέξη Τσίπρα.
Μια σημείωση εδώ: φαντάζεται κανείς ΣΥΡΙΖΑ χωρίς Αλέξη Τσιπρα σήμερα; Γιατί θα μπορούσε -και μπορούσε- να τον φανταστεί χωρίς Κύρκο, χωρίς Παπαγιαννάκη, χωρίς Αλαβάνο, χωρίς Κωνσταντόπουλο, χωρίς Δαμανάκη, χωρίς Φιλίνη, ακόμη και χωρίς Φλωράκη... Γιατί άραγε; Γιατί τότε λειτουργούσε όπως κι αν λειτουργούσε, το κόμμα σαν κόμμα. Σαν αριστερό δημοκρατικό και ανανεωτικό κόμμα. Σύμφωνα με το καταστατικό του. 
Ποτέ φυσικά η Αριστερά λόγω καταβολών “πειθαρχίας” δεν τα πήγαινε και πολύ καλά με την εσωκομματική δημοκρατία αλλά αυτή στοιχειωδώς πάντοτε λειτουργούσε και οι αποφάσεις ψηφιζόντουσαν από τα μέλη στις συνελεύσεις τους και υπήρχε καταγεγραμμένη πλειοψηφία και μειοψηφία. Αυτά μετά το 15 τελείωσαν. 
Ένας κυβερνητικός ηγετικός πυρήνας “εκτάκτων συνθηκών” ...λησμόνησε την ΚΕ του κόμματος που τον εξέλεξε και η ΚΕ με τη σειρά της λησμόνησε τα μέλη και τις οργανώσεις που την εξέλεξαν. Οι υπουργοί υπεραπασχολημένοι δεν είχαν χρόνο για το κόμμα και τα αρμόδια τμήματά του ή και τους έκλειναν την πόρτα στο πρόσωπο. Για τέσσερα χρόνια ούτε μια φορά δεν κλήθηκαν τα μέλη να αποφασίσουν έστω δημοψηφισματικά, κάποια από τις πολιτικές του κυβερνώντος κόμματος. Αντίθετα μεταβλήθηκαν από μέλη σε διαδρομιστές που αναζητούσαν διόδους προς τον αρχηγό και ΠΘ που θα τράβαγε το αυτί κάθε υπουργού που έκανε του κεφαλιού του... 
Δεν ...“υπήρχε χρόνος” για τίποτα συλλογικό...
Οι συνελεύσεις και οι αποφάσεις τους αντικαταστάθηκαν από τις ατομικές ή ομαδικές προσπάθειες να τεθούν υπόψιν του Τσίπρα με τον όποιον δυνατό τρόπο, διαφωνίες και εναλλακτικές προτάσεις ως “εκείνου που καταλάβαινε” και διατηρούσε άσβεστη την φλόγα της Αριστεράς με τις πρωτοβουλίες του. 
Γι αυτό και σήμερα μετά την ήττα που χρεώνεται στους άλλους είναι ο μόνος που μπορεί δημόσια να καλέσει σε διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ - την ήττα την χρεώνονται οι ανίκανοι υπουργοί, οι loosers, οι ανόητοι, οι ύποπτοι για προσωπικές πολιτικές.
Τα πράγματα όμως είναι πιο απλά από ότι δείχνουν. 
Ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ πέθανε μαζί με την εκλογική ήττα. Τελείωσε, και μάλιστα χωρίς απολογισμό. Ναι, χωρίς απολογισμό για τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης από την ριζοσπαστική αριστερά! Μια παγκόσμια πρωτοτυπία την ώρα που η κρίση κατά κανόνα φουντώνει την ακροδεξιά. Λες και δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο να βρεθεί η ριζοσπαστική αριστερά στην κυβέρνηση με 36%... 
Το πρωτοφανές αυτό γεγονός, ένα αριστερό αντιμνημονιακό κίνημα να πάρει τις εκλογές σε ευρωπαϊκή χώρα με όλο το κατεστημένο κόντρα και να την διατηρήσει για τέσσερα χρόνια, δεν χρειάζεται απολογισμό... και όχι πάντως από την συλλογικότητα που το πέτυχε! Ίσως κάνουμε ένα διεθνές συνέδριο πανεπιστημιακών και άλλων επιλεγμένων ομιλητών να το κλείσουμε το θέμα - από ειδικούς όχι την κομματική πλέμπα των γκρινιάρηδων. 
Στο νέο κόμμα οι οπαδοί και ψηφοφόροι θα επικρατήσουν λογικά των ενεργών μελών της τετραετίας 15-19. Θα "μολύνουν" με την πλειοψηφική τους παρουσία, την πλέον και διαδικτυακή, τα συμπεράσματα και τις ιδέες των παλιών, θα προστατεύσουν τον ηγέτη από τις αγκωνές των πρώην τάσεων και δελφίνων. Και θα ετοιμάσουν την ολική επαναφορά της "αριστεράς" στην διακυβέρνηση του τόπου. 
Αρκούντως ρεαλιστικό πλάνο.
Οι συζητήσεις στο μεταξύ και οι ανησυχίες για σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι καθυστερημένες και εκτός σημερινής πραγματικότητας. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε ήδη και για τέσσερα χρόνια ως σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Μπορεί τα μέλη του και να μην το ήθελαν αλλά ποιος τα ρώτησε; Ήσαν οι ανάγκες της διακυβέρνησης πρώτα. Το μόνο που θα μπορούσαν άλλωστε να αποφασίσουν τα μέλη, είχε ήδη αποφασιστεί από την ηγεσία μέσα σε μια νύχτα: η υπογραφή μνημονίου που αυτόματα άλλαζε το κόμμα από αντιμνημονιακό σε μνημονιακό δλδ συστημικό και από ριζοσπαστικό αριστερό σε σοσιαλδημοκρατικό. 
Το αστικό σύστημα δεν χωρά προφανώς αντισυστημικό κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς στο λειτουργικό πλαίσιό του και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος θα ήταν το μόνο σοβαρό ζήτημα που θα έπρεπε να συζητήσουν και να αποφασίσουν οι συνελεύσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. 
Που όμως δεν έγιναν ποτέ. 
Αντίθετα έγινε διάσπαση σε λάθος βάση: την φαντασιακή πόλωση μεταξύ δήθεν ρεαλιστών και δήθεν φονταμενταλιστών την ώρα που το επίδικο ήταν η σκοπιμότητα ή μη της διεύρυνσης της αριστεράς σε “εθνική” δημοκρατική παράταξη μπροστά στις νέες πρωτοφανείς συνθήκες εκβιασμού από την ΕΕ και βέβαια όχι η συρρίκνωσή της με φανταστικά διλήμματα. Γιατί η επαναστατική ρήξη με το σύστημα δεν υπήρχε καν στο φαντασιακό της “δημοσιοϋπαλληλικής” αριστεράς των επιδοτούμενων από τον κρατικό προϋπολογισμό επαγγελματιών της πολιτικής.
Τι αποδεικνύουν άραγε όλα αυτά συμπερασματικά για την ίδια την σημερινή κυρίαρχη στον προοδευτικό χώρο, αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ;
1. Ότι δεν λειτουργεί ακόμη δημοκρατικά αλλά συγκεντρωτικά. Μιμείται το αστικό κοινοβουλευτικό κομματικό πρότυπο όπου τα στελέχη δεν ελέγχονται από αυτούς/ές που τα εξέλεξαν αλλά για τη διάρκεια της θητείας τους κάνουν ότι θέλουν. Και το χειρότερο; Δεν υπόκεινται στο μεταξύ ούτε σε δημόσια κριτική για τα έργα τους. Η διαφάνεια και η κριτική παραμένουν απαγορευμένες ως απειλές για την ενότητα του κόμματος.
Κι έτσι ως αποτέλεσμα έχουμε σήμερα κραυγαλέα αποτυχημένους υπουργούς να συνεχίζουν να εκπροσωπούν τον προς διεύρυνση ΣΥΡΙΖΑ απωθώντας πολλούς/ές παλιούς πρόθυμους να επανεγγραφούν... αλλά θα επανεκλεγούν σε καλές θέσεις στο προσεχές συνέδριο ως ...επιτυχόντες/ούσες από τους έχοντες άγνοια νέους εγγεγραμμένους/ες..
2. Ότι δεν έχει ακόμη σταθερές αρχές. Δεν τηρεί τις ψηφισμένες πολιτικές της αποφάσεις ούτε το καταστατικό της. Στρίβει δεξιά στρίβει αριστερά χωρίς καμιά συνέχεια και συνέπεια. Παραδείγματα; Μιλάει για την οικολογία και την κλιματική αλλαγή αλλά δένει τη χώρα στις εξορύξεις υδρογονανθράκων κάνοντας αφεντικά τις πετρελαϊκές στην μισή Ελλάδα. Μιλάει για τους υπερχρεωμένους πολίτες αλλά δυσκολεύεται να τους προστατεύσει αποφασιστικά. Μιλάει για διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους αλλά τα βρίσκει με την εκκλησία και καρατομεί υπουργούς της. 
3. Ότι δεν έχει σαφή πολιτική ταυτότητα, στίγμα, προσωπικότητα. Δεν ξέρουμε αν είναι συνταγμένη πολιτικά με την "ανάπτυξη" των διεθνών κερδοσκοπικών επενδύσεων ή μια βιώσιμη ανάπτυξη μέσω της ενδογενούς παραγωγικότητας. Αν προτιμά τις εισαγωγές από την παραγωγή ντόπιου και φτηνού βιολογικού προϊόντος. Αν θεωρεί την κλιματική αλλαγή ανθρωπογενή ή ότι απλά περνάμε μια κλιματική κρίση. Αν θεωρεί την δημοκρατία μοντέλο της κοινωνίας που επαγγέλλεται ή της αρκεί η έμμεση αντιπροσωπευτικότητα και η ανάθεση. 
Και πολλά άλλα θέματα κρίσιμα και καθοριστικά δεν έχουν καθαρή απάντηση. Από ποιόν θα μπορούσαν να έχουν; Μα από τις "συνελεύσεις των αριστερών" που θάπρεπε να δίνουν αυτές τις απαντήσεις αλλά που δυστυχώς δεν αποφασίζουν άμεσα για τίποτα που τις αφορά - όλα αποφασίζονται στο επόμενο συνέδριο που όποιος ή όποια έχει ζήσει την διαδικασία, γνωρίζειι ότι βασικά είναι απλά μια προεκλογική καμπάνια εκλογής της νέας ηγεσίας που μετά εφαρμόζει τις αποφάσεις a la carte αφού για τρία χρόνια δεν την ελέγχει κανείς. Αριστερά των συνεδρίων και του θεάματος....
Υπάρχει ελπίδα όλα αυτά να αλλάξουν με την διεύρυνση και το συνέδριο; Και για ποιους;
Από το συνέδριο αυτό θα προκύψει ένα “Εργατικό Κόμμα με αριστερές ευαισθησίες” μερίδας στελεχών του, τύπου Κόρμπιν. Θα επισημοποιηθεί δλδ αυτό που ήδη συμβαίνει. Μια κυβερνώσα δημοκρατική αριστερά κάτι σαν την ΕΔΑ ή το ΠΑΣΟΚ των πρώτων ημερών. Όχι όμως μια ριζοσπαστική αριστερά. Η ριζοσπαστική αριστερά κυβέρνησε, έφτασε σε αδιέξοδο, ηττήθηκε και συρρικνώνεται. Ως ριζοσπαστική αριστερά. Αντίθετα ως σοσιαλδημοκρατική αριστερά κυβέρνησε, είχε επιτυχίες στην απαραίτητη συστημική ανάγκη αστικού εκσυγχρονισμού και μαζικοποιείται. 
Η σύγκρουση γύρω από την διεύρυνση απηχεί περισσότερο την πάλη των παλιών ηγετικών τάσεων για την διατήρηση των μεριδίων εξουσίας τους σε ένα αχαρτογράφητο πεδίο ενός νέου σοσιαλίζοντος κυβερνητικού κόμματος. Και έμμεσα απηχεί την έμμεση υπέρβαση της δύσκολης παραδοχής της ζωντανής εμπειρίας ότι η ριζοσπαστική αριστερά βρίσκεται από τη φύση της εκτός συστήματος διακυβέρνησης εφόσον αμφισβητεί τα θεμελιώδη των διεθνών εντάξεων της χώρας όπως πχ τα μνημόνια της ΕΕ ή τις γεωπολιτικές του ΝΑΤΟ. Θα κρατήσει λοιπόν το όνομα ριζοσπαστική αριστερά και το νέο κόμμα αλλά όχι και τη χάρη...
Τι όμως οδήγησε σχεδόν νομοτελειακά στα παραπάνω; Η διακυβέρνηση ή η παρακμή της δημοκρατίας στο εσωτερικό της αριστεράς; 
Αν η διακυβέρνηση φέρνει αποδημοκρατικοποίηση στην Αριστερά, αυτό είναι δικό της εσωτερικό πρόβλημα. Δείχνει αναιμική θέσμιση της δημοκρατίας, ευάλωτης στο πρώτο έκτακτο γεγονός που καλούνται οι ελίτ του κόμματος να χειριστούν ερήμην των μελών. Ότι δλδ η δημοκρατία είναι εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα. Σε κάθε περίπτωση αυτή η αποδημοκρατικοποίηση είναι που της άλλαξε χαρακτήρα. Όχι οι πολιτικές της αποφάσεις. 
Η αριστερά στην Ελλάδα μπορεί να ανανεώθηκε πολιτικά αλλά οργανωτικά συνέχισε στο λενινιστικό μοντέλο. Οι τάσεις αντί να σπάσουν την μονολιθικότητα νομιμοποιώντας την ελεύθερη κριτική και την διαφορετική άποψη, νομιμοποίησαν τις φράξιες έγιναν μηχανισμοί και υποκατέστησαν τις συνελεύσεις των μελών με τις δικές τους. Λόγω παραμένοντος λενινισμού κάτω από την επίφαση της ανανέωσης. 
Στη διαδικασία της διεύρυνσης ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι δεδομένων των συνθηκών ο μοναδικός “νικητής”. Οι τάσεις χάνουν την διαχρονικά δομημένη “θεσμικά” επιρροή τους, πολλά νέα ρεύματα εμφανίζονται ήδη και πολλαπλασιάζονται κατακερματίζοντας τις ομαδοποιήσεις, τα νέα μέλη δεν ενδιαφέρονται τόσο για ιδεολογικές διαφοροποιήσεις όσο για να φύγει η δεξιά και να κυβερνήσει η δημοκρατική παράταξη με τον Αλέξη Τσίπρα. 
Τώρα, η δημοκρατική παράταξη που φτιάχνει ο ΑΤ, μπορεί να πάρει ή και όχι, σαφείς αποφάσεις για φλέγοντα θέματα όπως η δημοκρατία στο κόμμα, ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους και της παιδείας, οι οικολογικές προτεραιότητες και η κλιματική αλλαγή, η στήριξη της ενδογενούς παραγωγής, η στήριξη με προσεγγίσεις σεισάχθειας των υπερχρεωμένων πολιτών. 
Τα κοινωνικά κινήματα που είχαν αναπτυχθεί πριν το 15, με την ανάθεση στην ριζοσπαστική αριστερά της εκπλήρωσης των στόχων τους υποχώρησαν, έχασαν την αυτονομία και την δυναμική τους χωρίς να κερδίσουν σχεδόν τίποτα - αλλά και γι αυτά ήταν μια ιστορική εμπειρία: για τις συνέπειες της απώλειας της αυτονομίας τους και της ανάθεσης. 
Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ της διεύρυνσης θα είναι δημοκρατικός στις σχέσεις του με τα κινήματα; 
Αν αποκαταστήσει την δημοκρατία εντός του είναι πιθανό. Αλλιώς η ρήξη με τα κινήματα θα οριστικοποιηθεί. Ειδικά με εκείνα που προτάσσουν ως κύριο μέτωπο δράσης την αντιμετώπιση της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.
Για την ίδια την ριζοσπαστική αριστερά, που πλέον θα είναι απλά μια ισχυρή τάση (με υποτάσεις – το αίμα νερό δεν γίνεται...) στον νέο ΣΥΡΙΖΑ, το στοίχημα θα είναι ο εκδημοκρατισμός. Η οριστική αποτίναξη της λενινιστικής κληρονομιάς για το κόμμα και της συγκεντρωτικής νοοτροπίας του καθοδηγητή που επέζησαν στον παλιό ΣΥΝ μέσω της τάσης του “αριστερού ρεύματος” και πάγωσαν μέχρι και σήμερα είναι αλήθεια την εξέλιξη της ανανέωσης και τα δημοκρατικά πειράματα στο εσωτερικό της αριστεράς.
Στο συστημικό “κόμμα του ανθρώπινου καπιταλισμού” που δημιουργεί η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλιώς στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, ποντάρει κάθε προοδευτικός άνθρωπος για ανάσχεση της ακροδεξιάς επέλασης του άλλου συστημικού πόλου, του “κόμματος του απάνθρωπου σκληρού νεοφιλελευθερισμού”. 
Αλλά δεν ταυτίζεται μαζί του εκχωρώντας ακόμη μια φορά την αυτονομία του ή την αυτοθέσμιση των κινημάτων του. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνει ένα κόμμα που η βάση δεν ελέγχει την ηγεσία του όσο προοδευτικές θέσεις και αν έχει. 
Αυτό είναι άλλωστε και το κύριο συμπέρασμα της τετραετίας της “πρώτης φοράς Αριστεράς”: η ήττα της δημοκρατικής θέσμισης της αριστεράς στη λογική “ο σκοπός (κυβερνητισμός) αγιάζει τα μέσα” - εδώ μέσον ήταν η αποθέωση του συγκεντρωτισμού για μια ολόκληρη τετραετία με μη αναστρέψιμες συνέπειες.
Που τώρα κρύβονται κάτω από το χαλί της διεύρυνσης.
Ή χάνονται στην λήθη ενώ ανατέλλει ένας λαμπρός νέος κόσμος της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.


*Ο Μιχάλης Λεοντίου είναι δημοσιογράφος ερευνητής

πηγή αυτολεξεί



Σχόλια