Κυριακή, 9 Αυγούστου 2020

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Είναι πλέον επιτακτικό να μιλήσουμε για αλλαγή μοντέλου

Συνέντευξη του τομεάρχη Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδη Τσακαλώτου στην «Εποχή»

 Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός

A΄ Θεωρία – Οικονομία

  1. Η πρώτη ερώτηση θέλει να μεταφέρει την ανησυχία της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας: πώς πάει η οικονομία, πού θα σταματήσει το βάθος της ύφεσης, η στασιμότητα, σχεδόν, των επενδύσεων, το ύψος της ανεργίας;

 Τα πράγματα είναι δύσκολα. Μιλάμε για μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση που χτύπησε την παγκόσμια οικονομία όταν ήδη φαινόταν σημάδια ύφεσης και όταν πολλοί αναλυτές ανησυχούσαν για νέα χρηματοπιστωτική κρίση, αυτή τη φορά λόγω των υπερχρεωμένων επιχειρήσεων. Αυτή τη στιγμή έχουμε αναζωπύρωση του covid, όχι μόνο στις ΗΠΑ, την Λ. Αμερική, και στην Αυστραλία, αλλά και στα Bαλκάνια οπότε οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις των διάφορων οικονομικών οργανισμών θα πρέπει να είναι πια τα σενάρια βάσης. Πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει περιμένουμε νέες στρατιές ανέργων και φτωχών και όξυνση των ανισοτήτων.

Αυτό που ζούμε την τελευταία 10ετιάείναι κάτι μοναδικό στον σύγχρονο καπιταλισμό – μια συνολική ενδογενής κατάρρευση του μοντέλου παραγωγής και διανομής. Η κρίση του 2009, όσο και η σημερινή, προέρχονται από συστατικά μέρη του συστήματος στην παραγωγή, στη διακίνηση προϊόντων, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ενδογενής είναι και η κλιματική κρίση.

Το βασικό ζήτημα που τίθεται είναι αν σε πολιτικό, αλλά και επιστημονικό επίπεδο, θα συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Είναι πλέον επιτακτικό να μιλήσουμε για μια αλλαγή μοντέλου.

  1. Ο ΣΥΡΙΖΑ επικρίνει την κυβέρνηση ότι επέλεξε οικονομική πολιτική που δεν φρέναρε την επερχόμενη ύφεση αν και γνώριζε ότι η οικονομία είχε μπει σε επιβράδυνση.

Στην ΝΔ έχουν συγκεκριμένες θεωρήσεις και συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις. Και άρα δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να κατανοήσουν αυτό που ξέρουμε τουλάχιστον από τη μεγάλη ύφεση του 1930 – ότι είναι λάθος να μην κάνεις αρκετά εγκαίρως, και να αποσύρεις πρόωρα τα μέτρα που έχεις πάρει.

Σε άλλους τομείς εμμένουν γιατί θεωρούν την κρίση ως ευκαιρία για να διαλύσουν δικαιώματα, είτε αυτά είναι εργασιακά, είτε είναι το δικαίωμα στη διαδήλωση. Σε άλλους πάλι επενδύουν τόσο όσο μέχρι να περάσει η κρίση και να συνεχίσουν μετά businessasusual. Για παράδειγμα δεν επενδύουν στο δημόσιο σύστημα υγείας, αναπτύσσοντας πρωτοβάθμια υγεία. Γιατί το businessasusual σημαίνει ΣΔΙΤ, ιδιωτικές κλινικές κλπ.

  1. Ποια η εκτίμησή σου, για το τελικό αποτέλεσμα, όσο αφορά το Ταμείο Ανάκαμψης;

Από τη μία μεριά το ΤαμείοΑνάκαμψης αποτελεί τομή. Πρωτίστως γιατί δανείζεται η ΕΕ ως ΕΕ. Επιπλέον ένα ποσοστό από αυτά τα χρήματα θα δοθούν με μορφή επιδοτήσεων και όχι δανείων. Βέβαια η αρχική πρόταση ήταν καλύτερη και ήδη αποτελούσε ένα συμβιβασμό ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο. Η ΝΔ, εν μέρει γιατί είναι μέλος του ΕΛΚ, δεν έχει τη γραμμή ευθυγράμμισης με άλλες χώρες του Νότου.

Τα μέτωπα στο μέλλον θα είναι δύο. Το πρώτο, είναι αν οι φειδωλοί 4 θα κερδίσουν τη μάχη που έδωσαν αυτή η τομή να είναι εφάπαξ, και όχι συστατικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής της ΕΕ για το μέλλον. Το δεύτερο, είναι πόσο γρήγορα θα επιστρέψει η λογική της δημοσιονομικής προσαρμογής – η λογική της λιτότητας – για να μπούνε τα δημόσια οικονομικά σε βιώσιμη πορεία.

Για 40 χρόνια μετά από την κρίση του 1970 το ταξικό ζήτημα λύνεται με αυτό που ονομάζει ο Γουλφκγανκγ Στρεικ δανεισμό από το μέλλον. Το κοινωνικό ζήτημα (διανομή εισοδήματος και πλούτου, επίπεδο μισθών, κοινωνικό κράτος) λύνεται με την αύξηση δανεισμού όλων των ειδών – ατόμων, επιχειρήσεων, τραπεζών, κρατών. Η κρίση του 2009 έδειξε ότι αυτή η λύση δεν είναι βιώσιμη. Για την Αριστερά η συζήτηση δεν θα πρέπει να εστιάζεται στο αν θα χρειαστεί κάποτε μια δημοσιονομική προσαρμογή αλλά οι όροι με του οποίους θα γίνει. Η Αριστερά δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα για το θέμα της φορολογίας και άλλα μέτρα που αντιμετωπίζουν τις ανισότητες. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το θέμα χωρίς μια άλλη προσέγγιση στη φορολογία, συμπεριλαμβάνοντας φόρους επί του πλούτου (όπως λέει και ο Πικετί), φόρο Τόμπιν, οικολογικούς φόρους, προοδευτικούς φόρους εισοδήματος κλπ, που αντιμετωπίζουν τις ανισότητες και δημιουργούν πόρους όχι μόνο για βιώσιμα δημόσια οικονομικά, αλλά για ένα δημόσιο που μπορεί να αντιμετωπίζει την υγειονομική, την οικονομική, και την κλιματική κρίση και να προστατεύει ουσιαστικά τα λαϊκά και μεσαία στρώματα. Χρειάζονται φόροι, οι οποίοι όμως δεν θα είναι μόνο στο μεγάλο κεφάλαιο.

  1. Η πρόταση Πισσαρίδη προϊδεάζει για ένα νέο μνημόνιο;

Η κυβέρνηση άρχισε να επιβάλει ένα είδος μνημονίου πριν από τον κορωνοϊό, με τις παρεμβάσεις της στα εργασιακά (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, αποδυνάμωση του ΣΕΠΕ κλπ),αλλά και τη μείωση του φόρου επιχειρηματικών κερδών.

Με τον Covid συνέχισε η επίθεση στον κόσμο της εργασίας, μετέτρεψαν την εκ περιτροπής εργασία στη νέα κανονικότητα, επέβαλαν εν τοις πράγμασι μειώσεις μισθών στο σύνολο του ιδιωτικού τομέα, περάσαν ταυτόχρονα ένα αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο που αδυνατίζει τους ελέγχους και παραγκωνίζει τον ρόλο της περιφέρειας.

Τώρα περιμένουμε την τρίτη πράξη του δράματος με το πόρισμα Πισσαρίδη, όπου φαίνεται περιλαμβάνονται όλοι οι μύχιοι πόθοι των νεοφιλελεύθερων εκσυγχρονιστών. Αλλά ακριβώς επειδή αυτό το πακέτο δεν αντιμετωπίζει τις ανισότητες, δεν δημιουργεί όρους για αύξηση επενδύσεων και ρυθμών ανάπτυξης, βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιδείνωση του λόγου Χρέος/ΑΕΠ. Έτσιχτίζονται οι όροι ενός νέου κανονικού μνημονίου.

  1. Ποιοι θα μπορούσε να ήταν οι άξονες της αριστερής πρότασης;

Υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Πρωτίστως οφείλουμε να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για την ενίσχυση του εργατικού αλλά και άλλων κινημάτων. Μόνο έτσι μπορεί να επιβληθεί μια ατζέντα που θέτει το ζήτημα της ενίσχυσης της εργασίας. Μια ατζέντα που κάνει ηγεμονικό το ότι οι υψηλοί μισθοί ενισχύουν τη ζήτηση και σπρώχνουν τις επιχειρήσεις να επενδύουν σε νέες τεχνολογίες αντί να βασίζονται στο ευέλικτο και φθηνό εργατικό δυναμικό. Έτσι αντιμετωπίζεται το πρόβλημα ιστορικά χαμηλών επενδύσεων, αλλάζοντας συγχρόνως το παραγωγικό μοντέλο.

Ταυτόχρονα πρέπει να μελετήσουμε τις κοσμογονικές αλλαγές που επιφέρει η πανδημία στα εργασιακά. Πρέπει να συζητήσουμε και με τους 30ρηδες και 40ρηδες που ενδιαφέρονται για αυτές τις εξελίξεις, για το πως θα έχουμε ένα παραγωγικό μοντέλο που θα τους κρατήσει ή θα τους επαναφέρει στη χώρα, για το πως θα υπάρχει διαφάνεια στα ευρωπαϊκά προγράμματα, για το πως θα τελειώσει το νέο πελατειακό κράτος που δημιουργείται.

  1. Τι θα κάνατε εσείς διαφορετικά; Πχ στο κομμάτι της κλιματικής αλλαγής.

Αυτό που διαφοροποιεί την Αριστερά είναι ότι αντιλαμβάνεται αυτό το μετασχηματισμό με κοινωνικούς όρους. Ενδιαφέρεται για το πώς θα πληρώσουν το κόστος του οι κατέχοντες, το πώς θα είμαστε όλοι και όλες συμμέτοχοι στα οφέλη.

Στην ενέργεια η ΝΔ βαφτίζει πράσινη μετάβαση τη στροφή προς το φυσικό αέριο και την στήριξη των καθετοποιημένων παραγωγών. Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα στήριζε τα δημοσία δίκτυα υποδομών και θα ενίσχυε τη στροφή προς την αποκεντρωμένη μικρή παραγωγή με ΑΠΕ, το μοντέλο του prosumption και τις ενεργειακές κοινότητες. Φυσικά αυτό θα χρειαζόταν και ενέργειες από «τα κάτω» – αλλά υπάρχει τρόπος να δουλέψουν αριστερές πολιτικές χωρίς ενέργειες «από τα κάτω»;

Στα απορρίμματα η ΝΔ βαφτίζει πράσινη μετάβαση την επέκταση της καύσης χωρίς διαλογή σε μητροπολιτικά κέντρα. Εμείς θα συνεχίζαμε τη στρατηγική διαλογής στην πηγή και δημιουργίας ενός αποκεντρωμένου συστήματος ανακύκλωσης σε στενή συνεργασία με τους ΟΤΑ.

Στο δημόσιο χώρο και στις αστικές μετακινήσεις οι παρεμβάσεις μας θα συνδυάζανε την αναγκαιότητα δημιουργίας δημοσιών χωρών με το αίτημα αναμόρφωσης των λαϊκών γειτονιών στα μεγάλα αστικά κέντρα της χωράς σε αντίθεση με τις στρατηγικές gentrification και τουριστικοποίησης που εξυμνούν οι εκπρόσωπο της ΝΔ.

Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα.

  1. Υπάρχει ο κίνδυνος να επανισορροπήσει το σύστημα, μετά το τέλος της κρίσης, στις ίδιες θέσεις ισχύος και εκμετάλλευσης εργασίας;

Πρέπει να δούμε τις ρωγμές που μπορούμε να αξιοποιήσουμε στη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία, αυτά που η ίδια η πραγματικότητα έχει καταστήσει ευάλωτα, για παράδειγμα το «δεν μπορεί το κράτος να ασχολείται με την παραγωγή» ή το «ιδιωτικά τα κέρδη, δημόσιες οι ζημιές»

Έτσι το κράτος θα παίρνει μετοχές από τις μεγάλες επιχειρήσεις που ζητούν χρηματοδότηση. Αυτές οι μετοχές θα μπορούσαν για παράδειγμα να πάνε στο Υπερταμείο, και τα μερίσματα να αποτελούν δημόσια έσοδα. Χρειάζεται να μιλήσουμε σοβαρά για το Υπερταμείο που, παρά τα όσα λέγονται, δεν είναι ένα ταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Είναι ένα εργαλείο που υπό προϋποθέσεις μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη όπως την έχουμε εμείς στο μυαλό μας. Ζήτημα που δεν είναι ανεξάρτητο από γενικότερα ερωτήματα για το πως θα χρηματοδοτηθεί το σύνολο της οικονομίας, και ποιος είναι ο ρόλος της Αναπτυξιακής Τράπεζας.

Είναι η στιγμή να μιλήσουμε για την αποεμπορευματοποίηση αγαθών και υπηρεσιών. Η παιδεία και η υγεία δεν μπορούν να θεωρούνται απλά εμπορεύματα. Το δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας πρέπει να παρέχουν πλήρη και καθολική κάλυψη. Το ίδιο ισχύει και για άλλες ανάγκες – το νερό ή το δικαίωμα στη στέγη. Με ρεαλιστικές προτάσεις και εναλλακτικά αντιπαραδείγματα που στηρίζονται από ζωντανά κινήματα. Με την εμπλοκή της κοινωνίας, η οποία θα αποφασίζει συλλογικά για το είδος της ανάπτυξης που επιθυμεί και του δημοσίου σε ρόλο συντονιστή.

Αυτό θα πει ρεαλιστικός ριζοσπαστισμός.

Β΄ Πολιτική

  1. Μία γενική εκτίμησή σου για την ποιότητα άσκησης εξουσίας από τη ΝΔ;

Σύντομα θα καταστεί δόκιμος ο όρος «Μητσοτακισμός», ταυτιζόμενος με τις μετατοπίσεις πολλών δεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, ως η ενσάρκωση μιας αυταρχικής πρακτικής στα κοινωνικά, μιας ακραία ταξικά μεροληπτικής πρακτικής στα οικονομικά, μιας απόλυτα παλαιοκομματικής λογικής στην διαχείριση δημόσιου χρήματος, με ένα φιλελεύθερο προσωπείο χάρη στην άκρατη στήριξη του ακραίου κέντρου και τωνmedia. Κάτι σαν κάποια freepress έντυπα δηλαδή που με ένα μοντέρνο προσωπείο εκφράζουν συχνά από τις μέσα σελίδες τους έναν ακροδεξιό και χυδαίο λόγο.

  1. Μήπως είναι υπερβολική ή αναχρονιστική η ανησυχία κάποιων παλιότερων αριστερών για τα αυταρχικά μέτρα της κυβέρνησης;

Δικαίως ανησυχούμε οι παλαιότεροι και οι νεότεροι, ενδεχομένως με διαφορετικές παραστάσεις, με μνήμες του κράτους της δεξιάς οι ηλικιωμένοι, με βιωμένη καθημερινότητα οι νεότεροι. Μην κοιτάτε το ΚΙΝΑΛ, έχει μνήμη χρυσόψαρου και μένει ανεπηρέαστο από το αντιδραστικό κύμα αξιακού συντηρητισμού και αστυνομικής βίας που σαρώνει στο διάβα του όλο το δυτικό κόσμο. Ίσως γιατί διαισθάνεται ότι οι κινητοποιήσεις του κόσμου θέτουν στο περιθώριο τα κόμματα καρτέλ. Εύχομαι να αναστοχαστούν.

  1. Ποια η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία για τη συγκρότηση συνασπισμού κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με βάση και τη δυσκολία από τη στάση του ΚΙΝΑΛ αλλά και την άπνοια κινημάτων;

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οφείλει να φτιάξει μια σύγχρονη ριζοσπαστική πρόταση, ηγεμονική σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες που θα βλέπουν τα συμφέροντά τους να εκπροσωπούνται, θα βλέπουν το εαυτό τους ως διαμορφωτές της. Αυτή η πρόταση όμως οφείλει να απευθυνθεί και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις ώστε να φτιαχτεί η συμμαχία που λέτε. Προφανώς το πρώτο είναι πιο εύκολο από το δεύτερο, όμως οφείλουμε να επιμείνουμε και στα δυο.

  1. Το αντί–ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο καλά κρατάει. Ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής στην προηγούμενη ΕΠΟΧΗ θεωρεί ότι το κύριο είναι η αντιπαλότητα προς την Αριστερά. Αλλά δεν υπάρχει ένα ζήτημα με την άσκηση της κυβερνητικής θητείας;

Το ζήτημα της ηγεμονίας έχει πολλά πεδία, τόσο  άσκησης πολιτικής, όσο και εφαρμογής της ιδεολογίας και αξιών σου. Το πρόγραμμα δεν είναι μόνο άρθρα εφαρμοσμένης πολιτικής άλλα και ένα σύστημα αξιών: πως βλέπεις τον κόσμο, ποιο είναι το δίκαιο και το άδικο, ποιο σύστημα είναι βιώσιμο και ανθεκτικό. Η πολιτική χρειάζεται και ενσυναίσθηση: κατανόηση των αναγκών, των επιθυμιών, της αισθητικής των ανθρώπων. Πράγματα που υποτιμήσαμε στην άσκηση των κυβερνητικών μας καθηκόντων, με συνέπεια να μοιάζουμε με τον εχθρό μας, χωρίς όμως να είμαστε όμοιοι.

Έχει δίκιο ο Α. Κιουπκιολής ο αντίπαλος δεν πυροβολεί μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να σκοτώσει τις ιδέες της Αριστεράς. Για να το πετύχει επιστρατεύει όχι μόνο την ποινικοποίηση, την καταστολή, τον ευτελισμό των θεσμών και της δημοκρατίας.  Μπολιάζει ταυτόχρονα τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους με την ακροδεξιά ιδεολογία, με τις μισαλλόδοξες, ρατσιστικές, σεξιστικές, σκοταδιστικές αξίες. Θα αποτύχει. Ζούμε σε ένα διασυνδεδεμένο κόσμο και τα παραδείγματα της αντίστασης, της κοινωνικής διαμαρτυρίας, της πολιτικής κριτικής, τρέχουν με ασύλληπτη ταχύτητα χωρίς σύνορα.

Δε γίνεται να κάνεις ηγεμονική τη θέση σου για το κράτος, τις λειτουργίες των μηχανισμών του (ιδεολογικών, κατασταλτικών κλπ),  αν ο λόγος σου περιορίζεται στο ότι πρέπει να φύγουν οι κακοί για να έρθουν οι καλοί. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Χρειάζεται να μιλήσουμε για την θεσμική θωράκιση του κράτους. Για την Αριστερά ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, τα μέσα είναι μέρος του σκοπού. Αλλιώς δεν θα καταφέρουμε ποτέ να αποδείξουμε στον κόσμο ότι δεν είμαστε μια από τα ίδια. Αλλά το θέμα δεν είναι επικοινωνιακό – δε γίνεται να νικήσεις τον αντίπαλο χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του, παίζοντας στο γήπεδό του.

 12.Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι θα έπρεπε να είμαστε πιο δυναμικοί στον έλεγχο των «αρμών της εξουσίας», ότι θα έπρεπε να κάνουμε ότι ο Μητσοτάκης, τι λέτε;

 Διαβάζω την κριτική, την ακούω και από συντρόφους, τη θεωρώ επιπόλαιη. Νομίζω παρερμήνευσαν τα λόγια του Προέδρου. Εξηγούμαι, είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός αντιμετωπίζεται με κατάληψη στους θεσμούς – να κάνουμε ότι κάνει δηλαδή το λεγόμενο επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη, το οποίο δε διώχνει απλά κάθε ενσυνείδητο δημόσιο υπάλληλο. Απαιτεί ομηρία και υποταγή απ’ όλους. Είναι αλήθεια ότι στην άσκηση των κυβερνητικών μας καθηκόντων αντιμετωπίσαμε θεσμική ανυπακοή και υπονόμευση από σκληρές επετηρίδες χρόνων, όπως για παράδειγμα στα σώματα ασφαλείας.Δεν επιχειρήσαμε να τις διώξουμε βιαίως, αντιθέτως προσπαθήσαμε να επιβάλουμε αντικειμενική αξιολόγηση, λογοδοσία και διαφάνεια στις τοποθετήσεις. Η ΝΔ τα κατάργησε όλα, το υπέρτατο κριτήριο είναι τα «δικά μας παιδιά». Δεν μετανιώνουμε ούτε σκοπεύουμε να τους ακολουθήσουμε. Αυτό που λέμε και σήμερα από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους ανθρώπους που δουλεύουν σε θεσμούς είναι αξιοπρέπεια, ανιδιοτέλεια, σεβασμό στη δημοκρατία και να μη γίνονται μέρος των παιχνιδιών εξουσίας.

  1. Πρόσφατα υποστήριξες, σχετικά με τις “αποκαλύψεις” κατά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα “ανήθικο πολιτικό σχέδιο” από την πλευρά όχι μόνο της ΝΔ αλλά του ευρύτερου συστήματος. Πώς πρέπει να αντιμετωπισθεί;

Να γυρίσουμε την ατζέντα στα πραγματικά προβλήματα του κόσμου. Ωστόσο όταν η ΝΔ προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον κόσμο με τέτοιες «αποκαλύψεις» δεν βρίσκω άλλη λύση από το να δίνουμε  συγκεκριμένες απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα και μάλιστα να κάνουμε και χρήση όλων των ένδικων μέσων.

  1. Έχεις επικριθεί, στα κρυφά – στα φανερά, και μέσα στο κόμμα, για την επιλογή της δημιουργίας μεγάλου “μαξιλαριού”. Σήμερα, πιο ψύχραιμα πλέον, με αποδεδειγμένη την αξία του, ποιο το σχόλιό σου; Μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό;

Δεν το λέει κάνεις πια.

  1. 15.Στην εξωτερική πολιτική υπάρχουν ενστάσεις. Στο πνεύμα των Πρεσπών, θα έπρεπε να ηγούμαστε στην προσπάθεια ανοίγματος δίαυλων διαλόγου;

Η στρατηγική μας στις διεθνείς σχέσεις χρειάζεται επανασχεδιασμό, με την προϋπόθεση ότι κρατάμε βασικές συντεταγμένες από την προηγούμενη, τις παρακαταθήκες του διαλόγου στη διευθέτηση των αντιθέσεων, με σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο. Έχουμε πετυχημένα παραδείγματα όταν χρησιμοποιήσαμε αυτές τις αρχές, όπως στις Πρέσπες. Θα πρόσθετα και το κυπριακό, ανεξάρτητα αν δεν απέδωσε, όχι όμως με δική μας ευθύνη. Δεν συνιστά στρατηγική η όξυνση των αντιθέσεων, ούτε η επένδυση στον εθνικισμό, πόσο μάλλον το κυνήγι των εξοπλισμών. Εκτός των άλλων γιατί μια τέτοια γραμμή δεν θα λάμβανε υπόψη της, θα αγνοούσε τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, τα κρατικά συμφέροντα των ΗΠΑ και Ρωσίας, τις ζώνες επιρροής της Γερμανίας και της Γαλλίας και βεβαίως δεν θα αποκωδικοποιούσε τη στρατηγική της Άγκυρας. Βλέπετε η Τουρκία είναι μια σημαντική περιφερειακή δύναμη με στρατιωτική ισχύ που ασκεί επεκτατική πολιτική σε όλη την περιοχή, δεν είναι θέμα μόνο ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Γ΄ Κόμμα

  1. Όπως φάνηκε, τελικά, οι δυνάμεις του κόμματος κινήθηκαν ενωτικά και συνολικά για την ανασυγκρότηση – διεύρυνσή του. Εντούτοις, αρχικά, είχε ανοίξει μια συζήτηση όχι και τόσο εποικοδομητική. Είχε έδαφος;

Θεωρώ λάθος τον τρόπο που άνοιξε η συζήτηση, τη στιγμή που άνοιξε, αφού ο κόσμος περίμενε από μας στιβαρή αντιπολίτευση και προγραμματική αντιπαράθεση με τη δεξιά κυβέρνηση και όχι εσωκομματική ίντριγκα και στρατόπεδα πιστών. Ήταν σωστή και αναγκαία η απεύθυνση στον κόσμο που μας ψήφισε να πλαισιώσει τις γραμμές μας. Και εκείνος ανταποκρίθηκε σε μεγάλο βαθμό. Ήταν και είναι ακατανόητη η επιχείρηση να μετατοπιστεί ιδεολογικά και προγραμματικά ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην κεντροαριστερά. Αδιάβαστη, εμμονική και αυτοκαταστροφική. Κανείς δεν μπορεί να την υπερασπιστεί ευθαρσώς, γίνεται με μισόλογα, με σημειολογικούς  χρωματισμούς αγνοώντας τις μετατοπίσεις στο εκλογικό σώμα μετά το 2010. Όπως είναι επίσης λάθος να προκαταλαμβάνεται η γνώμη και η θέληση των συνέδρων.

  1. Η προσθήκη στον τίτλο, “Προοδευτική Συμμαχία”, έγινε αποδεκτή – με ισχυρή πλειοψηφία στην ΚΕΑ – για να προχωρήσουμε στο κύριο έργο που είναι η ανασυγκρότηση – διεύρυνση. Εσύ πώς προσεγγίζεις αυτό το ζήτημα;

Πρέπει κάθε στιγμή να επιλέγουμε ποια είναι τα βασικά επίδικα, ποια είναι τα ζητήματα που θα μας απασχολήσουν στο μέλλον. Υπάρχουν σύντροφοι που θεωρούν ότι το όνομα ήταν κάτι εξαιρετικά σημαντικό, άλλοι και άλλες που έθεταν -και σωστά- το ζήτημα της τήρηση της εσωκομματικής δημοκρατίας και του σεβασμού των διαδικασιών. Σε μια περίοδο διεύρυνσης βέβαια δεν είναι απόλυτα σαφές πώς μπορείς να εντάξεις τους νέους συντρόφους και συντρόφισσες στην διαδικασία λήψης αποφάσεων μέχρι το συνέδριο. Αλλά αυτό αποτελεί μια μεταβατική περίοδο. Προφανώς οι σύνεδροι θα ψηφίσουν το όνομα του κόμματος, οι σύνεδροι θα εκλέξουν τα νέα όργανα, οι σύνεδροι θα ψηφίσουν τα κείμενα του κόμματος. Και αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Έχει σημασία να συμφωνήσουμε όλοι και όλες ότι το κόμμα μας είναι ένα αριστερό κόμμα που έχει ως στόχο την αλλαγή του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου και όχι την διαχείριση του υπάρχοντος, ότι πρέπει να απευθυνθούμε στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη την αριστερά και να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας μαζί τους, ότι από εδώ και πέρα δεν υπάρχει καμία δικαιολογία παράκαμψης των δημοκρατικών διαδικασιών, ότι ο σκοπός σε καμία περίπτωση δεν αγιάζει τα μέσα, ότι το ηθικό μας πλεονέκτημα είναι κάτι που πρέπει να αποδεικνύουμε κάθε μέρα. Έχει σημασία να κάνουμε ξεκάθαρη τη θέση μας για τις εξορύξεις, να δούμε την θέση μας για την εξωτερική πολιτική, να δούμε την τακτική μας και την στρατηγική μας για τις συμμαχίες.  Όλα αυτά πρέπει να τα συζητήσουμε συντροφικά. Και αυτό δεν γίνεται εξ αποστάσεως οπότε είναι πρόωρο να μιλήσουμε για την ημερομηνία του συνεδρίου.

  1. Υπάρχει το ζήτημα ενός κομματικού απολογισμού, που δεν έγινε. Επειδή πολλά λέγονται εναντίον του “βεβαρημένου 3%”, το ζήτημα της λειψής κομματικής οικοδόμησης δεν είναι ευθύνη, πρώτιστα, της ηγεσίας;

Έχει δημιουργηθεί ομάδα για την εκπόνηση του κομματικού απολογισμού, την αποτελούν οι πρώην γραμματείς της ΚΕ και αλλά αξιόλογα στελέχη. Στο τέλος του μήνα θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους στα όργανα του κόμματος. Σημαντική βοήθεια στην ομάδα εργασίας, κατά τη γνώμη μου, είναι ο ψηφισμένος απολογισμός, ο οποίος περιέχει και στοιχεία κομματικής αποτίμησης. Είναι μοιρασμένη η ευθύνη, πολυπαραγοντική, αφού η κρίση του κομματικού φαινομένου είναι γενικευμένη. Η κρίση της πολιτικής ένταξης έχει τρόπους για την υπέρβαση της: την εσωκομματική δημοκρατία, την άμεση δημοκρατία, την κοινωνική δικτύωση, τα πολιτικά δικαιώματα των μελών. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 3% και ο ΣΥΡΙΖΑ του 33% είναι προπαγανδιστική επινόηση, διχαστική και ανιστόρητη, κατασκευασμένη από ανθρώπους που αδιαφορούν ή παραποιούν την ιστορική διαμόρφωση του μεγαλύτερου κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

  1. Τι είναι το αριστερό κόμμα στην εποχή μας κατά τη γνώμη σου;

Ο Γιάννης Δραγασάκης στην προηγούμενη Εποχή, έχει 2 επισημάνσεις που αξίζουν να τις συγκρατήσουμε. Το κόμμα πολιτικής ενότητας, το κόμμα χωρίς ιδεολογική ταυτότητα είναι έωλο, παρασέρνεται εύκολα στις ιδεολογίες του συρμού. Η εμπειρία μας στο Συνασπισμό το επιβεβαιώνει, δώσαμε σκληρές μάχες στο παρελθόν για να αποκτήσει τη ριζοσπαστική ταυτότητα, επιβραβεύτηκε.

Η άλλη επισήμανση είναι το ερώτημα το πως διευθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ την εσωτερική του ζωή, τις μικροεξουσίες που αναπτύσσονται, τις άμυνες απέναντι στην κρατικοποίηση. Σωστά ο Γιάννης θεωρεί ότι η τήρηση του Καταστατικού είναι καθοριστική.

Συνοψίζοντας, χρειαζόμαστε ένα κόμμα συλλογικό διανοούμενο, με την έννοια της παραγωγής πολιτικής. Ένα κόμμα που υπερασπίζεται αξίες, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες, αγκυρωμένο στην κοινωνική υποκειμενικότητα, χρήσιμο και συμμετοχικό στην κίνηση της κοινωνίας. Για να γίνουν τα παραπάνω, προϋπόθεση είναι η εσωκομματική δημοκρατία και τα πολιτικά δικαιώματα των μελών να μην εκχωρούνται στην ηγετική ομάδα, όσο φωτισμένη και αν είναι.


epohi.gr


Τρίτη, 28 Ιουλίου 2020

Η δυστοπική κατάσταση των ΜΜΕ στην Ελλάδα πλήττει συνταγματικά δικαιώματα


του Δημήτρη Παπαδημούλη*
H χώρα μας «ορμπανοποιείται» με ταχείς ρυθμούς, όπως αποδεικνύουν τα πρόσφατα αντιδημοκρατικά μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η απαγόρευση των διαδηλώσεων με έναν νόμο χουντικής έμπνευσης, ήρθε ως συνέχεια μίας μακράς πορείας χειραγώγησης της πληροφόρησης και μετά από την συστηματικά επιχορηγούμενη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας μέσω των ΜΜΕ. Η δυστοπική κατάσταση του Τύπου στην Ελλάδα πλήττει συνταγματικά μας δικαιώματα.
Θεσμοποιώντας την αδιαφάνεια, η κυβέρνηση αρνιόταν για εβδομάδες να δώσει στη δημοσιότητα τα ποσά ενίσχυσης στα ΜΜΕ της λίστας που δημοσιοποίησε μετά από πιέσεις και πιθανό «μαγείρεμα». Θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για θεσμικό πραξικόπημα.
Εκ του αποτελέσματος, αποδείχθηκε ότι διανεμήθηκαν 20 εκατομμύρια ευρώ με βασικό κριτήριο αποκλεισμού από την οικονομική ενίσχυση το αν τα ΜΜΕ ήταν ή όχι ενοχλητικά για την κυβέρνηση ή απρόθυμα να αναπαράγουν την κυβερνητική γραμμή!
Εκδικούμενη  με αυτόν τον τρόπο τα ανεξάρτητα ή αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιβράβευσε τα παπαγαλάκια και τους δημοσιογραφικούς δορυφόρους της. Ενισχύοντας τους οικονομικά εν μέσω οικονομικής κρίσης λόγω της πανδημίας –και με πρόσχημα την τελευταία, η κυβερνητική πολιτική συνειδητά εξανάγκασε τα ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους που πλήττονται από την ανεργία, στη σιωπή, με αντίτιμο παχυλές επιχορηγήσεις.
Χειρότερο ακόμη φαινόμενο ξεπεσμού και ανυποληψίας μεγάλης μερίδας των ΜΜΕ ήταν η πρακτική της «δολοφονίας χαρακτήρων», που αποτελεί πλέον και βασικό συστατικό της μιντιακής απολυταρχίας που ασκεί η ΝΔ εναντίον των πολιτικών αντιπάλων, ώστε να ισχυροποιηθεί στην εξουσία.
Η κατάταξη της χώρας μας στην 24η θέση ανάμεσα στους 27 της ΕΕ, στον τομέα της ελευθερίας του Τύπου, επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω, με τον πιο επίσημο τρόπο, εκθέτοντας την Ελλάδα. Η εικόνα αυτή μόνο με εκείνη των αυταρχικών καθεστώτων τύπου Όρμπαν μπορεί πλέον να συγκριθεί. Και μπορεί να απουσιάζουν οι άμεσες διώξεις δημοσιογράφων ή το λουκέτο σε εφημερίδες της αντιπολίτευσης, εμμέσως όμως πραγματοποιούνται ήδη απολύσεις «ανήσυχων» δημοσιογράφων από διάφορα ΜΜΕ, αλλά και ο οικονομικός στραγγαλισμός εφημερίδων.
Η ΝΔ ως γνωστόν, αρέσκεται να εμφανίζεται ως φιλελεύθερη παράταξη. Πόσο φιλελεύθερη είναι όμως η  ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν επιλέγει την χειραγώγηση του Τύπου μέσω υπερχρηματοδότησης των πρόθυμων και φιλικά προσκείμενων σε αυτήν ΜΜΕ;
Πόσο αδέσμευτος είναι τελικά ο Τύπος, όταν τα φιλικά προς την κυβέρνηση Μέσα κάνουν το άσπρο μαύρο, με πολλαπλές ταυτόχρονες δημοσιεύσεις-καρμπόν που εκπορεύονται μεθοδευμένα από το ίδιο επιτελικό κέντρο;
Ή όταν τεχνηέντως αλλάζουν την ατζέντα της επικαιρότητας κατά το δοκούν κάθε φορά που οι ειδησεογραφία είναι δυσάρεστη για την κυβέρνηση;
Με την αρωγή των πρόθυμων ΜΜΕ-τζουκμποξ της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει φτάσει στο έσχατο σημείο αυτοταπείνωσης, να παρουσιάζει ως δήθεν δικά της, έργα της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Για την επίτευξη της χειραγώγησης της πληροφορίας, η κυβέρνηση της ΝΔ ουσιαστικά μπλόκαρε και κατέστησε πρακτικά ανενεργό το ΕΣΡ. Τάισε με κονδύλια άγνωστου ύψους και προέλευσης κάθε δημοσιογράφο που είναι πρόθυμος να υπηρετήσει το σύστημα παραπληροφόρησης, επιτιθέμενη με fake news σε στελέχη της αντιπολίτευσης ή σε δημοσιογράφους, έχει πετύχει να κλείσουν πολλά στόματα ανθρώπων που υπηρετούν ακόμη την ελευθεροτυπία, την ερευνητική δημοσιογραφία ή την ανεξάρτητη δικαιοσύνη.
Όπως αποδεικνύεται καθημερινά, βασικός μοχλός της παρούσας κυβέρνησης –κάτι που ίσχυε ήδη και όταν ήταν αντιπολίτευση, είναι η πλύση εγκεφάλου μέσω της τηλεόρασης, το συστηματικό και σχεδιασμένο ψέμα, ο εθνολαϊκισμός και η ενορχηστρωμένη διαπόμπευση του αντιπάλου.
Το αποτέλεσμα το διαπιστώνουμε καθημερινά: Δικαστικοί τρομοκρατημένοι να παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλο από πολύκροτες υποθέσεις. Εισαγγελείς που προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους, να λοιδορούνται δημόσια από μερίδα των ΜΜΕ ή και να διώκονται. Υπουργοί που ελέγχονται για σκάνδαλα, να διαφεύγουν χωρίς καμιά νομική συνέπεια για τους ίδιους και να μετατρέπονται με θράσος σε «εισαγγελείς» προαναγγέλλοντας διώξεις δικαστών. Δημοσιογράφοι να σύρονται στα δικαστήρια για αποκαλύψεις που έκαναν, αντί να ερευνώνται οι ίδιες οι αποκαλύψεις.
Όλη αυτή η έκρυθμη κατάσταση, συνιστά θεσμική εκτροπή που υποσκάπτει την ίδια τη δημοκρατία. Χωρίς διαφάνεια και Ελευθεροτυπία δεν υπάρχει ουσιαστική Δημοκρατία. Χωρίς τα πραγματικά δεδομένα να βρίσκονται στη διάθεση των πολιτών, μειώνεται η υπεύθυνη πληροφόρηση και η πολιτική συμμετοχή. Χωρίς ανεξάρτητα ΜΜΕ, αντί για μια εύρυθμη κοινοβουλευτική δημοκρατία επικρατεί το θέατρο του παραλόγου.
Η σκιά της ανελευθερίας και της νόθευσης της ανεξαρτησίας βασικών θεσμών είναι πολύ βαριά στη χώρα μας πλέον και η ατμόσφαιρα γίνεται άκρως τοξική. Ελπίζω κάποιες νηφάλιες φωνές στη ΝΔ που έως σημερα σιωπούν ηχηρά, να το κατανοούν αυτό. Είναι καιρός ολόκληρη η αντιπολίτευση ενωμένη, να ζητήσει να μπει ένα τέλος σε αυτή την αντιδημοκρατική εκτροπή.
Πρέπει να υπάρξουν δημοκρατικές εγγυήσεις ανεξαρτησίας στα ΜΜΕ. Να υπάρξει επιτέλους συνταγματικός έλεγχος όσων ενοικιάζουν τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συχνότητες από το Δημόσιο, καθώς και δεοντολογικός έλεγχος της έντυπης δημοσιογραφίας. Απαιτείται άμεση συνεννόηση και δέσμευση των πολιτικών κομμάτων ώστε να σταματήσει αυτός ο θεσμικός εκτροχιασμός.
 https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/253713_i-dystopiki-katastasi-ton-mme-stin-ellada-plittei-syntagmatika-dikaiomata

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2020

Το χρέος της γενιάς της Μεταπολίτευσης


του Βασίλη Παππά
Γενιά της Μεταπολίτευσης:
Αυτή που θέλησε με τον δικό της τρόπο να αλλάξει τον κόσμο.
Αυτή που διαδήλωνε με σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», με τις νωπές μνήμες της  χούντας των συνταγματαρχών.
Αυτή που 20 Ιουλίου έκλινε το γόνυ στους νεκρούς και αγνοούμενους της Κυπριακής  τραγωδίας  όχι αφρόνων , αλλά πρακτόρων του αμερικανικού Πενταγώνου.
Αυτή που διαδήλωνε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής  εν μέσω αυρών και δακρυγόνων που έστελνε ο Καραμανλής.
Αυτή η γενιά που στα αμφιθέατρα προσπαθούσε να βρει αν η πορεία μετάβασης προς τον σοσιαλισμό θα γίνει με τη θεωρία των σταδίων ή της μετωπικής κατάληψης  των θερινών ανακτόρων. 
Αυτή η γενιά του Ευρωκομουνισμού και των σφοδρών αντιπυρηνικών διαδηλώσεων στην Ευρώπη. 
Αυτή η γενιά που προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσει  την Μετά-Μάο εποχή , και το πόσο «αριστερός» ήταν ο Βιντέλα στην Αργεντινή.
Αυτή η γενιά της ετεροχρονισμένης αμφισβήτησης και των αγώνων του φεμινιστικού κινήματος.
Αυτή η γενιά που την περίοδο αποκατάστασης της δημοκρατίας είχε τους δικούς της νεκρούς. Για τους αμνήμονες : Ισιδωρόπουλος  - 1976 (Κ.Ο. Μαχητής), Τσιρώνης – 1978, «αυτοκτόνησε», Βασιλακοπούλου – 1980 (ΚΝΕ), Κουμής,  Κανελοπούλου – Πολυτεχνείο 1980, Καλτεζάς  - 1990, Κάπα Μαρούσης (Ρεπάνης, Κοντόπουλος, Νεμετζίδης, άγνωστος) – 1991.  Και για να προλάβουμε τους καλοθελητές ναι ας βάλουμε στο «ζύγι» και τους νεκρούς της 17 Νοέμβρη. 
Αυτή η γενιά πριν εξαιρέσεων χαμαιλεόντων, οσφυοκαμπτών που την μεταπήδηση από κόμμα σε κόμμα δεν την επέλεξαν ως απλοί στρατιώτες, αλλά ως στελέχη και υπουργοί, είναι η γενιά του σύγχρονου παραγωγικού ιστού της χώρας. Αξιοπρεπείς εκπαιδευτικοί, γιατροί με εξοντωτικά ωράρια στην εποχή του covid19, ελεύθεροι επαγγελματίες που ασφυκτιούν χωρίς «πέτσινα» δάνεια, αγρότες που δεν ξεπούλησαν τη γη τους με τις επιδοτήσεις (θυμάστε τον αγρότη Χατζηγάκη  στο τρακτέρ), εργαζόμενοι στην χειμάζουσα τουριστική βιομηχανία της χώρας, άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης με οικογένεια και παιδιά με αβέβαιο μέλλον. 
Τα παιδιά τους λοιπόν, αυτής της γενιάς της Μεταπολίτευσης, με μέλλον άδηλο , με όνειρα που συνθλίβονται από τα νεοφιλελεύθερα κυνικά προτάγματα, από τον αμοραλισμό της νεοδημοκρατικής εξουσίας και των φασιστοειδών συνοδοιπόρων της , προσπαθούν να βρούν  διέξοδα. Και πέφτουν πάνω στα γκλοπς  των Ματ που με περισσή ευκολία τα ανεβοκατεβάζουν πάνω στα κεφάλια και τις πλάτες  διαδηλωτών! Πέφτουν πάνω στην κατευθυνόμενη χορηγία εκατομμυρίων  ευρώ στους «κολλητούς» των ΜΜΕ!  Πέφτουν πάνω σε Τσουκάτους και Μαντέληδες με βαλίτσες του ενός εκατομμυρίου και νεοδημοκράτες με βαλίτσες δύο και τριών εκατομμυρίων ευρώ! Πέφτουν πάνω σε αρίστους με πέτσινα ή ανύπαρκτα μεταπτυχιακά! Πέφτουν πάνω σε εισαγγελείς που πλημυρίζουν τα υπόγειά τους και «χάνονται» δικογραφίες χωρίς να γνωρίζουν τις μίζες του συζύγου (Novartis), εκτός και αν είναι κατά συνθήκην σύζυγοι! Πέφτουν επάνω σε ένα παγκόσμιο σκάνδαλο (Novartis) , το οποίο ειδικά στη χώρα της φαιδράς  πορτοκαλέας είναι σκευωρία στην οποία με τους εισαγγελείς γίνεται του «κουτρούλη ο γάμος»!  Πέφτουν πάνω σε υπουργό Δημόσιας Τάξης που μπροστά του ο Μπάλκος ήταν κολεγιόπαις! με τα πορίσματα προ-έτοιμα στο γραφείο του!  Πέφτουν πάνω σε ανακριτές που κολλούν μια νέα αρρώστια απόρροια  της ηρωίνης  την νοορονήτιδα από το πλοίο noor-one!  Πέφτουν πάνω σε εκείνο το όνειδος υπουργού που ισχυρίζεται ότι αν υπουργός «πηγαίνει» με πιτσιρίκες 17 ετών δεν τρέχει και τίποτα, αρκεί να μην είναι οι δικές του!
Φίλοι, αστοί, μικροαστοί της γενιάς της μεταπολίτευσης πενηντάρηδες και εξηντάρηδες οικογενειάρχες. Δεν μπορούμε ως γονείς να βλέπουμε τα παιδιά μας να κινδυνεύουν από την μπολσονάρια εκδοχή της δημοκρατίας. Δεν μπορούμε να βλέπουμε στην κοινωνία να σκηνοθετείται από τη Νέα Δημοκρατία το πραγματικό σίριαλ «La patrona»! Δεν μπορούμε να αγωνιούμε για τα παιδιά μας, πως θα μας έλθουν αν έλθουν μετά τις διαδηλώσεις. Εμείς πρέπει να ξανακατέβουμε στους δρόμους. Τα παιδιά μας έχουν να χάσουν πολλά. Εμείς σχεδόν τίποτα (μόνον τον καναπέ μας)! Και επειδή κάποιοι «φύλακες» της τάξης τολμούν και λένε ότι η δημοκρατία τους περιορίζει  στην εκτέλεση των «καθηκόντων»  τους, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους άλλα …
Ας υπενθυμίσουμε  ότι η βία της εξουσίας μπορεί να έχει και κοινοβουλευτικό μανδύα (βλ. μπανανίες λατινικής Αμερικής). Χρειάζεται λοιπόν πριν γίνουμε μπανανία, να υπενθυμίσουμε στους κρατούντες ότι:
Η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 120 παρ. 4) ορίζει: "Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία". 

Βασίλης Παππάς  - εκπαιδευτικός  - Καλαμπάκα Τρικάλων.





Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΡΙΖΑ: ΣΕ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΑΡΚΟΥΣΑΝ ΛΙΓΟΣΤΑ, ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΣΕ ΤΙΠΟΤΑ


Του Νίκου Χατζηγιαννάκη

Κλείνει σχεδόν ένας χρόνος απ’ τις τελευταίες εκλογές και την κυβερνητική αλλαγή. Ο στόχος επιστροφής των «νόμιμων ιδιοκτητών» της χώρας επιτεύχθηκε. Το αντισυριζα δηλητήριο στέρεψε πια, συνεπώς μπορούμε να συζητήσουμε μεταξύ μας ψυχραιμότερα σε απόσταση από τα γεγονότα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Σε αρκετούς αρκούσε:

  • Η έξοδος απ’ τα μνημόνια και το νοικοκύρεμα της οικονομίας.
  • Το κομπόδεμα 37 δις για ώρα ανάγκης και φτηνό δανεισμό, χωρίς το οποίο, η κρίση του κορονοϊού θα έριχνε την Ελλάδα στην άβυσσο.
  • Η μείωση της ανεργίας από 28% στο 17%
  • Η επάνοδος στην ανάπτυξη 2% μετά μια δεκαετία
  • Η ρύθμιση του δημόσιου χρέους που εξασφάλισε ένα διάδρομο ανάσας στη χώρα για τα επόμενα χρόνια.
  • Η αύξηση κατώτατου μισθού, η επαναφορά συλλογικών συμβάσεων και η προσπάθεια προστασίας των εργαζομένων
  • Η λύση του Μακεδονικού που μας ταλάνιζε δεκαετίες, χωρίς να λογαριάζεται το κομματικό κόστος
  • Η στήριξη των αδύναμων που περιόρισε την ανθρωπιστική καταστροφή και μείωσε αισθητά το συντελεστή φτώχειας, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.
  • Η προσπάθεια διευθέτησης των σχέσεων κράτους-εκκλησίας για αξιοποίηση της ανεκμετάλλευτης δημόσιας περιουσίας.
  • Η δημιουργία ενιαίου και βιώσιμου ασφαλιστικού συστήματος με μικροαδικίες που θα διορθώνονταν.
  • Η χρηστή και συνετή Διοίκηση χωρίς σπατάλες και υποψία σκανδάλων
  • Η ανθρωπιστική, ψύχραιμη και από μηδενική βάση διαχείριση του πρωτοφανούς προσφυγικού κύματος , κόντρα στις ακραίες, ξενοφοβικές φωνές
  • Το χτύπημα των πελατειακών σχέσεων και του ρουσφετιού
  • Η έμπρακτη υπεράσπιση Αρχών, οικουμενικών αξιών και ατομικών δικαιωμάτων
  • Η φωνή της λογικής και ειλικρίνειας, κόντρα στην υποκρισία, τη ψευτοηθική και τον πουριτανισμό
  • Η δικαιότερη μοιρασιά της πίτας
  • Η επιστροφή του χαμόγελου, της αισιοδοξίας και ηρεμίας σ’ ένα λαό που έφτασε στα όρια της εξαθλίωσης.
  • Η αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών σε μετωπική σύγκρουση με τους ολιγάρχες
  • Η απλότητα και αυθεντικότητα πολιτικών που δεν μετέτρεψαν την πολιτική σε επάγγελμα και επικοινωνιακό σόου
  • Ένας αυτόφωτος ηγέτης, χωρίς κληρονομικά δεκανίκια και μεγαλόσχημους υποστηρικτές
  • Η καθιέρωση της απλής αναλογικής για ισοτιμία της ψήφου και απόκτηση κουλτούρας συνεργασιών, ώστε να μην καταντά το κράτος τσιφλίκι και λάφυρο ανεξέλεγκτων μονοκομματικών κυβερνήσεων.
  • Μια κυβέρνηση που πολεμήθηκε αλύπητα από βολεμένους, λερωμένους, φανατικούς, ακραίους και πατριδοκάπηλους, απόδειξη πως βάδιζε στο σωστό δρόμο
  • Μια κυβέρνηση ουσίας κι όχι επικοινωνίας και προπαγάνδας που δεν ήξερε ούτε ήθελε να κρύβει λάθη και αδυναμίες.
Σε αρκετούς αρκούσαν και λιγοστά από αυτά, σε πολλούς δεν αρκούσε τίποτα. Ιδού και το παράδοξο του πράγματος. Όσοι μια ζωή ονειρεύονταν έφοδο στους ουρανούς, όσοι τα ήθελαν όλα, έκαναν αβαρίες και εκπτώσεις , εκτιμώντας τους κινδύνους, τους συσχετισμούς, τις παγίδες, τις κυκλωτικές κινήσεις, την πολεμική ατμόσφαιρα, την άνιση μάχη που δινόταν. Κι όσοι μια ζωή κατάπιναν πολλά, ξάφνου τα ζητούσαν όλα, ούτε μύγα στο σπαθί τους.

Αλήθεια, τι στο καλό ήθελαν από μια κυβέρνηση χωρίς βαρίδια και ένοχο παρελθόν, πολιορκημένη από κάθε λογής αντιπάλους; Ποτέ δεν τόλμησαν να το ξεστομίσουν φωναχτά.

Μόνο απαιτήσεις, κριτική, κραυγές, υστερία, θυμός, άρνηση, μιζέρια και τουφεκιές στον αέρα.

Πολλοί και αντιφατικοί οι πόθοι του ετερόκλητου αυτού πλήθους, ομολογημένοι και μη. Αρκετοί ήθελαν σε 4 χρόνια και με μνημόνια πάνω στο κεφάλι τους να τους γυρίσουν πίσω στην παλιά τους καλοπέραση, κι αν ήταν με δανεικά, σκασίλα τους μεγάλη.

Ήθελαν να ξαναζήσουν μέσα στις σαπουνόφουσκες που διέλυσε ο πάταγος της πτώσης τους.

Ήθελαν να μη ξεκόψουν από γνωστές κακές συνήθειες, ρουσφέτια, κομματάρχες, διαπλοκή, επέλαση στο κράτος και τα συναφή. Ξέρετε και τι άλλο ήθελαν ακόμα πιο σατανικό; Να τους βγάλουν μισοπεθαμένους από το πηγάδι και, παίρνοντας ανάσες, να τραβήξουν πίσω στις παλιές τους αγάπες. Κάπως έτσι δεν έγιναν τα πράγματα;

Δεν ήταν λίγοι κι αυτοί που, θολωμένοι από τη φτωχοποίηση που προηγήθηκε, δεν ήξεραν τι έφταιξε και τι θέλουν, απλά γαντζώθηκαν στις ντουντούκες της τηλεόρασης που έσερνε αντισύριζα χορό, δεν ήθελε και πολύ να ταυτιστούν μαζί τους.

Από κοντά και οι ασυμβίβαστοι που αποζητούσαν την τελική σύγκρουση, ν’ αποτινάξουν τα δεσμά του ευρωπαϊκού ιερατείου. Με ποια κότσια, με ποιο λαό, με ποιους συμμάχους, σε ποιο περιβάλλον, με ποιο κόστος, ψιλά γράμματα όλα αυτά. Αγνοί μου πατριώτες , θα σας κρεμούσαν ανάποδα τα στίφη των αγανακτισμένων, μόλις έπεφτε λόρδα, και σεις ακόμα θα μουντζώνατε τον εαυτό σας για το ατιμόνευτο θυμικό σας

Όσο για εκείνους που δεν πήγαν να ψηφίσουν για ένα γαμώτο, δεν έκαναν δα και καμιά παλληκαριά. Ίσα ίσα έκαναν τζάμπα «μάγκα» τον Μητσοτάκη, αυγατίζοντας το ποσοστό του από 23% σε 40%. Τον ψηφίσαν με χέρια και πόδια, μάλλον δεν το κατάλαβαν. Κάτι παραπάνω ξέρει το «σύστημα», αναπαράγοντας το εύπεπτο στερεότυπο πως «όλοι το ίδιο είναι» και «δεν αλλάζει τίποτα». Αυτοκαταργήθηκαν σαν πολίτες, ποιον να κρίνουν τώρα και με ποιο δικαίωμα;

Λέγεται πως οι Έλληνες είναι λαός συναισθηματικός που ξεχνά εύκολα και συγχωρεί. Μάλλον έτσι είναι. Μόνο που στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ φέρθηκε με ανεξήγητη αυστηρότητα και αχαριστία απέναντι σ’ αυτούς που τουλάχιστον δεν ευθύνονται για τις διαχρονικές παθογένειες του πολιτικού συστήματος, του κράτους και της κοινωνίας. Είναι ο ίδιος λαός που 40 χρόνια, χωρίς δεύτερη σκέψη, χάριζε απλόχερα τη ψήφο του σε δύο κόμματα που στο τέλος τον «φιλοδώρησαν» με μια καραμπινάτη χρεοκοπία.

Δυστυχώς το αντισύριζα κύμα συμπαρέσυρε και αθώα λαϊκά και μεσαία στρώματα με συμφέροντα αντίθετα προς την πολιτική της Δεξιάς. Οι πολίτες αυτοί θα μπορούσαν να εμπιστευτούν το ΣΥΡΙΖΑ μια δεύτερη τετραετία για να ξεδιπλώσει ανεμπόδιστα το φιλολαϊκό και εκσυγχρονιστικό του πρόγραμμα, χωρίς τη μέγγενη των μνημονίων και χωρίς να ρισκάρουν τίποτα. Δεν το έπραξαν. Δικές τους οι αποφάσεις, ολοδικές τους και οι συνέπειες.

Παρόλα αυτά, ποτέ δεν είναι αργά όλοι να το ξανασκεφτούμε.
Η ιστορία κύκλους κάνει, η ζωή δεν σταματά, κι ας την σταμπάρουν οι επιλογές μας.

Τώρα έχουμε απλωμένο τον τραχανά του «επιτελικού κράτους» των «αρίστων», μπορούμε να κρίνουμε και να συγκρίνουμε με καθαρότερο μυαλό και τα μάτια κλειστά στον εικονικό κόσμο που μας σερβίρεται.

Με οδηγό τη γνώση και αναζήτηση της αλήθειας, κόντρα στην πρωτοφανή για δημοκρατία πλύση εγκεφάλου που μας γίνεται. Και παίρνοντας γρήγορα αποφάσεις, προτού η βλάβη γίνει ανήκεστη.



*το σκίτσο είναι του Πέτρου Ζερβού από την Εφημερίδα των Συντακτών

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2020

Τα fake news καταλύουν την ελευθερία του Τύπου – χειρότερα και από την λογοκρισία




του Γιώργου Παπασπυρόπουλου
Η ιστορία γράφεται και θα γράφεται αενάως – γράφεται από τους νικητές, σβήνεται από τους εξεγερμένους...
Στην εποχή μας, εποχή κυριαρχίας του διαδικτύου στην ενημέρωση ο έλεγχος της ελευθερίας του Τύπου είναι το μεγάλο άγχος των συστημικών ελίτ. Η εξέγερση που συμβαίνει τώρα στην Αμερική, οφείλεται στο ελεύθερο διαδίκτυο και τις ψηφιακές αποδείξεις της αστυνομικής βαρβαρότητας και του ρατσιστικού φόνου του αθώου πολίτη. Χωρίς αυτά η είδηση θα ήταν “μεθυσμένος μαύρος πεθαίνει από ατύχημα στην προσπάθειά του να αποδράσει”...

Αλλά το διαδίκτυο δεν επεβλήθη σε μια μέρα. Ξεκίνησε σαν παράπλευρη ωφέλεια στρατιωτικών ερευνών και αναπτύχθηκε ανεξέλεγκτα. Το διαδίκτυο γρήγορα ξεπέρασε σε αναγνωσιμότητα τα έντυπα Μέσα και λίγο μετά και σε παρακολούθηση τα τηλεοπτικά Μέσα. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα παραδοσιακά ΜΜΕ, μια πραγματική δημοκρατική επανάσταση χάρη στην τεχνολογία. Είναι ταχύτατο, μεταδίδει γεγονότα σε πραγματικό χρόνο και απευθείας μετάδοση, είναι πολυπρισματικό, εύκολο σε διασταυρώσεις και αντιπαραθέσεις στοιχείων και σε προσωπική έρευνα εγκυρότητας της προσφερόμενης ενημέρωσης. Έτσι έχει μπει πια στην ζωή μας ως αυτονόητη δραστηριότητα: δεν λέμε πια, πχ “το διάβασα στην Καθημερινή” λέμε το είδα στο site της Καθημερινής. Ή ρωτάμε ο ένας την άλλη: “το γκούγκλισες;”

Η εγκυρότητα των τυπωμένων Μέσων άντεξε πολύ περισσότερο από εκείνη των τηλεοπτικών που μετά την μετάδοση του ιού του μπερλουσκονισμού, έγιναν αγνώριστα. Η εγκυρότητα των τυπωμένων Μέσων κατέρρευσε στον τόπο μας την εποχή της φθοράς και παρακμής της “αλλαγής” όταν οι εφημερίδες άρχισαν να γίνονται ευτελείς και κατευθυνόμενες με την εισβολή στην κοινωνική ζωή της διαφθοράς αμερικανοϊταλικού τύπου που εξέφραζαν ο Κοσκωτάς και ο Κουτσόγιωργας. Η έγκριτη Καθημερινή που διαβαζόταν για τις ειδήσεις και τις αναλύσεις και από αριστερούς, εξέπεσε τότε της εγκυρότητας και δεν ξανασυνήλθε ποτέ όσες προσπάθειες και αν έγιναν. Σήμερα βρίσκεται στα έγκατα του μισοβυθισμένου Noor One και αναπνέει με καλάμι...

Ο αυριανισμός από την άλλη πλευρά ήταν η κεντρική πολιτιστική έκφραση της παρακμής των “σοσιαλιστικών” ιδεών του κυρίαρχου τότε ΠΑΣΟΚ που έμπαζε νερά από παντού ως φορέας του βλαχομπαρόκ εκσυγχρονισμού της ευμάρειας και κατανάλωσης με δανεικά και όχι παραγωγή.

Η εμφάνιση του διαδικτύου έφερε αίφνης έναν αέρα ελευθερίας στην καταρρακωμένη ενημέρωση. Ακολούθησαν μερικά χρόνια προετοιμασίας όπου το διαδίκτυο φόρτωνε data πληροφοριών σε όλα τα επίπεδα, από αρχεία ηλεκτρονικών δημοσιεύσεων που πλέον χρησιμοποιούσαν οι πάντες από εφημερίδες έως ερευνητικά ιδρύματα, αστυνομικές υπηρεσίες, κυβερνήσεις, πανεπιστήμια, θρησκευτικά δόγματα, γεωγραφικοί οργανισμοί και κάθε είδους συλλογικότητες και κινήματα, έως δημοσιεύσεις των πρώτων ερασιτεχνών της δημοσιογραφίας με την εμφάνις των προσωπικών blogs. Και από ένα σημείο και μετά, έφτασε στο σημείο όπου κάθε χρήστης του διαδικτύου συνειδητοποιεί ότι ,μπορεί να βρει εκεί οτιδήποτε ψάχνει.

Εκεί δημιουργείται και το έλλειμμα στον έλεγχο της πληροφόρησης από τα μονοπωλιακά ιδιωτικά συγκροτήματα του Τύπου με τις θηριώδεις επενδύσεις στην ασφυξία της ενημέρωσης. 

Πως να ελέγξεις την πραγματικότητα με βάση τις δικές σου προτεραιότητες και το κατάλληλα επιλεγμένο περιεχόμενο όταν άλλες διαθέσιμες πηγές και κανάλια ανεξάρτητης πληροφόρησης θα σε διαψεύσουν; Πως να προστατέψεις το status του μεγαλοδημοσιογράφου σου, εκπροσώπου του εικονικού σου κόσμου όταν ένας νεαρός ή μια μαθήτρια με ταλέντο μπορούν να δημοσιοποιήσουν απευθείας στο κοινό την τεκμηριωμένη άποψή τους και να τρολάρουν τον “μεγάλο”;
Για ένα διάστημα, τα έντυπα μέσα προσπάθησαν σπασμωδικά με τα διαδικτυακά τους site να δεσμεύσουν την εγκυρότητα της πληροφόρησης στην πλευρά τους αλλά βρήκαν γρήγορα τόσο ισχυρή αμφισβήτηση από τα blogs που συχνά λειτουργούσαν άνεργοι πρώην δημοσιογράφοι τους, που απέτυχαν στην προσπάθειά τους. Έτσι προσκολλήθηκαν υποχρεωτικά στην μοναδική τους ελπίδα: ένα συντριπτικά μεγάλο και πυκνό δίκτυο από site, τηλεοπτικά κανάλια και έντυπα συνδεδεμένα με κοινή ιδιοκτησία που να δημιουργούν μια καταιγίδα από αναδημοσιεύσεις της ίδιας πληροφορίας και να σκεπάζουν τον ουρανό όπως τα βέλη των Περσών στην μάχη των Θερμοπυλών. Το σκοτάδι στην πληροφόρηση έρχεται πιο εύκολα με την υπερπροσφορά του ιδίου προϊόντος. Και με την πιεστική λογική της διαφήμισης – “λέγε, λέγε στο τέλος κάτι θα μείνει”. Κοινώς πλύση εγκεφάλου με την επανάληψη της ίδιας πληροφορίας σε όποια πηγή κι αν κοιτάξει κανείς...

Οι εκστρατείες και συχνά εικονικές μάχες των ομίλων για την ιδιοκτησία πολλών μέσων ταυτόχρονα αυτό το νόημα είχαν. Γιατί η διαπλοκή πολιτικής και δημοσιογραφίας στην εποχή της πληροφορίας για τον έλεγχό της, έχει τεκμηριωμένα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο έλεγχος της ελευθερίας του Τύπου είναι το άλφα και το ωμέγα του ελέγχου της κοινωνίας και βέβαια του ελέγχου των αποτελεσμάτων των εκλογών. Και χρειάζονται οι οικονομικές ελίτ τα Μέσα, όλα όμως τα Μέσα, μικρά και μεγάλα, αποτυχημένα και υποσχόμενα, για να εκλέγουν την κυβέρνηση “της καρδιάς τους” ή να περνούν εύκολα οι νόμοι που έχουν ανάγκη για την αναπαραγωγή της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητάς τους.

Φτάνουμε στο τελευταίο στάδιο αυτής της διελκυστίνδας. Βλέπετε η υπερπροσφορά της είδησης από κάθε δυνατή πηγή δεν αρκεί για τον έλεγχο της πληροφόρησης – είναι μόνο η μια πλευρά του ελέγχου. Ή άλλη είναι το περιεχόμενο αυτής της συντονισμένης υπερπροσφοράς.

Τι να την κάνεις την υπερπροσφορά αν η πραγματικότητα διαμαρτύρεται...


Η άλλη λοιπόν πλευρά του ελέγχου είναι ο έλεγχος της ίδιας της πραγματικότητας που μεταφέρει η είδηση. Η αλλαγή της, το φτιασίδωμά της, η διαστροφή της. Το πέρασμά της από την κλίνη του Προκρούστη. Όχι μόνο για να λογοκριθεί, όπως γινόταν παλιότερα. Δεν αρκεί πια να μην ειπωθεί η αλήθεια. Πρέπει η αλήθεια να αλλάξει! Να γίνει απόλυτη και αδιαπέραστη η άλλη αλήθεια, η δική τους. Ο γκαιμπελισμός να γίνει απόλυτος άρχων στην παραγωγή ειδήσεων αλλά και πληροφορίας – ακόμη και για το παρελθόν, την ιστορία. Κανείς και καμία να μην αμφιβάλλουν για ότι λένε τα ΜΜΕ για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Κι εδώ έρχεται το γενικευμένο fake, όχι το fake σαν στιγμή αλλά σαν αιωνιότητα
Το fake σαν η απόλυτη αλήθεια, το fake σαν η επίσημη ιστορία, η επίσημη ειδησεογραφία, σαν η πολιτικά ορθή καθημερινότητα που ζούμε.

Τα fake news κάποτε ήταν φήμες που αύξαναν την κυκλοφορία λαϊκών εντύπων, κυρίως κουτσομπολιά με μεγάλη δόση υπερβολής ή φαντασίας. Οι “πιπεράτες” ειδήσεις. Η πληροφόρηση από επίσημα χείλη είχε κύρος, τα πραγματικά γεγονότα, οι ειδήσεις στα σοβαρά έντυπα υπογράφονταν είτε από τον εκδότη είτε από δημοσιογράφο διάσημο και γνωστό για την εγκυρότητά του, και εντελώς σπάνια ήταν fake. 
Η δημοσιογραφία ανέβαινε με την εγκυρότητα και κατακρημνιζόταν με το fake. 
Ο δημοσιογράφος έχανε τη θέση του και το έντυπο την κυκλοφορία του.

Σήμερα η κατάσταση είναι αντεστραμμένη: ο δημοσιογράφος χάνει τη θέση του όταν κάνει τη δουλειά του.
Όταν δεν αλλοιώνει την είδηση, όταν δεν έχει επιδόσεις στη διασπορά fake news, ή στην επινόηση fake ειδήσεων που αποσκοπούν στην δολοφονία χαρακτήρα του αντιπάλου. Γιατί τότε δεν τον χρειάζονται. Την κυκλοφορία των εντύπων ανεβάζει ο λαϊκισμός, ο εθνολαϊκισμός, οι φήμες και η παραποιημένες ειδήσεις. Καμία εγκυρότητα δεν χρειάζεται. Το σοβαρό κοινό θα ψάξει στο διαδίκτυο την αλήθεια. Τις εφημερίδες και τα κανάλια των ομίλων παρακολουθεί πλέον ένα άλλο κοινό. Το εθισμένο στην “διασκέδαση μέχρι θανάτου”. 
Το κοινό που κοιμάται χωρίς αντίσταση τον ύπνο της ανάθεσης, τα συναισθήματα του φθόνου, που διψά για κουτσομπολιό και στοχοποίηση του “άλλου”, ειδικά του παραταξιακού αντιπάλου ή του “ξένου”, ότι και αν σημαίνει αυτό. 
Αυτό το κοινό μόνο, ελέγχεται από την παραπληροφόρηση. Είναι κυρίως μεγάλης ηλικίας και στατιστικά αντιστοιχεί αρκετά με το προφίλ των ψηφοφόρων της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ. Πρόκειται για όλους και όλες αυτές που δεν αναζητούν πληροφόρηση αλλά “χαζεύουν τηλεόραση” – γιατί εφημερίδες δεν αγοράζει σχεδόν κανείς πλέον...

Ο έλεγχος της διαφήμισης από την πολυιδιοκτησία μέσων, είναι ο άλλος άξονας της επικράτησης της παραπληροφόρησης. Μοιράζεται “φιλικά” και αποκλειστικά ανάμεσα σε πέντε ομίλους. Σπάνια ένας όμιλος θα τα βάλει με έναν άλλο της ίδιας πολιτικής απόχρωσης – κι αν αυτό συμβεί θα είναι για λίγο και για δευτερεύοντα θέματα επιρροής όπως στο επαγγελαμτικό ποδόσφαιρο, άλλο προνομιακό κλάδο ελέγχου του πληθυσμού.

Ο έλεγχος της ενημέρωσης λοιπόν δεν γίνεται πια με την επίκληση της εγκυρότητας στην απόδοση της πραγματικότητας αλλά με την επιτυχή “αλλαγή της πραγματικότητας”. Τα fake news είναι μια τραγική ανάγκη ενός συστήματος που κρύβεται και κρύβει τις πομπές του. Ενός συστήματος χρεοκοπημένου από την εποχή των μνημονίων στην συνείδηση του πολίτη, όταν αποκαλύφθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ο ρόλος των συστημικών ΜΜΕ στην επιβολή των καταστροφικών πολιτικών των πολιτικών της χρεοκοπίας αλλά και η ανάμειξή τους στις πολιτικές και τα οικονομικά σκάνδαλα που έφεραν την χρεοκοπία. Πλέον το γενικό κοινό, μόνο αν πιστέψει ότι η είδηση είναι “πραγματική” θα την υιοθετήσει. Και όχι επειδή την μεταδίδει ο Χατζηνικολάου ή η Ακριβοπούλου (που “είναι” της ΝΔ ή του ΣΥΡΙΖΑ) αλλά μόνο και επειδή την αναπαράγει όλο το πυκνό πλέγμα των fake news και δεν βλέπει πουθενά μια αμφισβήτηση.

Ο έλεγχος της αμφισβήτησης του μονοπωλίου


Για να ελεγχθεί η πληροφόρηση δεν μπορούν να υπάρχουν ισχυρές ελεύθερες φωνές
Αυτές πρέπει να εξοντωθούν. 
Η πυκνότητα του πλέγματος πρέπει να είναι σχεδόν αδιαπέραστη για να γίνει πιστευτό ένα fake news όσο εμπνευσμένο και αν είναι. 
Έτσι η στέρηση των εσόδων από διαφήμιση σε αντίπαλες εφημερίδες με καλή κυκλοφορία είναι το μέσον που χρησιμοποιεί η διαπλοκή της ΝΔ για να μπαλώσει τις τρύπες στην προπαγάνδα της. Για να μην ανακόπτεται η ταχύτητα διάδοσης των fake news της. 
Δεν το κάνει από εμπάθεια για τον μικρό ανεξάρτητο εκδότη, δεν είναι ότι έχει προσωπικά μαζί του κάποιο στέλεχος της κυβέρνησης. Απλά, έτσι λειτουργεί το σύστημα – χωρίς αμφισβητήσεις να διατρέχουν το ακόμη ελεύθερο διαδίκτυο. Χωρίς πολλές φωνές να αντιδρούν. Κι αν σε πείσμα των ομίλων επιβιώσουν μερικές φωνλες, η προπαγάνδα τις επιτίθεται με στόχο την δολοφονία χαρακτήρα για να τις καταστήσει γραφικές ή έστω ύποπτα επαρκείς – ο Πολάκης που καπνίζει, ο Βαξεβάνης που είναι αυριανιστής, ο Παπαδημούλης που επενδύει, η Αχτσιόγλου που φοράει μίνι...

Παρακολουθήσαμε τον τελευταίο καιρό με προσοχή πόσο συστηματικά επίμονος είναι ο μηχανισμός των fake. Πόσο πληθωρικός στις αναδημοσιεύσεις και προγραμματισμένος σε διάρκεια. Παρακολουθήσαμε τα κείμενα δολοφονίας χαρακτήρων να είναι πανομοιότυπα σε πολύ διαφορετικά κατά τα άλλα, έντυπα και sites. Είδαμε το κοινό κέντρο διανομής και τους ρολίστες σε κάθε “δολοφονία”. Τα επιλεγμένα στελέχη απ΄όπου ξεκινούν τα fake και πως διαδίδονται στην αλυσίδα του μηχανισμού αναπαραγωγής. Μπήκαμε στην θέση των δημόσια προπηλακισμένων και νοιώσαμε την δικτατορία της πληροφόρησης και το παγερό άγγιγμα της δολοφονίας χαρακτήρα. Το καθημερινό bullying από εντεταλμένους δημοσιογράφους κλητήρες.

Η κατάλυση της ελευθερίας του Τύπου έχει συντελεσθεί από την Δεξιά των Fake. Όχι τώρα αλλά από την εποχή των νέων αδειών στους καναλάρχες όπου οι όμιλοι άλλαξαν πολιτική και αποφάσισαν να αρχίσουν να πληρώνουν και για τις άδειες αφού μπορούσαν πια να νομιμοποιήσουν την παραπληροφόρηση. Η κυριαρχία τους βέβαια βρίσκεται σε διαρκή αμφισβήτηση και οι ίδιοι σε διαρκή αγωνία όσο υπάρχει το ελεύθερο διαδίκτυο. 
Γι αυτό και συνεχίζουν καθημερινά να διώκουν απολύουν δημοσιογράφους που λένε κάτι διαφορετικό ή να πνίγουν Μέσα στερώντας τους τα διαφημιστικά έσοδα.
Και θα αντέξουν μέχρι οι νησίδες ελευθερίας να μπορέσουν να αξιοποιήσουν το διαδίκτυο με τρόπο ώστε να καθαρίσουν μεγάλοι διάδρομοι προς την αλήθεια. Και σε αυτό χρειάζεται η ενσυναίσθηση των προοδευτικών εργατών του Τύπου, επαγγελματιών ή μη: να μην ακολουθήσουν τον πειρασμό της ευκολίας του “οφθαλμόν αντί οφθαλμού” δλδ “fake αντί fake”. Να μην γίνουν αριστεροί αυριανιστές γιατί ο σκοπός δεν αγιάζει τα Μέσα. Να μην παρασυρθούν από άσπονδους φίλους παλαιοπασοκικής νοοτροπίας.

Τα Μέσα της αριστεράς πρέπει να γίνουν και να μείνουν συνεταιριστικά, ανοιχτά, έγκυρα, μη κομματικά. Να στηρίζουν την αλλαγή όταν συμβαίνει αλλά και να ελέγχουν την εξουσία, μικρή μεγάλη, δεξιά ή αριστερή, όπως δεν έκαναν πάντα με επιτυχία στην τετραετή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Να υπερβούν την γοητεία του εντυπωσιασμού και να ελέγχουν τεκμηριωμένα την εξουσία, την ίδια την αντιπολίτευση, τα στελέχη τους αλλά και τις συλλογικές πρακτικές κοινωνικών ομάδων και συντεχνιών επαγγελματικού ή τοπικιστικού χαρακτήρα με εξίσου αντικειμενικό τρόπο.

Η ελευθερία του Τύπου περνά μέσα από την στοχευμένη καταπολέμηση των fake news. 

Η κοινωνία του θεάματος έχει ναρκώσει αρκετό μεγάλο μέρος του κοινού και πολλούς πολίτες εξαντλημένους από τις απανωτές οικονομικές κρίσεις. 

Έχει εξαγοράσει και διορίσει στην υπηρεσία της μεγάλο μέρος των δημοσιογράφων και έχει διαφθείρει πολλούς πολιτικούς, όχι μόνο της δεξιάς παράταξης. 

Όλο αυτό το πλέγμα της μηντιακής δικτατορίας στηρίζεται στην αποσιώπηση της αλήθειας, στην παραπληροφόρηση, στην απειλή δολοφονίας χαρακτήρα ή οικονομικής δολοφονίας, και σκεπάζεται από ένα γενικευμένο fake στην οικονομία, την παιδεία, το εθνικό ζήτημα και στον πολιτισμό. 

Μπορεί να αφαιρεθεί το κάλυμμα των fake news πάνω από την ζέουσα πραγματικότητα; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για την κοινωνική προοδευτική συμμαχία.


Ανεμογεννήτριες στον Ασπροπόταμο...


Η σιωπή των "αμνών"
ή η εκκωφαντική σιωπή βουλευτών, αυτοδιοικητικών, περιφερειακών συμβούλων κά!
του Βασίλη Παππά
Επιτέλους η ανάπτυξη έρχεται στον Ασπροπόταμο. Εκεί που βρίσκονται δάση, εκεί που πηγάζουν ποτάμια, εκεί που υπάρχουν «απάτητες» κορφές, εκεί που οι μάστορες ένωσαν με τα τοξωτά γεφύρια τις κοίτες των χειμάρρων, εκεί που η πέτρα σμιλεύτηκε με το καλέμι του πρωτομάστορα, εκεί που τα αιωνόβια πλατάνια στέκουν αγέρωχα, εκεί που ο παππούς συναντά τον εγγονό στην αρχέγονη γη, εκεί που τα αρχοντικά του παρελθόντος αφήνουν ακόμη το αποτύπωμά τους στις νέες γενιές, εκεί έρχεται η «ανάπτυξη»!
 Οι αμνήμονες «άρχοντες» του τόπου πιστεύουν ότι με τη λήθη θα ξεχαστούν οι υπογραφές τους? Ας τους θυμίσουμε λοιπόν τι υπέγραφαν στο παρελθόν σταχυολογώντας από κείμενα της Περιφέρειας, των Δήμων Μετεώρων, Πύλης, Τρικάλων,  του ΚΕΝΑΚΑΠ.
Ειδικοί στόχοι του προγράμματος LEADER (Ι): «είναι  η ενίσχυση του
εναλλακτικού τουρισμού. Αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε με τη σύνδεση των Μετεώρων και του ορεινού όγκου του Ασπροποτάμου με τον άξονα Πύλης- Περτουλίου, δημιουργώντας έτσι το τετράπολο Μετέωρα –Ασπροπόταμος- Περτούλι- Πύλη».

Ανεμογεννήτριες λοιπόν στην Πολυθέα (Ασπροποτάμου), στην Τριανή (Ασπροποτάμου), στο Δίκορφο (Ασπροποτάμου), στη Τραμπάλα (Καστανιάς), στη Νεράϊδα (Καλαμπάκας).
Και συνεχίζει το LEADER (I): «Η αξιοποίηση της τοπικής γεωργικής και δασικής παραγωγής, …στόχος σημαντικός γιατί θα ενισχύονταν μονάδες που θα διαφοροποιούσαν το κατεστημένο παραγωγικό μοντέλο της περιοχής αξιοποιώντας με νέο ≪έξυπνο≫  τρόπο τους τοπικούς πόρους». 
Αλήθεια αυτοί είναι οι «έξυπνοι» τρόποι που υπέγραψαν οι τότε παράγοντες που τώρα ξέχασαν την υπογραφή τους?


Ειδικοί στόχοι του LEADER (II): «Η αξιοποίηση της τοπικής γεωργικής και δασικής παραγωγής, μέσω της ενίσχυσης των βιοτεχνικών και μεταποιητικών μονάδων, που απέβλεπε:
  • Στην αξιοποίηση της τοπικής παραγωγής με νέους τρόπους
  • Στην παραγωγή ποιοτικών τοπικών παραδοσιακών προϊόντων …
  • Στη διατήρηση της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς και η βελτίωση του περιβάλλοντος και του περιβάλλοντος χώρου με κύριες κατευθύνσεις: Την αποκατάσταση και αξιοποίηση του τοπίου περιοχών <<ιδιαίτερουφυσικού κάλλους>>. Την αποκατάσταση και συντήρηση των μνημείων της πολιτιστικής κληρονομιάς».


Με τις γιγάντιες ανεμογεννήτριες θα γίνουν όλα αυτά? Στην Τριγία (Ασπροποτάμου), στον Κέδρο (Ασπροποτάμου) , στο Χιόλι (Καστανιάς), στο Κοκόσι (Καστανιάς), στον Καλόγηρο (Καλαμπάκας), στη Μεγάλη Καψάλα (Ασπροποτάμου), στον Καλτσά (Κλεινοβού)?


Και έπεται συνέχεια. Κοινοτική πρωτοβουλία LEADER plus. Δύο οι γενικοί αναπτυξιακοί στόχοι του προγράμματος: «1) Την ολοκληρωμένη, υψηλής ποιότητας, αειφόρο ανάπτυξη της υπαίθρου μέσω, πιλοτικών εφαρμογών. 2) Την ενίσχυση της προσπάθειας για άρση της απομόνωσης των περιοχών σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής».

Αυτοί οι στόχοι υπάρχει περίπτωση να υλοποιηθούν με την καταστροφή των δασών και τη διάνοιξη τεράστιων δρόμων για να περάσουν τα οικοδομικά μηχανήματα σε υψόμετρο 1500 μέτρων, την αποψίλωση και αποσάθρωση των εδαφών με τις χιλιάδες κυβικών μπετόν, που θα «φυτευτούν» για τις βάσεις των ανεμογεννητριών, με τις τομές ως σαλίγκαρου των πλαγιών για να καλυφθούν οι μεγάλες κλίσεις στις πλαγιές και  την κυριολεκτική ισοπέδωση των κορυφογραμμών?

Οι  11 νέες ξενοδοχειακές  μονάδες, 102 δωματίων - 222 κλινών, καθώς και οι παλαιότερες 13, δυναμικότητας 125 δωματίων και 337 κλινών τι θα προσφέρουν στον φυσιολάτρη επισκέπτη της περιοχής? Το θρόισμα των πτερυγίων των ανεμογεννητριών ή το θρόισμα των ελάτων και το κελάρυσμα  του Ασπροπόταμου? Και φέρελπι νέε πολιτευτή με αρχοντικό στην περιοχή, στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος αλήθεια πως θα διαφημίζεις το αρχοντικό του παππού σου?  

Τον Μπάτη (Κλεινοβού-Αιθήκων), τις Αλατιάρες (Πύλης), την Τσούμα (Αιθήκων-Κλεινοβού), το Ξεροβούνι (Πύλης), το Αυγό (Πινδέων-Αιθήκων), τη Σίφυλα (Αιθήκων) κά, κά….


Εκεί βέβαια που οι υπογράφοντες «ξέχασαν» είναι οι Δημοτικοί άρχοντες (πρώην και νυν) Τρικάλων – Μετεώρων - Πύλης, οι Πρόεδροι και Διευθυντές Τραπεζών, οι Πρόεδροι Συνεταιρισμών, οι Διευθυντές γεωργικών και δασικών δομών, το Επιμελητήριο Τρικάλων, το Εργατικό Κέντρο Καλαμπάκας κά. οι οποίοι ενέκριναν τους στρατηγικούς στόχους του ΚΕΝ.Α.ΚΑΠ. Α.Ε. μεταξύ των οποίων βλ. ΜΕΤΡΟ 1.4, αποσκοπούν : «στην αναβάθμιση των φυσικών οικοσυστημάτων και των περιοχών οικολογικού ενδιαφέροντος (δάση, περιοχές φυσικού κάλλους, τοπία, δρυμοί κλπ) στα πλαίσια ορθολογικής διαχείρισής τους, με βάση τις αρχές της αειφορικής ανάπτυξης, …,  με προτεραιότητα αυτών που ήταν ενταγμένα στο δίκτυο NATURA 2000, και γενικότερα των περιοχών οι οποίες λόγω οικολογικού ενδιαφέροντος (π.χ. δρυμοί, φαράγγια) απαιτούσαν την εφαρμογή ειδικών παρεμβάσεων προστασίας και διαχείρισης».

Στην Τσούμα (Αιθήκων-Κλεινοβού), στο Κόκκινο (Καστανιάς-Μαλακασίου),  στον Κυνηγό (Ασπροποτάμου-Καστανιάς), στου Θανασάκη (Καλαμπάκας) , στη Πέτρα – Μέλισσα (Μαλακασίου-Καλαμπάκας), …

 Αλήθεια η σιωπή των αρχόντων για τις δεκάδες ανεμογεννήτριες που θα ισοπεδώσουν την ορεινή Πίνδου (με ποιο δικαίωμα νυν, αλλά και πρώην, ακούς κύριε Σταθάκη?) σε τι συνίσταται? Είναι τσιφλίκι τους η πατρώα γη για να την παραδώσουν σε κάθε «επενδυτή» για είκοσι χρόνια, ώστε να χαριεντίζεται μετά καλλιπύγων καλλονών στη Μύκονο? (βλέπε energa)? 

 Εμείς θέλουμε να περπατάμε και να βλέπουμε καστανιές και όχι στύλους, να βλέπουμε γυπαετούς και όχι πτερύγια, να ακούμε το λύκο και όχι τους «λύκους» του κέρδους στις μπετονιέρες, να περπατούμε σε μονοπάτια, να ακούμε τον Ασπροπόταμο. 

Διότι όπως μου διηγήθηκαν και ντόπιοι της περιοχής (μέτοικος γαρ), όταν θυμώνει ο Ασπροπόταμος  συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα του!  

Σημ. Για το ενεργειακό αποτύπωμα – κέρδος θα υπάρξει λεπτομερής αναφορά. Οι ηθελημένα αγράμματοι ας γνωρίζουν – πιθανόν να το γνωρίζουν αλλά το αποσιωπούν – αυτό που γνωρίζει ένας δευτεροετής φοιτητής μηχανολόγος  ηλεκτρολόγος. Για τη σταθερότητα ενός δικτύου παραγωγής και διανομής ηλεκτρικού ρεύματος το 30 % της ενέργειας χρειάζεται να παράγεται από θερμικά εργοστάσια. Έχει σχέση με την αποταμίευση της παραγόμενης ενέργειας και τους νόμους της θερμοδυναμικής.    Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. 


Βασίλης Παππάς  - εκπαιδευτικός (φυσικός) 



Σχόλια