Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Κινητοποίηση άλλου τύπου: Συνεννόηση και νέες συλλογικότητες για να γίνει δυνατή η υπέρβαση της κρίσης


της Ελίζας Παπαδάκη*

Πυρετωδώς ετοιµάζεται αυτές τις µέρες το "µεσοπρόθεσµο πλαίσιο δηµοσιονοµικής στρατηγικής".
Και είναι κρίµα που ένα τόσο χρήσιµο εργαλείο πρωτοδοκιµάζεται στη χώρα µας στις τωρινές, αφόρητα πιεστικές συνθήκες: αντί να αποτελέσει έναυσµα για µια αναγκαία δηµόσια συζήτηση προτεραιοτήτων (ποια δηµόσια αγαθά θέλουµε να αναπτύξουµε τα επόµενα τέσσερα χρόνια 2012-15, πόσο κοστίζουν, µε ποιους πόρους θα τα χρηµατοδοτήσουµε, µε πρόσθετους φόρους που θα πληρώσουν ποιοι, ή µήπως από εξοικονοµήσεις, και πάλι, σε ποιους τοµείς, πότε θα ελέγξουµε την απόδοση κάθε δαπάνης ως προς τον σκοπό της;), υπακούει στο ένα, αµείλικτο ερώτηµα: "πώς θα αποφύγουµε τη χρεοκοπία;"


Από πού ευχερέστερα, εποµένως, µπορούν να κοπούν δαπάνες, ερώτηµα που δεν συµπίπτει υποχρεωτικά µε το ποιες περικοπές θα εξυπηρετούσαν καλύτερα το συνολικό κοινωνικό συµφέρον.
 


Φάνηκε να µην έχουµε καν χρόνο για να ορίσουµε το γενικό συµφέρον όλης της κοινωνίας στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βρεθήκαµε.
Ετσι, από τη µια, οι περικοπές υπαγορεύονται από τεχνικές προδιαγραφές ειδικευµένων διεθνών ή ευρωπαϊκών γραφειοκρατιών, όπως τις εισάγει η τρόικα, που δεν είναι βέβαιο ότι ανταποκρίνονται πάντα στις εδώ πραγµατικότητες.
Από την άλλη, βλέπουµε, έναν χρόνο τώρα, πώς παρεµβάλλονται και πώς σταθµίζονται, ανάλογα µε την ισχύ τους, οι οργανωµένες αντιστάσεις επιµέρους συµφερόντων. Παραδείγµατα δεν λείπουν, από τις εξαιρέσεις του Ασφαλιστικού µέχρι τις χιλιάδες ανεφάρµοστες µετατάξεις...

Είναι κρίµα λοιπόν που δεν ξεκίνησαν και σ’ εµάς να εφαρµόζονται µεσοπρόθεσµα δηµοσιονοµικά προγράµµατα από τη δεκαετία του 1990 ακόµα, όπως σε τόσες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που δεν εισακούστηκαν οι µεµονωµένες επιστηµονικές, αλλά και πολιτικές φωνές που το εισηγούνταν.
Από πολλές απόψεις θα µπορούσαµε να είµαστε καλύτερα σήµερα, µε σπουδαιότερη ίσως µια αυξηµένη αίσθηση διαφάνειας και καταλογισµού ευθυνών στην κοινή γνώµη, γνώσης των στόχων και ελέγχου των αποτελεσµάτων, µια αίσθηση πρακτικής δηµοκρατίας που µας λείπει.
Πολλές σπατάλες θα είχαν αποφευχθεί και άλλες δαπάνες θα έπιαναν περισσότερο τόπο, έστω και αν τελικά δεν είχαµε αποφύγει την κρίση.
Αλλά δεν ωφελεί να κλαίµε για το χυµένο γάλα. 
Οσο ασφυκτικές κι αν είναι οι περικοπές που επιβάλλονται (από το 49,3% του ΑΕΠ σήµερα οι δηµόσιες δαπάνες επιδιώκεται να περιοριστούν σε 44% το 2015, απ’ όπου µάλιστα αυξανόµενο µερίδιο θα απορροφούν οι τόκοι του χρέους), και πάλι πολλά µπορούν να γίνουν.

Προϋποθέτουν όµως κινητοποιήσεις που δεν έχουµε δει έως σήµερα: οι εργαζόµενοι του δηµόσιου τοµέα, στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που µας έχουν συνηθίσει, όχι για να "παραλύσουν" πάλι σχολεία και νοσοκοµεία, υπηρεσίες, συγκοινωνίες, αλλά για να λειτουργήσουν πιο σωστά για καλύτερα αποτελέσµατα, αξιοποιώντας πόρους, εξοπλισµούς, τον εργάσιµο χρόνο.
Ουτοπικό δεν είναι, ιστορικά προηγούµενα θα βρούµε σε παλιότερες εθνικές κρίσεις – εθνική κρίση και µεγάλη δεν είναι άραγε και η έκρηξη του χρέους;
Θα βρεθούν ξανά κάποιοι να ξεσηκώσουν τους συναδέλφους τους;


Ταυτόχρονα, χρειάζεται κινητοποίηση από την κυβέρνηση: περισσότερη συνεννόηση, πρώτα εσωτερικά, κατόπιν µε δυνάµεις της κοινωνίας, µε άλλα κόµµατα, σχέδια ικανά να προχωρήσουν και να εµπνέουν.
Σε κάθε περίπτωση, η εµµονή στις περικοπές, µε την ελπίδα ότι θα αποκατασταθεί η εµπιστοσύνη των αγορών, δεν αρκεί. Ωστόσο, δεν είναι θέµα της κυβέρνησης µόνο, αλλά των πολιτικών και κοινωνικών δυνάµεων του τόπου.
Εναν χρόνο έχουµε µπροστά µας, µετά θα εξαντληθούν τα 110 δισ. των Ε.Ε. / ∆ΝΤ. Θα καταφέρουµε µέχρι τότε να γυρίσουµε την οικονοµία; ∆εν είναι σίγουρο. 

Ενθαρρυντικές διακρίνονται κάποιες πρώτες ενδείξεις ανάκαµψης, στις εξαγωγές, στον τουρισµό, µερικές λιγοστές νέες παραγωγικές πρωτοβουλίες,τίποτα όµως στα φορολογικά έσοδα.
Οι τελευταίεςαποφάσεις των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης συνιστούν, όπως αναµενόταν, συµβιβασµό µεταξύ των χωρών, µολονότι η κρίση θα απαιτούσε πιο καθαρές λύσεις.
Μέτρα σαν το ευρωοµόλογο ήταν αδύνατο να υιοθετηθούν, αφού προσέκρουαν στην ισχυρή αντίδραση σηµαντικών κοινωνικών µερίδων στη Γερµανία και αλλού, που αρνούνταν να επωµιστούν ένα τέτοιο κόστος αλληλεγγύης.
Από την άλλη πλευρά, το αρχικό σχέδιο να εµπλακεί ο ιδιωτικός τοµέας σε τυχόν "διάσωση" υπερχρεωµένης χώρας, που θα ισοδυναµούσε στην περίπτωσή µας µε καταστροφική χρεοκοπία, απείρως πιο επώδυνη από το Μνηµόνιο, καθίσταται δύσκολο να τεθεί σε εφαρµογή ως "έσχατη" εκδοχή, όταν όλα τα άλλα δεν αποδίδουν, λόγος για τον οποίο η κεγκελάριος Μέρκελ δέχθηκε δριµεία κριτική στηχώρα της. 


Κάπου στη µέση βρισκόµαστε, έχοντας αποσπάσει διευκολύνσεις στα επιτόκια και τον χρόνο εξόφλησης, αλλά µε µαύρα σενάρια να κυκλοφορούν στην Ευρώπη για εµάς.
Η διάψευσή τους αξίζει µια όσο γίνεται πιο συλλογική προσπάθεια.

*από TA NEA

5 σχόλια:

  1. Καλημερα Γιωργο.
    Δηλαδη πως θα διεκδικησουμε τα οσα μας οφειλει το κρατος;;;
    Θα πηγαινουμε στο εργοταξιο [ εαν υπαρξει ] φοροντας περιβραχιονιο οπως οι ΙΑΠΩΝΕΣ;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μα δεν το έχετε πάρει είδhση Τασούλα? μαζι τα φάγαμε ! Επομένως τι είναι αυτά που γράφετε περι οφειλών του κράτους? σε λίγο θα έχετε το θράσος να ζητήσετε να παρετε και σύνταξη μετά από 35 ή 37 χρόνια δουλειάς αφου θα έχετε πληρώσει τα ένσημα σας τα όποία θα έχουν χαθεί στη μαύρη τρύπα ! α Τασούλα οι εκσυχρονιστές αριστεροί θα σας μαλώσουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tasoula:
    Στο εργοτάξιο όχι - εκεί είναι ανάμεσα σε εργαζόμενο και εργοδότη.
    Θέμα ταξικό, αληθινό.

    Στην κρατική επιχείρηση όμως, ναι! Εκεί είναι ανάμεσα στην ίδια οικογένεια - μπορείς να διαμαρτυρηθείς σε αυτόν που σε εξασφάλισε για μια ζωή με δανεικά, αλλά δεν διαλύεις το κοινό σας σπίτι...
    Που θα πας μετά αν αυτό καταρρεύσει;
    Θα βγεις στην "ελεύθερη αγορά"; Για come του δώθε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Demetre, ναι, κάποιοι μαζί τα φάγανε. Και κρύβονται με την ανοχή των προστατών τους επειδή θα μαρτυρήσουν και τους υπόλοιπους. Αυτό δεν αθωώνει τα μικρότερα ψάρια. Ας πρόσεχαν όταν δουλικά κουνούσαν τα πλαστικά σημαιάκια για να διοριστούν στις ΔΕΚΟ και να απολαύσουν τα αγαθά της συντεχνίας σε βάρος των άλλων εργαζομένων. Το ίδιο συνυπεύθυνοι είναι όσοι σιωπούσαν τρώγοντας τα ψίχουλα από το μεγάλο φαγοπότι - ψίχουλα αρκετά για να βολέψουν και τα εγγόνια τους.
    Δυστυχώς γι αυτούς πρώτα βγαίνουν στην σέντρα οι "μικροί" και μετά ή και ποτέ οι μεγάλοι. Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όπως το είπε ένας Ιρλανδος συγγραφέας:
    Μετείχαμε στο πάρτυ και δεν ρωτάγαμε από που προέρχονται τα χρήματα. Μόνο όταν τέλειωσαν τα ποτά καταλάβαμε ότι οι οικοδεσπότες είχαν βάλει χέρι στα πορτοφόλια μας στην γκαρνταρόμπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU