Οι πατάτες, η Οικολογία και η συσσωρευμένη οργή
του Τάσου Μπάρλα*
Οι ουρές των κατοίκων της πρωτεύουσας που στήθηκαν στο Σύνταγμα για να πάρουν δωρεάν 20 τόνους λαχανικά που εξαντλήθηκαν σε τρεις μόνο ώρες αποδεικνύουν ότι η μείωση του εισοδήματος που έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια είναι τόσο μεγάλη που προσπαθούν να γεμίσουν το καθημερινό τους τραπέζι με οποιονδήποτε τρόπο.
Στέκονται στην ουρά στο κέντρο της Αθήνας, αδιαφορώντας για τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές που θα μεταφέρουν το θέαμα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό γιατί το μόνο ουσιαστικά που τους ενδιαφέρει είναι να φέρουν σπίτι το κάτι παραπάνω για την οικογένεια.
Οι καταγγελίες και οι προειδοποιήσεις της Πολιτείας και των οικολογικών οργανώσεων για μολυσμένα προϊόντα από τις βιομηχανίες της περιοχής δεν τους πτοούν και τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους. Θεωρούν πλέον την οικολογία έναν ελιτισμό για τη σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας.
Όταν έχουν περιορίσει λόγω έλλειψης χρημάτων τις αγορές από τις λαϊκές και τα σουπερ μάρκετ στα απολύτως απαραίτητα, οτιδήποτε τους προσφέρεται δωρεάν το βλέπουν ως μάνα εξ ουρανού αδιαφορώντας για οποιαδήποτε προειδοποίηση.
Οι ουρές στο Σύνταγμα θυμίζουν πλέον άλλες περιόδους της ελληνικής ιστορίας όχι πολλές δεκαετίες πίσω, στο τέλος της δεκαετίας του '40 και στις αρχές αυτής του '50 όταν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας έτρεχαν να προλάβουν να πάρουν κάτι τις από την αμερικανική βοήθεια που μοιραζόταν στους δρόμους της πρωτεύουσας.
Για την πλειοψηφία των κατοίκων της πρωτεύουσας αυτά είναι άγνωστα και πρωτόγνωρα, όσοι όμως τα έζησαν τα ξαναφέρνουν στη θύμησή τους και η οργή τους μεγαλώνει καθώς με αυτά που αποκαλύπτονται καθημερινά για την ασυδοσία των μεταπολιτευτικών χρόνων συνειδητοποιούν πόσο διαφορετική θα ήταν η Ελλάδα με μία άλλη διαχείριση.
- Οι ουρές στο Σύνταγμα αυξάνουν σε επικίνδυνο βαθμό για το πολιτικό σύστημα, τη συσσωρευμένη οργή των πολιτών. Όχι μόνο των συνταξιούχων και των νέων ανέργων που μάζευαν ακόμα και τα υπολείμματα των προϊόντων, αλλά κυρίως και των πολιτών που νιώθουν την κρίση στη τσέπη τους και τρέμουν μήπως φτάσουν και εκείνοι σε αυτή την κατάσταση.
Το πολιτικό σύστημα πρέπει άμεσα να πάρει τις αποφάσεις του για το που θα οδηγήσει τη χώρα. Δεν είμαστε πλέον στο παραπέντε, είμαστε στο και πέντε.
- Οι πολιτικοί που έχουν την ευθύνη της χώρας πρέπει να βγουν και να πουν όσες αλήθειες δεν έχουν πει μεταπολεμικά, χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος, ούτε για τους ίδιους, ούτε για την παράταξή τους.
Εδώ που φτάσαμε για οτιδήποτε άλλο, το κόστος για την Ελλάδα και τους πολίτες της θα είναι τόσο μεγάλο που κανένας δεν το έχει φανταστεί!
Γουστάρουμε σχέδια Μάρσαλ, αλλά φρικάρουμε με την task force του Ράιχενμπαχ. Θέλουμε αναπτυξιακά πακέτα, αλλά αδυνατούμε να απορροφήσουμε επαρκώς το ΕΣΠΑ. Ονειρευόμαστε ευρωομόλογο, αλλά σιχαινόμαστε τη δημοσιονομική πειθαρχία. Κατηγορούμε την Ε.Ε. ότι αδιαφορεί και δεν ενοποιείται περαιτέρω, αλλά απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας "μπάστακες" και επιτροπείες. Μιλάμε διαρκώς για τοκογλύφους, ακόμα κι αν τώρα δανειζόμαστε με κάτω από 3%. Επιθυμούμε το ευρώ, αλλά σκεφτόμαστε με δραχμές. Η αντίφαση αυτή κάποια στιγμή ίσως αποδειχτεί μοιραία. (To Feleki, στο fb)
Η άγνοια του περιεχομένου του Μνημονίου πρέπει να θεωρείται ολική λόγω της προπαγανδιστικής συσκοτιστικής συμβολής των ΜΜΕ και της ανεπάρκειας του πολιτικού συστήματος να το υποστηρίξει ρητά αφού αυτό υποσκάπτει τα συμφέροντα των πελατών του. Έπειτα, η άγνοια συνδυάζεται με την επίσης παντελή έλλειψη ορθολογικής σκέψης και ψυχραιμίας. Το μείγμα γίνεται εκρηκτικό με την εμπρηστική συμβολή των συντεχνιών που υπερασπίζονται τα προνόμιά τους και των τυχοδιωκτικών κομμάτων της Αριστεράς και της ακροδεξιάς που ψαρεύουν ψήφους στα θολά νερά του αντιμνημονιασμού. Τέλος, πολλοί από τους θιασώτες αυτής της ρητορικής μίσους έχουν οδηγηθεί και οι ίδιοι στα όρια της ψυχικής τους ισορροπίας. Πολλοί και πολλές ζουν με επαρκή γι’ αυτούς πειστικότητα μια αναβίωση του Εμφυλίου Πολέμου ή της Εθνικής Αντίστασης.(Ραντεβού στο Γουδή, arguments.gr)
Εάν ήμαστε μια σοβαρή χώρα, με σοβαρούς πολιτικούς και ώριμους πολίτες, τώρα θα είχαμε ένα δικό μας μνημόνιο ( όχι μόνο τώρα: από τον Οκτώβριο του 2009 τουλάχιστον): μια εθνική πολιτική και κοινωνική συμφωνία για τη μείωση των ελλειμμάτων, τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την εξυγίανση της επιχειρηματικότητας κ.ο.κ. Δεν μας εμπόδισε η τρόικα να φτιάξουμε ένα δικό μας μνημόνιο, ούτε οι δανειστές.
Σίγουρα θα ήταν καλύτερα να είναι οι διεθνείς συνθήκες διαφορετικές: περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερη αλληλεγγύη κτλ. Όμως δεν είναι: οι συνθήκες είναι αυτές που είναι. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς μέσα σε αυτές τις συνθήκες - αυτή είναι η συζήτηση που επείγει. Όμως, αυτή τη συζήτηση δεν θέλει να την ανοίξει στα σοβαρά κανείς.
(Μάνος Ματσαγγάνης στο fb)
Φορολογεί την Εκκλησία η Ιταλία
Στη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας της Καθολικής Εκκλησίας σκοπεύει να προβεί η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι. Το Βατικανό, βάσει συμφωνιών με το ιταλικό κράτος, δεν καταβάλλει τον προβλεπόμενο φόρο ακινήτων, έστω και αν τα κτίρια ιδιοκτησίας του βρίσκονται στην ιταλική επικράτεια. Η μέχρι πρότινος φορολογική ασυλία της εκκλησιαστικής περιουσίας από τα ακίνητα, φτάνει στο τέλος της λόγω της υφιστάμενης οικονομικής κατάστασης της χώρας και της κατακραυγής της ιταλικής κοινής γνώμης.
"Φορολογεί" τις συντάξεις, και χωρίς διαφοροποίηση, η Ελλάδα... όχι την Εκκλησία
Την ώρα όπου η ιταλική κυβέρνηση προβαίνει στη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας του Βατικανού, οι κυβερνητικοί μας εταίροι όχι μόνο δεν σκέπτονται κάτι ανάλογο, αλλά προκρίνουν τη συνέχιση της μισθοδοσίας των κληρικών από τον προϋπολογισμό και τους φορολογούμενους, αντί για την Εκκλησία όπου ανήκουν.
Με πρώτη προτεραιότητα τα πελατειακά συμφέροντα, τα κόμματα της κυβέρνησης απαντούν στις επιταγές για δημοσιονομική εξυγίανση με περαιτέρω μείωση των συντάξεων. (Οικολόγοι Πράσινοι)
άρες μάρες "αριστερές" κουκουνάρες...
Σήμερα το πρωί στον ΣΚΑΙ ζήτησα από τον εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Αριστεράς να πει τι συγκεκριμένα προτείνει η Δημοκρατική Αριστερά για την έξοδο από την κρίση. Μου απάντησε ότι πρέπει να ρίξουμε 30 δις στην αγορά για να τονωθεί η οικονομία. Εγώ προτείνω να ρίξουμε 100 δις αλλά ας μας πει κάποιος πως θα τα βρούμε. Στην ίδια συζήτηση ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ εισηγήθηκε ότι έπρεπε να έχουμε κάνει στάση πληρωμών τον Οκτώβριο του 2009 και να ζούμε με τα χρήματα που εισπράττουμε. Μόνο που τον Οκτώβριο του 2009 το έλλειμμα ήταν 36 δις εκ των οποίων μόνο τα 12 ήταν τόκοι και τα υπόλοιπα 24 ήταν πρωτογενές έλλειμμα. Τα 24 δις από πού θα τα βρίσκαμε; Εκτός κι αν εννοούσε να απολύσουμε τους 900.000 δημοσίους υπαλλήλους των οποίων οι μισθοί για το 2009 στοίχησαν στο κράτος 22 δις.
λεφτά υπάρχουν...και τρόποι υπάρχουν...
Nα παγώσουν οι ελληνικές καταθέσεις του εξωτερικού, να ελεγχθούν από μία ομάδα υπαλλήλων της ΕΕ, οι οποίοι εν ανάγκη θα εισπράξουν τους φόρους: «Αυτό θα κινητοποιούσε τις ελληνικές ΔΟΥ» ("τι είδε στην Ελλάδα ο γερμανός εφοριακός")
Στο χέρι μας είναι, αλλά, λίγοι θέλουν πραγματικά να σωθεί η χώρα μέσα στην Ευρωζώνη. Ο λαός χαμένος στο λαϊκισμό και τον αριστερισμό νομίζει ότι όλα γίνονται για να οικονομήσουν οι Γερμανοί και οι τραπεζίτες. Τα κανάλια της δραχμής τον ψήνουν καθημερινά. Ο δικομματισμός σέρνεται σε συμφωνία με τους δανειστές χωρίς να πιστεύει σε τίποτα από αυτά που υπογράφει και χωρίς να πιστεύει ότι υπάρχει ελληνική κυβέρνηση που μπορεί να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και να υλοποιήσει τις μισές έστω από τις συμφωνίες. Η Αριστερά διατηρεί σε όλους τους τόνους την παλιά ρητορική περί μονοπωλίων, ιμπεριαλιστών, γερμανοτσολιάδων κλπ. Μονάχα μια μειοψηφία από τους χώρους της Δημοκρατικής Αριστεράς, των Οικολόγων και του φιλελεύθερου κέντρου φαίνεται να πιστεύει ότι αξίζει τον κόπο να το παλέψουμε. Φτάνουν; (Leo)
Η δημιουργική κοινωνία είναι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα που σε καθημερινή βάση παράγουν τα υλικά αγαθά αυτού του τόπου, οι εξωστρεφείς αγρότες που παράγουν προϊόντα που εξάγονται σ’ όλο τον κόσμο, οι φιλότιμοι και εργατικοί δημόσιοι υπάλληλοι που δεν τους επέτρεπε ο κομματισμός και ο συντεχνιασμός να αναδειχθούν και να προσφέρουν, οι εξωστρεφείς μη κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, με δυο λόγια εκείνη η Ελλάδα που μέχρι σήμερα ασφυκτιούσε συνθλιβόμενη στις συμπληγάδες πέτρες του συντεχνιασμού και του κομματισμού, των πελατειακών σχέσεων και της αδιαφάνειας.(παρέμβαση Μόσιαλου, Ραγκούση κ.ά.)
Τα μοίραζαν δωρεάν σε ένδειξη διαμαρτυρίας επειδή τους κατηγορούν πως τα προϊόντα (λαχανικά, καρότα κλπ) είναι μολυσμένα με βάση τις αναλύσεις που έγιναν από επίσημους φορείς. Οι πρώτοι που έπρεπε να πάνε στο Σύνταγμα θα έπρεπε να είναι οι υγειονομικοί υπάλληλοι. Από τους ποιο διεφθαρμένους κρατικούς υπαλλήλους. Την στρογγυλή σφραγίδα και την υπογραφή τους για την νομιμοποίηση των φαγώσιμων προϊόντων την πουλάνε πολύ ακριβά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕάν πήγαιναν και βεβαίωναν πως τα προϊόντα είναι μολυσμένα θα έπρεπε να κατασχεθούν και να καταστραφούν και όχι να μοιραστούν στον κόσμο. Αυτό βέβαια θα γινόταν σε κάποια άλλη χώρα και όχι στο μπουρδέλο που το μόνο που λείπει είναι το κόκκινο φωτάκι.
Γιώργος EL
Σιγά μη φοβόντουσαν. Στη Μακεδονία αγοράζουν προϊόντα από το Κοζλοντούι -αν και το ξέρουν... Θα φοβηθούν οι Αθηναίοι λίγα χημικά;
ΑπάντησηΔιαγραφή