Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Προεκλογικές υποσχέσεις και πραγματικότητα (1): Η ανάπτυξη


Για την ανάπτυξη
Σκέψεις σε ένα case study


του Γιώργου Προκοπάκη
Η κατασκευή ήταν η λοκομοτίβα (μαζί με τον τουρισμό και δευτερευόντως ναυτιλία) της ανάπτυξης. Περιττό να πούμε ότι κάθε ευρώ που βλέπαμε επισήμως καταγεγραμμένο έκρυβε τουλάχιστον άλλο ένα της μαύρης οικονομίας. Ας είναι!

Ας δούμε τι λένε οι κατασκευαστές οι ίδιοι ως "συλλογικότητα" που θάλεγε και κάποια ψυχή:
1. Από το 2010 μέχρι σήμερα χάθηκαν 150.000 θέσεις εργασίας.
2. Από το 1998 μέχρι το 2008 (η δεκαετία του boom, Ολυμπιακοί, έργα, μακέτα, κλπ) είχαν δημιουργηθεί 100.000 θέσεις εργασίας.
3. Το 2009 η κατασκευή συνεισέφερε 15% στο ΑΕΠ
4. Το 2010 η κατασκευή συνεισέφερε 4% στο ΑΕΠ

Πρόσθετα στοιχεία για να καταλαβαινόμαστε:
1. Η διαφορά 11% του ΑΕΠ (3 και 4 ανωτέρω) είναι κάτι παραπάνω από €25 δισ.
2. Η πτώση του ΑΕΠ 2009/2010 ήταν σε τρέχουσες τιμές €5 δισ.
3. Ή η ελληνική οικονομία είναι εξαιρετικά ευέλικτη και κατάφερε να αντικαταστήσει €20 δισ της κατασκευής από άλλες δρατηριότητες, ή το "κατασκευαστικό χρήμα" είναι εξαιρετικά ευέλικτο και τοποθετήθηκε αλλού. Όπου πήγε πάντως, δουλειές δεν έβγαλε.
Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί η κατασκευή εκινείτο στη στρατόσφαιρα του πλανήτη φούσκα. Το χρήμα ήταν υπεραξίες και αστρονομικές τιμολογήσεις. Ακόμη και το νόμιμο χρήμα, στην ουσία φαιό ήταν (σε μεγάλο ποσοστό). Οι αναπτυξιολόγοι μας λένε για τα μεγάλα έργα υποδομών που θα πρέπει να ξεκινήσουν αμέσως. Ας ξεκινήσουν, να καταλαβαίνουμε όμως τι αποτελέσματα θα έχουμε.
Αν είναι να πρέπει να πέφτουν €25 δισ το χρόνο για να αποκατασταθούν 150.000 θέσεις εργασίας, θα μας βγει κομματάκι ακριβή η ανάπτυξη - χωρίς λόγο μάλιστα. 
Θα μου πείτε, μα είναι και άλλες 300.000 με 400.000 της μαύρης εργασίας (Αλβανοί ας πούμε). 
Σωστό, δε λέω, αλλά μήπως κάτι πρέπει να κάνουμε ως κράτος με το ξεφούσκωμα και τον εξορθολογισμό;
Ας έχουμε (πάντα) αίσθηση μεγεθών.
Η Αττική Οδός θα μπορούσε να φτιαχτεί σε τρία χρόνια. 
Κόστισε €1.2 δισ. Δηλαδή, €400 εκατ το χρόνο μέσο όρο. Για να πάνε σε έργα €5 δισ το χρόνο πρέπει να φτιάχνονται ταυτόχρονα 12.5 Αττικές Οδοί ανά την επικράτεια (το αν ήταν τσιμπημένο το κόστος, το παραβλέπουμε). 
Εάν δε τα έργα φτιάχνονται κατά το χρηματοδοτικό πρότυπο της Αττικής Οδού (10% κατασκευαστές, 50% δάνεια), τότε τα €5 δισ το χρόνο αντιστοιχούν σε 32 Αττικές Οδούς ανά την επικράτεια ταυτοχρόνως.
Η λογική "πάλι φουντούνια θάπαιρνα" δεν μπορεί να συνεχίζει να κυριαρχεί. Έργα ξέρω να κάνω, έργα θα κάνω για την ανάπτυξη. Ακόμη και εάν αποκατασταθούν οι απωλεσθείσες 150.000 θέσεις εργασίας, τι νομίζετε ότι θα εισρεύσει στα ασφαλιστικά Ταμεία; Κάπου €600 με €700 εκατ. Όσο περίπου η επιδότηση ΟΑΠ-ΔΕΗ από τον προϋπολογισμό, περίπου τα μισά του κοψίματος των επιδοτήσεων Ταμείων στον προϋπολογισμό του 2012.
Όσοι λοιπόν μιλούν απταίστως την ανδεοπαπανδρεϊκήν και ζητούν λεφτά για ανάπτυξη (το μοντέλο "φουντούνια" είναι απλό: μοιράζω λεφτά, φαίνονται στα νούμερα - επέκταση το λένε ρε σκιτζήδες, όχι ανάπτυξη , growth vs development - κι έχω πελάτες ευχαριστημένους) καλά θα κάνουν να πουν και μια λέξη παραπάνω. 
Λεφτά σε ποιο κομμάτι της οικονομίας, με τι ισορροπία υποδομών και νέων projects, με ποιό μηχανισμό κατανομής και απορρόφησης. Με κατεύθυνση αναστροφής της ανεργίας αλλά πώς; Με ενίσχυση της μισθωτής εργασίας ή της αυτοαπασχόλησης; Μικρές, μεσαίες ή μεγάλες παρεμβάσεις;
Άντε μπας και βγάλουμε άκρη!

12 σχόλια:

  1. "επέκταση το λένε ρε σκιτζήδες, όχι ανάπτυξη , growth vs development" γιατι συνεχιζετε να την ζητατε αφου -μακροπροθεσμα- με την επαναληψη αυτου του μοντελου δεν θα επιλυθουν οι ισορροπημενες αναπτυξικες αναγκες της χωρας;

    Ας δουμε αρχικα το παραδειγμα της Η Εγνατία Οδός Α.Ε.

    Ειναι ηδη πολυ προβληματικη εταιρεια και για να πωληθει πρεπει το κρατος να αναλαβει τα μη εξυπηρετουμενα δανεια της.

    "Η Εγνατία Οδός των 670 χιλιομέτρων κόστισε περί τα 5,55 δισ. ευρώ (χωρίς ΦΠΑ), εκ των οποίων ποσοστό 55,32% προήλθε από το ελληνικό Δημόσιο (3,07 δισ.) και 44,68% από την Ε.Ε. (2,48 δισ.)
    Το ελληνικό Δημόσιο, προκειμένου να χρηματοδοτήσει την κατασκευή του οδικού άξονα, σύναψε δανειακές συμβάσεις (και) με εγχώρια τραπεζικά ιδρύματα. Κάποια από τα δάνεια συνήφθησαν με ενέχυρο μελλοντικά έσοδα από διόδια, αλλά και αναμενόμενες εισπράξεις από ΦΠΑ.
    Εξαιτίας της τραγικής οικονομικής κατάστασης της εταιρίας, οι εισπράξεις από τα διόδια «πέρασαν» στα χέρια των τραπεζών. Η κατάσταση ξεκίνησε να σταθεροποιείται με τη λειτουργία των νέων σταθμών διοδίων. Ωστόσο, τα διόδια θα έπρεπε να λειτουργούν εδώ και μια τριετία (τουλάχιστον), κάτι το οποίο δεν έγινε."
    "..το σχέδιο του ΥΠΥΜΕΔΙ.. προβλέπει «σπάσιμο» της Εγνατίας Οδού Α.Ε. και διαχωρισμό των δραστηριοτήτων που αφορούν στην εκμετάλλευση του αυτοκινητοδρόμου, όπως και για το υπόλοιπο των 600 εκατ. ευρώ, από τα δάνεια των 1,1 δισ.ευρώ που συνάφθηκαν στα έτη 2006-2008, για να κατασκευαστούν τα λεγόμενα «ορφανά» τμήματα του άξονα."

    Να δουμε πως αντιδρουν οι εργαζομενοι:

    "Σε ξεπούλημα της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» και εκχώρηση της εκμετάλλευσης του ομώνυμου έργου σε ιδιώτες, αντιστοιχεί η πρόσφατη μεταβίβαση δικαιώματος ψήφου επί του 100% των μετοχών της εταιρείας στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΘ), καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι της εταιρείας. "

    Αν ρωτησετε μεγαλους μελετητες θα μαθετε πολλα περισσοτερα για την προηγουμενη διοικηση της.

    Συμπερασμα αντλησαμε από την Ε.Ε. 2,48 δις.


    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Αν είναι να πρέπει να πέφτουν €25 δισ το χρόνο για να αποκατασταθούν 150.000 θέσεις εργασίας"

    Αφού ο στόχος είναι τα εισοδήματα των εργαζομένων, μπορούμε να δίνουμε κάθε χρόνο σε 150.000 εργαζόμενους (με κλήρωση - όπως στις εργατικές κατοικίες) απο € 166.000 και να μην κάνουμε τίποτα.

    Η ιδέα των "μεγάλων" δημοσίων έργων στηρίζεται πάνω σε μια παρανόηση. Άν ένα έργο (πχ ένα λιμάνι ή ΧΥΤΑ) δεν μπορεί να βγάλει τα έξοδα κατασκευής του απο τα μελλοντικά του έσοδα, τότε το έργο αυτό δεν πρέπει να γίνει γιατί αποτελεί κατασπατάληση των περιορισμένων πόρων της οικονομίας. Αν πάλι μπορεί να βγάλει τα έξοδα κατασκευής του, τότε δεν χρειάζεται καμμιά δημόσια επιδότηση, γιατί πάντοτε υπάρχουν κεφάλαια για κερδοφόρες επιχειρήσεις.

    Το ίδιο ισχύει για τις δημόσιες επιχορηγήσεις σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν επίσης κατασπατάληση των περιορισμένων δημόσιων πόρων και έχουν σχεδόν πάντοτε σαν αποτέλεσμα, την "απορρόφηση" της επιδότησης και ακολούθως την δημιουργία μιας ακόμα προβληματικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, η οποία απαιτεί συνεχείς επιδοτήσεις για να επιβιώσει, αφού δεν έχει γίνει για να καλύψει κάποια πραγμνατική ανάγκη της αγοράς.

    Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι η ύπαρξη ζημιών ή κερδών σε μια επιχείρηση ή σε ένα τομέα της οικονομίας, αποτελεί την πιο καθαρή ετυμηγορία των προτιμήσεων των καταναλωτών. Λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμένους πόρους κάθε οικονομίας, η προσπάθεια στήριξης των ζημιογόνων επιχειρήσεων ή τομέων της οικονομίας με δημόσιο χρήμα, μειώνει την ανταγωνιστικότητα και κρατά ζωντανά επιχειρήσεις ζόμπι εις βάρος των νέων και υγιών επιχειρήσεων που μπορούν να τραβήξουν το βάρος της υγιούς ανάπτυξης.

    Οι περιορισμένοι δημόσιοι πόροι θα έπρεπε να κατευθύνονται σε έργα που δεν έχουν επιχειρηματικό ενδιαφέρον, όπως ορφανοτροφεία, οικιακά λύματα κλπ. Για τα υπόλοιπα, αν οι καταναλωτές τα χρειάζονται πραγματικά, που σημαίνει ότι είναι διατεθειμένοι να τα πληρώσουν, θα υπάρχουν πάντοτε κεφάλαια και επιχειρηματίες που θα τα προσφέρουν χωρίς δημόσια επιβάρυνση. Στην περίπτωση αυτή το κράτος θα μπορούσε να επιδοτεί απευθείας με το κόστος χρήσης, όσους καταναλωτές αποδεδειγμένα δεν έχουν κάποιο συμφωνημένο ύψος εισοδήματος.

    Κατα τη γνώμη μου, για να έχουμε τό μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα, τα όποια λεφτά των ΕΣΠΑ κλπ θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να κατευθυνθούν υπο μορφή τραπεζικής ρευστότητας προς τον ιδιωτικό τομέα, με αυστηρά τραπεζικά κριτήρια ούτως ώστε να μην χαθούν σε αντιπαραγωγικές επενδύσεις.

    Αυτό φυσικά προυποθέτει ένα σοβαρό και αξιόπιστο τραπεζικό τομέα, που δυστυχώς δεν έχουμε και ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε στο εγγύς μέλλον.

    Οπότε, προτείνω να τα ρίχνουμε σε χαρτονομίσματα το € 10 με ελικόπτερο για να εποφεληθούν όσο το δυνατόν πιο πολλοί και όχι οι ίδιοι και ίδιοι αποτυχημένοι "κατασκευαστές" και "επιχειρηματίες".

    Έτσι, μάλλον θα πιάσουν περισσότερο τόπο απο τα μεγαλεπήβολα "μεγάλα έργα" και τις καταδικασμένες σε αποτυχία επιδοτήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αναρτω αποσπασματα απο ενα συλλογικο κειμενο του Φεβρ. 2009, σχετικο με την αναγκαια προσαρμογη των σπουδων ΜΗ (Μηχανολογων και Ηλεκτρολογων) και της οικονομιας προς την βιομηχανικη τεχνολογια/καινοτομια.


    ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ Μ-Η ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ/ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ

    1. Το ΤΕΕ είναι χώρος που είναι προσανατολισμένος κυρίως σε μελετες και εργα του δημοσίου και στην οικοδομή. Επομένως οι εργαζόμενοι Μ-Η στην βιομηχανία υπό μορφή υπαλλήλου ή επιχειρηματία, δύσκολα, βρίσκουν επαγγελματική κάλυψη από το ΤΕΕ. Στην προσπάθειά μας να δράσουμε συνδικαλιστικά , πρέπει να αφουγκραστούμε και να υποστηρίξουμε και τις απόψεις των Μ-Η στην βιομηχανία.

    2. Ο μηχανικός εκπαιδεύεται για να αναλύει, συνθέτει και αναπτύσσει ιδέες . … Ειδικά ο κλάδος Μ-Η είναι (ή καλύτερα έπρεπε να είναι )άμεσα συνυφασμένος με την βιομηχανική τεχνολογία. Σε κάθε βιομηχανικό κατασκεύασμα, ανεξαρτήτως χρήσης, κάποιος Μ-Η έχει συμβάλλει. Στην χώρα μας το σύστημα σπουδών των Μ-Η δεν πάσχει από θεωρητική βάση (μάλιστα είναι ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου), αλλά πάσχει από προσαρμογή στην πράξη. Αυτή είναι δύσκολα επιλύσιμη διότι δεν το επιθυμούν οι διδάσκοντες, οι οποίοι - κατά κανόνα – δεν είναι εξοικειωμένοι με τα ζητήματα της εφαρμογής (αφού η εξέλιξή τους προϋποθέτει την έρευνα, συγγραφή σημειώσεων, βιβλίων και δημοσίευση επιστημονικών άρθρων σε περιοδικά με κριτή).. …..

    3. Την τελευταία 30-ετία, η επιδεινούμενη αποβιομηχάνιση και η υπέρμετρη διόγκωση των εισαγωγών εξοπλισμού στη χώρα μας, που βλέπει να περνούν διάφορα τεχνολογικά τρένα χωρίς να ανέβει σε κάποιο, δεν δικαιολογεί φαινομενικά τόσους πολλούς Μ-Η υψηλού επιπέδου σπουδών. …. Πολλοί συνάδελφοι Μ-Η έχουν αποκτήσει Διδακτορικό (Ελλάδα και στο εξωτερικό). Οι πρώτοι δύσκολα βρίσκουν μόνιμη απασχόληση στην εκπαίδευση (πολυτεχνεία : λίγες θέσεις, ΤΕΙ : ως ωρομίσθιοι καθηγητές) ενώ αρκετοί από την δεύτερη κατηγορία παραδοσιακά παραμένουν για εργασία στην χώρα μεταπτυχιακών σπουδών τους (έρευνα-διδασκαλία-βιομηχανία). Οι υπόλοιποι απασχολούνται σε διάφορες θέσεις, πολλές φορές, άσχετες με το αντικείμενο των μεταπτυχιακών σπουδών. Υπάρχει και η άλλη άποψη ότι εφόσον στην Ευρώπη, ΗΠΑ κ.λ.π. σημαντικό πλήθος διδακτόρων που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, προτιμώνται -όχι τόσο λόγω της στενής εξειδίκευσης τους - όσο λόγω της συνθετικής σκέψης που απέκτησαν κατά την εκπόνηση του διδακτορικού αυτό ήδη αρχίζει να συμβαίνει και στην χώρα μας. ….. Πάντως είναι γνωστό ότι οι ικανότητες του μηχανικού αυξάνονται με την ουσιαστική εργασιακή πείρα και επομένως αναγνωρίζονται και τα αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα (αγγλοσαξονική σχολή).

    4. Όμως θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν την ύπαρξη πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων που οι ιδρυτές τους είναι πτυχιούχοι Δημοτικού. ….. Για πολλούς λόγους, αυτό το υπερβάλλον δυναμικό Μ-Η με εμπειρία ή/και μεταπτυχιακές σπουδές πρέπει να βρει διέξοδο (εφαρμοσμένη έρευνα-διδασκαλία-βιομηχανία-υπηρεσίες). Εάν δεν κάνει η χώρα μας στροφή προς την τεχνολογία (σύστημα σπουδών - υπηρεσίες - παραγωγή) ο κορεσμός είναι προ των πυλών.



    Αφωτστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. (συνεχεια)

    5. Για την αύξηση της απασχόλησης και των εισοδημάτων στον κλάδο των ΜΗΗΝ, τόσο κατά την μετα-ολυμπιακή συγκυρία μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης , όσο και επέκεινα, πρέπει να ληφθούν διάφορα μέτρα αύξησης της απασχόλησης - τόσο με την παραδοσιακή μορφή - μέσω της εκτεταμένης προώθησης της εφαρμοσμένης τεχνολογικής έρευνας & ανάπτυξης (R&D) προϊόντων, διεργασιών και συστημάτων, της επιχειρηματικότητας ιδιαίτερα στον τομέα της βιομηχανικής τεχνολογίας/καινοτομίας που έχει σημαντική ανάγκη η χώρα ( ενεργειακά & περιβαλλοντικά έργα, κ.λ.π.) όσο και σε επενδύσεις ανανέωσης παλαιωμένου εξοπλισμού (αντικατάσταση/ βελτίωση υφιστάμενων Η/Μ εγκαταστάσεων, κατασκευή/εκσυγχρονισμός κοινωνικών και βασικών υποδομών (λ.χ. ηλεκτροφωτισμός – φωτεινή σηματοδότηση κύριων και δευτερευόντων κόμβων της χώρας), που εξ΄ άλλου προάγουν και την ασφάλεια …, την εξοικονόμηση ενέργειας, τις ανανέωσιμες μορφές ενέργειας κ.λ.π. Η απασχόληση μηχανικών ΜΗΗΝ στη Γερμανία σε θέματα ΑΠΕ είναι κάτι το καταπληκτικό. Γενικότερα ο τομέας παραγωγής ενέργειας με αποδοτικότερους και φιλικότερους τρόπους μπορεί να απορροφήσει πολλούς μηχανικούς κυρίως ή και αποκλειστικά ΜΗΗΝ. Προβλέπεται θεαματική αύξηση εγκαταστάσεων ΑΠΕ και στην Ελλάδα (επιτέλους μετά από πολλά χρόνια αναμονής χωροταξικού κλπ). Επίσης μεγάλη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στις σπουδές και σε θέματα Ενεργειακών Επιθεωρήσεων με στόχο την Εξοικονόμηση Ενέργειας. Ο τομέας αυτός απαιτεί μελέτη/ανάλυση/διάγνωση/υπολογισμό/πρόταση και αφορά κτιριακές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Για την καθιέρωση ενασχόλησης (άρα αύξηση εισοδήματος) των ΜΗΗΝ στους τομείς αυτούς προτείνεται μεταξύ άλλων η ρύθμιση όρων εμπλοκής σε έργα που θα επιδοτούνται από Αναπτυξιακό ή το 4ο Κοινοτικό. Π.χ. όλες οι επενδύσεις εξοικονόμησης να συνοδεύονται από τεκμηριωμένη ενεργειακή επιθεώρηση μηχανικού, ή όλες οι ΑΠΕ από μελέτη εκμετάλλευσης δυναμικού και διαχείρισης της ενέργειας από μηχανικό και μετά συνεχή ενασχόληση του μηχανικού που έκανε τις μελέτες μέχρι της περάτωσης του έργου. …

    6. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα κυριότερα προβλήματα εμφανίζονται στον ορθολογικό προγραμματισμό (από τεχνικο-οικονομική και περιβαλλοντική άποψη), στην αναιμική υποστήριξη/προώθηση και στην έλλειψη υγιούς ανταγωνισμού των επιχειρήσεων στον τομέα της βιομηχανικής τεχνολογίας/καινοτομίας ( ενεργειακά & περιβαλλοντικά έργα, κ.λ.π.)
    Επομένως, θα πρέπει οι προτεραιότητες και οι προδιαγραφές αυτές (με την μορφή ελάχιστων απαιτήσεων) καθώς και οι κανόνες του παιχνιδιού, να μην είναι σχεδόν φωτογραφικές- προϊόν επικύρωσης από το δημόσιο των επιθυμητών προδιαγραφών των κύριων παικτών-αντιπροσώπων τεχνολογιών. Επίσης να αποτελούν το αποτέλεσμα ανοικτού δημόσιου διάλογου με κύριο υπεύθυνο έναν ανανεωμένο και δυναμικό Π.Σ.Δ.Μ.Η και το Τ.Ε.Ε. . …

    7. Συντάσσοντας το κείμενο αυτό προσπαθήσαμε να μη εκφράσουμε την αντίληψη ότι περιορίζουμε τους ορίζοντές μας μόνο στους μηχανικούς εφαρμογής –υπαρκτούς και καθ΄ όλα άξιους- αλλά απευθυνόμαστε και σ’ αυτούς που θέλουν ν’ ανοίξουν τα φτερά τους, να δημιουργήσουν τεχνολογία και να προάγουν την καλώς εννοούμενη επιχειρηματικότητα. Ταυτόχρονα δημοσιεύουμε και την άλλη –αισιόδοξη- άποψη για την ευτυχή επαγγελματική κατάληξη σημαντικού πλήθους διδακτόρων που στο εγγύς μέλλον θα απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα και στη χώρα μας, και θα προτιμώνται λόγω της συνθετικής σκέψης που απέκτησαν.

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Δεν πρωτοτυπουμε αλλα αν δεν γινουν εξυπνες κινησεις οπως αγγλοφωνα πανεπιστημια και πολυτεχνεια, εργοστασια παραγωγης εξοπλισμου ΑΠΕ (λ.χ. συστηματων παραγωγης βιοεαριου για συμπαραγωγη ηλεκτρισμου και θερμοτητας απο οργανικα αγροτοκτηνοτροφικα και αστικα αποβλητα, μεσαιες καθετοποιημενες εκμεταλλευσεις συμπραξεων παραγωγων,...) θα ηταν καλυτερα να δινουμε 1,8 δις (=150.000 ανεργοιx12.000) και με τα υπολοιπα 23,2 δις να επενδυουμε σε βιομηχανιες (λ.χ. μια καπνοβιομηχανια γιατι η ΣΕΚΑΠ πωληθηκε)με πωλησεις και εξαγωγες και να επιστρεφουμε μερος του κουρεματος στα ασφαλιστικα ταμεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η πολιτική ανάπτυξης, δεν είναι ευθύγραμμη.
    Ετσι δεν μπορούμε να κρίνουμε αν η επανεκκίνηση της οικοδομής και των κατασκευών, είναι ο κατάλληλος καταλύτης για να προκληθεί η ανάπτυξη ή όχι.
    Πρέπει κανείς να δεί πρώτα απ'όλα τι οικονομία μπορεί να περπατήσει και μετά με ποιές ενέσεις θα την σπρώξει.
    Η δημιουργία "θέσεων εργασίας" είναι επιφαινόμενο, είναι το τελευταίο πράγμα που θα δείς και θα πιστοποιήσεις ότι η πολιτική ήταν επιτυχημένη, από το πόσες είναι αυτές, τι διάρκεια θα έχουν και πόσο καλά θα αμείβονται φυσικά.
    Εν πάσει περιπτώσει, για μένα το NEW DEAL για παράδειγμα δεν ήταν επιτυχημένο, επειδή δημιούργησε θέσεις εργασίας, αλλά γιατί ΓΕΝΝΗΣΕ μιά ΝΕΑ ΤΑΞΗ, την ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ της μαζικής παιδείας, που έδοσε στην παραγωγή, τεχνογνωσία, οργάνωση και προοπτική και ταυτόχρονα απελευθέρωσε τα παιδιά της αγροτικής τάξης και της εργατικής τάξης, από τα δεσμά της "τάξης τους".
    Είχα θέσει αυτό το ερώτημα και σε άρθρο μου παλιότερα.
    Για μένα η κρίση αυτή θα ξεπεραστεί , όχι με την "ανατοποθέτηση των κομματιών του πάζλ", αλλά με την περιγραφή ενός νέου "πάζλ", που θα συνοδεύεται από την "λόκομοτίβα" μιας ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ, μιας 4ης τάξης.
    Εχω μια ιδέα ποιά θα είναι αυτή, αλλά δεν είναι ακόμη συγκροτημένη.
    Το NEW DEAL, έφτιαξε τα πανεπιστημιακά επαγγέλματα, μηχανικούς, λογιστές, γεωπόνους κλπ, που μπήκαν σαν συγκολητική ουσία στην παλιά κατακερματισμένη παραγωγή και την ανασυγκρότησαν με νέο τρόπο και γι'αυτό πέτυχε.
    Το νέο NEW DEAL, θα πρέπει να βρεί την "νέα συγκολητική ουσία", που θα είναι ο νέος ρόλος των "νέων" , η νέα συνθήκη που θα τους δίνει ελπίδα και θα τους καθιστά "λοκομοτίβα".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πολιτική ανάπτυξης, πρέπει να είναι τέτοια που να "χωράει" τον καθένα.
      Η οικοδομή και τα δημόσια έργα, είχαν αυτό το χαρακτηριστικό τις δεκαετίες 60-90.
      Από το 2000 και μετά, τα δημόσια έργα, έγιναν υπόθεση της διαπλοκής και των λίγων διαπλεκομένων.
      Αυτό δεν σημαίνει ότι μια νέα εκκίνησή τους, με χτύπημα της διαπλοκής, ότι δεν έχει να προσθέσει στην ανάπτυξη.
      Ομως είναι φανερό ότι οι νέοι άνθρωποι, δεν χωρούνε στην "επανεκκίνησή" τους.
      Η οικοδομή στην δεκαετία του 60, έπαιρνε τον νέο, από βοηθό κτίστη και τον έφτανε τεχνίτη, μηχανικό και στο τέλος επιχειρηματία. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει πλέον.
      Η νέα "λοκομοτίβα", θα πρέπει να έχει αντίστοιχα λειτουργικά χαρακτηριστικά, προσαρμοσμένα στις σύγχρονες ανάγκες της οικονομίας.
      Νομίζω ότι θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στην νέα βάση εκκίνησης της νεολαίας της χώρας, που πλέον είναι μορφωμένοι, ικανοί να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις της τεχνολογίας και όχι να σηκώνουν το τσουβάλι με την άμμο, στο γιαπί.
      Πρέπει να είναι ένα "εργαστήριο" υποστήριξης της καινοτομίας και ουσιαστικής καινοτομίας, σε ότι ξέρει να φτιάχνει η ανθρώπινη επινόηση.

      Διαγραφή
    2. Η Νέα αναπτυξιακή πορεία, πρέπει να διέπεται από την πεποίθηση, ότι "μπορούμε να φτιάξουμε οτιδήποτε, με τον φτηνότερο τρόπο, στην καλύτερη ποιότητα". Πρέπει να δίνει τσαμπουκά και αυτοπεποίθηση, στους εργαζόμενους.
      Το πλεονέκτημα του NEW DEAL ήταν ότι έδοσε στις ανεπτυγμένες χώρες μια δημόσια διοίκηση που προσέθετε δυναμική στις επιχειρήσεις.
      Τώρα είναι πλέον φανερό ότι ο δημόσιος τομέας, έχει γίνει αργοκίνητος ελέφαντας, σε όλες τις χώρες.
      Είναι ευκαιρία η κρίση , να μας οδηγήσει σε ένα νέο δημόσιο τομέα, που να μας δίνει πλεονεκτήματα, έναντι των πιό προηγμένων χωρών. Να τον ξαναφτιάξουμε από την αρχή. Να έχουμε νέο εργαλείο.
      Είναι ευκαιρία τα πανεπιστήμιά μας, να αναβαπτισθούν και να συμπληρωθούν με δομές, εργαστηρίων καινοτομίας, στα οποία να συμμετέχουν οι απόφοιτοί τους, να αποκτούν επιπλέον δυνατότητες.
      Ολα αυτά όμως μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, μόνο αν ξεκαθαρίσουμε ποιά είναι η κατεύθυνση. Ποιά είναι η Νέα Ανάπτυξη που θέλουμε και πως θα την πετύχουμε.
      Για παράδειγμα, αν αύριο απαγόρευες στον αγρότη να διαθέτει το προιόν του, χωρίς συσκευασία, χύμα, αλλά του επέβαλες να έχει συσκευασία με την ταυτότητα του προιόντος και επιδοτούσες την συσκευασία, θα άλλαζες την μορφή της αγροτικής παραγωγής, θα προσέθετες υπεραξία, θα ανοίγαν αγορές.
      Αυτό θα ήταν μια αναπτυξιακή κατεύθυνση.

      Διαγραφή
    3. @ Κωστής
      "Ολα αυτά όμως μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, μόνο αν ξεκαθαρίσουμε ποιά είναι η κατεύθυνση. Ποιά είναι η Νέα Ανάπτυξη που θέλουμε και πως θα την πετύχουμε".

      Ενώ συμφωνώ για τις διαπιστώσεις, το συμπέρασμα προκαλεί ερωτηματικά. Δηλαδή θα αποφασίσει κάποια κυβερνητική επιτροπή "σοφών" ποια θα είναι η κατεύθυνση, μέσα απο ένα πενταετές πρόγραμμα ανάπτυξης, όπως παλιά στην ΕΣΣΔ.

      Δεν είναι πιο λογικό να κάνουν κάτι πολύ πιο εύκολο, όπως να μειώσουν την φορολογία και τις εισφορές (που είναι μια ακόμα φορολογία όπως όλες οι άλλες), να καταργήσουν τον ΚΒΣ, τα νομοθετικά εμπόδια και κανονισμούς, τα παράβολα σε τρίτους, τις εισφορές σε επιμελητήρια κλπ και να αφήσουν τον κάθε Έλληνα να αποφασίσει πως μπορεί να αξιοποιήσει τις ιδέες, τις γνώσεις και τις δεξιότητές του σε όποιο τομέα νομίζει ότι μπορεί να τα καταφέρε;

      Αν σταματούσαν αύριο το πρωί όλες οι κρατικές επιδοτήσεις, οι αγρότες θα έβρισκαν υποχρεωτικά τον καλύτερο δρόμο προς την ανάπτυξη χωρίς απαγορεύσεις και οδηγίες απο τρίτους.

      Διαγραφή
  6. Οταν λέω να ξεκαθαρίσουμε, δεν εννοώ καμία "επιτροπή σοφών", αλλά τον δημόσιο διάλογο, την πολιτική κατεύθυνση.
    Πιστεύω ότι πρέπει να καταλήξει αυτός σε ένα πλάνο ανασυγκρότησης, ενδεχομένως "πεντάχρονο", αλλά το πιό σημαντικό δεν είναι η χρονική διάρκεια, αλλά οι μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα δημιουργήσουν τις συνθήκες που θα "αφήσουν τον κάθε Έλληνα να αποφασίσει πως μπορεί να αξιοποιήσει τις ιδέες, τις γνώσεις και τις δεξιότητές του σε όποιο τομέα νομίζει ότι μπορεί να τα καταφέρει." και ταυτόχρονα θα τον βοηθήσει, να βρεί αγορές, να βρεί χρηματοδότηση και υποστήριξη.
    Δεν φτάνει, μόνο η ατομική προσπάθεια, που είναι προαπαιτούμενο φυσικά, αλλά χρειάζεται να "σπρώξουμε" όλοι μας , στην δημιουργία "ελπίδων" για τα παιδιά μας και το μέλλον της χώρας.
    Εχω αγωνία. Δεν μπορώ να αφήσω τα πράγματα στις τυφλές δυνάμεις της αγοράς.
    Κάθε δουλειά, που γίνεται στην χώρα, πρέπει να είναι στοίχημα για όλους μας , να είναι η πλέον ανταγωνιστική στον κόσμο. Πρέπει να έχει "άγχος επιτυχίας" η χώρα. Αυτός θα είναι ο κινητήρας μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι μάλλον συμφωνούμε επι της αρχής.

      Προσωπικά θα προτιμούσα το κράτος να φρόντιζε μόνο να διατηρεί το γήπεδο σε καλή κατάσταση, οι κανόνες να είναι καθαρογραμμένοι, σταθεροί και ξεκάθαροι, οι διαιτητές αμερόληπτοι, οι παράγοντες στις κερκίδες και οι βρώμικοι παίκτες να αποβάλλονται.

      Αν εξασφαλιστούν αυτά, είμαι σίγουρος ότι θα δούμε πολύ καλό ποδόσφαιρο, γιατί έχουμε παίκτες με πολλή ταλέντο.

      Απλώς σήμερα αντι να ασχολούνται με το παιχνίδι, όλοι προσπαθούν να αλλάξουν τους κανονισμούς, να λαδώσουν τους διαιτητές και να πάρουν το μάτς στο παρασκήνιο.

      Είναι βλέπεις πιο εύκολο απο το να παίξεις καλή μπάλα στο γήπεδο. Και στο τέλος καταστροφικό για όλους μας.

      Διαγραφή
  7. @ minority opinion
    Συμφωνούμε επί της αρχής, αλλά έχω κάποιες επιφυλάξεις, για την γενική συμφωνία.
    Ας πούμε συμφωνώ, με όσα αναφέρεις, αλλά λείπει μία παράμετρος, που για μένα είναι σημαντική, αν και είναι , θα έλεγε κανείς, φιλοσοφικού ενδιαφέροντος.
    Ολα καλά και για το γήπεδο και για τους διαιτητές και για τους κανόνες. Η διαφωνία μου είναι ότι η οικονομία, δεν είναι ποτέ ένα παιχνίδι που ξέρουμε.
    Διαφωνώ δηλαδή, ότι θα ΞΑΝΑΠΑΙΞΟΥΜΕ ποδόσφαιρο, όπου έχουμε καλούς παίκτες κλπ.
    Τώρα πρέπει να εφεύρουμε το ΝΕΟ παιχνίδι, τους νέους παίκτες, που στο παλιό υποχρεώνονταν να κάθονται στον πάγκο, επειδή ήταν ψηλοί. Πρέπει να εφεύρουμε το Μπάσκετ.
    Με άλλα λόγια, ΑΝΑΠΤΥΞΗ σημαίνει να επενδύεις στο ΑΓΝΩΣΤΟ. Στο γνωστό έχουμε εξαντλήσει τα περιθώρια. Το παιχνίδι το ξέρουν και άλλοι πλέον και το παίζουν καλύτερα.
    Θυμάμαι που μου λέγαν οι συγγενείς μου , που ήταν μετανάστες στη Γερμανία, ότι το πλέον ενδιαφέρον στη δουλειά γι'αυτούς, ήταν να φτιάχνουν "πατέντες". Επαιρναν μπόνους και εξελίσσονταν σε επιστάτες. Αν ήταν νέοι τους στέλναν σε σχολές του εργοστασίου ή της πολιτείας και τους δίνανε "πτυχία", "διπλώματα" και άλλα τέτοια, που τους δίνανε αυξήσεις και άλλη θέση.
    Οι άνθρωποι αυτοί, δεν ξέρανε τίποτε, από τις δουλειές που καλούνταν να κάνουνε. Δηλώνανε, όμως, ότι τα ξέρανε όλα και παλεύαν να επιβεβαιώσουν αυτή τους την δήλωση. Είχαν θέληση και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους.
    Το ίδιο κλίμα πρέπει να δημιουργήσουμε και εδώ. Νέο γήπεδο, νέο παιχνίδι. Η αναβίωση των "παλιών" δεν έχει τύχη.
    Γι'αυτό επιμένω, ότι πρέπει να τα βάλουμε σε μια νέα σειρά. Αλλιώς "ατάκτως ειρημένα", όπως είναι, όσο και να τα αναστήσεις, θα καταρρεύσουν λίγο μετά.
    Αυτή την συζήτηση πρέπει να κάνουμε επειγόντως και αυτή την τάση πρέπει να ενισχύσουμε.
    Χθές ψηφίστηκε ο νέος νόμος για την ανάπτυξη. Μου άρεσε που για πρώτη φορά, μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια δουλειά, με δική του ευθύνη, που η γραφειοκρατία, θα πρέπει εκ των υστέρων να ερευνήσει, να ελέγξει, αν έχουν τηρηθεί οι απαραίτητοι κανονισμοί και όχι να στέκεται όπως τώρα ως μπάστακας και να εμποδίζει ότι πάει να γίνει.
    Οπως δήλωσε ο γραμματέας εμπορίου, διαπνέεται , από την θέση, ότι ο κάθε επιχειρηματίας, εχει το "τεκμήριο αθωότητας", σε αντίθεση με ότι συνέβαινε ως τώρα, όπου από το κράτος αντιμετωπιζόταν κατ'αρχήν ως "ένοχος", που έπρεπε να αποδείξει την αθωότητά του. Είναι μια καλή αρχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ κατα γράμμα. Αυτό ακριβώς εννοούσα. Αν το κράτος σταματήσει να αποφασίζει ποιός και πώς θα δουλέψει και θα παράγει τα υπόλοιπα η έλληνική κοινωνία θα τα βρεί. Όπως τα έχουμε βρεί σε όλο τον πλανήτη εκτός απο την ίδια μας την χώρα. Το παράδειγμα της ναυτιλίας είναι ενδεικτικό. Επειδή δεν μπορεί να τους βάλει εμπόδια και τρικλοποδιές το παρασιτικό κράτος βρίσκονται συνεχώς στην πρωτοπορεία του κλάδου σε παγκόσμια κλίμακα.

      Διαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU