Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

3 χρόνια μνημονίου - 3 χρόνια "αντίστασης" (3)

Όταν ο Αντώνης έκανε τον Αλέξη αξιωματική αντιπολίτευση, και ο Αλέξης τον Αντώνη πρωθυπουργό

Το'να χέρι νίβει τ'άλλο, και τα δυο το πρόσωπο...

Αμήχανα αλλά με θράσος, μετά από την αποκάλυψη του πόσο καταστροφική ήταν η πενταετία Καραμανλή, ο Αντώνης Σαμαράς και τα παπαγαλάκια του κατασκεύασαν το μύθο της δήθεν «κρίσης χρέους» που δημιούργησε ο ΓΑΠ και η οποία διαχωρίζεται από την «κρίση ελλείμματος» που δεν μπόρεσε να «διορθώσει» ο προκάτοχός του:

Με την Αριστερά κανείς δεν ασχολιόταν τον καιρό εκείνο, αλλά ο Αντώνης είχε ανέβει στα κεραμίδια κατά των οποιωνδήποτε οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης: 
antinews.gr
Όπως φαίνεται από το παραπάνω άρθρο, το οποίο είναι προγενέστερο (Μάρτης του '10) της προσφυγής στο ΔΝΤ (Απρίλης), η κοινή γνώμη ακολουθούσε. Για να λένε ακόμα και οι δεξιοί "όχι στις μειώσεις μισθών", σου λέει ο άλλος, η κυβέρνηση Παπανδρέου (του Αμερικάνου) εκτελεί ξένες εντολές και δεν υπερασπίζεται τα συμφέροντα του λαού. 
(Εδώ να σημειώσουμε τις ευθύνες της κυβέρνησης Παπανδρέου που όντως δεν υπερασπίστηκε τα συμφέροντα του λαού, και μείωνε τα πάντα οριζοντίως αντί να κόψει μέσα στον πρώτο μήνα τα προνόμια των συντεχνιών, προνόμια που συνέχισαν να ανθίστανται χρόνια αργότερα, όπως στην περίφημη απεργία των υπαλλήλων της Αττικό Μετρό – αυτών που διπλασιάστηκαν επί Καραμανλή – που ζητούσαν με τη συμπαράσταση του Αλέξη να συνεχίσουν να πληρώνονται περισσότερο από καθηγητές πανεπιστημίου· αλλά προτρέχω, και επειδή κανείς από τους ήρωες του άρθρου μας δεν εγκάλεσε ποτέ τον ΓΑΠ για αυτά που έπρεπε να τον εγκαλέσει, θα τον αφήσω στην ησυχία του.)

Προσέξτε (πάλι από το ίδιο άρθρο) και το σχήμα του επιχειρήματος: εισάγονται οι «κόκκινες γραμμές», που αργότερα θα γίνονταν πολύ της μόδας στο στόμα του Φώτη του Κουβέλη και του Βαγγέλη του Βενιζέλου· απορρίπτονται όλα τα μέτρα που θα έχουν άμεση επίπτωση στην τσέπη του πολίτη (μειώσεις μισθών, αυξήσεις καυσίμων) με την εξαίρεση ειδών πολυτελείας και ποτών· και τελικά «λεφτά υπάρχουν» στη δημόσια περιουσία και τα «λειτουργικά έξοδα» (γενικώς και αορίστως).

Η ολική απονομιμοποίηση των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής και της προσφυγής στο μηχανισμό στήριξης, από τον ηγέτη του υποτιθέμενου αστικού κόμματος, βύθισε το δημόσιο διάλογο στα επίπεδα της ατάκας, από τα οποία ακόμα να συνέλθει, και έλυσε τα σκυλιά, δηλαδή τα κοπρόσκυλα που είχαν φυλαγμένα στα μαντριά τους η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ταϊζοντάς τα από τα δανεικά και ό,τι είχε απομείνει από φορολογικά έσοδα. Κοπρόσκυλα που πέρα από γραφικούς, αλλά πέρα ως πέρα αντιπροσωπευτικούς, τύπους σαν τον Καμμένο, συμπεριλαμβάνουν τα συμφέροντα των κρατικοδίαιτων εκδοτών (ο Τράγκας και ο Κουρής – βλ. φωτό παραπάνω – φρόντισαν να δείξουν με κάθε τρόπο τη δυσαρέσκειά τους), των κλειστών επαγγελμάτων, και βεβαίως τις συντεχνίες του Δημοσίου που κυβερνούν το ...κράτος, π.χ. έτσι. (Παρατηρούμε επίσης ότι η συντριπτική πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ εκπροσωπεί δημοσίους υπαλλήλους και τραπεζικούς – οι οποίοι επίσης στηρίζονται πλέον σε κρατικούς πόρους).

Η πρώτη δημοσκόπηση μετά την προσφυγή στην τρόικα δεν αποτυπώνει εκλογικές ανατροπές, αλλά μία γρήγορη απονομιμοποίηση των κυβερνητικών επιλογών στη γραμμή της ΝΔ. Η μεγάλη αγκαλιά του Αντώνη όμως στον κάθε πικραμένο δε θα μπορούσε να χωρέσει αυτούς που μια ζωή όμνυαν στο σοσιαλισμό, όπως το γνωστό εργατολόγο (οι πρόσφατες εξελίξεις με τους συμβασιούχους ήρθαν να μας θυμίσουν τι μεγάλη μπίζνα έχει στηθεί από εργατολόγους, παρεπιπτόντως), και εκεί μπαίνει στο παιχνίδι ο ευφυής Αλέξης, που στις αυτοδιοικητικές εκλογές (Νοέμβρης 2010) κάνει το colpo grosso: 
Κατεβάζει τον εργατολόγο από το βαθύτερο ΠΑΣΟΚ στην Περιφέρεια Αττικής, και δίνει το σύνθημα «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ»:
Ταυτόχρονα, συνειδητοποιεί τη μεγάλη ευκαιρία που του δίνει η αντιπολιτευτική τακτική του Αντώνη, ο οποίος λόγω θέσης (αξιωματική αντιπολίτευση) δεν μπορεί να την τραβήξει στα άκρα: Το δίλημμα είναι ναι ή όχι στο Μνημόνιο.

Έτσι έρχεται σιγά σιγά ο Αλέξης να πάρει τη θέση που του αρμόζει στη νεότερη ιστορία μας, διεκδικώντας λίγο λίγο απ' τον Αντώνη τον πρώτο λόγο στον αντιμνημονιακό αγώνα, στην αρχή χωρίς ορατά δημοσκοπικά αποτελέσματα για τον ίδιο (έλαβε 6,23% στην περιφέρεια Αττικής, είχε 3,2% σε δημοσκόπηση τον επόμενο Απρίλιο), αλλά με σταθερή πτώση του δικομματισμού (40% τον Απρίλιο). Το χαρακτηριστικό των αυτοδιοικητικών εκλογών και εκείνου του χειμώνα ήταν η πανσπερμία των «αριστερών» αντιμνημονιακών δυνάμεων (οι δεξιές ήταν ακόμα στη ΝΔ) – χρειάζονταν χρόνο εκατέρωθεν μέχρι να συναντηθούν στο χωνί του ΣΥΡΙΖΑ.

Η λυσσαλέα αντιπολίτευση του Αντώνη, όμως, που για λογαριασμό του εαυτού του και συμφερόντων που θίγονταν από τους λιγοστούς μεταρρυθμιστές υπουργούς του ΓΑΠ (κάποιους από τους οποίους ο Ρέππας αποκάλεσε περιφρονητικά «αυτοδημιούργητους») δεν έδινε σπιθαμή γης, σε συνδυασμό με το εσωτερικό ροκάνισμα από το βαθύ ΠΑΣΟΚ καικάποιον που ήθελε να «πάρει το ΠΑΣΟΚ» πάσει θυσία, κλόνισαν την κυβέρνηση που εκείνο το καλοκαίρι του '11 έδειχνε να στερεύει από δυνάμεις. 

Στο λαϊκό επίπεδο, το κίνημα των αγανακτισμένων απέδειξε την ευρύτατη απήχηση των αντιμνημονιακών συνθημάτων, και έδωσε την ευκαιρία στην Άκρα Δεξιά (άλλη μία γενναία προσφορά της ρατσιστικής ατζένταςτου Αντώνη, εν μέρει) να οργανωθεί, την ώρα που στην κάτω πλατεία έκαναν λαϊκές συνελεύσεις για να λύσουν με αμεσοδημοκρατικό τρόπο τα προβλήματα του διεθνούς καπιταλισμού. Χρειάστηκε ένας μετασχηματισμός για να περάσει το Μεσοπρόθεσμο και να πάρει η κυβέρνηση μερικούς μήνες ζωής ακόμα. Παρεπιπτόντως, η Αριστερά της Ευθύνης σφύριζε αδιάφορα, και περίμενε να σώσει τη χώρα ένα χρόνο αργότερα, χέρι χέρι με τον Αντώνη.

Ακολούθησε το δραματικό στοίχημα του Παπανδρέου τον Οκτώβρη του '11 με το δημοψήφισμα, μετά το οποίο ήταν πολιτικά νεκρός. Παραδόξως, η αστάθεια δημιούργησε εξίσου μεγάλα προβλήματα στον Αντώνη, που έπρεπε να ξεκινήσει τις κωλοτούμπες που θα τον οδηγούσαν στο 18,85% των εκλογών του Μαΐου, το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας και – υπό φυσιολογικές συνθήκες – ικανό να τον οδηγήσει στην εξαφάνιση. 
Προτρέχουμε όμως διότι μεσολάβησε από Νοέμβρη μέχρι Μάη η κυβέρνηση Παπαδήμου. Αλλά επειδή αντιμετώπισε την ίδια δυναμική, δηλαδή αγανακτισμένους (ο χαρακτηρισμός «χούντα», παρόλο που είχε συντριπτική δεδηλωμένη, τα λέει όλα) και αδιάφορο σφύριγμα («ήττα της πολιτικής»), την προσπερνάμε ως το αναγκαίο μεσοδιάστημα που χρειάζονταν οι ήδη μαγειρεμένες συνταγές να δέσουν. Το ότι, π.χ., εκείνη την εποχή θα μπορούσε να είχε λήξει το θέμα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, να φύγει ο φόβος της δραχμής και να αρχίσει σιγά σιγά να επανέρχεται η σταθερότητα φαίνεται να μην πολυαπασχολεί την πλειοψηφία των δημοσιογράφων, και των όψιμων σωτήρων που πλέον παριστάνουν τα τέρατα υπευθυνότητας για λογαριασμό της χώρας.

Και ερχόμαστε στην επομένη των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012, τότε που ο δικομματισμός παράπαιε και οι ηγέτες του είχαν βρεθεί σε πλήρη ανυποληψία. 
Πώς έγινε και έξι βδομάδες μετά στις 17 Ιουνίου, ο Αντώνης έγινε Λάζαρος και βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας, οδηγώντας την σε μία πιο σταθερή εποχή (αφού, βεβαίως, δεν έχει να αντιμετωπίσει την αντιπολίτευσή του); Τι μεσολάβησε; Ποιος τον μετέτρεψε από παρία σε εθνικό ηγέτη;
Η απάντηση εναπόκειται στην ευφυΐα του αναγνώστη και της αναγνώστριας. Μεταφέρω μόνο το εξής περιστατικό από προσωπική κουβέντα με καθηγητή του ΕΜΠ που κάποτε διαδραμάτιζε ηγητικό ρόλο στο ΣΥΡΙΖΑ: Όταν ρωτήθηκε για το πού θα έβρισκαν τα λεφτά αν τη Δευτέρα έλεγε η τρόικα «δε δίνω άλλω», απάντησε: «Ε, τόσες χώρες υπάρχουν στον κόσμο, όλο και κάποια θα βρεθεί να μας δανείσει.» 
Τέτοιο ήταν το επίπεδο της ανάλυσης εκείνο το πρωί της 7ης Μαΐου, στηριγμένης στις στιβαρές εγγυήσεις του γνωστού οικονομολόγου που, όπως επί Κυπριακής κρίσης δέκα μήνες αργότερα, διαβεβαίωνε ότι όλοι μπλοφάρουν.
Πολύ απλά, τη Δευτέρα της 18ης Ιουνίου ο κόσμος θα έκανε ουρές έξω από τις τράπεζες, όπου θα θεωρούσε ότι είναι κλειδωμένα τα λεφτά του. (Αυτό το τελευταίο έχει πολλή πλάκα: δείτε το βίντεο από την Αργεντινή στην πολύ καλή εκπομπή των Νέων Φακέλων όπου ο κόσμος ήθελε να μπει και να πάρει τα λεφτά του· βεβαίως, οι τράπεζες πολλαπλασιάζουν το χρήμα και δεν το έχουν στα σεντούκια τους.) 
Εκ των υστέρων, αυτό που είναι ανατριχιαστικό είναι πόσο λίγοι φαίνεται να είχαν, και να έχουν, συνειδητοποιήσει πόσο πιθανό ήταν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. 
Και αυτό δείχνει, όχι μόνο την κατάντια της υπαρκτής Αριστεράς, αλλά και σε ποιο σημείο απελπισίας και κινδύνου έχουν φέρει την Ελλάδα οι κυρίαρχες, «αστικές» πολιτικές δυνάμεις – ας το σκεφτούν αυτό οι διάφοροι σωτήρες που νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν το business as usual.

ΥΓ: Σε εκείνες τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου 2010 γεννήθηκε και μία άλλη ιστορία, της οποίας ο μίτος ξετυλίγεται ακόμα, με άγνωστο προορισμό. Είναι η ιστορία της συνάντησης μεταρρυθμιστικών δυνάμεων με διαφορετικές καταβολές, η ιστορία της συγκρότησης του προοδευτικού χώρου.


2 σχόλια:

  1. Στον αστερισμο του….νικαλφα- αποσπασμα
    (Βελτιωμενο-Δημωδες)

    Νικαλφα ριξ’ αλλου τα φαρμακερα σου βελη
    στον Σαμαρα, τον Μπενη και ασε τον Κουβελη
    στο δευτερο ημιχρονο καπου το δεκαπεντε
    τοτε μαζι σου θε να ρθω ως ιπταμενο παραπεντε
    στα σκοτεινα κι αθορυβα μαζι θε να πετουμε
    Φανουρη, Σωκρατη τον Χατζη να τους ετιμωρουμε
    πολλους βοηθους του εσ. διορισε σε συμβουλια
    μας πηραν τον αυγερινο μας πηραν και την πούλια
    σοφη, μα μετρια αριστερα, μαζι κι η παλαβη
    σαραντα χρονια φουρναρης να καιει το ψωμι!!!
    Εργατολογους, Αθλητες ακομη και Παντζα-ρια
    του Ακη πρασινοφρουρους και αλλα παλλικαρια
    που την δουλεια την μαθανε μονον εις τα βιβλια
    μεταναστες θα δηλωσουμε μην βρουμε …σωτηρια.
    κι οΤιγρης παιρνει τον ΟΠΑΠ καπνιζοντας τα πουρα
    μου μαυρισε η ψυχη απ’ την ‘αριστερη’ βαβουρα.
    τα ιδια πουρα καπνιζουνε αριστερα στελεχη,
    προβλημα ουδεν, φιλολογουν και περα βρεχει
    πλουσια αφεντικα , με τις μεγαλες τσεπες
    λαθραια του ενος ευρω οι δεξιοι εργατες.
    [.....]

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Ο νικαλφας ειναι διαδικτυακος φιλος συριζαιος.

    Γιωργο χρονια πολλα.
    Καλη ανασταση απο τους τεμπεληδες της ...ευφορης ελλαδας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. “Θέλει να παραιτηθεί από το Δημόσιο και… δεν τον αφήνουν!

    Η ιστορία του Αλέξη Χριστοδούλου ακούγεται απίστευτη, ακόμη και για όσους έχουν συνηθίσει στα ελληνικά δεδομένα.

    Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς τι αίσθηση έκανε στην εφημερίδα «Independent», που με εκτενές ρεπορτάζ της αναφέρεται στην περιπέτεια του 36χρονου, ο οποίος προσπαθούσε να… απαλλάξει το Δημόσιο από έναν ακόμη μισθό.

    «Η Ελλάδα θέλει να μειώσει το δημόσιο τομέα. Αυτός ο άνδρας θέλει να παραιτηθεί. Γιατί λοιπόν του πήρε δύο χρόνια;», είναι ο τίτλος του δημοσιεύματος, που ασκεί αυστηρή κριτική στην ελληνική πολιτική στο ζήτημα.

    Για τον Αλέξη Χριστοδούλου όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν αποφάσισε να αφήσει το σχολείο όπου εργαζόταν ως δάσκαλος και να ξεκινήσει τη δική του τεχνολογική εταιρία, στοχεύοντας στη διεθνή αγορά. Αποδείχθηκε πως αυτό δεν ήταν όσο απλό το φανταζόταν.

    Αρχικά, το σχολείο στο οποίο εργαζόταν στην Καλαμάτα, δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του. «Μου είπαν ότι ήταν πολύ αργά για να παραιτηθώ και πως θα έπρεπε να περιμένω τον επόμενο χρόνο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω!», λέει ο 36χρονος.

    Πολλοί προσπάθησαν να τον προειδοποιήσουν πως κινδυνεύει να χάσει τη σύνταξή του εξαιτίας της παράλογης συμπεριφοράς του.

    Έχοντας ήδη όμως σκεφτεί διαφορετικά το μέλλον του, αυτό ήταν το τελευταίο που τον ενδιέφερε. «Δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι κάποιος θα παραιτούνταν γιατί θα ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό στη ζωή του», εξομολογείται.

    Η συνέχεια είναι ακόμη πιο παράλογη. Του είπαν πως αν ήθελε να φύγει από τη δουλειά του, θα έπρεπε να απουσιάσει για 21 συνεχόμενες σχολικές ημέρες και τότε θα απολύονταν. Όταν πέρασαν δύο μήνες χωρίς να εμφανιστεί στο χώρο εργασίας του, δεν υπήρχε καμία αντίδραση από το σχολείο. Επικοινώνησε ο ίδιος μαζί τους, ρωτώντας πότε θα απολυθεί.

    Τότε τον ενημέρωσαν ότι θα περνούσε από πειθαρχική επιτροπή και πως κινδύνευε με αγωγή. Η αποχή συνεχίστηκε για επτά μήνες, πριν τελικά πάρει την επιστολή με την οποία τον ενημέρωναν πως η παραίτησή του γίνεται δεκτή.

    Ούτε εκεί τελείωσαν όμως τα… βάσανά του. Δύο χρόνια έχουν περάσει και η περιπέτεια συνεχίζεται. Την περασμένη εβδομάδα δέχθηκε κλήση από υπουργείο Παιδείας που τον ενημέρωναν ότι η παραίτησή του έχει ανακληθεί, ο μισθός του θα επανέλθει και ότι αντιμετωπίζει πειθαρχική διαδικασία και απόλυση.

    Με απλά λόγια, «ήθελαν να τον επαναφέρουν στη θέση του, ώστε να τον απολύσουν προκειμένου να συμπεριληφθεί στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων που απαιτείται να απολύσει η Ελλάδα», όπως συμπεραίνει και η «Independent».

    Ο 36χρονος δεν κρύβει τον εκνευρισμό του: «δεν θέλω να υπολογίζομαι ως απολυμένος. Δεν θα έπρεπε να τιμωρηθώ επειδή παραιτήθηκα. Είναι τρελό ακόμη και για την Ελλάδα!», είπε ο Χριστοδούλου, που ήδη έχει φτιάξει μία εφαρμογή για smartphone και πλέον σχεδιάζει τη ζωή του μακριά από το δημόσιο.

    Ιδιαίτερα επικριτικά ήταν τα σχόλια του Independent για την ελληνική παιδεία, αλλά και την κατάσταση στο δημόσιο τομέα με αφορμή αυτή την ιστορία.

    «Στα 9 χρόνια της διδακτικής του εμπειρίας, έμαθε από πρώτο χέρι το δυσλειτουργικό εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας. Για να αυξήσουν τα έσοδά τους, κάποιοι συνάδελφοί του δίδασκαν πραγματικά μόνο στα μαθήματα μετά από το σχολείο, στα φροντιστήρια όπου πάνε οι περισσότεροι μαθητές. Κάποιοι έφταναν στο σημείο να δίνουν κακούς βαθμούς στα παιδιά ώστε να τους ενθαρρύνουν να πληρώσουν για επιπλέον μαθήματα», αναφέρει το κείμενο, ενώ για την κατάσταση στο δημόσιο επισημαίνει πως: «Περιπτώσεις σαν κι αυτή δείχνουν πόσο λίγο έχουν επηρεάσει το πελατειακό κράτος της Ελλάδος οι διαλαλούμενες μεταρρυθμίσεις. Για δεκαετίες θέσεις στο δημόσιο δίνονταν ως αντάλλαγμα για ψήφους. Πολιτικά είχε μικρότερο κόστος να επιβάλλονται φόροι από το να αναμορφωθεί η ακριβή και κατάφωρα αναποτελεσματική γραφειοκρατία της χώρας» ”

    http://www.lykavitos.gr/archives/16859

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU