Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Στέλιος Κούλογλου: Πένθος, στη χώρα που δεν μαθαίνει ποτέ


του Στέλιου Κούλογλου

Κανονικά, η ΝΔ θα έπρεπε να πανηγυρίζει με την διαφαινόμενη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές. 

Ο κ. Μητσοτάκης υπέστη μια ψυχρολουσία κατά την επίσκεψη του τη προηγούμενη εβδομάδα στο Βερολίνο. Η Μέρκελ ήταν επιφυλακτική, ο ψυχρός Σόιμπλε δεν δέχθηκε να βγάλει ούτε μια φωτογραφία με τον πρόεδρο της ΝΔ και όλοι οι Γερμανοί συνομιλητές τού τόνισαν ότι θεωρούν το ελληνικό πολιτικό σύστημα αναξιόπιστο.

Ο βασικός λόγος για αυτό είναι ότι θεωρούν πως οι Έλληνες πολιτικοί νοιάζονται για την εξουσία, αλλά όχι για την χώρα τους. Την ώρα δηλαδή η τύχη της κρέμεται από μία κλωστή, η αξιολόγηση δεν έχει κλείσει και το grexit από την ευρωζώνη ξαναμπαίνει στη δημόσια συζήτηση, το τελευταίο που θα έπρεπε κανείς να ζητήσει είναι πρόωρες εκλογές. 

Η πολιτική και οικονομική κρίση που θα προκαλούσαν, θα γύριζαν τη κατάσταση χρόνια πίσω. 

Θα διευκόλυναν τα σχέδια του φον Σόιμπλε που θέλει να χρησιμοποιήσει μια νέα ελληνική κρίση για να προσαρμόσει την Ευρωπαϊκή Ένωση στα γερμανικά μέτρα.

Είναι οι διαφορές μεταξύ Βερολίνου και ΔΝΤ και οι νέες απαιτήσεις που προβάλλει το τελευταίο μετά από κάθε ελληνικό συμβιβασμό, που βασικά ευθύνονται για την καθυστέρηση της αξιολόγησης: μετά το καλοκαίρι, ζητούσε πρόσθετα μέτρα 2 δις. 
Όταν τα οικονομικά αποτελέσματα δεν τα δικαιολογούσαν, άρχισε να ζητάει "κόφτη" για τις συντάξεις και το αφορολόγητο για μετά το 2018, παρότι δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο από το μνημόνιο 
Όταν η κυβέρνηση έδειξε να το συζητάει, ελπίζοντας ότι ο κόφτης δεν θα χρειαστεί να ενεργοποιηθεί,το ΔΝΤ επανήλθε απαιτώντας τα μέτρα να νομοθετηθούν εκ των προτέρων.

Τη προηγούμενη εβδομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο, στη συζήτηση για την Ελλάδα, δεξιοί ή αριστεροί, σύσσωμοι οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες, επαινούσαν τις προσπάθειες της χώρας και τα θετικά αποτελέσματα (στους αριθμούς γιατί οι άνθρωποι εξακολουθούν να υποφέρουν) και ζητούσαν από Σόιμπλε και ΔΝΤ να σταματήσουν τις κωλυσιεργίες. 

Μόνο οι ευρωβουλευτής της ΝΔ κατηγόρησαν την ελληνική κυβέρνηση, ζητώντας ο ένας μετά τον άλλο εκλογές. Πως να σε πάρουν μετά στα σοβαρά;

Το 2014, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου βρισκόταν σε στρατηγικό αδιέξοδο. Τα μέτρα που καλείτο να πάρει για να κλείσει η αξιολόγηση ήταν εξαιρετικά δύσκολο να περάσουν από το Κοινοβούλιο και σε κάθε περίπτωση θα την έφθειραν ανεπανόρθωτα. 

Για το 2016 το τότε μνημόνιο προέβλεπε ένα θηριώδες πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 4,5% που σημαίνει ότι θα έπρεπε να ληφθούν πρόσθετα μέτρα ύψους πάνω από 7 δις. Ήταν κυριολεκτικά ακατόρθωτο.

Αντί να περιμένει τον κ. Σαμαρά να κάνει τη "βρόμικη δουλειά"- τα πρόσθετα δηλαδή μέτρα που ζητούσαν οι δανειστές- κι ύστερα να πέσει σαν ώριμο φρούτο, ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε πρόωρες εκλογές. Αν είχαν γίνει στην ώρα τους θα είχε κερδίσει με απόλυτη πλειοψηφία, ενώ θα είχε χρησιμοποιήσει τον χρόνο που απέμενε ώστε να προετοιμαστεί καλύτερα για να κυβερνήσει. 

Οι πρόωρες εκλογές έβγαλαν τον κ. Σαμαρά από το αδιέξοδο και τον διευκόλυναν να υποστηρίζει, αβάσιμα, ότι πήγαινε να βγάλει τη χώρα από τη κρίση αλλά δεν τον άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κυριότερο, ο τελευταίος παρέλαβε τη καυτή πατάτα και υποχρεώθηκε να πάρει μέτρα που και δεν του ταιριάζουν και θα είχε αποφύγει.

Με τη διαφαινόμενη συμφωνία, η κατάσταση μπορεί κάπως να σταθεροποιηθεί. Τα μέτρα που θα τη συνοδεύουν ίσως φθείρουν περισσότερο τη κυβέρνηση, ίσως όμως η ομαλοποίηση να την βοηθήσει να ανακάμψει. Σε κάθε περίπτωση η χώρα θα έχει κερδίσει χρόνο και ομαλότητα. 

Ο κ. Μητσοτάκης είναι νέος σε ηλικία και μπορεί να περιμένει να έρθει η σειρά του. Αλλά είναι τέτοια η δίψα για την εξουσία ώστε αδυνατεί να μάθει από τα λάθη των προκατόχων του και να σκεφτεί το γενικότερο συμφέρον.. 

Αντί να βγάλει ένα στεναγμό ανακούφισης που απέφυγε να παραλάβει, όχι καυτή πατάτα αυτή τη φορά αλλά ωρολογιακή βόμβα, η ΝΔ άρχισε να καταγγέλλει τη χθεσινή προκαταρκτική συμφωνία και να πενθεί. Πως μπορεί να προχωρήσει μπροστά μια χώρα, όταν δεν μαθαίνει ποτέ από τα λάθη της;


πηγή

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Το ΔΝΤ κάνει πολιτική όχι οικονομία. Κι ο Τόμσεν είναι εκεί που είναι για να μας αποτελειώσει και με κυβέρνηση της Αριστεράς... με ένα σμπάρο!

Το ΔΝΤ κάνει πολιτική όχι οικονομία. Οι παρακάτω εικονιζόμενοι οικονομικοί δολοφόνοι δεν είναι οικονομολόγοι, είναι κομάντο, συμμορία, πολιτική φράξια του νεοφιλελεύθερου στρατοπέδου και τώρα συνεργάτες του παρανοϊκού δικτάτορα Σόιμπλε. Με αυτό το μάτι πρέπει κανείς να βλέπει τις προσπάθειες της κυβέρνησης - σε μια προοπτική ανεξαρτησίας της χώρας μας κάποια στιγμή. Και να τις κρίνει αυστηρά αν υπάρχει καλύτερη εναλλακτική αλλά καλόπιστα εφόσον εμείς και η κυβέρνηση είμαστε από την ίδια πλευρά. Η δεξιά εξωτερικού του Μητσοτάκη είναι από την άλλη πλευρά, όπως και οι ευρωβουλευτές της και οι ακροδεξιοί συνοδοιπόροι τους. Η σοσιαλδημοκρατία δείχνει να ξυπνά - τουλάχιστον στην Ευρώπη, έστω αργά, έστω προεκλογικά. Καλό είναι αυτό. Δεν είναι ώρα για δογματισμούς. Ακόμη και η σκληρή κριτική κοινωνικών δυνάμεων της αριστεράς από την πλευρά μας είναι - κι αν έχει ο Βαρουφάκης μια πρακτική πρόταση να τον ακούσουμε, γιατί έχει προσφέρει στην αποκάλυψη των πολιτικών Σόιμπλε (αν έχει) - κι όποιος-όποια άλλη έχει. Εδώ είμαστε και πρέπει να είμαστε μαζί γιατί "εκείνοι" θέλουν να μας αποτελειώσουν και να το φορτώσουν στην δημοκρατική σοσιαλιστική ανανεωτική αριστερά για να μην ξανασηκώσει κεφάλι η χώρα στον αιώνα τον άπαντα! 
η αριστερή στρουθοκάμηλος
Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων: Σοβαρά λάθη Τόμσεν εντόπισε το Eurogroup




O Πολ Τόμσεν, η Ντέλια Βελκουλέσκου και οι άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχουν υποπέσει σε σωρεία λαθών, κακών υπολογισμών, ασαφειών και αντιφάσεων κατά τη συγγραφή της περίφημης έκθεσης του ΔΝΤ για την Ελλάδα. Αυτό αναφέρεται σε ρεπορτάζ του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΚΥΠΕ), το οποίο τονίζει πως το Συμβούλιο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Εurogroup είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι τα πρόσθετα μέτρα που απαίτησε το ΔΝΤ και πλέον σύσσωμη η Ε.Ε. ζητά από την Ελλάδα, δεν πρόκειται να εισπραχθούν και στην πραγματικότητα δεν είναι απαραίτητα.

Συνεχίζοντας το ρεπορτάζ υπογραμμίζει πως -σύμφωνα με έγγραφο του Συμβουλίου-, η ομάδα Τόμσεν έχει κάνει χονδροειδή λάθη στον υπολογισμό του ελλείμματος, του πληθωρισμού, του ρυθμού ανάπτυξης, της είσπραξης εσόδων, της οροφής των δαπανών του δημοσίου, αλλά και σε θέματα όπως η εκτέλεση των μεταρρυθμίσεων, το είδος και η απόδοση των εισφορών των ασφαλισμένων, η εξοικονόμηση από τους ασφαλιστικούς νόμους και άλλα.

Το έγγραφο αναφέρει ότι το ΔΝΤ έχει κάνει τα εξής λάθη: «Η διαφορά στην εκτίμηση οφείλεται σε υπερβολικά συντηρητικές παραδοχές που εφαρμόζονται συστηματικά από το Ταμείο τόσο επί των εσόδων, όσο και στο σκέλος των δαπανών».

Από την πλευρά των εσόδων: οι προβλέψεις της έκθεσης προϋποθέτουν ότι οι ελαστικότητες των εσόδων παραμένουν κάτω από τις ελαστικότητας του ΟΟΣΑ που χρησιμοποιούνται συνήθως για τις προβλέψεις των εσόδων. Επιπλέον, το ΔΝΤ υπολογίζει την ελαχιστοποίηση της μεταφοράς στα επόμενα των πρόσφατων εσόδων των υπερ-επιδόσεων για λογαριασμό των διαφόρων παραγόντων ως εφάπαξ, κάτι που στερείται τεχνικής βάσης. Οι προβλέψεις της έκθεσης, εν μέρει ή πλήρως υποτιμούν διάφορα έσοδα από την πλευρά των παραμετρικών μέτρων που νομοθετήθηκαν τόσο το 2015 όσο και το 2016, συμπεριλαμβανομένων των φόρων κατανάλωσης στα καύσιμα, των φόρων κατανάλωσης στα τσιγάρα και το αλκοόλ, τη φορολογία των ξενοδοχείων, φόρους οχημάτων και άλλα.

«Από την πλευρά των δαπανών, οι προβλέψεις της έκθεσης υποθέτουν ότι τα ανώτατα όρια δαπανών δεν θα γίνουν σεβαστά, συσσωρεύοντας διολίσθηση 1,3% του ΑΕΠ μέχρι το 2018. Αυτή η παραδοχή αντιβαίνει στα πρότυπα του ΔΝΤ που θεωρούν πως οι λειτουργικές δαπάνες θα αυξηθούν ανάλογα με τον πληθωρισμό και ότι τα ανώτατα όρια του προϋπολογισμού θα πρέπει να τηρούνται. Σύμφωνα με το ΚΥΠΕ, αυτό είναι ιστορικά ανακριβές για την Ελλάδα καθώς ο στόχος των πρωτογενών δαπανών δεν έχει υπερβεί το συνολικό ανώτατο όριο, ούτε και το 2016. Είναι λάθος να προεκτείνουν σχετικά μικρές υπερβάσεις σε ορισμένους τομείς (υγεία) στο βασικό σενάριο κατά τη διάρκεια του προγράμματος».

«Οι προβλέψεις έκθεσης άλλωστε δεν λαμβάνουν δεόντως υπόψη τα πρόσφατα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού, τα οποία προσδιορίζουν μια σημαντική υπεραπόδοση το 2016, και η οποία είναι πιθανό να μεταφερθεί εν μέρει στο 2017 και το 2018. Ο κρατικός προϋπολογισμός θα φτάσει σε ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1,3% του ΑΕΠ το 2016, υπερβαίνοντας σημαντικά το στόχο του 0,1% του ΑΕΠ, παρά το εφάπαξ επίδομα συνταξιοδότησης αξίας 0,3% του ΑΕΠ που τέθηκε σε εφαρμογή το Δεκέμβριο. Με βάση τις διαθέσιμες μέχρι σήμερα ενδείξεις η ΕΕ θα προβάλει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 2% του ΑΕΠ, δηλαδή 1½ ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το στόχο».

Παρά τις εξελίξεις αυτές – επισημαίνει το ΚΥΠΕ - και παρά τη σημαντική υποτίμηση του εντός-του-έτους δημοσιονομικού αποτελέσματος για το 2015 και μια σημαντική ανοδική αναθεώρηση του υπολοίπου του 2016 από το περασμένο φθινόπωρο, το ΔΝΤ δεν έχει αναθεωρηθεί την πρόβλεψή του για μετά το 2018 από το 1,5% του ΑΕΠ. Σε σχέση με τα δημοσιονομικά μετά το 2018 αναφέρεται ότι συμφωνούμε με την αξιολόγηση του Ταμείου πως μια πιο φιλική προς την ανάπτυξη σύνθεση των ελληνικών δημόσιων εσόδων και των δημόσιων δαπανών θα ήταν επιθυμητή.

Σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ενώ η έκθεση είναι πολύ συγκεκριμένη για τα μέτρα του ισοζυγίου βελτίωσης, παραμένει αρκετά γενική ως προς τη χρήση του δημοσιονομικού χώρου που προκύπτει. Ταυτόχρονα, στο έγγραφο αναφέρεται ότι «διαφωνούμε με την εκτίμηση του Ταμείου ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να φτάσει το 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και να το διατηρήσει για μερικά χρόνια πέρα ​​από αυτό. Πράγματι, - σημειώνει το ρεπορτάζ του ΚΥΠΕ - διάφοροι παράγοντες θα διευκολύνουν τη διατήρηση του πρωτογενούς ισοζυγίου στα επίπεδα του 2018, πέρα ​​από τον ορίζοντα του προγράμματος. Το ένα είναι η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που εγκρίθηκε στο πλαίσιο της 1ης αναθεώρησης και τώρα υλοποιείται, αναμένεται να αποφέρει πρόσθετη εξοικονόμηση 0,7% του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια του 2019 ως 2021. Επιπλέον, το παραγωγικό κενό αναμένεται να είναι ελαφρά αρνητικό το 2018. Μετά όμως θα υπάρξει κλείσιμο του παραγωγικού κενού (περίπου το 2021) από την είσπραξη των εσόδων, και ως εκ τούτου το δημοσιονομικό ισοζύγιο αναμένεται να βελτιωθεί αυτόματα σημαντικά υπό αμετάβλητες πολιτικές. Ως εκ τούτου, απλά διατηρώντας το ίδιο ονομαστικό πρωτογενές ισοζύγιο του 3,5% του ΑΕΠ επιτρέπουμε στην πραγματικότητα μια διαρθρωτική δημοσιονομική επέκταση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.» Για την ίδια την ποιότητα των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας σημειώνεται πως η έκθεση είναι παραπλανητική στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η πρόκληση, τονίζει το ΚΥΠΕ.

Αναφέρεται σε 11% των μεταφορών του ΑΕΠ προς τα ασφαλιστικά ταμεία: ωστόσο, η χρηματοδότηση των συνταξιοδοτικών ταμείων είναι διαφορετική από χώρα σε χώρα και, επομένως, οι συγκρίσεις μεταξύ των χωρών θα πρέπει να γίνονται με προσοχή. Μεγάλο μέρος αυτού του χρηματοδοτικού κενού οφείλεται στο πολύ υψηλό ποσοστό ανεργίας, που είναι αναμφισβήτητα κυκλικό: με την ανεργία σε επίπεδο σταθερής κατάστασης, αυτό το χάσμα αναμένεται να είναι 3,5% του ΑΕΠ. Για τις συντάξεις αναφέρεται ότι η έκθεση του ΔΝΤ υποβαθμίζει το μέγεθος των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος.

Κατά το ΚΥΠΕ, λαμβάνοντας όλα τα στοιχεία υπόψη, η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος θα δημιουργήσει συνολική καθαρή εξοικονόμηση ύψους 1,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και 2,6% του ΑΕΠ μέχρι το 2026 με περικοπές δαπανών που συμβάλλουν τα δύο τρίτα των αποταμιεύσεων μέχρι το 2018 και περισσότερο από 90% από το 2026. Σε αντίθεση με όλες τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις των συνταξιοδοτικών συστημάτων σε άλλες χώρες της ΕΕ που είχαν καταργηθεί με μεταβατικές περιόδους για τη διατήρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων των σημερινών εργαζομένων, η ελληνική μεταρρύθμιση δεν έχει κατ` αναλογία εφαρμογή των κεκτημένων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για τους σημερινούς εργαζόμενους.

Αυτό θα οδηγήσει σε αυξανόμενη εξοικονόμηση στην πάροδο του χρόνου καθώς τα κεκτημένα δικαιώματα των νέων συνταξιούχων θα έχουν μειωθεί κατά περίπου 10% αμέσως. Όπως προτείνεται από την έκθεση του ΔΝΤ, υπάρχει μια υπόθεση από τη σκοπιά της διαγενεακής δικαιοσύνης, για τη μείωση της μεταβατικής περιόδου για την κύρια σύνταξη και τον εκ νέου υπολογισμό της από το 2019. Στο σχεδιασμό αυτό, ωστόσο, οι διανεμητικές συνέπειες πρέπει να εξεταστούν, συμπληρώνει το ΚΥΠΕ στο σχετικό ρεπορτάζ του.

Το ξεπάγωμα των κύριων συντάξεων και ο άμεσος εκ υπολογισμός τους, από την 1η Ιανουαρίου 2019 θα παράγει περίπου εξοικονόμηση 1% ΑΕΠ εάν εφαρμοστεί πλήρως το 2019, αλλά επηρεάζει τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, με μέση ονομαστική περικοπή 14% και σημαντική διακύμανση μεταξύ των διαφορετικών συνταξιούχων. Η έκθεση τάσσεται υπέρ των περικοπών στις συντάξεις και βασίζεται στην παρατήρηση ότι τα ποσοστά φτώχειας μεταξύ του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας έχουν αυξηθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης, ενώ παρέμειναν σε γενικές γραμμές σταθερά μεταξύ των συνταξιούχων, αναφέρει επίσης το ΚΥΠΕ.

Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί, ότι, ενώ όσοι είναι ηλικία εργασίας εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να βγουν από τη φτώχεια με την εύρεση θέσεων εργασίας όταν ξεκινήσει η ανάκαμψη, οι φτωχοί συνταξιούχοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, η οποία απαιτεί μια πιο διαφοροποιημένη μεταχείριση της φτώχειας μεταξύ των συνταξιούχων.

Σε ότι αφορά το αφορολόγητο, - τονίζει το ΚΥΠΕ - στο έγγραφο σημειώνεται ότι τα επιχειρήματα ότι η υψηλή προσωπική έκπτωση φόρου εισοδήματος στην Ελλάδα οδηγεί το 50% των φορολογουμένων να μην πληρώνουν κανένα φόρο είναι εσφαλμένη. Η τυπική προσέγγιση είναι να κοιτάξουμε τη συνολική φορολογική επιβάρυνση στο εισόδημα. Όλοι οι φορολογούμενοι στην Ελλάδα υποχρεούνται να καταβάλλουν εισφορές κοινωνικής ασφάλισης που είναι σημαντικά υψηλότερες από ό, τι σε ορισμένες άλλες χώρες της ΕΕ. Ένα άτομο με το 67% των μέσων αποδοχών και δύο παιδιά έχει μια φορολογική επιβάρυνση 15% στην Ελλάδα, το οποίο είναι διπλάσιο από αυτό της Πορτογαλίας και περισσότερες από τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ισπανίας, του μέσου όρου της ΕΕ ή της Ιρλανδίας. Αναδιανεμητικές συνέπειες, ιδίως στο κάτω άκρο των βραχιόνων του εισοδήματος, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη. Ελλείψει αντισταθμιστικών μέτρων, μειώνοντας την προσωπική πίστωση φόρου εισοδήματος κατά μέσο όρο κατά € 600 θα αποτελέσει οπισθοδρόμηση. Το μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης στα μετά-φόρου "take-home” έσοδα (-7,2%) θα επιβαρύνει τα άτομα με ετήσια εισοδήματα ακριβώς πάνω από τον κατώτατο μισθό, ενώ η αρνητική επίδραση μειώνεται όσο αυξάνεται το εισόδημα.

Όπως αναφέρει το ΚΥΠΕ, για το λάθος για τη βιωσιμότητα του Χρέους, τονίζεται ότι η εξαιρετικά αρνητική έκθεση βιωσιμότητας του ΔΝΤ βασίζεται σε μια σειρά υποθέσεων που εμφανίζονται υπερβολικά συντηρητικές και δεν υποστηρίζονται σωστά από αναλυτικά στοιχεία.

– Επιτόκια: Το ΔΝΤ έχει πλέον ενσωματωθεί μια πιο ρεαλιστική πορεία ρυθμό μεταβολής των επιτοκίων σε σταθερή κατάσταση επίπεδο των δανείων ΕΜΣ / ΕΤΧΣ. Αυτή η μείωση των επιτοκίων έχει βελτιωθεί DSA του Ταμείου. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη επίπεδο των ποσοστών ESM / EFSF εξακολουθεί να είναι υψηλότερη από εκείνη που χρησιμοποιείται από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Η μοντελοποίηση των επιτοκίων της αγοράς, επίσης, δεν έχει αλλάξει από το Μάιο. Το ΔΝΤ επίσης δεν φαίνεται να έχει λάβει πλήρως υπόψη την επίπτωση των μέτρων βραχυπρόθεσμου χρέους που συμφωνήθηκε από τον ΕΜΣ, τον Ιανουάριο.

– Μακροοικονομικά δεδομένα: Το ΔΝΤ αναθεώρησε προς τα κάτω τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και τις προοπτικές του πληθωρισμού από το Μάιο του 2016 από μισή εκατοστιαία μονάδα του ΑΕΠ ετησίως. Η αναθεώρηση του ετήσιου ρυθμού αύξησης επιδεινώνει το λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ κατά σχεδόν 40% το 2060. Δεν είναι σαφές ποιες εξελίξεις κατά τους τελευταίους έξι μήνες θα υποστηρίξουν μια τέτοια σημαντική αλλαγή στη μακροπρόθεσμη προοπτική.

Το ΔΝΤ επισημαίνει υποτιθέμενες αδυναμίες στην εφαρμογή του προγράμματος, αλλά είναι δύσκολο να δούμε πώς αυτό θα υποστηρίξει την αναθεώρηση της αυξητικής τάσης του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Η υπόθεση για μακροχρόνια απόκλιση από στόχο της σταθερότητας των τιμών της ΕΚΤ, επίσης, έρχεται σε αντίθεση με τις καθιερωμένες οικονομικές μεθόδους.

– Φορολογικά: Το ΔΝΤ έχει διατηρήσει την πρωτογενή υπόθεση του ισοζυγίου του στο 1,5% του ΑΕΠ από το 2018 σε όλο τον ορίζοντα προβολής. Αυτή είναι η κύρια διαφορά με το DSA των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, εξηγώντας περίπου τα δύο τρίτα της συνολικής διαφοράς. Ενώ κάποιος θα συμφωνούσε ότι η κύρια διαδρομή πλεόνασμα πρέπει να είναι ρεαλιστική και αξιόπιστη με τις αγορές, ένα υψηλότερο πρωτογενές ισοζύγιο για την Ελλάδα θα ήταν επιθυμητό και εφικτό.

– Άλλες παραδοχές: Οι παραδοχές σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις έχουν παραμείνει αμετάβλητα σε πολύ συντηρητικά επίπεδα (και δεν λαμβάνουν υπόψη ορισμένα στοιχεία, όπως η επικείμενη αποπληρωμή των 2 δισ. ευρώ στον ESM ή τη σύναψη πολλών προσφορών). Το ΔΝΤ επίσης, εξακολουθεί να προϋποθέτει την ανάγκη των 10 δισ. ευρώ για την πρόσθετη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το 2018. Η έκθεση δεν παρέχει μια δικαιολογία για αυτή την υπόθεση, η οποία δεν είναι σύμφωνη με την εκτίμηση των αρμόδιων εποπτικών Αρχών, καταλήγει το ρεπορτάζ του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Πηγή: ΚΥΠΕ, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Πέθανε ο Γιάννης Κουνέλλης από τους κορυφαίους της "Arte Povera"

Kounellis, Untitled, 2003, Torrione Passari, Molfetta

της Βασιλίκας Σαριλάκη  /από το art noise

Πέθανε χθες στην Ρώμη σε ηλικία 81 ετών ο μεγαλόπνοος διεθνής ζωγράφος και γλύπτης μας Γιάννης Κουνέλλης. Ήταν ένας από τους κορυφαίους ιδρυτές της "Arte Povera". Ο Κουνέλλης γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1936 στην Πειραιά και από τη δεκαετία του 1950 επέλεξε ως τόπο διαμονής του την Ιταλία, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης. Ύστερα διετέλεσε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ.

«Είδα το ιερό στα αντικείμενα καθημερινής χρήσης.. Θέλω την επιστροφή της ποίησης μ΄ όλα τα μέσα: με την άσκηση, την παρατήρηση, τη μοναξιά, το λόγο, την εικόνα, την εξέγερση.» Αυτό ήταν το βασικό credo του Κουνέλλη που ήταν ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του κόσμου. Με αφορμή την τελευταία έκθεσή του στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, δημοσιεύω αυτούσια, χωρίς περικοπές μια συνέντευξη που μου έδωσε, μικρό μέρος της οποίας φιλοξένησε παλιότερα η Καθημερινή. Ένας ευαίσθητος αυτοεξόριστος, με γόνιμη σκέψη, μιλάει για τις πραγματικές αξίες του Ελληνισμού, για το τι σημαίνει μέτρο, ηθική υπόσταση, αρχαία τραγωδία. Κριτικάρει σφοδρά την Αμερικανική τέχνη και πολιτική, σχολιάζει την πτώση της Ευρωπαϊκής κουλτούρας, τις αναπηρίες της Ελληνικής τέχνης κι εξηγείται κατά πρόσωπο με την Ιστορία. Μιλάει τέλος, για το πραγματικό όραμα της τέχνης και για το τί κάνει ένα έργο σημαντικό.

 


Τα αρχαία όνειρα.. 

Ο Γιάννης Κουνέλλης, γεννημένος το ΄36 στον Πειραιά, έζησε τα τελευταία 61 χρόνια στην Ρώμη. Έχει εκθέσει παντού και φυσικά στην Ελλάδα (γκαλ. Bernier). Κεντρική φυσιογνωμία της arte povera, πίστεψε σε μια τέχνη που επηρεασμένη από το κλίμα του Μάη του ΄68 αντέταξε στον κυνισμό της υπερκατανάλωσης τα πρωτογενή, φτωχά υλικά της: χώμα, πέτρα, κάρβουνο, ράκη, ξύλο, φωτιά, οριοθετώντας έναν Ηρακλείτιο χώρο.. Η τέχνη βγήκε στον χώρο, κατάργησε το κάδρο και πολιτικοποιήθηκε. Ο καμβάς έγινε ατσάλι.

Έκτοτε, οι εγκαταστάσεις του Κουνέλλη σφράγισαν την πρωτοπορία. Εφήμερες, θεατρικές, δραματικές, μελαγχολικές κάποτε, εμπνεύστηκαν από την Ιστορία κι εκφράστηκαν με μεστές φόρμες, δεμένες σε μια διαλεκτική αντίθεση. Χρυσό δίπλα σε άχυρο, βαμβάκι να διαρρηγνύει ένα σιδερένιο κουτί, παπαγάλους σε κλουβιά, ανθρώπους σε σακιά.. 


Senza Titolo, 1999. Inglesia de San Augustin, Mexico City

Το ΄69 μετέτρεψε την γκαλερί L’ Attico της Ρώμης σε στάβλο με άλογα..



Βαγονέτα με κάρβουνα, που πηγαινοέρχονται, φουγάρα, καράβια και σακιά με σπόρους, σχολίασαν τον μόχθο, το εμπόριο, την αποδημία, την ανταλλαγή κουλτούρας. Ο Κουνέλλης ήταν γόνιμος και πολύπλευρος. Έχουν γραφεί πάνω από 50 μονογραφίες για το έργο του, ενώ έχει γράψει κι αυτός αρκετά βιβλία. Για μένα, είναι ένας βετεράνος “Σαμουράι” της ελληνικής τέχνης, τόσο εμβληματικός και κατασταλαγμένος που μου φάνηκε αστείο όταν διάβασα σε γνωστή εφημερίδα από κάποιον δημοσιογράφο, ότι στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης δεν παρουσίασε κάτι “νέο”..



Η δουλειά του, μεστή συμβολισμών, πλήν δωρική, σχετίζεται με τα αρχέτυπα, το έδαφος, την στιβαρή δομή.. Αναζητά την ισορροπία, την έννοια του κέντρου με τόση αγωνία, που μου θυμίζει αρχαιοελληνική αρετή.



Αλλά μου θυμίζει και την ρήση του Ζεν: “Μεγάλη πίστη, μεγάλη αμφιβολία”..το να είσαι δηλαδή πειθαρχημένος και πιστός σε ένα όραμα που αν και σου δημιουργεί τεράστιες δυσκολίες κι αμφιβολίες, ωστόσο κινείσαι σταθερά προς αυτό. Γιατί μόνον έτσι έρχεται η υπέρβαση..


Η έκθεση στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης

Οι αναφορές του στην αρχαιότητα, (εκμαγεία, πιθάρια, αρχαία κεφάλια) προσπαθούσαν να συνδέσουν την πρωταρχική εικόνα μ΄ ένα σύγχρονο αρχέτυπο. «Ο καλλιτέχνης –έλεγε ο Κουνέλλης- τρέφεται μ’ αρχαία όνειρα».... Τί απέγιναν όμως αυτά τα αρχαία όνειρα σήμερα;


Από την έκθεση στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης
Το τέλος του πένθους. Αυτήν την έκφραση χρησιμοποίησε για αυτήν την έκθεση ένας σημαντικός τεχνοκριτικός και στενός φίλος του Κουνέλλη, όταν μιλήσαμε. Τώρα είναι η στιγμή του φινάλε του ρέκβιεμ, όπως περιγράφει στην Λιμναία Οδύσσεια…“η μορφική γραμμικότητα της νεκρικής πομπής, συμπαγής μπροστά στον πόνο, στις κωδικοποιημένες κινήσεις, στα ζευγμένα άλογα, στα γραμμικά πρόσωπα, στα σφαλιστά κομμένα μάτια…στους θρήνους, στην πίστη σ’ έναν κόσμο πολιτισμού και κουλτούρας”.. “Οι Κηδείες, (Κassel, 1982) ως αφετηρία, ως πολιτιστική ταυτότητα, ως μια εκ νέου ανακάλυψη μετά από μια μακριά περίοδο λήθης που οφείλεται στην παρακμή και την υποταγή”.


Από την έκθεση στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης

Η κρίση, είναι γι’ αυτόν η στιγμή, που η νοσταλγία και τα ψέματα τελειώνουν. Η στιγμή του κενού μετεωρισμού.



Η στιγμή που τα αρχαία οράματα εκποιήθηκαν, έγιναν εμπόριο και βορά των “βαρβάρων”..



Η στιγμή που εκείνοι που έβλεπαν έκαναν τους τυφλούς και σιώπησαν..



Η στιγμή που ο λαός πληρώνει ακριβά, με το σαρκίο του..






Μια δοκιμασία ύψους

Η τέχνη για τον Κουνέλλη ήταν μια δοκιμασία ύψους, ένα όραμα. Υπάρχει, –έλεγε- για να δίνει το μέτρο των πραγμάτων. Η Ελλάδα γνώρισε από κοντά το όραμά του το ΄94, όταν έκανε μια αναδρομική στο πλοίο Ιόνιον, που αγκυροβόλησε στον Πειραιά γεμάτο εικόνες νόστου κι ένα μεταφυσικό κλίμα.Το πλοίο μετατράπηκε σε μια μήτρα αλλά κι ένα θεατρικό κοίλωμα...



Η θεατρικότητα, ήταν αυτόχθονη στο έργο του Κουνέλλη. Αλλά από το ΄68 μέχρι σήμερα, όποτε κι αν ασχολήθηκε με το θέατρο προσπάθησε με κάθε μέσο ν’ απαλλάξει την σκηνή από την περιγραφικότητα και την διακόσμηση. Στην συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Quartucci, στο Τορίνο το ΄68, τα υλικά του ενοχλούσαν κυριολεκτικά τους ηθοποιούς στοχεύοντας να τους

Ο κ. Μητσοτάκης πήγε στην Μέρκελ και τον Σόιμπλε για να ζητήσει εκλογές. Κανονικά θα έπρεπε να πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας...



Πολιτικός αυτοεξευτελισμός στο Βερολίνο: "Δεν είναι αυτό που νομίζετε"

του Άγγελου Τσέκερη

Είναι προφανές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεί ότι θα έχει πολύ σοβαρό πολιτικό πρόβλημα αν κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Αυτός είναι ο λόγος του ταξιδιού του στην Γερμανία.

Έτσι, την ώρα που φωνές στήριξης για την χώρα μας ακούγονται δυνατά σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και μέσα στην Γερμανία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε στην Μέρκελ και τον Σόιμπλε για να τους πει ότι η λύση του προβλήματος περνάει από μια πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα: Που επί της ουσίας σημαίνει: «σας τα δίνω όλα αρκεί να ρίξετε τον Τσίπρα».

Η αλήθεια είναι ότι είχε αρκετά να παρουσιάσει στο Βερολίνο για να κάνει δελεαστικό το σχέδιό του. Τα πιο χαρακτηριστικά είναι: Η στάση του απέναντι στο έκτακτο επίδομα που δόθηκε τον Δεκέμβριο στους συνταξιούχους. Οι δηλώσεις του απελπιστικού Άδωνη Γεωργιάδη ότι δεν τον ενδιαφέρει να κλείσει η αξιολόγηση, αλλά να πέσει η κυβέρνηση. Η αγωνιώδης έκκληση της Μαρίας Σπυράκη προς τους δανειστές, από το βήμα του Ευρωκοινοβουλίου να προκαλέσουν πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Και, βεβαίως, η πρόσφατη δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη ότι «η καθυστέρηση στην διαπραγμάτευση πρέπει να ποινικοποιηθεί».

Το επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας δείχνει να αντιλαμβάνεται πόσο άσχημη εντύπωση κάνουν στους έλληνες πολίτες οι συναντήσεις του κ. Μητσοτάκη με τον Σόιμπλε πίσω από κλειστές πόρτες. Γι αυτό έχει εξαπολύσει μια αξιοθρήνητη επικοινωνιακή εκστρατεία. 

Όχι, λέει η Νέα Δημοκρατία, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Ο κ. Μητσοτάκης έχει πάει εκεί για να παρουσιάσει το εξαιρετικό σχέδιο εξόδου από την κρίση που ο ίδιος έχει καταστρώσει. 
Και επειδή το σχέδιο είναι πολύ σοβαρό, δεν πρέπει να το μάθει ούτε ο ελληνικός λαός. Δεν πρέπει να υπάρχουν, όχι μόνο δηλώσεις και ενημέρωση, αλλά ούτε καν φωτογραφία από την συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό οικονομικών. Διότι η φωτογραφία, είπαν σήμερα, δεν συνάδει με την σοβαρότητα του σχεδίου του κ. Μητσοτάκη. Γιατί; Γιατί έτσι. 
Δεν χρειάζεται να ξέρετε πολλά. 
Αρκεστείτε στην επική ανοησία περί «γαλανόλευκης φανέλας του Κυριάκου χωρίς ροζ αποχρώσεις». 
Στην διαρροή ότι «ο Σόιμπλε είδε τον Μητσοτάκη για 75 ολόκληρα λεπτά», που, ομολογουμένως, γέμισε με δέος την ελληνική κοινή γνώμη. 
Στην απολογητικότατη διαβεβαίωση ότι «ο κ. Μητσοτάκης λέει στο εξωτερικό αυτά που λέει στην Ελλάδα», λες και έχει πει κάτι συγκεκριμένο στην Ελλάδα (εκτός αν μας λένε ότι επί 75 λεπτά παρουσίαζε στον κ. Σόιμπλε τις αφόρητες γενικότητες που λέει στο εσωτερικό της χώρας). 
Πιστέψετε οτιδήποτε. 
Αλλά σε καμία περίπτωση «δεν είναι αυτό που νομίζετε».

Οι Έλληνες πολίτες ας το αντιληφθούν. Αυτό που νομίζουν είναι: Ο κ. Μητσοτάκης πήγε στην Μέρκελ και τον Σόιμπλε για να ζητήσει εκλογές. Κανονικά θα έπρεπε να πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά ο κ. Μητσοτάκης έχει ιδίαν αντίληψη για το που πρέπει να απευθυνθεί. 

Παλιά ο βασιλεύς μπορούσε να διορίσει πρωθυπουργό ακόμα και τον κηπουρό του. Γιατί οι δανειστές να μην μπορούν διορίσουν τώρα τον κ. Μητσοτάκη; Ειδικά όταν το προσπαθεί τόσο φιλότιμα.

Ναι αυτό που νομίζετε είναι. Είναι ο πολιτικός αυτοεξευτελισμός στις καλύτερες στιγμές του. Ένα πεδίο στο οποίο η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης έχουν να προσφέρουν πολλά ακόμα από ότι φαίνεται.


πηγή
γελοιογραφία του Πέτρου Ζερβού 
από την efsyn

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Πέμπτη Τσικνοπέμπτη... Ματωμένη Πέμπτη! Τι ακριβώς "γιορτάζουμε" την Τσικνοπέμπτη;

Χιλιάδες γουρούνια, κατσίκια, μοσχάρια, κοτόπουλα, γαλοπούλες, δίνουν τό αίμα τους καί αραδιάζονται πάνω στά κάρβουνα καί στίς σχάρες γιά νά «τιμηθεί» τό πιό απεχθές κι εγκληματικό έθιμο πού έχει εφεύρει τό ημερολόγιο τής κατανάλωσης γιά τό πάρτυ τών χορτασμένων!


"ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ"… ΕΣΤΩ ΕΝΑ ΜΟΛΙΣ ΛΕΠΤΟ ΣΙΓΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΑΔΥΝΑΜΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΕΑΤΟΦΑΓΙΑΣ

"Κράτησα τα χέρια μου-
        πολύ αίμα, βλέπεις.
        Κι όλα αυτα 
        στις πολιτείες μας
        που δε γνώρισαν δράκους"
                             νικος κυριακίδης/δρομοι με ματωμένα γόνατα/2013

(η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει όταν καούν στην φωτιά γιά πάντα τά συνθήματα για τα "γουρούνια" , τά "μουνιά" και τούς "πούστηδες", μαζί μέ όλες τίς "παραδόσεις" και τά "έθιμα" που γιορτάζουν τήν αιματοχυσία,τόν πόλεμο στην φύση και τήν βία)

Kάθε δεύτερο τετράγωνο, κάθε δεύτερη γωνία ένα ακόμη meat city, ένα ακόμη grill - burger house.
Αυτό είναι "ανάπτυξη" και "παραγωγικό μοντέλο", φτιαγμένα απο "τσίκνα"....

Mιά "τσίκνα" σάν άλλο φωτοχημικό νέφος καί ομίχλη προστέθηκε στά ήδη κατάμαυρα σωθικά τής πόλης πού χώθηκε μέ παρέες κι αυτοκίνητα στής ματωμένης Πέμπτης την σκισμένη κοιλιά τού ζώου, όπου έχει ανάψει "γιά τά καλά" η νύχτα τής "τσικνοδιασκέδασης" πού προτιμά ,ιδιαιτέρως, τό "ανώτερο είδος" μας.

Τού "μοναδικού πολιτισμένου είδους" μας πού "προστατεύει" και "αγαπά" τήν φύση,είναι γραμμένο σέ όλα τά funclub και facebook τής "φιλοζωϊας" διατηρώντας στο διαμέρισμα κατοικίδιο και απο τήν άλλη ... κάνει πράξη στήν θράκα και στά κάρβουνα τό "όραμα τής πράσινης ανάπτυξης" καί τής "οικολογίας"!... Γεμάτες άλλωστε οι ρεματιές,τά ποτάμια,τα μονοπάτια,οι λεωφόροι,τα πεζοδρόμια,οι παραλίες κι οι θάλασσες(όπου και να κοιτάξεις ποιητή το Ελληνικό τοπίο είναι πληγωμένο)από τά σημάδια τής "φυσιολατρείας" και τών "αποδράσεων απο τό άγχος τής πόλης".

Απο την πολύ μας "αγάπη" δέν αφήσαμε τίποτα άλλο ζωντανό(?) εκτός από τό δικό μας τό "ζώο" που αρπάζει,δολοφονεί, ψήνει και καταβροχθίζει ότι βρεί,αγνοώντας πώς στο τέλος θα κόβει πλέον μόνο απ τήν άρρωστη του σάρκα, στην τελευταία του(και μάταιη) αναζήτηση "τροφής" για να επιζήσει.

Σκουπίδια και πλαστικά "στολίζουν" τά κλαριά και τον βυθό των μικρών(?) μας εγκλημάτων(χωρίς τιμωρία),δάση που δεν ακούς πιά αηδόνια αλλά αλυσοπρίονα και ντουφεκιές,κομμένοι κορμοί και κάλυκες στήν "πορεία τής εξέλιξης" που σκορπίσαμε σε όλα τα σημεία από το θλιβερό περασμά μας απο την Γή, είναι οι χιλιάδες αποδείξεις απο το ρεπορτάζ στην νεκρή φύση πώς τό "όραμα" είναι πλέον εδώ και δεν θα φύγει παρά μόνο όταν αναγνωρίσουμε πόσο ήταν προσβλητική η παρουσία μας για την ζωή, αν δεν σταματήσουμε τήν fastfood κυριαρχία που έχει στείλει τόν πλανήτη να κρέμεται "καπνισμένος" στον Σταυρό! 

"Μύρισα" γύρω μου απόψε τήν κάφτρα τής ματωμένης γιορτής πού έχουμε τέτοια Πέμπτη κάθε χρόνο,εμείς τά "πανίσχυρα" καί "αλάθητα" δίποδα ...τσικνίζοντας στο μαζικό θυσιαστήριο τών αδύναμων τετράποδων πού είχαν τήν ατυχία νά "ζούν" αναμεσά μας!  

Δέν ξέρω κι άν πρόλαβαν τα φιλαράκια μας ένα σύντομο ουρλιαχτό νά βγάλουν,τό δικό τους πετσί γδάρθηκε απόψε καί έγινε κατακόκκινη η κόψη η τρομερή τού μεγάλου μας μαχαιριού...

Η αληθινή όψη τής Βαρβαρότητας είναι εδώ,πρέπει νά είναι κάπως σάν αυτή τήν Πέμπτη τής μεγάλης σφαγής,ένα άλλο Ολοκαύτωμα όπου τά εύκολα θυματά του γεννιούνται και πεθαίνουν γιά τίς "απολαύσεις" τής κοιλιοδουλείας μας,τά "γλέντια" και τό "κέφι" μας!

Απαξιωμένα στά μάτια μας πλάσματα όπου η πορεία τους είναι καθορισμένη από τά εκτροφεία-βασανιστήρια καί τήν αναπαραγωγή ,μέχρι τό τεμάχισμα καί τό σούβλισμα.

ΤσικνοΠέμπτη τήν λένε, εγώ τήν λέω η νύχτα τών Κρυστάλλων τών ζώων…

Χιλιάδες γουρούνια, κατσίκια, μοσχάρια, κοτόπουλα, γαλοπούλες, δίνουν τό αίμα τους καί αραδιάζονται πάνω στά κάρβουνα καί στίς σχάρες γιά νά «τιμηθεί» τό πιό απεχθές κι εγκληματικό έθιμο πού έχει εφεύρει τό ημερολόγιο τής κατανάλωσης γιά τό πάρτυ τών χορτασμένων!

Δέν θά γινόταν κι αλλιώς, στήν χώρα τής κρεατοφαγίας υπάρχει κι επίσημα η ημέρα πού λατρεύεται η καμένη σάρκα.

Κλείνω τό παράθυρο στήν «τσίκνα» τών «μεζέδων» πού μέ βομβαρδίζουν από στέκια,πλατείες,δρόμους,σπίτια καί ταβέρνες .

Στέκομαι μέ τρόμο αλλά καί τόλμη τώρα στα 49 μου,έτοιμος νά τό φτύσω τό λάθος εκείνο άν μέ ξαναπροκαλέσει,ναί απέναντι σέ αυτό πού φώναξα κι εγώ κάποτε ,μά τώρα δέν θά πάρει ποτέ ξανά τίς λέξεις τού μίσους του από τό στόμα μου…

«Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», έλεγε καί συνεχίζει νά λέει καί εκπαιδεύει τήν «ηθική» του νά είναι έτοιμη νά κόψει φέτες-φέτες τό σώμα τού «γουρουνιού» γιά τήν φωτιά όπου ο μελλοντικός «νικητής» μέ βία θά μετρήσει τήν γή γιά νά κάνει στάχτη τόν «ηττημένο»!

«Γουρούνι»…ένα πλάσμα τής φύσης απαξιωμένο, το καταλαβαίνεις άλλωστε καί από τό γνωστό καί παλιό σύνθημα όπου η βρισιά παίρνει τήν μορφή ζώου πού φτύνεται καί λιθοβολείται μαζικά μέ μοναδικό προορισμό τό σφάξιμο καί τό ψήσιμο. 

Μήπως ήρθε η ώρα νά αναθεωρήσουμε συνθήματα καί διατροφικές συνήθειες καταργώντας στήν πράξη τήν βαρβαρότητα καί τήν κτηνωδία τής βιομηχανίας κρέατος; Αλλά καί τού δικού μας «κτήνους» πού τρέφεται και δηλητηριάζεται από τήν βία, τίς τοξίνες καί τά δηλητήρια τού καπιταλισμού πού οι ίδιοι «θεωρητικά» καταγγέλουμε;

Πάει καιρός πού τό είχα δεί νά κυλιέται στήν λάσπη σέ μιά άκρη στό χωράφι τού χωριού!

Τά χρόνια πέρασαν καί συχνές πιά ήταν οι «προωθήσεις» στούς τόπους συγκέντρωσης γιά ορμόνες,α ντιβιοτικά,γρήγορη πάχυνση καί εκτέλεση καί από εκείνο το καταραμένο βρώμικο μέρος μετά στήν «ελεύθερη αγορά», στούς φούρνους τής «λαϊκής παράδοσης» καί «μαζικής εστίασης».

Τελικά, κανένα «γουρούνι» δέν γλυτώνει, ούτε πεθαίνει ο δολοφόνος-χασάπης μέσα μας,όσο κεφάλι καί στομάχι βάζει στόχο αυτό τό….»γουρούνι»!

Κλείνω τό παράθυρο στήν «τσίκνα» καί στίς φωνές τού κρεοπωλείου,κατεβάζω τό σφαγμένο ζωντανό από τό τσιγκέλι καί πενθώ δίπλα στά σπλάχνα του τήν χαμένη τιμή καί ζωή του έως ότου απελευθερωθούμε, εγώ κι αυτό,από τήν λαιμητόμο,τό «έθιμο» καί τόν δήμιο…

«Η ημέρα εκείνη δέν θ΄αργήσει»……μπορεί…αλλά μέχρι τότε μέρες καί νύχτες σφαγής θά προστεθούν γιά τήν «τσίκνα» μιάς ακόμη κακιάς «εθνικής» συνήθειας ή καί γιά τό «κέφι» μιάς ακόμη «ελίτ-υπεραγωνιστικής πρωτοπορείας»…

Ούτε γραμμάριο σάρκας στο "τραπέζι" τής ιδεολογίας και της ζωής 
Να απεξαρτηθούμε απο την μυρωδιά τής καμένης σάρκας, τής κάθε είδους βίας επάνω στο σώμα 



Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό ελευθεριακό κίνημα
erozer2000@yahoo.gr



πηγή indymedia και exadaktylos

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ PIGS IN EUROPE

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

"Κυβέρνηση της εξορίας": Δημόσιοι υπάλληλοι παρεμποδίζουν με κάθε τρόπο το έργο των υπουργών - πιστωτές συμπεριφέρονται ως αποικιοκράτες αντιβασιλείς...



Κράτος και Αριστερά


του Κώστα Δουζίνα*

Λίγο πριν από τις εκλογές του 2012, το περιοδικό των πλουσίων "Forbes" δημοσίευσε άρθρο κάποιου Bill Frezza με τίτλο "Δώστε στην Ελλάδα αυτό που της αξίζει: τον κομμουνισμό". Ο κόσμος χρειάζεται ένα σύγχρονο παράδειγμα του κομμουνισμού εν δράσει και δεν υπάρχει καλύτερος υποψήφιος από την Ελλάδα. "Πετάξτε τους από την Ε.Ε., κόψτε τη ροή των τσάμπα ευρώ και μετά καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε για μια γενιά την καταστροφή".

Δεν ξέρω πού βρήκε ο κ. Frezza τα "τσάμπα ευρώ", αλλά αυτή πρέπει να είναι η πρώτη εμφάνιση της ιδέας της "αριστερής παρένθεσης" που υιοθέτησε η Δεξιά από τότε που φάνηκε να έρχεται η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Αντώνης Σαμαράς αποκάλυψε ότι δεν τελείωσε η πέμπτη αξιολόγηση του δεύτερου προγράμματος και δεν δόθηκαν τα τελευταία 7,2 εκατομμύρια ευρώ του δεύτερου δανείου στην Ελλάδα το τέλος του 2014 γιατί δεν ήθελαν Ελληνες και Ευρωπαίοι να τα βρει η νέα κυβέρνηση.

Ήταν λοιπόν το πεδίο ναρκοθετημένο από την αρχή

Και μπορεί η πρόβλεψη της σύντομης παρένθεσης να απέτυχε, αλλά επί δύο χρόνια η κυβέρνηση λειτουργεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης

Υπουργοί αναφέρουν ότι αισθάνονται συχνά σαν να συμμετέχουν σε "κυβέρνηση της εξορίας", με τους απεσταλμένους των πιστωτών να συμπεριφέρονται σαν αποικιοκράτες αντιβασιλείς.

Υπάρχει όμως και το κουαρτέτο "εσωτερικού". Τράπεζες, μεγάλο κεφάλαιο, συστημικά ΜΜΕ και κρατικοί λειτουργοί συμμετέχουν σε ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό πραξικόπημα.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την κυβέρνηση, αποφάσισε να μην ακολουθήσει τη διεφθαρμένη και αναποτελεσματική πρακτική της αντικατάστασης μεγάλης μερίδας των ανωτέρων δημοσίων υπαλλήλων με κομματικούς φίλους

Ο αριθμός των πολιτικών συμβούλων μειώθηκε ριζικά και καλλιεργήθηκε ένα κλίμα εμπιστοσύνης προς το υπάρχον προσωπικό. 

Η δημόσια διοίκηση δεν ανταποκρίθηκε

Ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί αλλά και κατώτεροι υπάλληλοι, συνηθισμένοι στην ελάχιστη προσπάθεια, κρατούν τους υπουργούς σε κατάσταση ομηρίας. 

Υπουργοί απαριθμούν ιστορίες ανημπόριας και ματαίωσης. 

Ακόμα και σήμερα δεν τους παρέχονται τα απαραίτητα στοιχεία για τον σχεδιασμό πολιτικών. 

Αλλες έχουν αποτύχει λόγω της απροθυμίας των ανωτέρων υπαλλήλων να τις υλοποιήσουν. 

Ανώνυμες ενημερώσεις και διαρροές ειδοποιούν τον Τύπο για τον σχεδιασμό κάποιας νέας ριζοσπαστικής πολιτικής.
Δημόσιοι υπάλληλοι, που πιστεύουν ή σχεδιάζουν την πτώση της κυβέρνησης και την επιστροφή στην κυριαρχία της Δεξιάς, παρεμποδίζουν με κάθε τρόπο το έργο των υπουργών. 
Το μετεμφυλιακό Κράτος, δημιούργημα και λάφυρο του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, παρέμεινε πιστό στους δημιουργούς του.

Oι δυσκολίες αυτές δεν ήταν απρόβλεπτες
Όταν ένα αριστερό κόμμα αναλαμβάνει τη διοίκηση του Κράτους συναντά έναν εχθρικό θεσμό που έχει οργανωθεί για να αποτρέψει την άνοδο και να ματαιώσει τα σχέδιά του. 
Η μαρξιστική πολιτική και νομική θεωρία υποστηρίζουν ότι και η μορφή και το περιεχόμενο κράτους και δικαίου βρίσκονται απέναντι στην Αριστερά. 
Η κριτική θεωρία του δικαίου εξηγεί πώς η νομική προσωπικότητα, τα δικαιώματα και η ιδιοκτησία αποτελούν τις αναγκαίες μορφές για τη λειτουργία του καπιταλισμού.

Από την άλλη πλευρά, θεμελιώδης λειτουργία του κράτους είναι να διασφαλίζει ότι ο ταξικός αγώνας περιορίζεται, αστυνομεύεται, και οι μικρές νίκες της εργατικής τάξης δεν θέτουν σε κίνδυνο την καπιταλιστική κυριαρχία. Η δομική αντιπαλότητα Κράτους και Αριστεράς πήρε ιδιαίτερα σκληρό χαρακτήρα στην Ελλάδα στη μακρά ιστορία καταστολής και δίωξης των αριστερών.
Το κράτος ως συσχετισμός δύναμης

Οι παλιές μαρξιστικές θεωρίες για την κατάληψη της εξουσίας έχουν συνταξιοδοτηθεί. Δεν υπάρχουν πια Βαστίλες ή Χειμερινά Ανάκτορα. Η στρατηγική της "μεταβατικής" κυβέρνησης αναπτύχθηκε στην εποχή της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους.

Στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό πολλά από αυτά δεν ισχύουν πια 

Ο γκραμσιανός "πόλεμος θέσεων" και ο "ιστορικός συμβιβασμός" του Μπερλίνγκουερ άνοιξαν βέβαια νέους δρόμους. 
Αλλά ήταν ο Νίκος Πουλαντζάς που έφτασε πιο κοντά στην επεξεργασία μιας στρατηγικής για έναν δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό. 
Η Αριστερά οφείλει να είναι μέσα και ενάντια στο Κράτος, πρέπει να το καταλάβει και να το διοικήσει αλλά και να ενεργεί ενάντια στους θεσμικούς περιορισμούς, στις στρατηγικές επιλογές και στην ιδεολογική κατεύθυνσή του.
Για τον ύστερο Πουλαντζά, το Κράτος δεν αποτελεί μια οντότητα ή εργαλείο, αλλά "όπως το “κεφάλαιο” είναι ένας συσχετισμός δυνάμεων ή, ακριβέστερα, η υλική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε τάξεις και μερίδες τάξεων, έτσι όπως αυτός εκφράζεται πάντοτε μέσα στο κράτος με ειδικό τρόπο".
Ως η υλική συμπύκνωση του ταξικού αγώνα, το κράτος οργανώνει την ενότητα του κυρίαρχου μπλοκ και υπηρετεί τη συνολική νομιμοποίηση της ταξικής κυριαρχίας διαχειριζόμενο τη λαϊκή συναίνεση. Οι κρατικοί θεσμοί και πολιτικές κανονικοποιούν και παγιώνουν την ισορροπία των κοινωνικών δυνάμεων.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση, η κρατική εξουσία επιλέγει στρατηγικά τα πεδία της παρέμβασής της για να διατηρεί την ταξική κυριαρχία. Οι επιλογές της ικανοποιούν τα ταξικά συμφέροντα με πολλούς τρόπους.

Με το επιλεκτικό φιλτράρισμα της πληροφορίας, τη συστηματική έλλειψη δράσης σε ζητήματα λαϊκού ενδιαφέροντος, τη χρησιμοποίηση αμοιβαία αντιφατικών προτεραιοτήτων, την άνιση υλοποίηση αποφασισμένων μέτρων και την επιδίωξη ad hoc και ασυντόνιστων πολιτικών. Την ίδια στιγμή, οι αγώνες των εργαζομένων μέσα και έξω από το Κράτος ανακατευθύνουν τις θεσμικές προτεραιότητες και επιτυγχάνουν περιστασιακές νίκες που καταγράφουν την ένταση του ταξικού αγώνα.

Σύμφωνα με τον Πουλαντζά "κέντρα αντίστασης" αναδύονται στο Κράτος. Εκπροσωπούνται από τους υπαλλήλους που προέρχεται από τις λαϊκές τάξεις και εκδηλώνονται σε θεσμικές αποφάσεις που προωθούν τα συμφέροντα των εργαζομένων, χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη συνολική ισορροπία των δυνάμεων.

Στην ελληνική περίπτωση, το Κράτος και οι ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί σταθεροποιούν τις σχέσεις ανάμεσα στο κεφάλαιο, τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ

Πρόσφατα, η κρατική παρέμβαση προωθούσε τα τραπεζικά συμφέροντα και υποβάθμιζε τους κλάδους της βιομηχανίας και των κατασκευών.

Κινητοποιούσε τη διαφθορά και την ευνοιοκρατία για να κατευνάζει τις εντάσεις στην κυρίαρχη τάξη, και την ανοχή σε μικρο-παραβατικές λαϊκές συμπεριφορές για να διατηρεί την κοινωνική ηρεμία. 

Η κρατική "παραβατικότητα" δημιουργούσε έναν ελάχιστο βαθμό εσωτερικής συνοχής και διαμεσολαβούσε ταξικά και προσωπικά συμφέροντα.

Αυτή η ανάλυση μας βοηθά να κατανοήσουμε τις δυσκολίες. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμησε έναν δημόσιο τομέα ο οποίος συνδυάζει τη θεσμική και ιστορική αντι-αριστερή προκατάληψη με μια ταξική αντίληψη στρατηγικών επιλογών. 
Οι δημόσιοι υπάλληλοι που αντιστέκονται στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις ή τις προοδευτικές πολιτικές εκφράζουν τόσο την ταξική θέση τους όσο και βαθιά θεμελιωμένα συμφέροντα. 
Αλλά η μεγαλύτερη δυσκολία είναι δομική.

Οσο περισσότερο προσπαθεί η κυβέρνηση να αλλάξει την ισορροπία τόσο περισσότερο το Κράτος, ως "συμπύκνωση του συσχετισμού δυνάμεων", θα αντιστέκεται. 
Μόνο η σταδιακή αλλαγή του συσχετισμού θα οδηγήσει στην αλλαγή των κρατικών επιλογών. 
Εδώ βρίσκεται μια πρώτη απάντηση στους υπερ-επαναστάτες που χωρίς να "λερώνουν" τα χέρια τους καταγγέλλουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η ριζική αλλαγή αντιμετωπίζει δυνάμεις συντριπτικά ανώτερες

Χρειάζεται, λοιπόν, θεωρητική κατανόηση, σχεδιασμός και διαφορετική στρατηγική για την επιλογή πολιτικών. 

Γι’ αυτά, στο επόμενο.



* Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής και Νομικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου



Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Παραγωγή: η μόνη διέξοδος από την κρίση, ή αλλιώς: "Παραγωγή ή Θάνατος"



Παραγωγή: η μόνη διέξοδος από την κρίση

του Αλέξανδρου Οικονομίδη 
[1]

1. Τα αίτια της οικονομικής κρίσης

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν ήρθε από το πουθενά. Αυτή προήλθε διότι η χώρα μας σταμάτησε να παράγει και έκτοτε ζει με δανεικά. Αυτό δεν έγινε τυχαία αλλά επιβλήθηκε σκοπίμως από όλες τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, με όση βία ανά καιρούς διέθεταν.

Οι κυβερνήσεις αυτές για να το κατορθώσουν δημιούργησαν και τα αντίστοιχα μέσα. Δηλαδή τους αντίστοιχους θεσμούς, την αντίστοιχη εκπαίδευση και έναν αντίστοιχο κρατικό μηχανισμό που, πέραν των άλλων, βασικό σκοπό είχε την επιβολή της καταστροφής της ελληνικής παραγωγής.

2. Ο Πειραιάς είναι η ίδια η βιομηχανική ιστορία του τόπου μας

Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ ιδρύεται το 1860, το πρώτο μηχανουργείο, του Βασιλειάδη, που είναι κατά την ίδρυση του το μεγαλύτερο εργοστάσιο του τότε περιορισμένου νεοελληνικού κράτους, που και σύντομα αναδεικνύεται σε κεντρικό σύμβολο μιας νέας βιομηχανικής εποχής στην οποία εισέρχεται ο Πειραιάς.

Στα 1874, ιδρύεται το μηχανουργείο "Ήφαιστος" του Σκοτσέζου Τζον Μακ Δούαλλ. Την ίδια εποχή ιδρύθηκαν το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας του Ρετσίνα (1872-1979), τα μηχανουργεία του Νικολάου Αργυρίου, του Κούπα (1882 - 1987), του Ροντήρη - Στρουμπούλη (1923), του Δράκος Πολέμης που κατασκεύαζε τις περίφημες αντλίες, του Αξελού και του Μαλκότση (1934-1991) που κατασκεύασαν τις πρώτες πετρελαιομηχανές και το πρώτο ελληνικό τρακτέρ, του Δαμασκινού, του Περράκη, του Μιλιόνη, του Σωτηρόπουλου, του Καουκάκη, του Ζούλια, του Λαλιάμου, του Πετσάλη, των αδελφών Μυτιληναίου, του Κορφιάτη και πάρα πολλά άλλα.
Μαζί με τα πολλά μηχανουργεία δημιουργήθηκαν και οι ξακουστές ιστορικές τεχνικές σχολές μηχανικών, του Προμηθέα, του Αρχιμήδη, του Πειραϊκού Συνδέσμου και τόσες άλλες.

3. Η συνεχής αποβιομηχάνιση των τελευταίων δεκαετιών

Οι πρώτες δεκαετίες του 1950 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980 είναι χαρακτηριστικές. Τότε ξεκινά η οργανωμένη σταδιακή καταστροφή της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής, πλήττοντας άμεσα την μέχρι τότε αστική βιομηχανική τάξη, η οποία και αντικαθίσταται σταδιακά με μια νέα ευκαιριακή, μεταπρατική, κρατικοδίαιτη, παρασιτική τάξη.


Τις δεκαετίες αυτές εφαρμόζονται νόμοι και μέτρα, οι οποίοι καταστρέφουν τις τότε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες και τα αντίστοιχα μεγάλα μηχανουργεία που απασχολούσαν εκατοντάδες τεχνίτες μαστόρους.

Οι βασικοί λόγοι για την καταστροφή ήταν:
  • Επιβάλλονται υψηλοί δασμοί στις πρώτες ύλες, ενώ αντίστοιχα δίνεται απαλλαγή δασμών, ατέλεια, στις εισαγωγές έτοιμων μηχανημάτων από το εξωτερικό. Το αποτέλεσμα ήταν οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούντο για την κατασκευή των μηχανημάτων στην Ελλάδα να καθίστανται ακριβότερες από τα έτοιμα μηχανήματα που εισάγονταν.
  • Οι Τεχνικές υπηρεσίες του κράτους έθεταν προϋπόθεση στους δημόσιους διαγωνισμούς, την αγορά των μηχανημάτων μόνο από τους οίκους του εξωτερικού! 
  • Οι ίδιοι οι μηχανικοί που επέστρεφαν στην Ελλάδα μετά τις σπουδές τους στο εξωτερικό, επέλεγαν την εύκολη απασχόληση του αντιπρόσωπου και για τον λόγο αυτό συκοφαντούσαν τα εγχωρίως κατασκευαζόμενα μηχανήματα! 
  • Ο ίδιος ο Ροντήρης αναφέρει σε επιστολή του, μέσα της δεκαετίας του 1950, προς την τότε κυβέρνηση: [2] «Εν συνεχεία επέπεσεν επί της ατυχούς αυτής βιομηχανίας το Κράτος με την βαρυτάτην φορολογίαν του επί όλων των σταδίων της δραστηριότητός της.
  • Τέλος η παντελής έλλειψις πιστώσεων, οι υψηλοί τόκοι, τα υπερβολικά βάρη των διαφόρων ασφαλιστικών ταμείων, αι πάσης φύσεως εισφοραί και επιβαρύνσεις επί των ημερομισθίων ως και αι διάφοροι δυσχερείς τελωνειακαί διατυπώσεις όσον αφορά τας επισκευάς πλοίων, κατέστησαν πλέον αδύνατον την συνέχισιν της δραστηριότητος των Μηχανουργείων»
4. Ανάπτυξη της μικρής βιοτεχνίας

Η μερική όμως ακόμα συγκρότηση του κρατικού μηχανισμού στη χώρα, και η μαζική μετεγκατάσταση στις μεγάλες αστικές περιοχές των ηττημένων του εμφυλίου, οι οποίοι ήταν και αποκλεισμένοι από τον δημόσιο μηχανισμό, επιτρέπει τη δημιουργία 100δων μικρών μηχανουργείων και άλλων βιοτεχνιών, από μαστόρους - τεχνίτες που μέχρι τότε δουλεύανε στα παλαιοτέρα μεγαλύτερα μηχανουργεία της εποχής αυτής. Τα προικιά τους τα δίνανε τα ίδια πρώην αφεντικά τους, οι οποίοι και τους τροφοδοτούσαν μάλιστα με τις πρώτες παραγγελίες.


Η ανάπτυξη των άτυπων βιοτεχνικών περιοχών, οι οποίες ευρίσκονταν πάντα μέσα στον αστικό ιστό, είχαν σαν βασικό χαρακτηριστικό την πολυμορφία και συνύπαρξη πολλών διαφορετικών μεταποιητικών μονάδων, όπως μηχανουργεία, νικελωτήρια, τσαγκάρικα, χυτήρια, ξυλουργεία, γαζωτήρια, τσαντάδικα, ραφτάδικα και τόσα άλλα. Αυτή η πολυμορφία δημιούργησε μια απίστευτη συνέργεια όλων αυτών μεταξύ τους, για τη δημιουργία ενός τελικού προϊόντος που απευθυνόταν κατεξοχήν, στην εγχώρια αγορά.

Αυτή η συνέργεια της εποχής, ήταν στα αλήθεια και ο κορμός της ενδογενούς ανάπτυξης, η οποία δεν στηρίχθηκε σε ξένα κεφάλαια, σε κανένα σχέδιο Μάρσαλ, αλλά στη υπεράνθρωπη κινητοποίηση του ελληνικού λαού, ενοποιημένου στην πράξη μετά τον εμφύλιο, πέρα και πάνω από πολιτικές πεποιθήσεις.
Αυτή η εποχή παρήγαγε υπεραξία κατεξοχήν από τις μικρές βιοτεχνίες.

5. Η δημιουργία και το τέλος της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας

Μετά την από την πτώση της δικτατορίας το 1974, σε όλη την ελληνική κοινωνία, δημιουργείται η απαίτηση και το πρόταγμα για εθνική ανεξαρτησία και απεξάρτηση των αμυντικών προμηθειών της πατρίδας μας από την αμερικανική και ευρωπαϊκή βιομηχανία.


Η αρχική αυτή ώθηση στην παραγωγή εγχώριου αμυντικού εξοπλισμού, είχε σαν άμεση συνέπεια, την παράλληλη ανάπτυξη συγγενικών και μη κλάδων της ελληνικής βιομηχανίας όπως μηχανουργείων, πλαστικών, οπτικών, ηλεκτρονικών, εκρηκτικά-χημικά προϊόντα, χυτεύσεις υψηλής ακριβείας, καλωδιώσεις, βαφές καθώς και στην αεροναυπηγική, στις τηλεπικοινωνίες και στα πληροφοριακά συστήματα.

Μιας προσπάθειας που ενώ αρχικά υπερνίκησε κατά κράτος τον σκληρό και αθέμιτο ανταγωνισμό των "αντιπροσώπων-μεσαζόντων", τελικά όμως, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, υποχώρησε κάτω από την συμμαχία αυτών με τον κρατικό μηχανισμό και τους εκάστοτε «πολιτειακούς» εκπροσώπους του.

6. Οι επιπτώσεις των ενισχύσεων της ΕΟΚ στην παραγωγή

Τα χρήματα της ΕΟΚ που επενδύθηκαν στον αγροτικό τομέα και τη μεταποίηση αντί να τα ενισχύσουν, ουσιαστικά τα κατέστρεψαν.

Στο οικονομικό τεύχος της Eurobank Οκτώβριος του 2011 αναφέρεται[3]:
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο γεωργικός τομέας. Η γεωργία, δέχθηκε μεταξύ́ 1962-2009 ακαθάριστα ποσά αξίας €169 δις σε σταθερές τιμές 2010.
Ένδειξη της αναποτελεσματικότητας των χορηγηθέντων κεφαλαίων είναι το γεγονός ότι το μερίδιο του πρωτογενούς τομέα (Γεωργία, δασοκομία και αλιεία) στο ΑΕΠ μειώθηκε από το 20% το 1960, και 15,6% το 1980, στο 4,8% το 2010.
Αναμφισβήτητη απόδειξη αποτυχίας αποτελεί το ισοζύγιο εισαγωγών και εξαγωγών αγροτικών προϊόντων, το οποίο από πλεονασματικό, πριν την έναρξη των προγραμμάτων ενίσχυσης, μεταβλήθηκε σε ελλειμματικό από το 1981 κι έκτοτε επιδεινωνόταν συνεχώς για να φτάσει το 2008 τα -3δισ.€. (στοιχεία ΥΠΑΝΤ).
Τα προηγούμενα χρόνια εισέρρευσε στη χώρα πακτωλός χρημάτων από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων αλλά και από εθνικούς πόρους, μέσω των αναπτυξιακών νόμων και των επενδυτικών προγραμμάτων, των ενισχύσεων και των επιδοτήσεων. Παρότι οι πόροι αυτοί προορίζονταν για την ενίσχυση του παραγωγικού δυναμικού και τον εκσυγχρονισμό και αναβάθμιση της οικονομικής δομής της χώρας, σε μεγάλο βαθμό κατευθύνθηκαν στην ενίσχυση των προσωπικών εισοδημάτων και της κατανάλωσης, ως τμήμα μίας ευρύτερης διαδικασίας πελατειακής συναλλαγής Κράτους, πολιτών -ψηφοφόρων και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας
Με την είσοδό μας στην Ευρωζώνη και την υιοθέτηση σκληρού νομίσματος, επήλθε ένα ισχυρό κτύπημα στις εξαγωγικές βιομηχανικές μονάδες οι οποίες και παρήγαγαν μαζικό βιομηχανικό προϊόν.

Μέχρι και το 2008, η μεγέθυνση του ΑΕΠ ήταν συνεχής. Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Γάτσιος αναφέρει:
[4] 
Μεταξύ του 2003 και του 2010 το ΑΕΠ αυξήθηκε εντυπωσιακά κατά 30% από 172 δις σε 230 δισ.
Μήπως τα δανεικά χρησιμοποιήθηκαν για παραγωγικές επενδύσεις; Όχι, χρησιμοποιήθηκαν για να χρηματοδοτήσουν μια ανεξέλεγκτη, θα έλεγα παρανοϊκή, κατανάλωση....
 
Αποτέλεσμα, ήταν η δημιουργία του μεγαλύτερου εμπορικού ελλείμματος στην Ευρωζώνη, το οποίο καλυπτόταν από δανεισμό, κυρίως μέσω του δημοσίου, ο οποίος δανεισμός με τη σειρά του δημιουργούσε ένα ανεξέλεγκτο χρέος.
7. Πτώχευση όχι μόνο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα

Με το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης το 2008 η οποία και διέλυσε όλες τις αυταπάτες, θα περίμενε κανείς ότι αφού κατανοήσουμε όλοι μας πια τις αληθινές αιτίες της κακοδαιμονίας μας, θα εφαρμοζόντουσαν επί τέλους λύσεις για την αντιστροφή της κατάστασης αυτής. Αλλά φευ...


Το πολιτειακό σύστημα της χώρας μας προκειμένου να μπορέσει πάλι να λάβει νέα δάνεια για να προστατέψει και συντηρήσει όλον αυτόν το πελατειακό κράτος και τους διαφόρους συγκατανευσιφάγους του (τράπεζες, εργολάβους, κρατικούς αξιωματούχους, ΜΜΕ, κλπ), φρόντισε να μεταφέρει τα βάρη του στους πολίτες, ώστε να καταστήσει τελικά και τον ιδιωτικό τομέα πτωχευμένο, με έναν τρόπο όχι μόνο κοινωνικά άδικο αλλά και οικονομικά ατελέσφορο.

8. Τεχνολογική καινοτομία και Παραγωγή στη Δύση

Σήμερα η ίδια η βιομηχανική παραγωγή της Δύσης, εκτός της Γερμανίας, έχει μεταφερθεί στον τρίτο κόσμο.

Οι συνθήκες που επέτρεψαν στην Αμερική να ηγηθεί στην πραγματική τεχνολογική καινοτομία, η οποία και βασίστηκε στα μικρά διάσπαρτα γκαράζ και στις μικρές βιοτεχνίες, έπαψαν προ πολλού να υπάρχουν.


Στην μέγιστη πλειονότητα των αμερικανικών εταιρειών ουσιαστικά απουσιάζει το R&D. Επαφίενται στην συναρμολόγηση εξαρτημάτων κατασκευασμένων στην Κίνα ή αλλού με ότι κι αν σημαίνει αυτό. 

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Για τον απλό λόγο ότι έχουν εξαφανισθεί οι μικρές βιομηχανικές μονάδες. Έχουν απομείνει μόνο οι μεγάλες, με αποτέλεσμα το κόστος και ο χρόνος ανάπτυξης ενός νέου προϊόντος να είναι πολύ μεγάλο.

Η έλευση του Τράμπ στην Αμερική ίσως σηματοδοτήσει αλλαγές στην μέχρι τώρα επιβαλλόμενη παγκοσμιοποίηση. Θα δούμε...

9. Βιομηχανία μεταποίησης στην Ελλάδα.

Βασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής βιομηχανίας είναι το πολύ μικρό μέγεθος των παραγωγικών μονάδων. 

Το 2014 το 95% των μεταποιητικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα απασχολούν 1 έως 9 άτομα (πολύ μικρές επιχειρήσεις). 

Οι μικρές επιχειρήσεις (10 - 49 άτομα) είναι 3,7% επί του συνόλου, οι μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις (50 - 249 άτομα) είναι 1%, ενώ οι μεγάλες επιχειρήσεις (πάνω από 250) άτομα είναι μόλις 0,2% επί του συνόλου.[5] 

Το 2013 δραστηριοποιούνται στον τομέα της μεταποίησης 57.736 επιχειρήσεις και απασχολούν το 18,5% των εργαζομένων (320.000).

Στην Ελλάδα οι μεταποιητικές βιοτεχνίες, λόγω ακριβώς του μικρού τους μεγέθους, σχεδόν ποτέ δεν είχαν τα απαραίτητα κεφάλαια για μεγάλες επενδύσεις. Οι παραγγελίες και οι ανάγκες που είχαν να εξυπηρετήσουν, ήταν πολύ μικρές σχετικά με τις αντίστοιχες βιομηχανίες της αναπτυγμένης Δύσης.
Το R&D και οι "πατέντες" είναι η καθημερινότητά τους.

Η εμπλοκή των Ελλήνων μαστόρων με προϊόντα και τεχνολογίες διαφορετικών κλάδων, τους παρότρυνε και ταυτόχρονα τους υποχρέωσε να αναπτύξουν, από πολύ νωρίς, την αντίληψη δημιουργικής σύνθεσης των διαφόρων τεχνολογιών, σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους στο βιομηχανικό βορρά, όπου εξειδικεύονται συνήθως σε μία τεχνολογία μέχρι το πέρας της παραγωγικής τους ζωής.

10. Οι επικρατούσες πηγές χρηματοδότησης είναι αυτές που καθορίζουν και τον τύπον ανάπτυξης που θα έχεις.

Αυτές σήμερα είναι κύρια 2 ειδών:
  • Των επενδυτών - funds. Οι επενδυτές αυτοί κυνηγούν το γρήγορο κέρδος και την άμεση ρευστοποίηση αυτού.
  • Οι τράπεζες οι οποίες χρηματοδοτούν την ασφάλεια.
Μετά από εννέα χρόνια συνεχούς κρίσης το αποτέλεσμα είναι:

Από την μία η συνέχιση της καταστροφής του παραγωγικού ιστού της χώρας μας, ενώ όσο αφορά τη νεανική επιχειρηματικότητα αυτή εξαντλείται σε σχήματα ολιγάριθμων ατόμων που επικεντρώνεται βασικά στη δημιουργία applications στον τομέα των υπηρεσιών με ορίζοντα διάρκειας μόνο λίγων ετών.


Ο στόχος για να θεωρηθούν επιτυχημένες είναι:

1. Να εξαγορασθούν άμεσα από μεγάλες εταιρείες, οι οποίες και θα τις εντάξουν στα στρατηγικά τους σχέδια, μεταφέροντας τις δραστηριότητές τους στο εξωτερικό.

2. Να καταφέρουν να πείσουν τις διάφορες εταιρείες συμμετοχών - funds να επενδύσουν στο μετοχικό τους κεφάλαιο. Ακόμα όμως και τότε το σχήμα αυτό είναι εξαιρετικά θνησιγενές, διότι αυτές οι εταιρείες ενδιαφέρονται να βγούνε όσον το δυνατόν πιο σύντομα, συνήθως μετά από 3-5 χρόνια, δημιουργώντας πολύ γρήγορα υπεραξίες valuations.

11. Η αναγκαιότητα υιοθέτησης ενός Ενδογενούς Παραγωγικού Σχεδίου

Ποιο είναι το υπ αριθμόν ένα πρόβλημα της χώρας;
Δεν είναι άλλο από την ενδογενή ή όχι δυνατότητά της να παράξει πλούτο.
  • Μια οικονομία στην οποία το εισόδημά της ανακυκλώνεται μεταξύ καταστημάτων ρουχισμού, καφετεριών και σουβλατζίδικων, δεν μπορεί να ελπίζει σε ανάπτυξη.[6]
  • Την κρίση δεν την έφεραν ούτε η Τρόικα, ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι Γερμανοί όπως κραυγάζει η εύκολη δημαγωγία. Η κρίση ήταν αναπόφευκτη και τίποτα δεν μπορούσε να την αποτρέψει.[7]
Το σύνολο του σημερινού πολιτικού προσωπικού προέρχεται, αν ποτέ του έχει εργασθεί, από τους αποκαλούμενους διεθνώς προστατευόμενους τομείς της οικονομίας (κράτος, εκπαίδευση, κατασκευές, τράπεζες, εμπόριο, δημοσιογράφοι και υπηρεσίες). Δηλαδή ακριβώς από τους τομείς οι οποίοι κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν το ελληνική οικονομία. 
Αυτοί που είναι μέρος του προβλήματος.

Αν θέλανε να συγκροτήσουν στην πραγματικότητα ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση, τότε θα έπρεπε να αναγνωρίσουν όχι μόνο σαν βασικούς συνομιλητές τους αλλά και σαν καθοδηγητές τους, όλους αυτούς που μπορούν να το στηρίξουν, να το κάνουν προσωπικό τους ζήτημα, σηκώνοντας κυριολεκτικά στην πλάτη τους αυτό το τιτάνιο έργο της εξόδου της χώρας μας από την κρίση.

Ένα τέτοιο σχέδιο
  • είναι αδύνατο να δημιουργηθεί μέσα σε γραφεία από οιοσδήποτε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ως δια μαγείας, στο όνομα της κοινωνίας αλλά με απούσα αυτήν, 
  • είναι αδύνατο να συμβεί χωρίς την αληθινή αφύπνιση και συμμετοχή της ιδίας της κοινωνίας, 
  • και η ίδια η κοινωνία είναι αδύνατο να συμμετέχει αν δεν διαθέτει σαφέστατη συγκεκριμένη ανάλυση του πραγματικού ζητήματος, των αληθινών προοπτικών που ανοίγονται και της πραγματικής υποκειμενικής της δυνατότητας να συνεισφέρει στη λύση, όχι απλά σαν ψηφοφόρος αλλά κυρίως σαν ενεργό κοινωνικό και παραγωγικό υποκείμενο.
Ένα τέτοιο σχέδιο 
έχει πιθανότητα και δυνατότητα να συμβεί, μόνο αν ανακτηθεί η αυτοεκτίμηση του ελληνικού λαού στην πράξη, μέσα από μια πραγματική ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση, με την ουσιαστική συμμετοχή ολόκληρης της κοινωνίας.

12. Ποια είναι όμως αυτή η Στρατηγική για την ελληνική οικονομία;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ορίσουμε είναι το εξής:
  • Θέλουμε μια ανάπτυξη τύπου "Μπαχάμες" βασιζόμενη ουσιαστικά στις ξένες επενδύσεις; ή 
  • μια ανάπτυξη που να βασίζεται στην εγχώρια παραγωγή διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας; 
Αυτό τουλάχιστον πρέπει να απαντηθεί.

Αν όμως θέλουμε μια ανάπτυξη που να βασίζεται στη δεύτερη επιλογή τότε πρέπει τουλάχιστον να απαντηθούν τα εξής απλά ερωτήματα:
  • Τι μπορούμε να παράγουμε καλά σήμερα σε αυτόν τον τόπον; 
  • Τι θέση μπορεί να έχει το προϊόν αυτό στις διεθνείς αγορές; 
και φυσικά

Ποιοι είναι αυτοί που θα το παράγουν; 

και
  • Ποια είναι αυτά που τους εμποδίζουν μέχρι σήμερα να παράγουν αυτό το προϊόν
  • Ποιες είναι οι ανάγκες τους σήμερα;
  • Τι συμβαίνει στα αλήθεια, οι Γερμανοί είναι καλύτεροι απο εμάς στην παραγωγή σύνθετων προϊόντων ή απλώς δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά μια και οι ίδιοι μας έχουν επιβάλλει τις προδιαγραφές τους που αποκλείουν την δυνατότητά μας να εξάγουμε;
  • Μήπως θα έπρεπε να αντεπιτεθούμε δημιουργώντας τις δικές μας προδιαγραφές, αρχίζοντας τουλάχιστον από τις κρατικές προμήθειες και φθάνοντας στις εξαγωγές;
  • Είναι πλέον γνωστό ότι οι τράπεζες μας είναι πτωχευμένες, το δε κράτος επίσης. Μήπως αντί να ψάχνουμε για καινούργια λεφτά και δάνεια, θα έπρεπε να εξαλείψουμε όλα τα άδικα κόστη που επιβαρύνουν σήμερα τον παραγωγικό ιστό; και πιστέψτε με είναι πάρα μα πάρα πολλά.
  • Δεν θέλουμε άλλα δάνεια για να πληρώνουμε την θηλιά στο λαιμό μας!
  • Θέλουμε επενδύσεις έτσι γενικά και αν όχι τελικά ποιες;
  • Με ποιόν τρόπο μπορεί να συμβεί μια ουσιαστική αποκέντρωση;
  • Πως είναι δυνατόν να ενισχυθεί στην πράξη η ανάπτυξη προϊόντων με μεγάλη εγχώρια προστιθέμενη αξία, τη στιγμή που λεφτά δεν υπάρχουν;[8]
  • Τα παραγόμενα προϊόντα πρέπει να απευθύνονται βασικά στην κάλυψη των εσωτερικών αναγκών ή στις εξαγωγές και πως μπορεί να συμβεί αυτό;
  • Ποιες είναι οι αναγκαίες θεσμικές αλλαγές, προκειμένου όλα αυτά να μπορούν να συμβούν;
  • Τι πρέπει να αλλάξει στη λειτουργία του κράτους, να μην μπορεί να μας τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια μας.
Δεν υπάρχει ένα manual που να περιέχει όλες τις λύσεις για πάσα νόσο. Ούτε και μπορεί να υπάρξει διότι άλλως δεν θα υπήρχε και επιχειρηματικότητα.
Οι προτεινόμενες λύσεις και διέξοδοι δεν μπορούν παρά να έχουν μόνο τοπική εφαρμογή.

Με απλά λόγια το παραγωγικό πρότυπο για μια περιοχή δεν σημαίνει αυτόματα ότι και ταιριάζει στις υπόλοιπες περιοχές τις Ελλάδας. Η ανάπτυξη π.χ. ενός μικρού νησιού δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η ίδια με ένα άλλο μεγάλο νησί. π.χ. στη Ρόδο ή στη Μύκονο.

Το σχέδιο αυτό βεβαίως θα το διαμορφώσουν οι ίδιοι οι τοπικοί παραγωγικοί φορείς. Το θέμα είναι πως θα διαμορφωθούν οι θεσμικοί εκείνοι κανόνες που θα επιτρέψουν σε αυτούς, όχι απλά να λένε την γνώμη τους, αλλά αντίθετα να συμμετέχουν οι ίδιοι στην διαμόρφωση των αποφάσεων που τους αφορούν.

Σήμερα έχει σημασία να παράγουμε τελικό προϊόν με υψηλή ελληνική προστιθέμενη αξία, ανεξάρτητα από το αν προβαίνουμε σε υποκατάσταση εισαγωγών ή όχι.

Αυτά είναι ενδεικτικά μερικά απλώς από τα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν και να απαντηθούν στον ελληνικό λαό.


13. Η Ελλάδα μπορεί να βγει από την σημερινή κρίση πολύ πιο εύκολα από πολλές μεγάλες πρώην βιομηχανικές χώρες στη Δύση.

Σήμερα ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να παράγουν σ' αυτόν τον τόπο και προσπαθούν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και να παράξουν πλούτο σε πείσμα όλων αυτών, μαζί και τα ΜΜΕ, που περιμένουν να τους σώσει ο Σόϊμπλε.
Έ ήμαρτον πια, υπάρχει και ο άλλος κόσμος, ο κόσμος της παραγωγής, ο οποίος σήμερα δεν έχει ακόμα φωνή, και πάνω του πέφτουν όλα τα δεινά που προκαλούν οι αδιέξοδες κυβερνητικές πολιτικές της χώρας μας.
Είμαστε μία μικρή χώρα και μπορούμε να παράγουμε ιδιαίτερο προϊόν, για ιδιαίτερες απαιτήσεις και υψηλής αξίας για τις μητροπόλεις του κόσμου. Εκεί έγκειται η δυνατότητα μας να υπερβούμε την κρίση.

Αρκεί η κοινωνία με όλες τις παραγωγικές της δυνάμεις να το κάνει δικό της ζήτημα. Δεν φθάνει απλώς να το απαιτήσει, αλλά πρέπει και να το κατακτήσει.

Αρκεί οι παραγωγοί, μαζί με την κοινωνία, που δεν έχει αντίρρηση να ζήσει μεν λιτά αλλά χωρίς να χάσει την αξιοπρέπειά της και τον πολιτισμό της, να προσπαθήσουν να επιβάλλουν νέους θεσμούς για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας, επιτυγχάνοντας την ευημερία και την ευτυχία των πολιτών της.

Με μια κουβέντα, δίπλα στο εθνικό μας μότο "Ελευθερία ή Θάνατος" πρέπει να προσθέσουμε το εξής: "Παραγωγή ή Θάνατος".

Άλλη πορεία εξόδου από την κρίση δεν υπάρχει.
[9]




Σημειώσεις


[1] Ομιλία του Αλέξανδρου Οικονομίδη στην εκδήλωση του Άρδην στο Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Πειραιά στις 30 Ιανουαρίου 2017.

[2] Ο Γιάννης Ροντήρης. "Έκθεσις Περί Της Ελληνικής Σιδηροβιομηχανίας και των ληπτέων μέτρων διά την σωτηρίαν της".
http://endogenis.blogspot.gr/2015/11/t.html#more

[3] Eurobank Οκτώβριος 2011 "Η Ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας: Πηγές, Προοπτικές και ο Ρόλος των Επενδύσεων και των Εξαγωγών". Ν. Καραμούζος - Τ. Αναστασάτος. http://www.euro2day.gr/dm_documents/Η_Ανάπτυξη_της_Ελληνικής_Οικονομίας_Πηγές,_Προοπτικές_και_ο_Ρόλος_των_Επενδύσεων_και_των_Εξαγωγών_acp7-.pdf 

[4] Κωνσταντίνος Γάτσιος: Ποιά Ανάπτυξη;
http://endogenis.blogspot.gr/2016/05/blog-post.html 
Η συνεχής αύξηση του ΑΕΠ, ιδιαίτερα την δεκαετία της ΟΝΕ, συνιστούσε «ανάπτυξη»; Η απάντηση είναι πως δεν συνιστούσε «ανάπτυξη», ούτε σύγκλιση με την Ευρώπη, αλλά «παραίσθηση ανάπτυξης» και απόκλιση από την Ευρώπη.Μεταξύ του 2003 και του 2010 το ΑΕΠ αυξήθηκε εντυπωσιακά κατά 30% από 172 δις σε 230 δισ. Όμως, ταυτόχρονα, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 90% από 168 δις. σε 326 δισ., δηλαδή από 96% σε 140% του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, για κάθε 1 ευρώ αύξησης του κατά κεφαλή εισοδήματος, δανειζόμασταν 3! 
[5] Ενώ η απασχόληση στη μεταποίηση το 2008 έφτανε τα 480.000 άτομα, το 2014 ανήλθε στα 320.000 άτομα, επήλθε δηλαδή μείωση κατά 33,86%. Αυτό συνάδει με τη γενικότερη διαπίστωση της ολοένα μειούμενης συμμετοχής της μεταποίησης στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας.
Το 2014 η Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία ΑΠΑ της μεταποίησης ήταν κατά 1.905,3 εκ. ευρώ (-14,6%) χαμηλότερη σε σχέση με την ΑΠΑ του 1995. 
Η σωρευτική μείωση μεταξύ των ετών 2007 και 2014 έφτασε σε 6.755,5 εκατ. ευρώ (-37,8%).
Στοιχεία από τη μελέτη του ΚΕΠΕ: Εξελίξεις και προοπτικές της μεταποίησης στην Ελλάδα Ιανουάριος 2016

[6] Κωνσταντίνος Γάτσιος, Ποια Ανάπτυξη; http://endogenis.blogspot.gr/2016/05/blog-post.html#more

[7] Κωνσταντίνος Γάτσιος, ομιλία στην εκδήλωση "Ανατέμνοντας την κρίση", 24 Μαΐου 2016 https://www.facebook.com/konstantinegatsios/videos/398504770487383/

[8] Αλέξανδρος Οικονομίδης: Η πρόκληση της Εγχώριας Προστιθέμενης Αξίας ως Αναπτυξιακού Εργαλείου για την Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση. http://endogenis.blogspot.gr/2015/12/blog-post.html

[9] Κωνσταντίνος Γάτσιος ομιλία στην εκδήλωση "Ανατέμνοντας την κρίση", 24 Μαΐου 2016 https://www.facebook.com/konstantinegatsios/videos/398504770487383/