Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Το έλλειμμα της αντιπροσώπευσης ή Διυλίζοντας τον κώνωπα των διαφορών και καταπίνοντας την κάμηλο της μεταρρύθμισης...

 ο διαπραγματευτής είναι γυμνός...!!
ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΒΡΩΜΙΚΑ
του Θανάση Πάνου
 Η αυτοκτονική νοοτροπία που μας χαρακτηρίζει ως έθνος, είναι παγκόσμια πρωτοτυπία.  Εμείς οι Έλληνες ατιμάσαμε και οδηγήσαμε σε ένα μοιραίο έλλειμμα την ιστορία μας και το μέλον μας. Η πλαδαρή αίσθηση της συλλογικής ευθύνης και της αλληλεγγύης αντικατοπτρίζει το "γηίνως εισέτι ανεξήγητον".  Με τα ίδια μας τα χέρια οδηγήσαμε στη φυλακή τον Σωκράτη, τον Κολοκοτρώνη και με τα ίδια μας τα χέρια δολοφονήσαμε τον Καποδίστρια, ενώ με αυτά τα χέρια χειροκροτήσαμε τους λαίμαργους πολιτικούς και τηλε-αστέρες της υποκουλτούρας. Αποδείξαμε στο διάβα των αιώνων ότι σχοινοβατούμε συνεχώς -στο θεωρούμενο-  ζωτικό χώρο της ατομικότητας και της κοινωνικής ανωριμότητας. Δώσαμε την ευκαιρία μέσα στην αυτάρεσκη πορεία μας, τόσο στους αλλοδαπούς βασιλείς να αποπειραθούν να χτίσουν τα ανάκτορά τους πάνω στην Ακρόπολη, όσο και στους απογόνους τους να παίζουν με τα ίδια μας τα εθνικά σύμβολα. Ελικόπτερα βοήθειας της κ. Μέρκελ πάνω από την Ακρόπολη, η Αφροδίτη της Μήλου να ζητιανεύει και οι κυβερνώντες να χαίρονται που δανειστήκαμε από το ΔΝΤ το νόμισμα για το βαρκάρη. Σκυθρωπός και ο μεγαλύτερος εργοδότης της χώρας, το δημόσιο, βρυχάται "ως αδικημένος δράκος" για την αποκάλυψη της διαφθοράς και της ασημαντότητας του.  Οι ιστορικοί κύκλοι, μας αποκαλύπτουν περίτρανα, την επανάληψη της αυτοχειρίας μας. Το δυστύχημα της διαδρομής μας διδάσκει ότι φωνάζουμε στις διαδηλώσεις και στο μηντιακό Λεβιάθαν, αλλά δεν τιμωρούμε τους εκπροσώπους-προδότες- που μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού.  Το έλλειμμα της αντιπροσώπευσης μας, έγινε εξόχως τοξικό και ως περιττό έξοδο πρέπει να σβύσει.  Στο πασίγνωστο παραμύθι του Άντερσεν είναι "γυμνός ο βασιλιάς" οι απατεώνες ραφτάδες δεν είναι άλλοι απο τους καθοδηγητές, πολιτικούς και ΜΜΕ που ντύσανε τον Πολίτη με παρδαλά ψεύδη και παχυλά λόγια. 
 Και να είχαμε τη δυνατότητα να μιμηθούμε τον πρόγονό μας τον Επιμενίδη, που κοιμήθηκε και ξύπνησε μετά από 40 χρόνια, δεν θα είχαμε τη σύνταξη να ζήσουμε τα γεράματά μας. Είναι λοιπόν καιρός να συνειδητοποιήσουμε τη γύμνια μας πριν χάσουμε μέσα σε αυτήν και το τελευταίο ίχνος ελευθερίας και αξιοπρέπειας. 

Όπως λέει κι ο φίλος ποιητής λοιπόν, το έλλειμμα αντιπροσώπευσης έχει γίνει πια τοξικό σε αυτήν την χώρα. Αγανακτισμένοι με όλους και όλα, όχι όμως ακόμη και με τον εαυτό μας, φέραμε στην εξουσία και την αντιπολίτευση τα ίδια αφερέγγυα πρόσωπα. Και προχωράμε στο σκοτεινό τοπίο της κρίσης όμηροι των περιορισμένων ικανοτήτων μιας τρικομματικής κυβέρνησης ανήμπορης και απρόθυμης να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις, ειδικά του αμαρτωλού και διεφθαρμένου δημόσιου τομέα, και μιας αντιπολίτευσης βυθισμένης στον λαϊκισμό, τον εύκολο καταγγελτισμό και την ανευθυνότητα.
Τα κόμματα πνέουν τα λοίσθια αλλά παραμένουν νεκροζώντανα εξαιτίας των κρίσιμων συνθηκών. Τίποτα δεν κατάλαβαν, τίποτα δεν άλλαξαν. Γρυλίζουν σαν πληγωμένα ζώα το ένα στο άλλο, χωρίς να έχουν αποφασίσει ακόμη να δουλέψουν για την χώρα και τον Πολίτη και όχι τον Πελάτη. Αντιπαρατίθενται χωρίς πραγματικό διακύβευμα - αυτόματα σχεδόν, σκιές της πολιτικής τους ιστορίας και των διακηρύξεών τους...

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα (τα κόμματα) τα ίδια μένουν

Η ανανέωση της Αριστεράς χάθηκε κάπου ανάμεσα στην κυβερνητική πορεία της Δημοκρατικής Αριστεράς και της εκτόξευσης του παραμένοντος Συνασπισμού στον λαϊκιστικό ουρανό του "Στη θέση του ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ".
Η πολιτική οικολογία λίμνασε μέσα στις παλινωδίες του αριστερής εκπαίδευσης πολιτικού της προσωπικού χάνοντας το στίγμα του "κόμματος του κέντρου" και αυτοπεριθωριοποιώντας την εναλλακτική της πρόταση ως μια ακόμη ποικιλία ...σύριζα.
Οι φιλελεύθεροι πλήρωσαν την ιστορία ατόμων σαν τον Στέφανο Μάνο και το Θάνο Τζήμερο, χάνοντας το δάσος των μεταρρυθμιστικών προτάσεών τους πίσω από τα δέντρα των ηγητόρων τους.
Το ΠΑΣΟΚ παγιδευμένο κάτω από την όντως βαριά σκιά του πελατειακού Βαγγέλη Βενιζέλου, απώλεσε το όποιο μεταρρυθμιστικό  και ανανεωτικό του όραμα χάνοντας την ευκαιρία να προσφέρει την διαχειριστική του εμπειρία σε μια νέα εθνική στρατηγική.
Η κεντροδεξιά,αμετανόητη στην βάση, ελπίζει να ξανακαταλάβει το κράτος που θα σώσουν οι ευρωπαίοι - ότι απομείνει έστω...

Το έλλειμμα βγάζει μάτι. Ο πυκνός πολιτικός χρόνος όμως δεν επιτρέπει δυστυχώς κινήσεις αμφισβήτησης τώρα. Πρώτα πρέπει στοιχειωδώς να επιβιώσει η χώρα, έστω και με επιμήκυνση της κρίσης αν οι Γερμανοί -όπως και φαίνεται- δεν συναινέσουν σε ένα σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα. 
Κι όμως, συνέδρια προετοιμάζονται για το φθινόπωρο: ΠΑΣΟΚ, Οικολόγοι Πράσινοι, ΣΥΡΙΖΑ, Πειρατές... Η πρόβλεψη ασφαλής: εσωστρεφείς οι στόχοι τους, εσωκομματικά τα θέματα, ισορροπίες και καμαρίλα. Κανείς δεν προετοιμάζεται για μια ενεργητική στροφή στην πραγματικότητα. Παθητική άμυνα κι ότι προκύψει.
Οι εξελίξεις εγκυμονούνται αλλού...

Τι χωρίζει ακόμη σήμερα τους ενεργούς Πολίτες αυτού του τόπου; Η ανέχεια, οι ωφελημένοι της μεταπολίτευσης με τελευταία τους προνόμια, τα κλειστά και ευγενή επαγγέλματα και η ταλαιπωρία που προκαλεί η αντίστασή τους , η παράλυση του Δημοσίου ανάμεσα στους παλιούς τρόπους που δεν λειτουργούν πια και τις νέες απαιτήσεις που δεν έχει κανείς διάθεση να ικανοποιήσει. Η χωρίς επίδικο πια, συνήθεια της κομματικοποίησης των πάντων, η παραδοσιακή "αριστερή" δυσπιστία στην επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις (ειδικά όταν απαιτούν αποκρατικοποίηση...), η επείγουσα ανάγκη υιοθέτησης της αξιολόγησης υπηρεσιών και προσώπων για προσχώρηση στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και η αμφισβήτηση του ιερού δικαιώματος της μονιμότητας-χωρίς-όρους σε ένα μη παραγωγικό δημόσιο, η ανάγκη να στηριχτούμε ως χώρα σε αυτούς που μέχρι χθες απαξιώναμε και εξορίζαμε στην Εσπερία γιατί ήταν καινοτόμοι και όχι μάγκες και καπάτσοι στον παρασιτισμό κλπ κλπ
Κι όλα αυτά δεν αλλάζουν αν δεν συμβεί κάτι συγκλονιστικό - όπως η από αναβολή σε αναβολή, και επίσημη, χρεοκοπία.

Οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις προσπάθησαν να βιάσουν την ιστορία. 
Να αποφύγουν την λογική σειρά των πραγμάτων: 1-καταστροφή, 2-συνειδητοποίηση. 
Προσπάθησαν να προειδοποιήσουν και να εκμαιεύσουν εξελίξεις. 
Προσπάθησαν να σπάσουν τα εν πολλοίς τεχνητά πολιτικά σύνορα, την πολιτική γεωγραφία της μεταπολίτευσης, τα θέσφατα μιας τριακονταετίας ανύψωσης του βιοτικού επιπέδου με επιδοτήσεις. 
Προσπάθησαν να δημιουργήσουν εσπευσμένα ένα μεταρρυθμιστικό λόμπι με οριζόντια επιρροή σε όλους τους χώρους ισοδύναμη τουλάχιστο εκείνης του λαϊκισμού που απλώθηκε οριζοντίως και καθέτως ως αντίδραση στο πραγματικό. Αλλά φευ δεν τα κατάφεραν. 
Έσπασαν τα μούτρα τους στον τοίχο του κομματισμού, στις πολιτιστικές καθυστερήσεις μιας εποχής ψευδούς αντιπαράθεσης, στην ανωριμότητα της ψευδοπροοδευτικής νομεκλατούρας των παραδοσιακά μονίμων και άεργων στελεχών.
Τώρα, μέσα στον καθημερινό τρόμο της επόμενης δόσης και της έλλειψης δουλειάς και ονείρων, κάτι πρέπει να γίνει βάσει των νέων δεδομένων - ακόμη και αν αυτά είναι η συνέχιση της περιθωριοποίησής μας μέσα στην ύφεση της Γερμανικής άρνησης.
Σε κάθε περίπτωση το τζάμι του σημερινού στάτους κβο πρέπει να ραγίσει και η ρωγμή να δώσει ανάσες και δυνατότητες αυτενέργειας σε όσους και όσες δεν τα παρατάνε.

Σε αυτήν την κατεύθυνση ανήκουν οι προτάσεις του Νίκου Ράπτη για το μέλλον της πολιτικής οικολογίας, με τίτλο Μετά τους "οικολόγους πράσινους"εδώ. 

Ελπίζουμε να  ανοίξει η συζήτηση, αυτή την φορά με αποφασιστικότητα και δημιουργικό πνεύμα αντάξιο της αλλαγής εποχής για την χώρα και τον καθένα μας/καθεμιά μας ξεχωριστά. Μια νέα Ελλάδα ανατέλλει - καλώς ή κακώς. Ας πάρουμε θέση.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

3 σχόλια:

  1. Αυτά παθαίνουν όσοι επιχειρούν να βιάσουν την Ιστορία. Ως εκ τούτου, αυτού του είδους οι βιαστές είναι άξιοι της μοίρας τους, η οποία θα είναι ακόμα, χειρότερη στην συνέχεια του ελληνικού δράματος. Δεν φταίει κανείς, για το πάθημα των εκσυγχρονιστών μας. Έπαθαν αυτό που γύρευαν να πάθουν – ακόμα και όταν δεν το καταλάβαιναν. Και η συνέχεια των παθών τους θα είναι, έτι περαιτέρω, δραματική.

    Κάθισα και διάβασα το πόνημα του κ. Νίκου Ράπτη, αγαπητέ Γιώργο. Προφανώς, κόπιασε, για να το γράψει, αλλά την ουσία του προβλήματος, που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες οικολόγοι δεν την πραγματεύτηκε στο πόνημα αυτό. Και αυτό συνέβη επειδή δεν την εντόπισε (ή δεν θέλησε να την εντοπίσει).

    Το πρόβλημα του ελληνικού οικολογικού χώρου (νοουμένου ως πολιτικού χώρου) δεν είναι ούτε οι ανοησίες, που έχει διαπράξει ο κ. Γιώργος Καραμπελιάς, ούτε οι ανοησίες που έχει διαπράξει ο αγαπητός συμφοιτητής μου Μιχάλης Τρεμόπουλος. Δεν είναι καν ούτε οι ανοησίες οποιουδήποτε άλλου και φυσικά δεν είναι ούτε η τρέχουσα διαχείριση της πολιτικής συγκυρίας, από το 2008 και μετά, στην οποία προέβη η όποια ηγεσία του χώρου, ή ο ίδιος ο χώρος συνολικά.

    Το πρόβλημα του χώρου βρίσκεται και εντοπίζεται, στην παρούσα φάση και για πολύ χρόνο ακόμη, στο απλούστατο γεγονός ότι η κεντρική και της βασική πολιτική του ατζέντα, στον ουσιώδη πυρήνα της, είναι αδιάφορη για τον πλατύ κόσμο της χώρας μας, του οποίου κόσμου και της οποίας χώρας τα φλέγοντα και έχοντα άμεσης προτεραιότητας προβλήματα ουδεμία σχέση έχουν με την οικολογία, τον οικολογικό χώρο και τους ανθρώπους που εκφράζουν το συρρικνωμένο αυτό ρεύμα.

    Το χειρότερο είναι ότι οι προτάσεις του χώρου αυτού, ως καθαρά "ευρωπαϊστικές" προτάσεις, που διακατέχονται από άκρως ιδεολογικοπολιτικές εμμονές (οι οποίες εμπλέκονται και με τα υλικά συμφέροντα του χώρου, αφού η ευρωπαϊκή/ευρωζωνική του διάσταση του επιτρέπει να φυτοζωεί και στην ελληνική πολιτική σκηνή) έχουν καταστεί σε ευρύτατα στρώματα του χειμαζόμενου από την οξύτητα και την διάρκεια της τρέχουσας οικονομικής κρίσης (η οποία έχει ως αρχιτέκτονα την ευρωζώνη και τους θεσμούς της, που έχουν επιβάλει αυτή την κρίση στην χώρα μας και στον πληθυσμό της) από αντιπαθείς, έως μισητές, λόγω του γεγονότος ότι, συνειρμικά, στην λαϊκή αντίληψη ταυτίζονται, με (και υπερασπίζονται) τους υπαίτιους, για την τωρινή κατάντια του τόπου και των ανθρώπων που κατοικούν, σε αυτόν τον τόπο. Και ως υπαίτιους για την παρούσα δυστυχία, τεράστια τμήματα αυτού του ελληνικού συλλογικού εγώ, που αποκαλείται "λαϊκή/κοινωνική συνείδηση/συνειδητοποίηση" και τα οποία τμήματα εκφράζουν το κοινωνικό σώμα, έχουν συμπροσδιορίσει και συνενοχοποιήσει την "Ευρώπη", τους θεσμούς της και τους πολιτικοϊδεολογικούς εκφραστές του δόγματος του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", μέσα στους οποίους εντάσσονται και οι Έλληνες οικολόγοι - είτε αυτοί ανήκουν στον εθνικιστικό χώρο, είτε στον εθνομηδενιστικό χώρο (όπως τους κατατάσσει ο, σταθερά, εκτός τόπου και χρόνου, ευρισκόμενος κ. Νίκος Ράπτης).


    Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πολιτικός χώρος της ελληνικής οικολογίας. Όσο οι παράγοντές του και οι πολιτικές του συνιστώσες δεν συνειδητοποιούν το γεγονός αυτό, άκρη δεν πρόκειται να βρουν.

    Με λίγα λόγια :

    Ο χώρος αυτός δεν αρέσει και δεν πουλάει - για να χρησιμοποιήσω όρους marketing - και γι' αυτόν τον λόγο έχει οδηγηθεί στην περιθωριοποίηση, στην παρούσα συγκυρία, η οποία, ήδη, μετράει πάνω από 2 χρόνια και θα τραβήξει σε μάκρος, διαρκώς επιδεινούμενη, αφού η χώρα και ο πληθυσμός της βρίσκονται εντός μιας εξελισσόμενης ανθρωπιστικής καταστροφής, που θα πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις και η οποία οφείλεται στις ευρωπαϊστικές ιδεοληψίες του κοσμοπολιτικού τμήματος της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπ' αυτήν την έννοια, ο οικολογικός χώρος αντιμετωπίζεται, ως ένας εχθρικός χώρος, ο οποίος ταυτίζεται με τους Ευρωπαίους, οι οποίοι ευθύνονται, στα πλαίσια της ευρέως και εμπράκτως διαμορφωμένης λαϊκής και κοινωνικής συνείδησης του πληθυσμού, για την παρούσα κοινωνική καταστροφή, που έχει πλήξει την χώρα και τον λαό της.

    Όσο οι όποιοι εναπομείνατες Έλληνες οικολόγοι δεν αντιλαμβάνονται αυτήν την άκρως και βασανιστικά δυσάρεστη γι' αυτούς πραγματικότητα, δεν θα μπορέσουν να δουν που πατούν και που βρίσκονται. Αλλά, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την οικτρή κατάσταση του χώρου τους, πρέπει να δουν το πού πατούν και το πού βρίσκονται.

    Αν και η, επίσης, πικρή, γι' αυτούς, αλήθεια είναι ότι, ακόμα και αν μπορέσουν να κάνουν τις απαραίτητες παραδοχές και αν δουν το πού πατούν και το πού βρίσκονται, δεν θα μπορέσουν να λύσουν το πρόβλημά τους, διότι, οι ιδεολογικοπολιτικές συνισταμένες του οικολογικού χώρου της χώρας μας, οι ιδεοληψίες που τον διαπερνούν, ο τρόπος συγκρότησής του και τα μικροσυμφέροντα που τον δομούν, δεν του επιτρέπουν να βρει λύσεις, αφού όλα αυτά (η ψευδής του συνείδηση, που τον διατρέχει, τον διαπερνά και τον συγκροτεί ως χώρο) έχουν συνυφανθεί με το παραληρηματικής υφής ιδεολόγημα του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού", το οποίο εμπράκτως αντιμετωπίζεται από τον πληθυσμό, ως η ασφαλέστερη οδός προς την υπαρκτή καταστροφή και καταλήστευση των εισοδημάτων του, προς χάρη των πολύ - μα πάρα πολύ - υπαρκτών και απαιτητικών τοκογλύφων...

    (Θα μου πουν πολλοί ότι υπάρχουν και οι άλλοι, μέσα στην ελληνική κοινωνία. Και όταν λέω "οι άλλοι" αναφέρομαι στους "ευρωπαϊστές". Όντως, υπάρχουν. Συρρικνώνονται, μεν αλλά υπάρχουν. ΌΠως υπάρχουν και αρκετοί οι οποίοι τελούν σε σύγχυση και πανικό. Αυτοί, όμως, προτιμούν την παρηγοριά και την ελπίδα που τους παρέχουν - ή νομίζουν ότι θα τους παράσχουν - τα πρώην μεγάλα κόμματα, ως μεγέθη ικανά να διασώσουν την "ευρωπαϊκή πορεία" της χώρας. Όσο αυτή μπορεί να σωθεί. Κάποιοι από αυτούς προτίμησαν την ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη, λόγω του ιστορικού backround των κληρονόμων των ερειπίων του ευρωκομμουνισμού και επειδή πίστεψαν ότι ο πρόεδρος του κόμματος των "ανανεωτών" και το ίδιο το κόμμα θα εκφράσουν την ανασυγκρότηση του ελληνικού σοσιαλιστικού χώρου, συνδυασμένη με μια λελογισμένη αντιμνημονιακή φωνή και λογική. Όλοι αυτοί, δεν θα πάνε στους Οικολόγους. Θα μείνουν σε αυτά τα κόμματα, όσο μείνουν και όσο ελπίζουν. Μετά και ανάλογα με τις εξελίξεις, "γαία, πυρί μειχθήτω")...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αλλού με τρίβεις γούμενε κι αλλού έχω το πόνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θέλετε να βάλετε ενεργό link στο σχόλιό σας; BlogU